Pokrótce: nietypowy szwedzki czołg podstawowy z okresu zimnej wojny, bez wieży, z unieruchomionym działem zamontowanym w kadłubie i systemem celowania z wykorzystaniem pochylania zawieszeniem.

The post Strv 103-0: ostatni na placu boju appeared first on rykoszet.info.

Kakao z prędkością pocisku … a dobra tam, nie będę się rozpisywał. W skrócie. Nowa operacja, na modłę L.A.T.O, to nowe maszynki do ugrania. A to coś wzbudza moje zainteresowanie. Z historii:

Zasadniczo Niemcy posiadając podwozie z porzuconego projektu amerykańsko-niemieckiego MBT/KPZ, znani ze swojego zapału do korzystania z wszelakiej maści platform, postanowili stworzyć niszczyciel. Jednak nie taki byle jaki, o nie nie. Będzie miał dwa działa 105 mm, będzie stawiał czoła Sowieckim najeźdźcą podczas III wojny światowej oraz będzie szybki. Co w gruncie rzeczy spaliło na panewce. Wracając. Z połączenia działa i powstał Kampfpanzer 3, przemianowany na VT-Panzer, co rozwinąć można na nazwę jako Versuchsträger — eksperymentalne, testowe. Projekt był początkowo wspierany przez Brytyjczyków. Jednak wycofali się. Byli bardziej zainteresowani czołgiem z działającą wieżą, a nie niezwykłym projektem typu niszczyciela, jakim był czołg VT. Początkowa wersja była uzbrojona w dwa działa gwintowane 105 mm. Kolejny prototyp VT-1-2, wyprodukowany wkrótce potem, został zmodernizowany do przenoszenia dział gładkolufowych 120 mm. Ta wersja spełniała wymagania stawiane czoła sowieckim czołgom w walce. Trzecim ulepszeniem była modernizacja silnika. Modele VT miały zapewnić przewagę nie tylko dzięki sile ognia i celności, ale także dzięki zastosowaniu silnika i zawieszenia. Prototypy wykorzystywały gruby pancerz przedni do ochrony i ćwiczyły technikę jazdy o nazwie Wedelkurs, co oznacza, że czołg zygzakował, aby uniknąć bezpośredniego trafienia. Ponadto podczas testowania wystąpiły pewne wady. Został porzucony po wprowadzeniu Leoparda 2. Oprócz VT 1-1 i 1-2 istniał trzeci projekt, zatytułowany GVT. Nigdy nie był uzbrojony ani nie wszedł do produkcji. Zamiast tego został wyposażony tylko w laserowe symulatory ognia do dalszych testów, ale projekt został anulowany i porzucony, podobnie jak poprzednie wersje.

Wygląda sympatycznie, ciekawe jak będzie się spisywał w walce.

Umiejscowiony na VI będzie pojazdem do wybadania/wygrindowania tak jak miało to miejsce z IS-7. Początkowo będzie używać pocisków HEAT-FS, po odkryciu poszczególnych belek modyfikacji, APDS-FS z maks. penetracją 410 mm. Dobrze znana graczom armata Rheinmetall L44 120 mm z pojazdu takiego jak premkowy Leoś L/44. Zwinny, szybki, rozpędzający się do 70 km/h oraz lekki. Posiada stabilizację pionową w dwóch płaszczyznach plus automat ładujący dla lewego działa, przez co strzelanie nie będzie zsynchronizowane.

O operacji jak i prawdopodobnie nowych maszynkach będę Was informował na bieżąco, niech RNG będzie z Wami.

The post Operacja „Shipyard” i jej cudowne dziecko VT1-2 – Doppelrohr-Kasemattpanzer appeared first on rykoszet.info.

„Słów kilka” czyli o grze z perspektywy starego wyjadacza i wieloletniego gracza.

 

Noktowizja i termowizja, chińskie jednostki naziemne oraz lotnictwo, filtr rotacji map, nowe udźwiękowienie, trzy nowe mapy, czołgi, śmigłowce okręty oraz samoloty – w tym Phantom II oraz MiG-21, a także liczne poprawki w grze. To i wiele więcej czeka już na Was!

Nowa aktualizacja wnosi do gry sporo ciekawostek oraz praktycznych rozwiązań które usprawniają dotychczasową grę.

• Termowizja/noktowizja

Raz, dwa, trzy, termowizja patrzy

Wprowadzenie tego feature’a było dla mnie akurat sporym zaskoczeniem. Dotychczasowa walka w nocy, szczególnie na wysokich erach, polegała głównie na podbijaniu gammy monitora oraz jej korekcji w menu gry. Teraz walka w nocy to zupełnie inny poziom. Do użycia mamy aktualnie dwa tryby: noktowizja oraz termowizja. Ta pierwsza podzielona została na poszczególne generacje, I, II oraz III. Termowizja występuje jako jedna, wspólna jednak, co ciekawe, z różną rozdzielczością. Dla przykładu, T-80U posiada ją w 480p, podczas gdy Leclerc ma ją w 1080i.

Termowizja wyłączona – T80U

Termowizja włączona

• Rotacja map

Rotacja map moim zdaniem to jedna z wielu bardzo dobrych decyzji deweloperów. Zbanowanie 1 oraz „niepolubienie” 4 innych w przypadku posiadania konta premium, daje dosyć spore pole do wyboru jak na taki system. Pamiętajmy, że banowanie czego popadnie wydłużyłoby czas oczekiwania na grę do wartości s(t)ymulacyjnych (40 minut czekania na grę to nic nadzwyczajnego, pozdrawiamy symulacje). Pamiętajmy, że to my powinniśmy się dostosować do mapy, nie mapa do nas. Dlatego ważny jest różnorodny i w miarę uniwersalny setup bitewny. Wiadomo, jazda Mausem po Kursku czy przebijanie się pojazdem kołowym po śniegu Wokołomańska nie jest tym, co widzieliśmy na trailerach gry, a raczej mozolną karą niż przyjemnością.

Aby wybrać na jakim mapach nie chcemy grać, wystarczy wejść w menu wyboru pod przyciskiem „Bitwa”. Klikamy na koło zębate w okienku „Realistyczne bitwy pancerne”

Później, według upodobania, jeśli posiadacie konto premium, możecie zbanować 1 mapę, a 4 dodać do nielubianych, co oznacza mniejszą szanse na trafienie ich.

• Zmiany w drzewku niemieckim

A mówiłem!

A raczej, a nie pisałem? Nie ważne. Ważne są zmiany, jakie zaszły w drzewku niemieckim wraz z nową aktualizacją. W 2018 roku podczas wywiadu z Panem Vyacheslavem Bulannikovem padła znamienna deklaracja, która dosłownie zelektryzowała reddita oraz całą społeczność WT. „Usuwamy KT 105, Panterę II oraz Mausa, bo nie pasują do mety gry. I są nie zbalansowane. A kiedy, jeszcze nie wiemy, gdyż takie są plany” – owoż rzekł ojciec gry i tak też się stało. Po czasie. Tyle ile otrzymałem wiadomości, kiedy usuną Mausa, czy spalą na stosie KT105, wiem tylko ja. Jednak wracając do meritum. Maszyny nie zostały fizycznie usunięte z drzewka, tylko przesunięte do statusu pojazdu unikatowego. Coś jak Katiusza. Niby śmieszne, coś potrafi zrobić, jednak jako regularny pojazd prezentuje znikomą wartość. Tak samo z „niemieckimi wynalazkami”. Mozolny Maus jest piątą gąsienicą u matchmakera więc prościej jest go usunąć, niż zmienić B.R. Jednak nie rozumiem usuwania Pantery II. Mimo że prototyp, ciągle świetnie sobie radzi na polu bitwy. Tak samo, jak Coelian i Tygrys 105. No, ale tutaj zaufam deweloperom. Coś ciężko zbalansować? Usunąć.

• Nowe samoloty i helikoptery

Zoom-zoom –  aktualizacja 1.93

Już teraz Mig-21 oraz F-4C Phantom II przecinają niebo z prędkością naddźwiękową. Oraz sławetny niemiecki Mig-19S, który je deklasuje w każdym calu prócz przyspieszenia. Szczerze powiedziawszy, polatałem trochę nowymi maszynami. Przeskok czuć na pewno w awionice oraz roli, jaką owe samoloty spełniają. Brak flar, przynajmniej w bitwach czołgowych sprawia duże trudności, jeśli musimy odganiać się od rakiet. Z ciekawych rzeczy, które mnie osobiście przekonały są nowe helikoptery. Niemiecki i francuski Eurocopter czy, moim zdaniem bardzo groźny, AH.Mk1 Lynx, są ciekawymi maszynami. Rakiety powietrze-powietrze zamontowane na Lynxie miażdżą każdy możliwy helikopter i samolot. I ja wiem że takie same są na dwóch wyżej wymienionych maszynach jednak Lynx jest po prostu ładny. I już.

Dawno nie miałem takiej frajdy polując z odległości 7 km na inne statki powietrzne. Rakiety Hellfire są również szczególnie groźne. Jej spadanie pod kątem 45* powoduje, że wbija się w cel idealnie (historycznie ma to niwelować pochyłość radzieckich pancerzy w czołgach). Tylko co z tego skoro przez 10 do 25 sekund cel musi stać nieruchomo, bo rakiety nie da się w ostatniej fazie lotu kontrolować. Więc o wiele bardziej podchodzi mi rakieta HOT-3, która ma co prawda mniejszy zasięg (4.3 km HOT-3 kontra 8 km Hellfire) jednak leci ona po normalnej trajektorii, a nie paraboli więc można nią sterować do samego końca. Tyle że ona występuje z kolei na EC665. Kolejny minus w graniu helikopterem to znikanie pojazdów z pola bitwy. Po ok. 6 km już nie zauważymy fizycznie czołgu na mapie. Dopóki delikwent nie wystrzeli, my nie jesteśmy w stanie go zobaczyć. Więc jaki jest sens na daleki dystans atakować pojazd skoro musimy podlecieć na minimum 5.5 km?

• Nowe pojazdy

O HESH’u złoty.

Moim faworytem z nowej aktualizacji jest Type 75 SPH. Haubica z 155 mm działem strzelająca co 10 sekund pociskami z ekwiwalentem na poziomie 9.2 kg TNT, posiadająca dodatkowo pociski z zapalnikiem zbliżeniowym idealne do wyciągania delikwentów zza górek? Co może być lepsze? A może Object 685, 6 sekund przeładowania, „gwoździe” czyli pociski APDS-FS, niski profil, 9.0? Naziemnych zabawek Ci u nas w bród, a dodatkowo dochodzą jeszcze nowe. Opisywać wszystkie nowe pojazdy będę w „Profilu maszyny”.

• Fmod Studio

Gaijiński, jak Ty mnie zaimponowałeś w tej chwili.

The post [Słów kilka] Aktualizacja 1.91 „Noktowizja” appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Amerykański myśliwiec przechwytujący oraz myśliwsko-bombowy zdolny przenosić spory ładunek, a przy tym osiągnąć prędkość Mach 2!

The post F-4C Phantom II: Bijąc rekordy appeared first on rykoszet.info.

Nazywaliśmy to teorią spiskową, jednakże okazało się prawdą. Amerykańskie miasteczko Green Hills okazało się terenem międzygalaktycznej gry, w której obcy wykorzystują ludzi do pilotowania swoich maszyn. Musimy odkryć co się dokładnie dzieje!

W 1992 roku rząd amerykański zamknął miasto Green Hills z powodu awarii lokalnej fabryki produkującej chemikalia. Teren został odizolowany od świata i dopiero niedawno opinia publiczna dowiedziała się dlaczego. Obcy istnieją. Od dawna infiltrowali rządy różnych krajów i manipulowali umysłami mieszkańców. Green Hills ze względu na unikalne położenie geograficzne stał się terenem walk maszyn obcych, które pilotują ludzie. Gdzieś w mieście wciąż przebywają nieświadomi sytuacji mieszkańcy miasta. Dzisiaj jesteśmy gotowi ujawnić prawdę. Wyczekujcie kolejnych informacji.

The post Earth Thunder: Nie jesteśmy ich zabawkami! appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Główny okręt swojego typu, konfiguracja późno-powojenna z ulepszonymi możliwościami przeciwlotniczymi

• Historia

Niszczyciele typu Leningrad były pierwszymi okrętami zbudowanymi po rewolucji, inspirowane były francuskimi niszczycielami typu Vauquelin. Niszczyciel Projektu 1 został zaakceptowany do produkcji w lutym 1930 roku, a dwa lata później został zwodowany. Leningrad opuścił suchy dok w listopadzie tego samego roku. Podczas testów przekroczył oczekiwania, osiągał wyższe prędkości niż początkowo zakładano. Jednakże pojawiły się też problemy, przez które trafił z powrotem do doku. Po inwazji Niemiec, Leningrad został oddelegowany do ochrony stawiaczy min. Okręt operował głównie na wodach wokół Kronsztadu czy Leningradu, często ostrzeliwując pozycje na wybrzeżu, czy osłaniając desant. Służył tak do 1944 roku. Po 2WŚ Leningrad pływał wraz z Flotą Bałtycką, a w latach 50. przeszedł modernizację. Wkrótce po tym jednak został przemianowany na cel treningowy, a swój żywot zakończył po trafieniu pociskiem przeciw-okrętowym w maju 1963 roku.

W War Thunder Leningrad będzie jedną z głównych nagród w morskim maratonie. Okręt zbliżony jest do Moskwy, lecz posiada lepsze uzbrojenie przeciwlotnicze oraz status premium. Uzbrojenie podstawowe jest identyczne jak na Moskwie, mowa tutaj o pięciu działach B-13 kal. 130 mm. Dzięki nim okręt może zadać poważne uszkodzenia każdemu przeciwnikowi, jednakże należy zwrócić uwagę na dość powolny obrót wież. Na bliskie starcia przygotowano także torpedy.

Leningrad będzie możliwy do zdobycia w morskim maratonie. Upewnijcie się że go zdobędziecie i nie zapomnijcie o odwiedzaniu naszej strony!

The post Leningrad: Czyste niebo appeared first on rykoszet.info.

T30 został opracowany dla armii amerykańskiej podczas końcówki II Wojny Światowej. Miał być przeciwwagą dla ciężkich czołgów niemieckich podczas „ostatniej prostej” nazistowskich Niemiec w 1945 roku. Podjęto decyzje o wykorzystaniu podwozia innego Behemota, T28. Podczas gdy T28 Super Heavy Tank był w zasadzie bardziej podobny do działa samobieżnego, konstrukcje T30 i T29 wykorzystywały układ wieżyczek i były znacznie lżejsze niż ich cztero-gąsienicowy poprzednik jednak mocno uzbrojony i opancerzony.

T28 z zdemontowanymi dodatkowymi gąsienicami. Podwozie posłużyło do stworzenia rodziny pojazdów „T”

Prototypy czołgów ciężkich serii „T” były projektowane już w kwietniu 1945 r. Miałby być na początku swego istnienia odpowiedzią dla ciężkich czołgów niemieckich, jednak po zakończeniu najbrutalniejszego konfliktu w historii ludzkości, na horyzoncie pojawił się nowy gracz, Związek Radziecki. Wnosił z sobą IS-2 oraz nowe jak na tamte czasy, IS-3, który ówcześnie nie miał żadnego godnego sobie przeciwnika. Jednakże, dowództwo Armii Stanów Zjednoczonych wątpiło w sens rozwijania ogromnych, wolnych czołgów pokroju T29/T30/T34 w erze zaawansowanego lotnictwa oraz śmiercionośnej broni ppanc. Także T28, T29 i T30 przeszły w stan zawieszenia, czytaj, w 1950 AGF zakończyło ich rozwijanie z bardzo prostego powodu. Pojawił się projekt lżejszej armaty T112/T113, która miotała pociskami HEAT-FS oraz HEP (odpowiednik brytyjskiego HESH-a) więc potężne działa przechodziły do lamusa. Ostatecznie wszystkie wynalazki biur projektowych, które doskonale obrazowały, co działo się w głowach konstruktorów (więcej, mocnej, ciężej), zostały przekazane jako eksponaty muzealne.
T30 wykorzystywał jedną z największych armat kiedykolwiek zamontowanych w amerykańskim czołgu — jest to działo główne T7 L/40 kalibru 155 mm. Zasada konstruktorów była prosta, „nawet jak AP nic nie da, to pocisk burzący załatwi sprawę” i mieli racje. 155 mm pocisk HE nawet po trafieniu i braku penetracji robił w środku coś, co można porównać do założenia metalowego wiadra na głowę drugiej osoby i rytmiczne uderzanie w nań patelnią. Jednak ciągle używała pocisków rozdzielnego ładowania, co w połączeniu z masą amunicji powodowało bardzo długie i skomplikowane ładowanie. Broń ta została wpasowana w pełno obrotową wieżę, chronioną przez boczne powierzchnie płyt z zaokrąglonymi krawędziami, co dało całemu czołgowi raczej wysoki, ale niezbędny profil.Lufa umocowana na jarzmie z solidnymi sworzniami, które stabilizowały główne uzbrojenie czołgu. Sporych rozmiarów hamulec wylotowy miał za zadanie zmniejszyć bądź co bądź, ogromy już odrzut. Trzydzieści cztery pociski kalibru 155 mm używały systemu wspomagania ładownia (nie chodzi tu o „autoloadera”, ten występował prawdopodobnie w wersji T30E1). Ostrzał prowadzony był z pocisków przeciwpancernych (AP), jak i wybuchowych (HE). Uzbrojenie główne uzupełniono o „pół calówkę”, zamontowany współosiowo wkm Browning HBM2 oraz Browning M1919A4 0,30, w jarzmie na przedniej płycie. Zawieszenie było montowane na drążkach skrętnych, a szerokość każdej gąsienicy była zauważalnie szeroka, aby sprostać różnym typom terenu. Dobrze nachylona płyta chroniła przód czołgu, pomagając odeprzeć wszelkie nadlatujące pociski wroga, które występowały w obecnych im czasach.

Ciekawostka #1: działo T7 L/40 to skrócona i dostosowana do umieszczenia wewnątrz czołgi wersja haubicy M1, zwanej potocznie „Long Tom”. „Tomek” mógł miotać pociskami HEP, więc i nasz bohater artykułu miał do tego możliwość. Pociski te to nic innego jak amerykański odpowiednik amunicji typu HESH.

Podwozie było napędzane pojedynczym AV1790-3 marki Continental, chłodzony powietrzem, silnikiem benzynowym o mocy 704 KM. Zapewniało to prędkość do 16,5 mil na godzinę (~27 km/h) na utwardzonych nawierzchniach, choć mniejsza, w terenie. T30 ważył około 159,835 funtów (72,5 tony). Jego długość to 12 metrów, 3.8 metra szerokości, 3.2 metrów wysokości. Sześcioosobowa załoga. Stanowiska obejmowały dowódcę czołgu, kierowcę, dwóch ładowniczych, strzelca i strzelca karabinu maszynowego. Obaj ładowniczy byli potrzebni do obsługi i utrzymania specjalnej funkcji ładowania dużych pocisków 155 mm — każdy ważący 44.45 kg. Jeden ładowacz zarządzał zintegrowanym dźwigiem odpowiedzialnym za manewrowanie każdym pociskiem w miejscu, podczas gdy drugi, „ubijak” odpowiedzialny był za przeniesienie amunicji do zamka działa. Ochrona pancerza na wszystkich stronach czołgu wynosiła od 25 mm (0,98 cali) do 280 mm (11 cali) grubości.

Ciekawostka #2: Co się działo po trafieniu z pocisku M107 HE w Tygrysa II? Oto opis z testów w maju 1957 na poligonie Aberdeen. Działo które miotało pociski to M1 kalibru 155 mm, „Long Tom”, protoplasta i wzór naszego T7 L/40.

A second German „King Tiger” tank hull was placed 1300 yards from the muzzle and a M107 shell was fired at it. A direct hit was scored on the main front plate with a resulting Ik x 18 1/2 back spall 2 inches deep. The hit, which was high order, fractured all the welds on the main front plate as well as the welds on both sides. The hull was moved backwards 5 feet from the prefirlng position . It was decided that any further firing on the hull would fail to yield useful information, as the damage was too extensive.

Według danych, trafienie pociskiem HE podpisane jako 3 oraz 2, 1 należy do pocisku HEP.M36 trafione pociskiem HEP. Nie wygląda zbyt dobrze. Pojazd dosłownie rozpadł się na części. Według opisu z testów polowych pocisk trafił centralnie w pierścień wieży powodując efektownego backflipa.

• W grze

Kiedy młodszy brat przyprowadza starszego

Zdjęcie w lepszej rozdzielczości po kliknięciu na obraz

Pancerz T30

Pancerz T30 #2

„Suche” statystyki dla T30

Modyfikacje dla T30

Pociski występujące w T30

Zasadniczo w grze nasz T30 to przerośnięta wersja T29/T34. Różnice są subtelne, oczywiście, prócz działa. T29 posiada je w wariancie 105 mm, T34 w 120 milimetrach a T30, jako że to hybryda czołgu ciężkiego oraz masywnego niszczyciela czołgów, 155 mm. Co do bardziej subtelnych zmian to zmniejszona ilość wielkokalibrowych karabinów maszynowych M2HB. Gwiazda artykułu posiada ich 2 sztuki, pobratymcy, sztuk 3. Styl gry to typowy scenariusz HT w grze, powolne przedzieranie się do przodu torując drogę mniejszym jednostkom. Jednakże nie ma róży bez kolców. Czas przeładowania, o którym za chwilę, wymusza na nas ciut inne podejście do gry. Co w deseń IS-2. Posiadamy „boomsticka”, czyli masywnego potwora zdolnego rozerwać dowolny czołg stający z nami w szranki. Okupione jest to wyżej wspomniany przeładunkiem. Sam stosowałem taktykę peak-a-boo, czyli obserwowanie wroga, szybki wyjazd, salwa i za róg. Czołg ma swoje na klacie jednak na naszym battle ratingu, 6.7, oponenci mają dostatecznie dużo penetracji, by zrobić nas pieczonego kartofla jednym strzałem. Przeładowanie ze screenu wyżej wynosi prawie 39 sekund. Załoga przy maksymalnym wyszkoleniu jest w stanie zbić ten czas do 30 sekund co i tak jest wartością na poziomie KW-2. Również dzięki mocniejszemu silnikowi (810 KM) czołg jest zauważalnie bardziej żwawy niż T34 czy T29. Opuszczanie działa standardowe w amerykańskich pojazdach, -10/+15 stopni.

Atomowe pociski HE

No tak. Jeszcze mała wzmianka o głównym smaczku, amunicji burzącej. 7 kg TNT, jeśli nie zmiecie przeciwnika z mapy, to poturbuje go na, tyle że to wy zdążycie przeładować, nim oponent będzie w stanie się naprawić. Czy więc warto używać burzaków? Jeden rabin powie tak, a i inny rabin powie nie. To zależy.

Strzelając w ciężko opancerzone buldożery typu Maus, dobrze ustawione pojazdy pokroju T-54 lub po prostu w cele, w których wystaje tylko mocarna wieża, odłamek zawsze jest w cenie. Taki pocisk bez większego problemu zniszczy newralgiczne moduły pojazdu. W resztę polecam miotać amunicje APCBC, T29E1, która posiada 193 mm penetracji jednak na to, co spotyka T30 w okolicach B.R 6.7-7.7 przy dobrych wiatrach powinno wystarczyć.

Kto da więcej?

No dobra Aceton, ale w jaki sposób go zdobyć?

Aktualnie są dwie opcje, Gai jin Market lub zrobienie eventu świątecznego przełomu 2018/2019. Jako że event już się zakończył, zostaje nam jedynie ryneczek. Aktualnie, gdy piszę ten tekst, czołg będzie możliwy do wystawienia za ok. 6 dni. Cena może być różna jak to w markecie. Można trafić okazję za 20 GJNC, (1 Gaijin Coin ~ 1 euro). Jednak nie spodziewałbym się zejścia poniżej 50 euro. Wiem, drogo jak cholera za wirtualne piksele jednak tyle kosztuje 10.000 Złotych Orłów, za które można było kupić wszystkie 10 etapów wyzwania. Czy warto? Moim zdaniem nie. Waszym i waszego portfela może i tak. Decyzja będzie zależeć od Was.

Reasumując, czołg pośród swoich wad i zalet jest w porządku. Na tle konkurencji wolałbym kupić T29 w pakiecie z kontem premium oraz Złotem. O wiele przyjemniejszy ze względu na czas przeładowania oraz uniwersalność na polu bitwy. Po drugie, teraz można zdobyć go przez market. Ceny tam mogą być różne. Jeżeli dobrze się zakręcicie za parę dni, upolujecie go ciut taniej takie T29, więc wtedy, bardzo naciągając, warto. Pojazd powinien być traktowany jak kolekcjonerka, chociaż co lepsi gracze będą w stanie wyciągać nim ładne wyniki. Wszystko jak wspomniałem wyżej, zależy od Was. Jako że mój artykuł to kropla w morzu opisów czołgów polecam obejrzeć dowolny gameplay, by zorientować się co i jak.

Tymczasem, do następnego i jak zawsze, powodzenia na wirtualnych polach i niebach gry, Graczu

The post Profil maszyny: Heavy Tank T30 appeared first on rykoszet.info.

Centauro został zaprojektowany według specyfikacji z 1984 roku. Impulsem było zapotrzebowanie na szybki, taktyczny pojazd rozpoznawczy o takiej samej sile ognia, jak OF-40 lub Leopard, który miałby być następnie zbudowany na licencji przez konsorcjum przemysłowe. Aby osiągnąć wymaganą prędkość, ostatecznie postanowiono stworzyć niszczyciel czołgów na kołach. Centauro odniósł sukces i można go porównać do innych podobnych systemów uzbrojenia, które zostały opracowane jako alternatywa dla kosztownych czołgów podstawowych i do wypełnienia roli dawnych lekkich czołgów. Został zakupiony także przez Hiszpanię, Jordanię i Oman, podczas gdy armia amerykańska pożyczyła dwadzieścia pojazdów do oceny i zdobyła doświadczenie taktyczne przed przybyciem Stryker Mobile Gun System.

Całkowicie spawany stalowy kadłub może wytrzymać naboje 14,5 mm i fragmenty odłamków, a także uderzenia 25 mm pocisków na przednim pancerzu. Ochrona ta może zostać zwiększona za pomocą przykręcanego pancerza, wystarczającego na 30 mm pociski AP. Centauro jest również odporny na działanie NBC, zintegrowany z układem klimatyzacji pojazdu (nadciśnienie itp.). Po każdej stronie wieży zainstalowano cztero-lufowy bank wyrzutni granatów dymnych, a laserowy odbiornik ostrzegawczy uzupełnił aktywny system ochrony. Prędkość jest także formą aktywnej ochrony, która zapewnia korzystny stosunek mocy do masy (19,50 hp / tonę). Załoga składa się z czterech osób. Kierowca znajdował się po lewej stronie (widzianej z wieży) z kopułkową klapą i trzema peryskopami, a trzech członków załogi w wieży. Zarówno dowódca, jak i strzelec mają luki w échelonie, dowódca otrzymuje serię sześciu peryskopów bocznych i czołowych.

Układ napędowy to turbodoładowany, chłodzony silnikiem wysokoprężnym Iveco V6, który może dostarczyć 520 KM (382,4 kW). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów ZF, która ma pięć biegów do przodu i dwa biegi wsteczne. Osiem dużych niezależnych sprężynowych kół jezdnych na drążkach skrętnych ma system Run-flat i system centralnej sygnalizacji jazdy (CTIS), a wszystkie mają potężny układ hamulcowy. Układ kierowniczy jest stosowany do pierwszej i drugiej osi, a przy niskiej prędkości do czwartej osi w przypadku ciasnych manewrów o promieniu skrętu 9m. B1 Centauro może osiągać prędkości drogowe przekraczające 100 km / h, wspinać się po pochyłościach o nachyleniu 60% i brodzie 1,5 m bez przygotowania.

Głównym uzbrojeniem jest OTO Melara 105 mm/52 stabilizowany dzięki żyroskopowi, działo niskiego odrzutu, nieco podobne do tego opracowanego dla włoskiego Leoparda.  Wyposażony w tuleję termiczną i zintegrowany wyciąg spalin. Strzelec miał do dyspozycji 14 gotowych pocisków w wieży i 26 w kadłubie. Są to standardowe amunicje NATO opracowane początkowo dla L7:  HE, AP, Frag, HEAT i APFSDS. System kierowania ogniem – Galileo Avionica TURMS, wyposażony w układ szybkiego podniesienia lufy i pełny cyfrowy komputer balistyczny. Celownik jest w pełni ustabilizowany, posiada kamerę termowizyjną i dalmierz laserowy. Dowódca ma panoramiczny, ustabilizowany widok, powiększanie i powiększanie nocnych obrazów obrazu oraz wyświetlacz monitora termowizyjnego widoku celownika strzeleckiego. Obaj mogą strzelać z działa (tryb hunter-killer o którym pisałem w przypadku japońskiego Typa 90). Centauro jest zatem w stanie zaangażować dowolne ruchome lub stacjonarne cele przy każdej pogodzie, w dzień i w nocy, będąc w ruchu.

Główną misją Centaura jest ochrona innych lżejszych elementów kawalerii. Obecnie jest rozmieszczona w Reggimento de Cavalleria „Nizza Cavalleria”, „Savoia Cavalleria”, „Piemonte Cavalleria”, „Genova Cavalleria”, „Lancieri di Novara”, „Lancieri di Montebello”, „Guide Cavalleggeri”, „Lancieri di Aosta” „. Jak dotąd włoskie pojazdy zostały rozmieszczone w byłej Jugosławii (Bośnia w 1996 r.), IFOR, a także w Somalii w celach pokojowych i okazały się skuteczne. Ich głównym obowiązkiem była często eskorta konwojów motorowych, duża kontrola obwodowa i patrole drogowe. Widziały także akcję  „Antica Babilonia”, włoską operacje w Iraku. Pojedynczy pułk Centaurów wziął udział w bitwie o mosty Nassiriya w celu wsparcia piechoty. Kolejna jednostka działała z siłami UNIFIL w Libanie po stronie hiszpańskiej w marcu 2009 r.

• W grze

Dawno nie było filmu do artykułu :(, oto więc jest!

Ten kołowy niszczyciel czołgów to dla mnie, osobiście, kolosalna zagadka. Niby jak tym grać? Jak czołgiem lekkim? Jak niszczycielem? Czy może coś innego? Tyle pytań, mało odpowiedzi.

Pojazd ten sklasyfikowany został jako niszczyciel czołgów. Co już jest sporym minusem. Dlaczego? Nie posiadamy systemu aktywnego zwiadu, czyli podświetlania wrogich pojazdów na minimapie. Łącząc to z naszą prędkością maksymalną, tworzy nam się pewien oksymoron. Szarżować na wrogie czołgi za pomocą firanki na kółkach? Jednak, po kolei.

Włoski TD umiejscowiony na V erze drzewka technologicznego, klasyfikacja bitewna AB/RB/SB – 7.7/7.7/7.7 – czyli szczęśliwa. Absolutnie papierowy, absolutnie szybki i zabójczy. Dlaczego?

Mobilność

520 kucy mechanicznych naszego Centaura potrafi rozbujać tę stalową puszkę do 120 km/h. Jednak nie ma róży bez kolców. Taką wartość osiągniemy tylko na sowicie utwardzonej powierzchni oraz na drogach. Jako że mapy w War Thunder projektowane były i są pod pojazdy gąsienicowe, owoż nie jest to teren przeznaczony dla nas. Średnia prędkość, jaką udało mi się zanotować to oscylacja wokół wartości 45 – 55 km/h na terenie typowo nieutwardzonym. Dodatkowy problem zaczyna się na mapach z podmokłym terenem (Korea, Mozdok, obecna mapa Wietnam). Maksimum, jakie jest nam dane ujrzeć na prędkościomierzu to .. 10 km/h. Wszelkie koryta rzek to dla B1 samobójstwo. Dodatkowo nie pomaga fakty problemów z wjazdami pod górki. Podczas testowania naszego niszczyciela cały czas jeżdżę na manualnej skrzyni biegów. Automat nie wyrabia z poprawną detekcją podłoża. Ciężko też wspina się pod górki, co dla mnie osobiście jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że oryginał wdrapuję się bardzo dobrze. Balans? Podejrzane…

Akceleracja stoi na wysokim poziomie, więc w razie problemów da się uciec bez większego szwanku. Również fakt, że mamy koła wypełnione pianką pomaga w tym że nic nie jest nas w stanie zdetrackować. Tylko strzał w silnik, eliminacja kierowcy bądź zniszczenie wału/skrzyni biegów może nas zatrzymać. Musimy uważać na podbijanie kół podczas ostrego hamowania. Moment bezwładności popchnie nas ku dołowi po czym odbije w górę, czego już nawet stabilizator nie jest w stanie wyłapać.

Siła ognia

Jak na 7.7, miażdżąca. 105 mm działo, ~ 7 sekund przeładowania, pełna stabilizacja do 55 km/h w dwóch płaszczyznach. Podstawowe pociski APDS to 303 mm penetracji, jednak jak to bywa w przypadku właśnie tych pocisków, post pen effect (obrażania jakie zachodzą w czołgu po trafieniu) są dosyć mierne. Zabawa zaczyna się na pociskach HEAT-FS które z penetracją 400mm są już dosyć konkretnym argumentem w starciach z oponentami. W naszym arsenale dostępny również jest pocisk dymny który odpowiednio użyty nie raz czy nie dwa, uratuje nam nasze blaszane drzwiczki. Elewacja działa +18/-6 stopni więc tragedii nie ma.

Przeżywalność

No i tutaj dochodzimy do tego, co czyni ten pojazd świetnym i przyjemnym: brak mechaniki hullbreak. Podczas walki na naszym domyślnym battle ratingu często spotykamy pojazdy wyposażone w pociski kumulacyjne. Mechanika gry w przypadku niektórych pojazdów stosuje specjalną mechanikę oddająca wpływ masy, ekwiwalentu burzącego oraz efektu uderzenia kinetycznego takich pocisków. Absurdem było trafienie z 128 mm pocisku Pz.Gr Jagdtigera w dowolne działko przeciwlotnicze bazujące np. na podwoziu ciężarówki, który to pocisk przechodził na wylot, bo zapalnik się nie aktywował. Teraz gdy trafi w cokolwiek, przekładnie silnik, z automatu nasz czołg zostaje zniszczony. W przypadku „pustaków” – czołgów które w środku posiadają dużą przestrzeń między modułami i załogantami oraz mają bardzo mało pancerza, jego brak, jest paradoksalnie zaletą. Teraz trafienie pociskiem niszczy nas z automatu. W przypadku Centaura B1 obstawiam wprowadzenie tej mechaniki, przez co przyjemność z jazdy spadnie drastycznie. Byle trafienie w kółko wyklucza nas z automatu.

A, i jeszcze sprawa śmigłowców . Kiedy usłyszycie dźwięk wirników jesteście pierwsi do odstrzału. Centaur przyciąga je w ilościach niebotycznych. Spam 70 rakiet Hydra nie należy do przyjemnych, co dopiero mówiąc o 40 mm granatniku na pociski HEATFG.

Meritum. Pojazd ten posiada 3 załogantów w wieży. Trafienie eliminuje nam 3/4 braci broni. Co wiąże się ZAWSZE z końcem naszego blaszanego życia. Tak więc z wystawianiem samej „głowy” trzeba postępować bardzo ostrożnie. Amunicja zmagazynowana jest na tyle pojazdu oraz posiada jakąś namiastkę systemu ochrony, tak abyśmy nie zniknęli w pięknej kuli ognia.

Reasumując

Dla mnie osobiście to świetny pojazd który daje mi pełno frajdy. Szczególnie z talizmanem to maszyna wręcz doskonała. Pomimo swoich pewnych mankamentów na 100% znajdzie w paru z Was fana. Chociaż moim zdaniem, już niedługo może powędrować na 8.0.

The post Profil maszyny: Centauro B1 appeared first on rykoszet.info.