Wstawał wczesny świt. Zgrabny okręt podwodny cicho przecinał drobne fale marszczące spokojną taflę oceanu. Na pomoście tkwiła pełna obsada, czterech obserwatorów, dowódca i oficer wachtowy. – Pozwolenie wejścia na mostek? – Zezwalam. Z włazu wyłonił się pierwszy oficer, komandor podporucznik Jack Croford. – Kawa, kapitanie* – mruknął i podał dowódcy parujący kubek czarnego i gęstego jak smoła płynu. – Idź coś przekąsić panie Standt – zwrócił się do wachtowego – zastąpię cię. Rod Standt, uśmiechnął się z wdzięcznością, przekazał lornetkę i zniknął we włazie, prowadzącym w głąb okrętu. – Wszystko w porządku Artie? – zapytał – Kiepsko ostatnio wyglądasz… Dowódca, wysoki, czterdziestoletni, doświadczony oficer oparł się plecami o przednią zrębnicę kiosku i zapatrzył się we wschodzące pomału za rufa słońce. – Widzisz, Jack, jesteśmy w patrolu już prawie miesiąc, a nie natknęliśmy się na ani jeden wrogi okręt, a według naszego kochanego wywiadu, powinniśmy namierzyć co najmniej trzy konwoje… – Ja tam nie narzekam – wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu – Spokojna i niemęcząca przejażdżka z daleka od piekła wojny… Arthur Brooks spojrzał na niego z krzywym uśmiechem – Po części masz rację, ale wiesz nie było moim marzeniem utknięcie na tym dziesięcioletnim zabytku. Fakt, troszkę go nam zmodernizowali, ale to nie zmienia faktu, że jest to stary, cieknący kawał złomu… – Oficer torpedowy do kapitana! – Mów, Sparks. – Panie kapitanie, mamy problem z tymi nowymi torpedami akustycznymi… Dowódca spojrzał na pierwszego i przewrócił oczami – W porządku, panie Sparks, ile mamy tych nowych torped? – dwie w dziobowych – Ok, jakoś przeżyjemy, postaraj się je doprowadzić do stanu używalności, dobrze? – Yes sir! Brooks jęknął i zerknął na wskazanie logu. Dwanaście węzłów, więc oba diesle pracowały z optymalną wydajnością. Można było w położeniu nawodnym rozpędzić okręt do ponad dwudziestu węzłów, ale wtedy oba diesle konsumowały paliwo w ilościach przemysłowych. – Kontakt, dwa stopnie w prawo od dziobu! – Obserwator wskazywał ręką kierunek. Jak na komendę, obaj oficerowie unieśli do oczu lornetki. W oddali widać było kilka smug dymu. – Konwój? – pierwszy spojrzał na dowódcę, który w skupieniu wpatrywał się w widoczne na horyzoncie smugi. – Na pewno nie nasi, pierwszy. Maszynownia cała na przód, ster dwa stopnie na ster burtę! Woda za rufą spieniła się, gdy dwie śruby zaczęły dziko wirować, popychając okręt do przodu. Po godzinie można już było rozróżnić potężne sylwety japońskich okrętów. – Ładny mi konwój – mruknął kapitan – Przygotować się do zanurzenia!, Wszyscy na dół! – Obserwatorzy odpięli mikrofon interkomu i zabezpieczyli jego gniazdo, a znikając we włazie, zabrali ze sobą banderę. Pierwszy podążył za nimi, a kapitan jeszcze raz spojrzał na przeciwnika – A narzekałem, że nic się nie dzieje… Następnym razem będę, cholera, milczał… – mruknął do siebie. Okręt zbliżył się na osiem kilometrów do grupy okrętów wroga, gdy te zaczęły zmieniać lekko kurs. Dowódca wszedł do wnętrza kiosku i zamknął za sobą właz i zjechał po poręczach drabiny do centrali – Zanurzenie na sterach, peryskopowa. Prędkość pięć węzłów. – Tak jest, zanurzenie na sterach, wyrównać na peryskopowej! Jest pięć węzłów! Okręt ześlizgnął się pod powierzchnię i cicho zaczął skradać się w kierunku przeciwnika. – Peryskop w górę! Srebrna, połyskująca olejem rura ruszyła w górę, a po chwili Brooks, przyłożył oko do okularu. – Uwaga na aparatach, zalać wyrzutnie od jeden do cztery – Jest zalać wyrzutnie od jeden do cztery! W szkłach peryskopu pokazał się piękny cel. Widać wróg nie spodziewał się w tym rejonie zagrożenia, bo okręty nawet nie zygzakowały. – Wprowadzić dane do TDC* torpedy 1 i 2 cel pancernik, prędkość celu 20, kurs 182, odległość 5000 metrów. Torpedy 3 i 4, ten sam kurs i prędkość, odległość 5200 metrów! – dane wprowadzone, torpedy ustawione. – Otworzyć pokrywy zewnętrzne – Pokrywy otwarte! Kalkulator na bieżąco wprowadzał korekty, wreszcie dowódca spojrzał raz jeszcze i wydał komendę – Wyrzutnie 1 i 2… Pal! – 1 i 2 poszły! – 3 i 4… Pal! – 3 i 4 poszły! – zamknąć klapy zewnętrzne, zanurzenie czterdzieści pięć metrów, ster lewo na burt, pół naprzód! Peryskop w dół! Okręt gwałtownie pochylił się w kierunku dziobu, gdy sternicy ustawili płetwy sterów głębokości w odpowiednim położeniu, a okręt zaczął zmieniać pozycję. Pierwszy, oparty o stół nakresowy patrzył na trzymane w rękach stopery. – uderzenie dwóch pierwszych za 30 sekund. Wszyscy w centrali w milczeniu spoglądali w sufit w oczekiwaniu na odgłos eksplozji. – Torpedy koło celu… Minus jeden, minus dwa… Nagle potężna eksplozja uderzyła falą dźwiękową w kadłub – Jedna w celu! Druga, trzecia! – Spokojnie panowie – Dowódca wyszczerzył się w szerokim uśmiechu – Wyjść na peryskopową, pięć węzłów, chiefie, jak baterie? – 80%, sir, jest dobrze! Peryskop znowu uniósł się do góry, a dowódca przywarł do jego szkieł. – Krążownik tonie, pancernik stoi w przechyle. Zalać i otworzyć rufowe! – Podał namiary do kalkulatora, a po chwili dwie torpedy dosięgły nieruchomy cel, ostatecznie posyłając go na dno. – Sonar do centrali! Szybkie obroty śruby z lewej burty! – Kapitan błyskawicznie obrócił peryskop – Alarm! Zanurzenie alarmowe, 80 metrów, cała naprzód! Okręt gwałtowni przegłębił na dziób, a dwie śruby popchnęły go do przodu z prędkością 12 węzłów. – Ster lewo na burt, ster prosto, tak trzymać – Pluski w wodzie! – Cholera, głębiej panie pierwszy! Okręt zszedł na 85 metrów a po chwili targnęły nim potężne wybuchy. Japończycy dobrze ich namacali. W ciągu godziny spadło ponad czterdzieści ładunków.

Od pół godziny był spokój, bomby przestały spadać, a w słuchawkach sonaru panowała cisza. – Zużyliśmy prawie cały prąd z baterii, sir – Chief był wyraźnie zmartwiony. Dowódca podszedł do mapy. – Panie pierwszy, proszę nas podnieść na peryskopową, rozejrzymy się. Okręt zatrzymał się pięć metrów pod powierzchnią, a stalowy palec peryskopu przebił taflę wody. Dowódca wykonał szybki „taniec z szarą damą”, po czym dał rozkaz do wynurzenia. Gdy tylko okręt wyszedł na powierzchnię, puszczono w ruch oba diesle, które zaczęły ładować baterie akumulatorów. Dowódca wszedł na kiosk, razem z nim czterech wachtowych i pierwszy. – Jak to wygląda, Jack? – Cóż, dwóch żółtków posłaliśmy na dno, ale okręt do generalki, uszkodzone mocowanie prawego silnika elektrycznego i chyba uszkodzona śruba, po strasznie hałasuje, na razie idziemy na lewej, uszkodzone działo pokładowe, przecieki w przedziale rufowym… Zalecam powrót do Pearl. Dowódca w zadumie spojrzał na pokład, na który wyległa załoga. – Masz rację, choć wątpię, by ta łajba wróciła z powrotem do linii, może dadzą nam nowiutkie „Gato”? – rozmarzył się – Piękne jednostki…

Podsumowanie, czyli całkowicie nieobiektywny Lex z wywalonym ozorem czeka na podwodniaki

Właśnie skończył się test publiczni okrętów podwodnych. Mieliśmy okazję popływać trzema „żelazkami” – sowieckim, niemieckim i jankeskim. Cóż praktycznie nic się nie zmieniło od czasów zamkniętych testów. Gra podwodniakami jest bardzo ciekawa i wnosi powiew świeżości do gry. Ale mimo wszystko jest łyżka dziegciu w beczce miodu. Brakuje mi klasycznej głębokości peryskopowej, gdzie można by spod wody torpedować przeciwnika, po uprzednim namierzeniu go przez peryskop. To mnie się bardzo, ale to bardzo nie podoba. Oczywiście, wiele osób może się przyczepić do prędkości podwodnej okrętów, która jest dwukrotnie większa niż w rzeczywistości. Kochani, sam jestem gościem wychowanym na Silent Service (jeszcze na Commodorku!) i na Silent Hunter, ale zrozumcie, jeżeli chcemy zachować grywalność, to był to zabieg konieczny. Świetnie rozwiązano system zwalczania okrętów podwodnych. Niszczyciele i krążowniki posiadają bomby głębinowe, które, umiejętnie zrzucone, potrafią napsuć krwi pływającym na podwodniakach. Cóż, na razie jest osobny tryb dla o.p. Ale miejmy nadzieję, że z czasem, zostanie on wchłonięty przez główny tryb rozgrywki, czego sobie i Wam serdecznie życzę

* Stopnie marynarki USA są dosyć dziwne, a wynika to z tego, że marynarze nie chcą, by inne rodzaje broni nie mogły się w tym połapać kiedyś już o tym pisałem, więc nie będę się powtarzać

The post USS „Cachalot” appeared first on rykoszet.info.

3 maja 1943 rok. W pobliżu Nowej Gwinei

Otworzyłem oczy i zaspanym wzrokiem spojrzałem na pierwszego oficera, który energicznie potrząsał moje ramię – Dzięki, Jan, właśnie śniły mi się dwie, pełno mleczne blondynki, kiedy nagle zaczęła mnie szturchać koparka… – Komandor podporucznik Jan Nowicki wyszczerzył się w serdecznym, słowiańskim uśmiechu i podał mi buty – Wybacz, dowódco, kazałeś się obudzić, jak będziemy mijać Port Moresby, a właśnie mamy go na trawersie lewej burty. Wzułem buty i zwlokłem się ociężale z koi – w porządku, zastępco, chodźmy na pomost, wszędzie lepiej, niż w tym cholernym piekarniku…

Weszliśmy na pomost bojowy naszego niszczyciela, który, zgodnie z tradycją Brytyjczyków był otwarty. – Baczność, dowódca na mostku! – Machnąłem ręką i uśmiechnąłem się ze zmęczeniem – Spocznij, nie przeszkadzajcie sobie. – Podszedłem na lewe skrzydło pomostu i spojrzałem na termometr. Pomimo wczesnego ranka, pokazywał solidne 32 stopnie Celsiusza. Jęknąłem w duchu i oparłem się o pancerny reling mostka. W odległości pięciu mil, widać było wejście do portu, będącego obecnie wysuniętą bazą Royal Navy na Pacyfiku. Od trzech tygodni byliśmy w rejsie z Anglii do tego właśnie miejsca, gdzie mieliśmy otrzymać nowe rozkazy. Popatrzyłem z dumą na okręt, nie była to wprawdzie „Błyskawica”, ale łajba miała piękne linie i nawet stojąc na kotwicy wyglądała, jak by rwała się do boju. Okręt był nowiutki, przyjęliśmy go od Brytoli w grudniu, poprzedniego roku. Zgodnie z tradycją nazywania naszych niszczycieli od zjawisk atmosferycznych, ten dostał imię „Orkan” i numer burtowy G-90. Jednostka była świetnie uzbrojona. Sześć armat kalibru 120 milimetrów o zasięgu maksymalnym 11,6 km, rozmieszczono w trzech, dwu działowych wieżach (dwie w superpozycji na dziobie i jedna na rufowej nadbudówce). Po wzmocnieniu obrony przeciwlotniczej o działo kal. 102 milimetry, została jedna, czterorurowa wyrzutnia torped o zasięgu 12 kilometrów. Małą ilościowo salwę rekompensowała szybkość torped – całe 80 węzłów. Jako, że naszym głównym zadaniem miała być ochrona konwojów i dużych grup bojowych, dużą wagę położono na obronę przeciwlotniczą. Oprócz artylerii głównego kalibru (uniwersalnej) i działa 102 milimetry, okręt uzbrojono w sześć pojedynczych działek kalibru 20 milimetrów i sprężone, czterolufowe działko kalibru 40 milimetrów, które ustawiono na nadbudówce za kominem. Dzięki potężnym turbinom i dwóm śrubom, okręt mógł się rozpędzić do 36,8 węzła, co, zważając na ilość złomu, jakim go wypakowano, było całkiem niezłym wynikiem.

Moje rozmyślania przerwało pojawienie się motorówki z portu, na której zauważyłem dwóch oficerów. Jednego z Royal Navy, a drugiego z Marynarki USA. – Pierwszy, zaproś naszych gości do mesy oficerskiej, tam przynajmniej klimatyzacja działa…

Dwóch alianckich oficerów weszło do messy i zdjęło czapki – Komandor Swansson, RN, a mój kolega to komandor Kelly z US Navy – Uścisnąłem ich dłonie – Komandor Smuga, Marynarka Wojenna RP, w czym możemy służyć naszym drogim Aliantom? – Z uśmiechem wskazałem miejsce przy stole, na którym po chwili pojawiła się kawa, herbata i butelka szkockiej. Swansson wyjął z teczki plik dokumentów oznaczonych pieczęcią „TAJNE”, po czym podał mi je nad blatem – Obejmie pan, komandorze dowództwo nad dywizjonem niszczycieli. Dostanie pan HMS „Lightning” i dwa niszczyciele amerykańskie, USS „Benson” oraz „Fletcher”. Szczegóły operacji ma pan w dokumentach, dowódcy zameldują się na „Orkanie” za pięć godzin na odprawę. Wychodzicie w morze jutro po zmroku. Do tego czasu musicie zamalować numer taktyczny na burtach, a nasi dokerzy położą wam nowy kamuflaż, proszę przejść do portu, pirs numer sześć. Skinąłem na pierwszego – Słyszałeś, Jan? Wykonać. Panowie – spojrzałem z uśmiechem na gości – nie musicie się męczyć w motorówce, podrzucimy was, a na razie, może po szklaneczce? – Kelly wyszczerzył się i zapytał po polsku – A nie ma pan, komandorze polskiej wódki? – Z kamienną miną wstałem i poszedłem do swojej kajuty, gdzie miałem kilka butelek, pędzonego przez głównego mechanika bimbru z ziemniaków. – Cóż, panowie – mruknąłem siadając z powrotem za stołem w messie – na pohybel skur…nom, jak mawiamy w Polsce…

5 maja 1943 roku, gdzieś na Pacyfiku.

Okręty szły w szyku torowym z prędkością marszową 20 węzłów, żeby oszczędzać paliwo. Po raz drugi pochyliłem się nad ekranem radaru, połyskującego zieloną poświatą w zaciemnionym pomieszczeniu. – Mówię, panu, komandorze, jestem pewien, że było jakieś echo, dwadzieścia pięć stopni na bakburtę, niech mnie pochlastają tępą brzytwą, ale wzrok jeszcze mam dobry! – Uspokajająco położyłem mu dłoń na ramieniu – Oddychaj, Barański, wierzę ci całkowicie, pilnuj radaru, ok? – Odwróciłem się do pozostałych stanowisk – Na wodzie nic nie widzicie? – Nie, dowódco, poza naszymi przyjaciółmi cisza i spokój. – Nachmurzyłem się i ruszyłem na mostek – Barański, jak jeszcze raz zobaczysz te echa, to daj mi znać na pomost, dobrze? – Nie odrywając oczu od ekranu skiną głową – Się wie, panie komandorze! – Z rezygnacją pokręciłem głową, chyba nigdy nie nauczę go regulaminowego odzywania się do oficerów, ale był to najlepszy operator radaru przestrzeni powietrznej, jakiego znałem i za cholerę bym go nie oddał, cóż, jakoś trzeba to będzie trzeba ścierpieć, a co ważne, chłopak był genialnym inżynierem, gdyby nie wojna, studiował by dalej na MIT, w swojej drugiej ojczyźnie, ale jak tylko wybuchła wojna, rzucił studia, i przypłynął do Anglii, żeby zaciągnąć się do polskiej Marynarki. Wbiegłem na pomost i stanąłem z mocną, morską lornetką, którą zacząłem lustrować niebo w podejrzanym sektorze. – Widać coś? – Nowicki podszedł do mnie z kubkiem mocnej herbaty – Nic nie widzę, ale nauczyłem się już, żeby nie lekceważyć ostrzeżeń Barańskiego. Ekran w sumie pusty, ale chłopak się zastrzega, ze w tym sektorze coś jest… – Dowódco, od północnego wschodu idą chmury, gęste! – Wachtowy wskazał ręką. Skinąłem głową i chwyciłem za mikrofon interkomu – Uwaga załoga, alarm przeciwlotniczy, załogi dział na stanowiska, to nie są ćwiczenia, powtarzam, to nie są ćwiczenia! – odwiesiłem „gruszkę” i spojrzałem na sygnałowego – przekaż to na pozostałe okręty! – Tak jest! – Młody mat podbiegł do aldisa i zaczął mrugać w kierunku pozostałych okrętów z prędkością karabinu maszynowego Vickersa. – Zauważyłeś coś? – Pierwszy stanął obok mnie i również zaczął przeczesywać niebo przez szkła lornetki – Nie, ale nie podobają mi się te chmury, na tym kierunku Barański coś wypatrzył – Radar do dowódcy! – zaskrzeczał głośnik. Chwyciłem mikrofon – no, co tam Barański? – Mam duże zakłócenia, panie komandorze, ale na sto procent zbliża się do nas grupa samolotów, z tego kierunku co wcześniej! – Jesteś moim osobistym Bogiem elektroniki, Adaś, pilnuj tego echa! Ster, wejść na kurs 345, sygnalista, przekazać na pozostałe okręty, iść za mną, ścieśnić formację! – Po kilku minutach usłyszeliśmy niskie buczenie silników lotniczych, a w oddali pojawiły się samoloty. Początkowo były małymi punkcikami na tle błękitu nieba, ale bardzo szybko przybrały postać japońskich bombowców pokładowych Nakajima B6N. – Wszystkie działa, OGNIA! – Pierwsze ryknęły stodwudziestki, po nich stodwójka, a następnie czterdziestki i dwudziestki. Pozostałe okręty również nie próżnowały, i w stronę wrogich pilotów poleciała prawdziwa ulewa ognia i stali. Trzeba przyznać, że potomkowie samurajów musieli mieć jaja wielkości arbuzów, gdyż nie zważając na ogień ruszyli do ataku. Na ich nieszczęście, nie docenili przeciwnika i dymiące wraki posypały się do morza – Meteo zapowiadało deszcz Japońców? – Pierwszy w zadumie patrzył w niebo, z którego w stronę wody, kołysząc się opadały dwie czasze spadochronów z podczepionymi pilotami – Maszyny stop, spuścić łódź i podjąć jeńców, przekazać na pozostałe okręty, że bierzemy do niewoli dwóch pilotów wroga. Lepiej, żeby nie wpadli w ręce Jankesów, nie pałają do Japsów specjalną miłością… – mrugnąłem do pierwszego i podszedłem do aldisa. – Broński, nadaj na pozostałe okręty: Po podjęciu rozbitków, „Fletcher” płynie ze mną, „Benson” i „Lightning” wrócić na poprzedni kurs i kontynuować rejs z prędkością 15 węzłów. Wykonać.

Okręty szły z prędkością 30 węzłów – Barański, mas coś? – Nie, panie komandorze, ale mamy coś na powierzchni, duże bydlę, pancernik albo lotniskowiec, jakieś 35 mil od nas! – Zrozumiałem! Przekazać Jankesowi: Przygotować aparaty torpedowe, potencjalny cel trzydzieści mil przed dziobem! – Tak jest! – Sygnalista zaczął znęcać się nad biednym Aldisem, gdy obserwatorzy zaczęli wrzeszczeć ile sił w płucach, pokazując wyciągniętymi rękami przed dziób. Jak na komendę podnieśliśmy z pierwszym do oczu lornetki – W oddali majaczył potężny lotniskowiec, który najwyraźniej jeszcze nas nie zauważył. – Ale bydlę, co to jest? – Pierwszy wertował książkę z sylwetkami okrętów i co chwilę zerkał przez lornetkę – „Shokaku”, mamy więcej szczęścia niż rozumu! – Spojrzałem na niego krzywo – Taaa, a pomyślałeś, że na pewno jest tu gdzieś jego osłona, nie możliwe, żeby ryżojady były aż tak głupie… A, właśnie, wyciągnęliście coś z jeńców? – Niestety nie, nawet jak postraszyliśmy ich, że oddamy ich Jankesom, to tylko się na nas popatrzyli, tak, jak byśmy im cesarza skrzypcami zabili, cholerne samuraje, psia mać… – W porządku, przygotować się na aparatach! Przekazać na „Fletchera”, na 10 kilometrach zwrot na prawą burtę i rzucić torpedy, jest pochmurno, może nas nie zauważą, a ich radary nie są szczytem techniki, przynajmniej tak mówi wywiad. – Jan popatrzył na mnie i podniósł pytająco brew – A od kiedy wierzysz wywiadowi? – Nie wiem Jasiu, może od czasu jak znaleźli jamnika admirała? – Taaa… – mruknął Nowicki – Znaleźli, po tym jak go rozjechali cholernym Jeppem…

Głośny szum sprężonego powietrza i cztery torpedy uderzyły w powierzchnię wody, by po chwili ruszyć w kierunku bezbronnej burty nieprzyjaciela, który nawet nie podejrzewał naszej obecności. W kilkanaście sekund później, również jankeskie rybki powędrowały w kierunku wroga. Trzy potężne eksplozje rozniosły się echem po wodzie a potężne słupy wody sięgnęły pokładu startowego. Potężny lotniskowiec zaczął robić zwrot, gdy kolejne sześć rybek, tym razem amerykańskich dopełniło dzieła zniszczenia. Kolos zaczął gwałtownie wytracać prędkość, coraz bardziej kładąc się na prawą burtę. Nic już nie mogło mu pomóc, po dziesięciu minutach na powierzchni nie było już śladu wielkiej jednostki. Nagle z dymu wyłonił się plując ogniem z dziobowych dział krążownik – „Mogami”! Przeładowywać te cholerne wyrzutnie! – darł się pierwszy, a ja doskoczyłem do mikrofonu łączącego mnie z centralą ogniową – Wszystkie działa na lewą burtę, zasypać skur…a ołowiem! Cała naprzód!!! – Okręt aż przysiadł na rufie przyspieszając gwałtownie, a japońskie pociski wzbiły fontanny wody w naszym kilwaterze. Również „Fletcher” otworzył ogień ze swoich dział. Japończyk zaczął robić zwrot, by wprowadzić do gry również rufowe działa, a w tym czasie nasze i amerykańskie działa masakrowały jego nadbudówki wyrzynając marynarzy i wzniecając pożary. Nagle tuż koło naszej burty z wyciem przeszły torpedy wystrzelone przez Jankesów i literalnie urwały przeciwnikowi dziób. Zobaczyłem, że „Fletcher” robi zwrot i stawia zasłonę dymną, nie tracąc czasu na wydawanie rozkazów, skoczyłem na ster i obróciłem go do oporu w prawo, a nasz okręt skrył się w dymie. – Raczej za nami nie popłyną, radia też nie użyją, ani radaru, jedna z salw zniosła mu maszt, więc jest ślepy i głuchy, a z takimi uszkodzeniami, jak nie zatonie, to ledwo się doczłapie do bazy – powiedział z szerokim uśmiechem pierwszy. – Przekazać do drugiego niszczyciela, wracamy do naszych, reszta czeka!

C.D.N.

Wszystkie postaci są fikcyjne, a powyższe wydarzenia nigdy nie miały miejsca!

ORP „Orkan” – jaki jest?

Cóż, prawdziwy „Orkan” został, jako nowo wybudowany niszczyciel przekazany PMW 3 grudnia 1942 roku. Podczas jednej z misji, przewoził trumnę z ciałem Naczelnego Dowódcy PSZ na Zachodzie z Gibraltaru do Anglii. 8 października 1943 roku płynący w eskorcie konwoju SC-143, ORP „Orkan”, został zatopiony torpedą przez niemiecki okręt podwodny U-378. Wraz z okrętem zginęło 178 polskich marynarzy i 20 Brytyjczyków. Była to najdotkliwsza strata, jeżeli chodzi o liczbę ofiar, polskiej Marynarki Wojennej podczas II Wojny Światowej.

W grze okręt jest bardzo przyjemny. Niezwykle celne działa, które strzelają co 4,5 sekundy bardzo ładnie podpalają przeciwników. Jak już napisałem wcześniej w tekście, okręt ma tylko jedną, poczwórną wyrzutnię torpedową, ale z modyfikatorami, torpedy osiągają 80 węzłów i są dość trudne do wymanewrowania. Boli trochę brak dymu, ale rekompensuje go radar, który wykrywa cele z odległości 7,5 kilometra, a także „naprawka” i dopalacz. Po założeniu wszystkich możliwych modyfikatorów, wykrywalność okrętu wynosi 5,5 kilometra, a więc pupy nie urywa, ale też nie jest najgorzej Łajba jest dosyć zwrotna, więc potrafi zakręcić tyłkiem jak baletnica na orgii i wyminąć wraże torpedy.

Podzieliłem opowiadanie na dwie części, gdyż właśnie dostaliśmy okręt do dalszych testów, więc jak tylko je zakończę, to zobaczymy, gdzie dalej pogna komandorów Smugę i Nowickiego, oraz, czy uda im się wrócić do portu.

Do zobaczenia na cyfrowych wodach!

Paweł Lex Lemański

The post Nadciąga „Orkan”! appeared first on rykoszet.info.

„Yashima”, co to w ogóle jest?

Już po przystąpieniu Cesarstwa Japonii do II Wojny Światowej, Cesarska Marynarka rozpoczęła prace nad nowym typem pancernika. Jako, że Japończycy nie byli ograniczeni wielkością okrętów, tak jak Amerykanie (szerokość Kanału Panamskiego), mogli popuścić wodze fantazji. Ich rozmach świetnie pokazywały pancerniki klasy „Yamato”, które były najpotężniej uzbrojonymi i opancerzonymi okrętami świata, a ich ogrom przewyższyły dopiero amerykańskie lotniskowce z napędem nuklearnym klasy „Nimitz”. Pomimo posiadania już dwóch olbrzymów uzbrojonych w potężne działa kalibru 460 milimetrów, postanowiono umieścić na nowym okręcie, oznaczonym jako Projekt A-150, jeszcze potężniejszą artylerię. W ostatecznym wariancie padło na działa kalibru 510 milimetrów, które były by najcięższymi, w jakie kiedykolwiek uzbrojono jednostkę pływającą. Projekt przewidywał kadłub zbliżony w kształcie i konstrukcji (z tym, że z grubszym, burtowym pasem pancernym i pancerzem przednim, tzw „cytadeli”, który miał mieć również inny kształt niż na „Yamato”, zwiększający relatywnie jego grubość), lecz z dwudziałowymi wieżami artylerii głównej. Wiązało się to z masą samych armat, jak i z ich odrzutem, które to czynniki mogły by osłabić stateczność okrętu. Końcowy projekt przewidywał sześć dział kalibru 510 mm, rozmieszczonych w trzech wieżach (dwie w superpozycji na dziobie, jedna na rufie), sześcioma działami 155 mm w dwóch trzydziałowych wieżach, po jednej na dziobie i rufie, oraz dwadzieścia dział (10×2) kal. 100 mm, rozmieszczonych na burtach wzdłuż nadbudowy. Siłownia okrętu, napędzająca okręt za pomocą czterech śrub, miała rozpędzić kolosa do maksymalnie 30 węzłów. Jednak działania wojenne, które pokazały, że pancerniki nie mają większych szans w starciu z lotnictwem pokładowym, a także sytuacja ekonomiczna Japonii, sprawiły, że projekt został zarzucony.

A jak ta łajba wygląda w grze?

Cóż, okręt prezentuje się bardzo okazale. Początkowo można go pomylić z „Yamato”, ale po chwili rzucają się w oczy dwudziałowe wieże, oraz lekko zmieniony kształt nadbudowy. Wizualnie więc jest super, a devsi zadbali o różne smaczki, choćby cesarskie godło na dziobie, czy zestaw do konserwacji powierzchni płaskich pokładu przyczepionych do ściany.

Okręt jak już wspomniałem, uzbrojony jest w sześć armat kalibru 510 mm, które mogą razić cele odległe o 26,6 kilometra, a ich przeładowanie trwa 35 sekund. Początkowo wkurzała mnie swoista „ślamazarność” pocisków opuszczających lufy, ale po przyzwyczajeniu się, doceniłem to że latają po dosyć stromym torze, dzięki czemu, na dużych dystansach uderzają w słabiej opancerzone pokłady przeciwników, i wyrządzają całkiem niezłe szkody. Również na bliskim dystansie, salwa sześciu Oldsmobile’ów rocznik 1940, władowanych w burtę adwersarza, skutecznie zniechęca delikwenta do dalszej wymiany uprzejmości… Niestety, mimo iż pancerz jest naprawdę grubaśny (650 mm w najgrubszym miejscu!), to odniosłem wrażenie, że jest dość „miękki”. Raz, jak nieopatrznie wystawiłem burtę do „Iowy”, to zrozumiałem, że jednak amerykańska demokracja ma większą siłę przekonywania, niż samurajska zbroja… Jednak, jeżeli pamiętamy o pływaniu dziobem w kierunku przeciwnika (z tendencją do lekkiego „buju” na ster, czy bakburtę), to pancerz jest jednak dość ciężki do ugryzienia. Niestety, nie wiem, czy tylko ja miałem takiego pecha, ale okręt uwielbia się palić, a jest to dosyć deprymujące, żeby nie powiedzieć ostrzej. Na odległości od celu 9,1 km, włącza się do walki artyleria pomocnicza, która potrafi wyrządzić duże szkody, szczególnie słabo opancerzonym jednostkom, jak niszczyciele, czy lekkie krążowniki, ale i duże krypy jak inne pancerniki, lubią się zapalić po zebraniu kilkunastu prezentów mniejszego kalibru.

Zwrotność i prędkość, jak przystało na pancernik, a w szczególności tak okazały nie powalają. Okręt rozpędza się do zabójczych 28,4 węzła, a zakręca jak… Ok, powiedzmy, że zakręca, w końcu nie wymagajmy od zasuwającego po oceanie, leżącego na boku Pałacu Kultury i Nauki zwrotności niszczyciela, prawda? Z powierzchni, okręt świeci się z odległości 17,5 kilometra, co jak na jego rozmiary jest przyzwoitą wartością.

Obrona przeciwlotnicza to majstersztyk. Działka są wszędzie i nasi cyfrowi artylerzyści sumiennie wywiązują się ze swoich zadań, stawiając porządną zasłonę ogniową. Wystarczy powiedzieć, że podczas jednej bitwy atakowało mnie po kolei piętnaście eskadr lotniczych, a tylko dwa czy trzy samoloty przedarły się przez ogień i zrzuciły upominki, które w sumie nic poważnego nie zrobiły jednostce… Oczywiście, poza wywołaniem cholernych pożarów… :/

Lex, noobie, a może podsumowanko?

Okręt, jak dla mnie jest świetny. Wielki, groźny, powolny i wredny. Wprawdzie nadal ma status WiP, więc pewnie do czasu następnych testów dużo się w nim zmieni, ale powiem Wam, że pływało mi się nim bardzo sympatycznie. No i ten potok słownej biegunki ze strony „Iowy” z drugiej strony, która po jednorazowym wkurzeniu mnie salwą w moją burtę, bardzo szybko zmieniła się w okręt podwodny… (nie no, serio, niektóre wulgaryzmy zacznę spisywać… są takie inspirujące…). Jak na razie, ta „dziesiątka” wymiata i może poza zmniejszeniem wrażliwości na podpalanie i zwiększeniem „twardości” pancerza burtowego nic bym nie zmieniał!

Do zobaczenia niebawem!

Paweł Lex Lemański

The post Kiedy stwierdzisz, że „Yamato” jest za mały, czyli nadciąga potwór – „Yashima” na testach! appeared first on rykoszet.info.

Tierem pierwszym ma być polski bazowy stawiacz min, ORP „Gryf”, lecz akurat jego do testów nam nie dano, jak zresztą zwykle bywa – nikt nie testuje „jedynek” – a szkoda, bo popływał bym sobie tym dziwadłem Na tierze drugim mamy austro – węgierski niszczyciel „Tatra”, a od tieru trzeciego, zaczynają się niszczyciele szwedzkiej marynarki wojennej. W sumie o okrętach II – VI można powiedzieć, że są. Dosyć specyficzne w grze, niezły zasięg torped, w miarę celne i szybkostrzelne działa, bardzo dobra opelotka i niezła manewrowość.

Jazda bez trzymanki zaczyna się dopiero od tieru siódmego. O paaanieee, tak zajefajnymi wynalazkami nie pływałem już baaaardzo dawno! Okręty są bardzo zwrotne, niewielka ilość dział (dwie wieże po dwie lufy), jest rekompensowana celnością i szybkostrzelnością, no i torpedy… Taaaaak, torpedy, które potrafią doprowadzić do palpitacji serca nawet najtwardszego i najbardziej zaprawionego w cyfrowych bojach przeciwnika! Zasięg: tiery VII, VIII i X – 12 kilometrów, przy prędkości 80 węzłów. Tier IX, 13,5 kilometra zasięgu, i uwaga 90 (słownie DZIEWIĘĆDZIESIĄT!!!) węzłów!!! Coś czuję, że od teraz, ta zacna „dziewiąteczka” będzie moim ulubionym destroyerem w grze! Oprócz „siódemki”, gdzie przeładowanie torped wynosi 49,5 sekundy, tiery VIII – X, przeładowują rybki w okolicach 75 sekund (w zależności od założonych modyfikatorów). Czyli taktyka jest dla tych okrętów prosta, podpływamy do klienta na dziesięć klocków, rzucamy rybki, odskakujemy na bezpieczną (czytaj jak najdalej ;)) odległość, przeładowujemy torpedy i zaczynamy polkę od nowa. Uwierzcie, jak ostatnio pływałem „Ostergotlandem” (IX tier), nauczyłem się bardzo dużo nowych wyrazów w obcych językach, a także dowiedziałem się wielu ciekawostek o moich przodkach… Niektóre dość ciekawe, ale raczej nie nadające się do druku…

Co do sprzętu eksploatacyjnego, to od V tieru mamy naprawkę, od VIII dochodzi wzmocnienie obrony przeciwlotniczej, zaś w umieszczonym na X tierze „Smalandzie”, mamy również radar o zasięgu 7,5 kilometra. Mnie osobiście wkurza tylko brak dymu. Serio? Niszczyciel bez dymu? Rozumiem, że zaraz wielu z Was powie: „zaraz, zaraz, Lex, co ty pitolisz, przecież Bagietki też dymu nie mają, a fajnie się nimi gra! Zluzuj majty!”. Fakt, ale w przypadku Ślimakożerców, brak dymu jest równoważony dużą szybkością okrętu. Szwedziny maksymalnie wyciągaja w okolicach 40 węzłów (i to na modyfikatorach, flagach i dopałce). Więc z tej strony u mnie minus. Ale te 90 węzłów torped… rozmarzyłem się…

Podsumowując. W chwili obecnej, linia jest bardzo przyjemna. Do „szósteczki” gra się podobnie jak Francuzami, zaś od „siódemki” jest tylko lepiej! (no i te torpedy!!!). Kamuflaż również jest zadowalający i można zejść do 6 kilometrów z poziomu morza, co jest wynikiem całkiem przyzwoitym.

Całej gałęzi na chwilę obecną daję ocenę 8/10, choć może jeszcze ona ulec zmianie.

PLUSY

• • zadowalający kamuflaż

  • dobra manewrowość

  • TORPEDY!!!

MINUSY

• • brak zasłony dymnej

  • „naprawka” dopiero od tieru V

  • mogły by być szybsze.

Paweł Lex Lemański

The post Szwedzkie… Pardon… Europejskie niszczyciele nadciągają! appeared first on rykoszet.info.

I właśnie ten okręcik weźmiemy dzisiaj na tapetę.

Okręt jest po prostu niesamowity. Po zainstalowaniu modułu i i flagi na prędkość, okręt rozpędza się do zawrotnych 46,7 węzła! Ale to mały pikuś, po włączeniu turbo, łajba pomyka aż 55 węzłów! I pomimo braku zasłony dymnej, dzięki tej prędkości, jest cholernie ciężkim celem do upolowania. Niestety, kamuflaż nie jest mocną stroną Francuza. Z wszystkimi możliwymi perkami i modułami, inne okręty widzą go już z 7,8 kilometra, a samoloty wykrywają go na 4,4 kilometra, więc pupy nie urywa. Kiedy jakiś życzliwy kolega postawi nam dym, okręt jest widoczny po wystrzale z głównej artylerii na 3,9 km.

Trzeba przyznać, że jeżeli chodzi o uzbrojenie, to devsi dali nam naprawdę wrednego łowcę. Osiem armat kalibru 127 milimetrów, wysyłają czerstwe bagietki na odległość 11,5 kilometra z zatrważającą szybkostrzelnością. Pociski opuszczają lufy co 3,5 sekundy, co przy niezłej penetracji pepanców i możliwościom podpalającym obeków, potrafi nieźle wkurzyć naszego adwersarza.

Jako wsparcie dla artylerii, po obu burtach zamontowano cztery potrójne wyrzutnie torped kalibru 550 milimetrów. Rybki maja zasięg 9 kilometrów, przy prędkości 60 węzlów, czyli jak na X tier nie za dużo, ale ich ilość potrafi namieszać w szykach przeciwnika.

Przeciwko samolotom, oprócz dział uniwersalnych głównego kalibru, mamy szesnaście dział automatycznych kalibru 40 milimetrów i osiem kalibru 20 milimetrów. Sieczkę wśród latadeł przeciwnika robią nieziemską, a jak jeszcze uruchomimy moduł „rozbicia”, to dywizjony lotnicze niemilców, zaliczają matkę glebę w ilościach przemysłowych.

Podsumowując. Okręt jest bardzo groźnym narzędziem zagłady w rękach sprawnego gracza. Brak dymu rekompensuje prędkość i manewrowość jednostki, a także potężna siła ognia głównej artylerii. Okręt jest świetnym zabójcą niszczycieli i krążowników.

Ponieważ okręt ma status WiP, nie będę tutaj przytaczał pełnych statystyk (na pewno w swoich recenzjach zrobią to inni koledzy CCT), a więcej info o tym okręcie po kolejnych testach. Spokojnych wód, Kapitanowie!

The post „Marceau”, czyli motorówka na sterydach. appeared first on rykoszet.info.

Po nastym z kolei, wywalonym do kosza tekście postanowiłem, że sobie odpuszczę beletrystykę, tylko wrócę (po raz wtóry) do korzeni Dzisiaj skończyłem testować dość ciekawy okręt, a mianowicie usadowiony na VIII tierze niszczyciel z drzewka panazjatyckiego, czyli indonezyjski „Siliwangi”.

Cumy rzuć!

Okręt jest jednostką historyczną (w grze jako okręt premium), a mianowicie wybudowany w 1951 roku dla Floty Północnej CCCP niszczyciel Projektu 30 – Bis. W 1959 roku został przekazany Marynarce Wojennej Indonezji.

Okręt jest wprawdzie sklasyfikowany jako niszczyciel, ale jest dosyć specyficzną jednostką. Ciężko go sklasyfikować. Jako niszczyciel artyleryjski raczej nie. Cztery działa kalibru 130 milimetrów rozmieszczone w dwóch wieżach po jednej na dziobie i rufie. Działa mają zasięg 12,5 kilometra i strzelają co równo 5 sekund, co nie jest złym wynikiem, jeżeli było by więcej wież, ale przy dwóch, jest raczej mało skuteczne przeciwko niszczycielom. W sumie z Japończykami jeszcze da się walczyć, ale już z Jankesami, to troszkę „zonk”… Mamy do wyboru dwa typy pocisków – OB o maksymalnych zadawanych obrażeniach 1900 hp na salwę, i PP o obrażeniach 2500 hp. Więc w sumie nie jest źle, ale mała ilość wież jest problematyczna. Również dość ciężko jest zaklasyfikować tego potworka, jako okręt torpedowy. Owszem, posiada dwie pięciorurowe wyrzutnie kalibru 533 milimetry, wyposażone w torpedy głębokowodne (czyli niszczycielom nic nie zrobią…), o zasięgu 10 kilometrów (czyli dość przyzwoicie jak na ten tier), to jednak ich prędkość 61 węzłów powoduje, że dość łatwo jest je wymanewrować. Również czas ich przeładowania nie powala, a z wszystkimi dopalaczami, jest to koszmarnie długie 117,9 sekundy…

dodam, że maksymalne obrażenia od salwy, to 17933hp. Całkiem przyzwoita jest obrona przeciwlotnicza. Podwójne działo kal. 85 milimetrów i wspomagające go cztery podwójne 37 mm, potrafią postawić całkiem skuteczną zaporę ogniową, przez którą naprawdę trudno się przebić.

Całkiem nieźle zaś, wygląda manewrowość okrętu. Prędkość bliska 39 węzłom i czas przestawienia steru 4 sekundy, czyni ten okręt bardzo zwrotnym, dzięki czemu nadaje się do typowych misji zwiadowczych. Podpływamy do wroga, liczymy ilość wrażych łajb, rzucamy torpedy do największego i najwolniejszego celu, a potem „tył na lewo” i ogień do swoich (taki odpowiednik piechocińskiego: „Bieg zakosami, żołnierzu! I to z prędkością światła!”…) i gazem do swoich. Całkiem niezły jest kamuflaż naszego Indonezyjczyka. Z wszystkimi ulepszeniami osiągamy wykrywalność na poziomie wody równą 5,9 km, a z powietrza 2,8 kilometra.

„Siliwangi” wyposażono w sonar (5,5 km. Wykrycia wrogiego okrętu) oraz w dym (czas działania 30 sekund, czas rozproszenia 70).

Odbój alarmu! Można palić.

Jak więc sklasyfikować tą jednostkę? Cóż, jak dla mnie, w obecnej konfiguracji jest to świetny okręt rozpoznawczy, do działań w stylu „znajdź, zaatakuj, zwiewaj”, oraz całkiem niezły młot na czarownice… znaczy samoloty. Ponieważ okręt ma nadal status WiP, musimy się liczyć ze zmianami w samej jednostce, ale z jak wielkimi, tego nawet najstarsi devsi nie wiedzą.

I tradycyjnie, czy go polecam? Cóż w obecnej konfiguracji i owszem, ale jako okręt zwiadowczy, którym może nie utłuczemy zbyt dużo damage, ale pomożemy nim drużynie, jako zwiadowca. Czy bym go kupił? Tak, na tą chwilę jak najbardziej, po prostu bardzo przyjemnie mi się nim grało.

Do zobaczenia na cyfrowych oceanach, a kolejne teksty, jak zawsze – już niedługo!

Paweł Lex Lemański

The post „Siliwangi” – Indonezyjski łowca appeared first on rykoszet.info.

Pancerny kolos majestatycznie przesuwał się wzdłuż nabrzeży w Wilhelmshaven. Pomost był obsadzony przez pełną załogę. Dowódca, Kapitan zur See, Kristian Bohler, oparł się o framugę bocznych okien mostka i w zadumie spoglądał na port. Gęste kłęby smolistego, zawiesistego dymu zasnuły zachodni brzeg portu. Była to świeża pamiątka po ostatnim nalocie Jankesów, których bomby poharatały bazę U-Bootów, na szczęście, większość okrętów była na patrolu. Pancernik „Odin” szedł pierwszą naprzód, a jego trzy wielkie śruby z brązu leniwie mieszały brudną wodę u wyjścia z portu. Okręt wybudowano w 1935 roku, a po wybuchu wojny przeszedł gruntowną modernizację. Jego potężna artyleria kalibru 305 milimetrów miała donośność 19,1 kilometra, a pełna salwa burtowa z dziewięciu dział mogła posłać wrogi okręt na spotkanie z Neptunem. Główną artylerię wspomagało sześć dział kalibru 150 milimetrów i dwanaście kalibru 128 milimetrów, które skutecznie wspomagały trzysta piątki, utrzymując tempo ostrzału. Okręt został wyposażony w potężną artylerię przeciwlotniczą, która bardzo skutecznie odstraszała wrażych lotników. Dwie poczwórne wyrzutnie torpedowe o zasięgu 6 kilometrów wspomagały obronę okrętu na krótkich dystansach. Potężne turbiny mogły rozpędzić tego kolosa do 30 węzłów, co pomagało pancernikowi dogonić wrogie okręty.

Postawny bosman wszedł na pomost niosąc wielki, emaliowany dzban z parującą kawą i wianuszek kubków nanizanych na pętlę z linki sygnałowej. – Kawy, panie kapitanie? – Bohler z zasępioną miną przyjął parujący kubek i dolał sobie do niego sznapsa z metalowej piersiówki, która w magiczny sposób pojawiła się w jego dłoni. – Danke, bosmanie, sznapsa? – Dolał odrobinę mocnego alkoholu do kubka podoficera, po czym spojrzał na pierwszego oficera – Kurt, jak sytuacja? – Wyszliśmy z kanału, można ruszać, proponuję iść kursem w pobliżu brzegów Norwegii, za osłoną pól minowych, powinniśmy wyjść na Morze Północne za dwie, trzy doby. – Dowódca skinął głową z aprobatą i ruszył w kierunku zejściówki z pomostu – Pierwszy oficer przejmuje dowodzenie, będę w swojej kajucie. – Jawohl, herr kapitan!

15 czerwca 1943 roku, Morze Północne, na wysokości Lofotów.

„Odin” szedł z prędkością 20 węzłów, morze było spokojne a letnie słoneczko robiło piękne refleksy na małych falach oceanu. Stanowiska dział przeciwlotniczych były w pełni obsadzone, a ich załogi i obserwatorzy z uwagą przeczesywali niebo, wypatrując wrogich samolotów. – Kapitan proszony na mostek! – Bohler energicznie wkroczył na pomost i podszedł do oficera wachtowego – Co tam, panie Worst? – Wachtowy podał mu morską lornetkę Zeissa i wskazał kierunek – Grupa bojowa „Tirpitza”, panie kapitanie, są 30 mil od nas, według szyfrogramu z dowództwa, mamy do nich dołączyć, jako bezpośrednia osłona „Graffa Zeppelina” – Dowódca uważnie spojrzał przez mocne szkła we wskazanym kierunku, po czym chwycił za mikrofon – Maszyny cała na przód, ster lewo piętnaście, kurs prosto na północ. Dołączamy do zgrupowania „Tirpitza”, zająć stanowiska bojowe! – Okręt położył się w lekkim zwrocie po czym zbliżył się do potężnego ugrupowania i po wymianie sygnałów aldisem zajął swoje miejsce w szyku na prawym trawersie lotniskowca w odległości pięciu mil.

17 czerwca 1943, Północny Atlantyk.

Okręty szły z prędkością około 20 węzłów. W przodzie, zwinne niszczyciele pływały na pełnej prędkości, wyglądając wrogich jednostek, a krążowniki zacieśniły szyk wokół pancerników i lotniskowca – Radio do dowódcy! „Alarm bojowy, wykonać plan „Brema”! – Kapitan podszedł do mikrofonu – Uwaga na okręcie, alarm bojowy! Cała załoga na stanowiska! Maszyny cała na przód, idziemy na prawe skrzydło! – Okręt zaczął lekko drżeć, gdy osiągał swoją maksymalną prędkość. Po lewej burcie, dwa pozostałe pancerniki, „Tirpitz” i „Scharnhorst” również ruszyły z dużą prędkością. Nad masztami „Odina” z wyciem przeleciały samoloty z „Grafa” i zaczęły polowanie. – Dym z prawej burty! – Zwrot bojowy, idziemy w ich stronę! – Okręt aż położył się na burtę w ostrym zwrocie, a następnie zaczął się ponownie rozpędzać. Obsługi dziobowych wież głównego kalibru obróciły się zgodnie ze wskazaniami dalocelownika. Nikt na pokładzie nie miał wątpliwości że tajemnicze, majaczące w oddali sylwetki okrętów to przeciwnik, poza ich grupą, Hitler nie miał w tym rejonie innych dużych okrętów.

W szkłach dalocelownika było już wyraźnie widać brytyjski krążownik „London”, który również zauważył niemieckiego raidera i ruszył w samobójczym ataku w jego stronę. Niemiecki pancernik zrobił lekki zwrot, by jego rufowa wieża mogła nakryć cel, a następnie dziewięć luf rzygnęło ogniem i tyleż pocisków, każdy o wadze małej ciężarówki poleciało w kierunku Brytyjczyka z odgłosem przypominającym darcie płótna. – Obramowanie!, wprowadzić poprawki i ognia! – W tym momencie dwa pociski krążownika uderzyły w pas pancerny, nie robiąc jednak na potężnym okręcie żadnego wrażenia. Dane z dalocelowników trafiły do komputera artyleryjskiego, w którym setki przekaźników oceniły odległość celu kurs jego i pancernika, oraz inne dane balistyczne, a następnie przekazały do wież informacje o koncie podniesienia luf i wektorze ostrzału. Artylerzyści wprowadzili poprawki i działa znów przemówiły. Tym razem sześć z dziewięciu pocisków odnalazło bezbłędnie cel i uderzyło w kadłub Anglika, niszcząc nadbudówki i uszkadzając maszynę sterową, przez co „London” zaczął w sposób niekontrolowany skręcać. Po 20 sekundach, kolejna salwa „Odina” spowodowała eksplozję amunicji i brytyjski krążownik rozpoczął swoją ostatnia podróż na odległe o kilka kilometrów dno. W tym samym czasie nad niemiecki pancernik nadleciały angielskie bombowce i celną salwą bomb wyłączyły z akcji wieżę numer trzy, powodując zacięcie się napędu. Wszystkie działa przeciwlotnicze, a także działa kalibru 128 milimetrów otworzyły ogień, odganiając natrętów, którzy zajęli się jednym z niszczycieli. Potężny huk i wstrząs oszołomił załogę pomostu. – „Monarch” z lewej burty! Rozwalili nam główny przewód wysokiego ciśnienia! – Krzyk głównego mechanika ledwo przebijał się przez wizg uciekającej pary i grzmot dział. – Postarajcie się coś na to poradzić! – Kapitan, wściekły na siebie, że w porę nie zauważył wielkiego, bądź co bądź przeciwnika rzucił się do mikrofonu połączonego z centralą artyleryjską – Grzejcie do tego cholernego Tommy’ego z wszystkiego co macie! – Trzy ocalałe wieże artylerii głównej zostały naprowadzone na cel, ale pociski nie wyrządziły potężnie opancerzonemu przeciwnikowi większych szkód. Na szczęście dla Bohlera, niebezpieczeństwo zauważył jeden z niszczycieli, a jego kapitan położył zasłonę dymną pomiędzy „Odinem”, a brytyjskim pancernikiem, Niestety, Nim okręt zdołał oderwać się od wroga, trzy kolejne pociski kalibru 381 milimetrów, zdruzgotały drugą rufową wieżę, pozbawiając okręt jednej trzeciej głównego uzbrojenia. Na szczęście dla Niemców, szybko następujący zmrok i pogarszająca się pogoda, pozwoliły im oderwać się od wroga i okaleczonym okrętem wrócić do jednej z baz na terenie okupowanej Norwegii.

WSZYSTKIE POSTACIE I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE!

Podsumowanie:

Szczerze przyznam, że ciężko ten okręt ocenić jednoznacznie. Z jednej strony niezła prędkość i świetna zwrotność połączone z przemyślanym opancerzeniem, a z drugiej dość przeciętne działa, zza małym kalibrem, by walczyć jak równy z równym przeciwko pancernikom, choć z niezłym czasem przeładowania (20 sekund) i dość szybkim obrotem wież. Bardzo dobra jest obrona przeciwlotnicza (w tym myśliwiec pokładowy, zamiennie z samolotem obserwacyjnym), tak, że często potrafi zrąbać całą eskadrę wrażych samolotów, nim te zdążą podejść do pozycji do ataku. Mamy też do dyspozycji sonar (wykrycie okrętów z 5 kilometrów) i „naprawkę”. Czy polecam ten okręt? Nadala ma status wczesnego WiP’a, więc wiele rzeczy może ulec zmianie, ale okręt mimo wszystko bardzo przyjemny w grze i potrafi nieźle namieszać w szykach przeciwnika, masakrując jego lżejsze okręty (niszczyciele i krążowniki). Czy bym go kupił? Nie wiem, po prostu na tym etapie testów jeszcze nie wyrobiłem sobie pełnego zdania.

A co o tym „kajaku” sądzi Sir Rad?

moje uwagi odnośnie Odina:

• zwrotny (jak na pancernik to nawet bardzo)

• celny (jak na niemiecki pancernik na tym tierze)

• miękki (jak na niemiecki pancernik na tym tierze)

• szybki czas przeładowania

• bardzo fajna artyleria dodatkowa (jak to w niemieckim pancerniku)

Z uwagi na mały kaliber artylerii głównej, nie zdolny do „wsadzenia” cytadeli w inne pancerniki, ale krążowniki niech maja się na baczności. Ładnie wygląda kiedy się pali

Tyle Sir Rad, a ja przyznam, że wyjątkowo, w pełni się z nim zgadzam.

Do zobaczenia na cyfrowych wodach, a kolejne teksty, jak to u nas – już niebawem

Paweł Lex Lemański

The post Zemsta „Odyna” appeared first on rykoszet.info.

Miała być kolejna, beletryzowana opowieść drugowojenna, ale po powtórnym przeczytaniu gotowego tekstu, stwierdziłem, że nie trzyma poziomu, a to dla mnie najważniejsze. Także i ta recka będzie do bólu klasyczna…

Przez ostatnie kilkanaście dni testowałem nową „dychę” premium, a mianowicie ciężki krążownik US Navy, USS „Puerto Rico”. Dobrze opancerzony, szybki, ciężko uzbrojony okręt świetnie nadaje się do szybkich akcji w stylu: „doskocz, zniszcz, odskocz” i wywiązuje się z tych zadań wprost perfekcyjnie. Musi to być rzeczywiście świetny okręt, skoro zauroczył mnie, człowieka nie cierpiącego krążowników

Kły

Główne uzbrojenie to dwanaście dział kalibru 305 milimetrów i donośności 21,8 kilometra. Ich pociski radzą sobie nawet z pancerzem burtowym pancerników klasy „Yamato” i to na dużym dystansie. Przeładowanie trwa 22 sekundy, co jak na działa tego dość poważnego kalibru, jest wynikiem całkiem przyzwoitym. Na bliższym dystansie, od 7,9 kilometra do akcji włączają się działa średniego kalibru, a mianowicie szesnaście luf kalibru 127 milimetrów, które prują do niemilców z częstotliwością przerośniętego cekaemu. Ich przeładowanie trwa 3,4 sekundy, a grad ołowiu skutecznie zniechęca naszych adwersarzy do kontynuowania tej, jakże serdecznej, wymiany argumentów…

Zbroja

Pancerz został rozplanowany w bardzo przemyślany sposób, a w najgrubszym miejscu (płyta czołowa wież artylerii głównej) ma 325 milimetrów. Również pancerz czołowy cytadeli waha się od 76 do 305 mm, co daje nam całkiem przyzwoity kawał blachy, chroniący najżywotniejsze podzespoły okrętu. Można by pomyśleć, że projektanci zapatrzyli się na sowieckie Wołgi, które mają równie solidne opancerzenie Pas burtowy ma ponad 240 milimetrów i chroni okręt ponad linią wodną, a ochrona przeciwtorpedowa daje sobie całkiem nieźle radę (bardzo rzadko trafiały mi się zalania po oberwaniu węgorzem od poirytowanego niszczyciela. Tak przemyślane rozłożenie pancerza pozwala na agresywne wejście do walki i zadanie sporych uszkodzeń przeciwnikowi, zanim będziemy musieli salwować się ucieczką.

Kuprem kręcę, czyli co z manewrowością?

Okręt rozpędza się do 32 węzłów i jest całkiem zwrotny jak na swoje gabaryty, przywodzące na myśl raczej pancernik, niż kąśliwy krążownik. Okręt prowadzi się pewnie, a dobra reakcja na ster pozwoliła mi kilkukrotnie wycofać się na z góry upatrzone pozycje, gdy pancerz przestawał pomagać, lub gdy przeciwników było za dużo – duży plus za to. W połączeniu z opancerzeniem i potężnym uzbrojeniem, dostajemy do rąk wredną i paskudną jak Jakub Wędrowycz na kacu, maszynkę do masakrowania wrażych krążowników i niszczycieli, a i pancerniki wroga nie mogą się czuć bezpiecznie, gdy wejdą w zasięg dział…

Widzę was, Bardaki!!!

Okręt dostał radar, który wykrywa cele z odległości 10 kilometrów i działa przez 35 sekund (zamiast niego możemy wybrać myśliwiec, bądź samolot zwiadowczy), sonar, wykrywający wroga z 5 kilometrów, aktywny 100 sekund (wymienny ze wzmocnioną obroną przeciwlotniczą) i oczywiście grupę naprawczą. Dzięki swoim elektronicznym oczom i uszom, jesteśmy wartościowym składnikiem drużyny, jako zwiadowca, a zarazem niezły rozrabiaka, który rzeza wrogie okręty, jak Wędrowycz Bardaków, a przy tym jest dość ciężki do ugryzienia.

Podsumowanko…

Te wszystkie składniki dają nam potężne narzędzie destrukcji, które nawet w rękach takiego krążkowego dyletanta jak ja, potrafiło robić po 150k obrażeń na bitwę, a to moim zdaniem najlepsza rekomendacja. Jeżeli tylko nie zapomnimy, że nie płyniemy pancernikiem i będziemy pamiętali o ustawianiu się dziobem do celu, to gra tą łajbą da nam dużo radochy. Musimy oczywiście pamiętać, że okręt ma nadal status WiP, więc jego charakterystyki zapewne się zmienią, ale ja was błagam, koledzy z WG – NIC NIE ZMIENIAJCIE, ON JEST GENIALNY!!!! Heh, jak znam życie, i tak mnie nie posłuchają, ale nic to, Basieńka, jak mawiał pan Wołodyjowski, bawiąc się zapałkami na beczce z prochem, raczej bardzo go nie znerfią, więc może to, co mnie w nim urzekło pozostanie? Cóż, czas pokaże, a na tą chwilę, życzę Wam miłej nocy (albo dnia) i do zobaczenia na cyfrowych wodach, a kolejne teksty, jak zawsze, już niebawem!

Paweł Lex Lemański

The post Puerto Rico – Nowa „dycha” nadpływa! appeared first on rykoszet.info.