Dziś na tapecie nowy okręt dostępny w ramach wydarzenia „Zwycięski odzysk” – pierwszy francuski okręt podwodny X tieru. W trakcie ogrywania okrętu trafiłem na kilka materiałów na temat tego okrętu w siostrzanej grze u Rosjan, Mir Korabli. Tam był on dostępny dla każdego w ramach zeszłorocznej stoczni. Wiele osób określało go jako „toksyczny” i „taki, który nie powinien być w grze”. A jak został on przedstawiony u nas? I czy będzie on równie niezbalansowany? Zarówno na te, jak i inne pytania oraz główną zagadkę- czy jest to niszczyciel ze zdolnością zanurzania czy dalej okręt podwodny postaramy się dziś odpowiedzieć. Oraz najważniejsze – czy warto przepalać na niego premie zdobyte z pudełek?

Rys historyczny

Okręt Surcouf był francuskim podwodnym krążownikiem, który już w chwili wejścia do służby uchodził za jednostkę niezwykłą i wyprzedzającą swoje czasy. Zwodowany w 1929 roku, został zaprojektowany jako potężny okręt podwodny o dalekim zasięgu, zdolny nie tylko do zwalczania jednostek wroga, lecz także do prowadzenia rozpoznania i ataków na dalekich akwenach. Jego nazwa nawiązywała do słynnego korsarza Roberta Surcoufa, co podkreślało przeznaczenie jednostki do działań ofensywnych.

Surcouf był największym okrętem podwodnym świata swoich czasów. Miał blisko 110 metrów długości, wyporność ponad 4 000 ton w zanurzeniu i załogę około 120 osób. Najbardziej charakterystycznym elementem konstrukcji była wieża artyleryjska z dwoma działami kal. 203 mm – uzbrojeniem spotykanym na lekkich krążownikach, a nie na okrętach podwodnych. Do tego dochodziły wyrzutnie torpedowe, hangar dla samolotu rozpoznawczego Besson MB.411 oraz możliwość zabierania grup abordażowych.

Choć projekt imponował rozmachem, Surcouf borykał się z wieloma problemami. Obsługa dział była trudna w warunkach morskich, a manewrowość okrętu – ograniczona. Mimo to pełnił zadania patrolowe i reprezentacyjne w latach 30. XX wieku. Po upadku Francji w 1940 roku okręt trafił pod kontrolę Wolnych Francuzów, lecz okres ten obfitował w napięcia, podejrzenia i brak zaufania ze strony aliantów, wynikający częściowo z niejasnej sytuacji politycznej załogi.

W 1942 roku Surcouf został wysłany na Karaiby z zamiarem dołączenia do sił sprzymierzonych na Pacyfiku. 18 lutego doszło jednak do tragedii – okręt zaginął w pobliżu Kanału Panamskiego. Według najczęściej przyjmowanej wersji zderzył się nocą z amerykańskim frachtowcem Thompson Lykes. Cała załoga zginęła, a wraku nigdy nie odnaleziono. Tajemnicze okoliczności zagłady sprawiły, że Surcouf do dziś pozostaje jednym z najbardziej intrygujących okrętów II wojny światowej.

W porcie

Ponieważ przy okrętach podwodnych nie ma sensu patrzeć na pancerz zacznijmy od kamuflażu i przeżywalności. I tu już pierwszy plus – mamy zarówno trzeci najmniejszy promień wykrycia jak i największą liczbę PW wśród subów X tieru:

Co już dla niektórych graczy może powodować drobny zgrzyt, ponieważ ilością PW wśród niszczycieli i podwodniaków ustępuje jedynie A.Barbiano. Wystarczy, aby powiedzieć – ciężki do zatopienia. Jeśli chodzi zarówno o zdolność zanurzania i jej odnowienie znajdujemy się w środku stawki w obu przypadkach. Ale o tym, dlaczego nie powinno nas obchodzić odrobinę dalej.

Jeśli chodzi o manewrowość, to na powierzchni bazowo osiągamy 32 węzły – jest to 4 wynik po radzieckim K1 i amerykańskich Gato oraz Archerfishu, jednakże tak jak ten ostatni posiadamy doładowanie silnika, co pozwala nam osiągać w szczycie zawrotne 40 węzłów.

Niestety jest to tylko prędkość nawodna, pod wodą bazowo jest to 18 węzłów, co wprawdzie z flagą i doładowaniem plasuje nas dość wysoko w zestawieniu, jednakże nie będzie to nigdy tak prędki okręt jak niemieckie podwodniaki.

Uzbrojenie i materiały eksploatacyjne

Najważniejszą informacją dotyczącą Surcoufa jest to, że nie posiadamy sonaru oraz torped naprowadzanych akustycznie. Wiele osób na pewno po tej informacji odetchnie z ulgą, jednakże francuski sub posiada szeroki wachlarz uzbrojenia, zaczynając od zwykłych torped. Tak jak w przypadku pozostałych okrętów – pełny dmg osiągamy dopiero po 3km. Okręt posiada dość mocny DPM torpedowy, chociaż sporo mu brakuje do I-56’44:

W zamian balans pozostaje trochę gdzie indziej – więcej torped, mniejszy dmg z torpedy. Warto również wspomnieć o tym, że tylnie wyrzutnie torpedowe mogą być używane jedynie w pełnym wynurzeniu co zmusza nas do częstszej gry na powierzchni. Zasięg – 12km, wystarczy do puszczania torped na dalsze dystanse i zapominania o nich.

Okręt wyposażony jest również w dwa działa 203mm umieszczone w jednej, podwójnej wieży w centrum okrętu. Ze względu na budowę samej jednostki  kąt ostrzału jest ograniczony

Surcouf wprawdzie posiada najdłuższy czas przeładowania w grze, ale za to jako pierwszy okręt wyposażono go w pociski AP. Tak dobrze czytacie – w połączeniu z kalibrem można tym okrętem cytadelować lekkie krążowniki. W taktyce „strzel i uciekaj” pomoże nam również Przyspieszacz przeładowania baterii głównej, który skraca reload o 75%. Mało? Proszę bardzo! jest to również pierwszy okręt z Samolotem zwiadowczym na pokładzie, który zwiększa zasięg ostrzału z 13.5 do aż 16.2km. Dzięki temu jesteśmy w stanie nawet obić niszczyciele, które nie mają na nas zasięgu strzalu. Samolot dostępny jest oczywiście jedynie na powierzchni, a samo działanie jest czasowe – tak jak w przypadku dymu linii do Burrowsa łącznie można z niego korzystać przez 240s. Co ciekawe, przy zanurzeniu nie trzeba go ręcznie wyłączyć, trochę jak Obrona przeciwlotnicza gdy wyłączamy działa plot.

Jest to również okręt, który jako pierwszy posiada ASW w postaci samolotów. Mimo tego, że same parametry nie są wybitne i mamy jedynie jeden klucz naraz, to w połączeniu z Detektorem okrętów podwodnych robimy sieczkę z każdego suba w promieniu 6km. Nalot zrzuca 2 bomby, każda zadaje 3.400 PW uszkodzeń.

Materialy eksploatacyjne

O każdym z nich wspomniałem już wcześniej, dlatego warto wszystko sobie podsumować i uporządkować:

• Grupa naprawczo-ratunkowa – limitowana do 3 sztuk, czas trwania 15s, przeładowanie 60s
• Doładowanie silnika – 3 sztuki, prędkość +20%, czas trwania 180s, przeładowanie 90s
• Przyspieszacz ładowania głównej baterii – Czas trwania 10s, Czas przeładowania głównej baterii -75%, przeładowanie 100s, 4 sztuki
• Samolot zwiadowczy – Ogólny czas trwania 240s, minimalny czas trwania 20s, przeładowanie 40s, +20% zasięgu głównej baterii
• Detektor okrętów podwodnych – 2 sztuki, 6 km zasięgu, 60s trwania, 300s przygotowanie, 120s przeładowanie

Tak więc mamy całkiem sporo materiałów, dlatego perk Nadzorca jest absolutnie niezbędny do grania. 

Nie był też wspomniany wcześniej jeden z materiałów, a mianowicie Detektor okrętów podwodnych, chociaż wiele nie ma do powiedzenia – standardowy, krótki Detektor który sam w sobie nie jest imponujący. Warto go jednak zestawić z Nalotami, dzięki czemu jako jedyny okręt podwodny mamy możliwość ataku zanurzonych okrętów czymś innym niż torpedami z naprowadzaniem.

W bitwie

O jeny, od czego zacząć… Chyba zacznę od najważniejszego – nie jestem graczem okrętów podwodnych dlatego mam nadzieję, że z moją perspektywą na ten okręt będziecie w stanie się utożsamić. Surcouf jest stworzony do gry na powierzchni – będąc zanurzonym nie jesteśmy w stanie rzucać torped, nie mamy sonaru więc z jednej strony jest to spora wada okrętu. Jednakże sama gra na powierzchni jest jest podkręcona do granic. Najlepiej korzystać z niego jak z niszczyciela z małym spotem – pływamy na powierzchni, rzucamy torpedy na nieświadome okręty i świecimy drużynie. Wyniki? proszę bardzo:

Jak widać, da się też wsadzić cytadele w lżejsze krążowniki od boku. Co do dział, najlepiej sprawdza się strategia „podpłyń od boku, wsadź zestaw pocisków na Przyspieszaczu, schowaj się pod wodę”. Jeśli ktoś nie zwraca uwagi w waszą stronę i co gorsze – nie ma ASW w postaci samolotów tylko bomb głębinowych jest to darmowy dmg.

Co do walk z okrętami podwodnymi, to jest jeszcze lepiej. W promieniu 6km zazwyczaj okręty podwodne nie mają szans. przy zanurzeniu – sonar, samoloty, sojusznicy. Jeśli się wynurzy – odpalamy działa, Przyspieszacz, robimy z okrętu puszki po konserwie. 

Wady okrętu? Wadą jak dla mnie jest jednocześnie odpowiedź na pytanie postawione w tytule – okręt podwodny czy niszczyciel? Bardziej skłaniam się ku stwierdzeniu, że jest to po prostu niszczyciel, który zamiast dymu może się zanurzyć i uciec. Gramy głównie na powierzchni, dlatego krążki z Radarem warto omijać łukiem – wiele z nich prócz radaru ma działa małego kalibru z szybkim przeładowaniem, co może skutkować rozerwaniem na strzępy w trakcie zanurzania.

Ogólnie oceniając, jest to bardzo mocny okręt. Myślę, że będzie to jedna z bardzo niewielu okazji na zdobycie go – ponieważ jak wiadomo okręt będzie mieć status Legendarny tak jak m.in. Kitakami czy Iwaki Alpha, które nie były dostępne od długiego czasu. Przypadnie do gustu nie tylko osobom, które lubią okręty podwodne, ale również tym, którzy pływają często niszczycielami torpedowymi.

Zwycięski odzysk

Cena Surcoufa oczywiście dla niektórych będzie astronomiczna – ponad 1,5 miliona węgla. Jest to event mocno pod wypompowanie zasobów z pudełek świątecznych – pierwszy raz użyć można boosterów jako waluty. Jeśli chodzi o ilości potrzebne – niestety, jeśli nie jesteście wielorybami z masą węgla na koncie lub nie wydaliście dużych sum na pudełka – to nie jest to okręt dla was. Warto jednak zainteresować się okrętami, które są po drodze – dość tanim kosztem zdobyć można przyjemnego (w mojej opinii) M.Colonnę, Narai lub Z. Svobodego. Sam muszę przyznać, że chcąc ten okręt będę musiał wypruć sporo zachomikowanych przez lata zasobów, ponieważ nie mam aż tak wielkiej góry węgla. Idea wydarzenia – na plus, od długiego czasu społeczność postulowała nowe metody wydawania węgla niż tylko „nowe” okręty które najczęściej były wcześniej do zdobycia za darmo. Dodatkowo, dla każdego coś się znajdzie – zależnie od tego, ile zasobów posiadacie. 

Podsumowanie

WG jak zwykle zaskakuje nowymi metodami dystrybucji i napędzania graczy do zdobywania czegoś wiecej. Tym razem dostajemy Surcoufa – okręt podwodny, który bardziej przypomnia niszczyciel niż tradycyjny okręt. Czy warto? Uważam, że tak, mimo tego, iż jest to event skierowany pod weteranów. Powiem więcej – cieszę się, że ktoś przypomniał sobie o starych graczach, ponieważ od dłuższego czasu pojawiały się w większości eventy z okrętami, które mieli oni od zawsze.

Chciałbym Was również przeprosić za brak informacji w ostatnich tygodniach. Było to spowodowane zarówno sytuacją osobistą jak i tą w redakcji.  Ze swojej strony obiecuję poprawę – a pełna informacja dotycząca stanu Rykoszetu już niedługo

Zachęcam do skorzystania z mojego Reflinka. Jesteście w stanie dzięki niemu dostać okręt premium VI tieru Dunquerque (bardzo fajny swoją drogą) zestaw premii ekonomicznych, kredyty konto premium i wiele innych fantów. Polecam wam również skorzystać w trakcie rejestracji z kodu XVOYAGE, który odblokuje wam łańcuch misji z główną nagrodą w postaci okrętu premium VII tieru Boise, astronomicznie 40 milionów kredytów i wiele więcej. Dla powracających graczy również polecam skorzystać z reflinka. Jeśli nie graliście ponad 90 dni otrzymacie 14 dni konta premium i kontener z okrętem premium V tieru.

The post Surcouf – podwodniak, czy już niszczyciel? appeared first on rykoszet.info.

Wraz z nowym rokiem czas powrócić do recenzji okrętów. Dziś na tapetę wchodzi najnowsza lotnia X tieru – Shinano – Obecnie dostępny w ramach wydarzenia Stalowa Wola za skromne 36.000 stali. Jest to o tyle ciekawe, że razem z nim wszedł okręt, który go zatopił, czyli podwodniak Archerfish.  Czy to dużo za lotnię? Czy będzie to okręt, który zmieni oblicze World of Warships? I co może się z nim stać w kontekście planowanych zmian w lotniskowcach? Na te pytania postaramy się dziś odpowiedzieć. Zapraszam do lektury!

Rys historyczny

Shinano był jednym z największych i najbardziej zaawansowanych lotniskowców II wojny światowej, jednak jego historia jest tragiczna. Zbudowany przez Japonię w czasie wojny, Shinano miał służyć jako nowoczesny lotniskowiec w marynarce wojennej. Budowę rozpoczęto w 1940 roku w stoczni w Yokosuce, a okręt miał być odpowiedzią na rosnące zagrożenie ze strony floty Stanów Zjednoczonych.

Shinano był wyjątkowy pod względem rozmiarów – jego długość wynosiła 266 metrów, a wyporność 71 000 ton, co czyniło go największym lotniskowcem na świecie w momencie rozpoczęcia służby. Okręt miał przewozić ponad 70 samolotów, w tym nowoczesne myśliwce i bombowce.

Jednak jego służba była bardzo krótka. Po ukończeniu budowy, Shinano odbył pierwszą podróż do bazy w Kure, ale zaledwie kilka dni po wypłynięciu, 29 listopada 1944 roku, został torpedowany przez amerykański okręt podwodny USS „Archerfish”. Mimo ogromnych uszkodzeń, okręt zatonął po kilku godzinach walki z żywiołami. Zginęło około 1 435 członków załogi. W ten sposób Shinano stał się symbolem tragicznych losów japońskich lotniskowców podczas II wojny światowej.

W porcie

Sam okręt prezentuje się dość nietypowy zarówno jeśli chodzi o samoloty, jak i samą konstrukcję kadłuba. Mamy tu dość mocny kadłub, z którym wiąże się ciekawostka – Shinano był historycznie budowany na tym samym kadłubie co Musashi i Yamato. Jednakże, jeśli posiadałby identyczny rozkład pancerza jak poprzednicy byłby mocno przegięty. Dlatego mamy tu lekko osłabioną, ale wciąż wytrzymałą konstrukcję składającą się z 27mm pancerza na dziobie oraz rufie:

Jeśli chodzi o cytadelę, to wprawdzie wystaje ona ponad wodę, ale jest zarówno mocno opancerzona, jak i dość dobrze skątowana na dziobie, co powoduje, że mniejsze kalibry będą miały spory problem z jego przebiciem. W najgrubszym miejscu ma aż 400mm, co pozwoli na rykoszety od największych kalibrów:

Na pewno kolejnym plusem jest pancerz pokładu. Mamy tam aż 75mm, co powoduje, że bombowce HE jakiegokolwiek lotniskowca będą nieskuteczne. Jedynym problemem mogą być pożary, ale o tym poniżej.

Jeśli chodzi o parametry okrętu. Shinano ma najwyższe PW spośród wszystkich lotniskowców X tieru. Patrząc wyżej – wśród superlotniskowców wyżej w tabeli znajduje się jedynie United States, jednakże Shinano góruje nad nim pancerzem.

Jednakże musi być gdzieś łyżka dziegciu w tej beczce miodu, a mianowicie pożary. Mianowicie, pożary na lotniskowcach trwają jedynie kilka sekund, jednocześnie zabierając większy %PW/s. Shinano posiada charakterystykę taką, jak pancerniki – mniejsze obrażenia na sekundę, ale sam pożar będzie trwał kilkadziesiąt sekund, powodując tym samym większe zniszczenia.

Samoloty

Na Shinano dostępne są trzy rodzaje eskadr: Bombowce torpedowe, Bombowce OB oraz nowość – Bombowce z bombami odbijającymi AP. Zacznijmy od torpedowców:

Same samoloty w porównaniu do Hakuryu są słabsze. Mamy mniej PW, mniejszą prędkość samolotu (zarówno bazową oraz maksymalną) i mniejszą ilość samolotów na pokładzie:

Mamy też mniejsze obrażenia na torpedzie (9333 kontra 7233), za to w samym kluczu atakującym jest więcej (bo 3 zamiast dwóch) co przekłada się na większy dmg z salwy. Podsumowując, i łącząc z pozostałymi dostępnymi lotniami X tieru – torpedowce są przeciętne, warto zwrócić na nie uwagę, ale na pewno nie skupiać się na nich tak, jak na drzewkowych odpowiednikach.

Przejdźmy do bombowców taktycznych. Zazwyczaj są one dość mocną eskadrą, i tak jest też w tym przypadku. Warto wziąć pod uwagę jedną, wprawdzie dość oczywistą ale istotną rzecz – eskadry taktyczne odnawiają się całe naraz. Powoduje to, że możemy się nie przejmować strąconymi samolotami. Shinano odnawia ją dość często, dlatego może być używana jako przerywnik między bombowcami. Dodatkowo mamy tu dym – chyba najbardziej przegięta rzecz, jaką mogły dostać lotniskowce. Najlepiej sprawdzi się w dywizjonie z sojuszniczym krążkiem/niszczarką. Nie dość, że świecimy przeciwnika to sami chowamy okręty kolegów. Nieźle, co?

Na papierze są to bombowce z Hakuryu z lekko zmniejszoną liczbą PW (1790 kontra 1710). Powoduje to, że pod względem przeżywalności są to najsłabsze bombowce na X tierze. Mniejszą liczbę PW mają tylko bombowce Manfreda, aczkolwiek nie liczę ich na tym samym poziomie, ponieważ MVR posiada na nich naprawkę. Ma odrobinę szerszy (ale za to krótszy) celownik niż X japońska drzewkowa, co odrobinę poprawia celność przy podejściu pod kątem innym, niż 0 stopni (idealnie nad celem). 55mm penetracji pozwoli na przebijanie krążowników i dużej części pancerników. Niestety, przy atakowaniu lotni z grubszym pancerzem pokładu czy pancerników takich jak Kremlin możemy jedynie liczyć na pożary lub jakiś dmg z nadbudówek.

Przejdźmy do tego, co WG lub najbardziej – nowe mechaniki. Mamy na Shinano po raz pierwszy Bombowce z bombami odbijającymi AP. Zacznijmy od tego, o co z nimi chodzi i jak tego używać?

Same bombowce działają jak zwykłe bombowce odbijające – podchodzimy od boku, wybieramy odpowiedni „skip”, zrzucamy bomby wszyscy zadowoleni (prócz okrętu, który właśnie zgarnia dmg). Tylko jak dobrać odpowiedni moment na zrzut? Zacznijmy od tego, że wraz z kolejnymi odbiciami zmniejsza się penetracja bomby. Dla wizualizacji posłużę się tu grafiką z Reddita World of Warships:

Jak widzicie, penetracja po drugim odbiciu spada prawie o połowę. Czy to plus, czy minus? Zależy jaki okręt chcecie atakować. Pamiętajcie, że jeśli pancerz okrętu będzie zbyt cienki pocisk się nie uzbroi i przeleci na wylot. Dlatego atakując lżejsze jednostki (krążki, niszczyciele) chcecie, aby atak nastąpił dopiero po drugim odbiciu. Spowoduje to, że jest większa szansa na pełną penetrację – chociaż w przypadku niszczarek i tak może to być za dużo. Z kolei atakując pancerniki celujecie tuż przed drugim odbiciem. Daje to zarówno wysoką penetrację, jak i miejsce oraz czas na odpowiednie wycelowanie.

Skoro wiadomo już jak działa nowa, lekko ukryta mechanika w WoWs zajmijmy się samymi samolotami:

Są to wartości z kapitanem oraz modułami pod bombowce AP.  Bazowo posiadają 1650 PW, co jest całkiem dobrym, zbliżonym do Maxa Immelmana wynikiem. Niestety, jest między nimi różnica – Często Shinano trzeba będzie podlecieć bliżej pancernika, aby zrobić skuteczny zrzut. Powoduje to, że jesteśmy dłużej w strefie AA, oraz możemy się już nadziać na średni zasięg zamiast pozostania tylko w dalekim. Jest ich całkiem sporo i szybko się regenerują (o jedną sekundę wyprzedza go Manfred) co ma nas zachęcać do korzystania z nich jako głównej eskadry.

W grze

Przyznaję, nie jestem topowym lotniarzem. Dlatego w trakcie ogrywania poprosiłem o kilka słów jak tym grać naszego klanowego lotniarza. W tym miejscu chciałbym podziękować kleve_49[CMWR] za wsparcie – dzięki Grzesiek

Jeśli się pytasz o moje skromne zdanie, to chętnie podzielę się swoją opinią. Na początek napiszę krótko, oceniam Shinano jako bardzo dobry okręt za stal. W tej chwili jakby mnie kto pytał, on czy FDR, to bez wahania wskazałbym na Shinano. Wbrew pozorom, te bomby AP nie są aż tak mocne jak ludzie myślą. Prawda jest taka, że Hakuryu bije mocniej ze swoich bomb AP niż Shinano. Różnica jest tylko taka, że Shinano musi spenetrować pancerz boczny, a Haku pokładu. Co do samego Shinano. Ma on samoloty torpedowe i z bombami AP z Shokaku czyli B7A Ryusei. A to tier 8. A teraz Xki mierzą się z AA okrętów tieru 11. Torpedy też są te same jak i Alpha z tieru 8. Tylko, że mamy 3 torpedy zamiast dwóch. Shinano jako jedyny japończyk w tej chwili może wysnajpić wrogi lotniskowiec na początek bitwy. Bomby OB z eskadrą taktyczną też dobrze sprawdzają się na niszczyciele. Mi już nieraz weszło po 10k w deske. Torpedy także dobrze sobie radzą. Wada jest taka, że nie mamy dużej rezerwy i trzeba umiejętnie rotować eskadrami. Ja mam moduł na kamo oraz na wydłużenie zasięgu dodatkowej, odpowiednio 12.9 i 9.2. To pozwala w miarę możliwość na bezpieczną grę i podejście pod jakieś wyspy. Kadłub z Yamato oznacza, że deski nas smyrają o ile to nie Elbing, ale za to dużo ludzi na panckach już wie gdzie celować, mam na myśli ten sławny policzek i wchodzą tam cytadele. Moja ocena: takie mocne 8 na 10. Elastyczny, skuteczny zarówno przeciwko pancernikom, jak i innym klasom. z dobrym kamo, ale z małą liczbą samolotów co oznacza, że mniej wybacza błędów.

Bomby AP w pancerniki celujemy na 2 odbicie, staramy się mierzyć bliżej w stronę rufy niż dziobu. W krążowniki na 3 odbicie. Na początku bitwy jeśli to możliwe i gracz na wrogim CV zagapi się, śmiało lecimy i atakujemy bombowcami z bombami AP. Bomby OB używamy na wszystkie cele, niemniej jeśli atakujemy szybki i zwinny okręt jak na przykład niszczyciel robimy to samo co na Kaga. Czyli staramy się atakować bliżej krawędzi celownika niż na środku. Bomby spadają równomiernie, a często środek pokrywają tylko dwie, trzy bomby i potrafi obramować. Torpedy to samo co Kaga. Podchodzimy wzdłuż okrętu i w trybie ataku spokojnie wciskając S nawracamy ostro ku przeciwnikowi bo celownik się nie rozjeżdża. Rotujemy samolotami na zmianę i też nie bójmy się robić dropy. Lepiej zachować samoloty na drugą część bitwy. Ja często wchodzę na capy w dymku. A niedawno nawet zabiłem Thunderera z dodatkowej, który kitrał się za wyspą. Mamy dobrą dodatkową, dym i kamo. Nie bójmy się z tego korzystać.

Chciałoby się powiedzieć – wszystko zostało napisane, ale warto dodać swoje dwa grosze. Zgadzam się z Klevem – mamy dość mało eskadr, chociaż warto pamiętać o przewadze bombowców taktycznych. Odnawiają się one całę naraz – dlatego warto ich użyć w momencie, gdy czekamy „dodrukowanie” samolotów pozostałych rodzajów. Dym na pewno pozwoli na walkę w zwarciu, chociaż w trakcie gry może się przydać przy zadymianiu sojuszniczych okrętów.

Co do bomb odbijających AP. Warto pamiętać, że jeśli chcemy użyć ostatniego skipa na krążowniki potrzebujemy do tego dość sporego zakrętu. Może to powodować wejście w zakres AA okrętu, który nas zupełnie nie interesuje – naprawka pozwoli nam odzyskać część PW, aczkolwiek nie odnowi nam straconych już samolotów.

Samym lotniskowcem grało mi się dość dobrze. Nie jestem aż tak odważny jak Kleve, aby grać nim  pod dodatkową – złożyłem kapitana klasycznego, pod przeżywalność samolotów. W trakcie gry, szczególnie w drugiej połowie czasem brakowało samolotów – niestety, jest to minus, który trzeba przełknąć. Szczególnie przy walce z superkrążownikami – trzeba łapać moment, w którym są pod ostrzałem i zmiana kursu może je wysłać do portu. Zazwyczaj (zależnie od sytuacji oczywiście) starałem się na początku korzystać z bombowców odbijających, lub eskadry taktycznej – ewentualną stratę tych pierwszych można nadrobić samolotami znajdującymi się w hangarze, te drugie odnawiają się wszystkie naraz.

Przy odpowiednim szanowaniu samolotów jesteśmy w stanie mieć duży wpływ na grę. Na pewno nie jest to łatwy okręt do ogrania – trzeba mieć zarówno wyczucie odpowiednich samolotów (bomby odbijające, torpedy), umiejętność czytania minimapy do stawiania dymu, oraz rozeznanie w pancerzach bocznych okrętów. To ostatnie w szczególności odbije się na wynikach, ponieważ przy złym wycelowaniu będziemy się albo odbijać, albo nie trafiać. Jednakże, dla osób które opanowały te umiejętności Shinano będzie oferować wiele możliwości zależnych od waszego stylu gry.

Podsumowanie

Tym samym mamy drugi lotniskowiec stalowy w grze. Każdy z nich oferuje unikalną grę – Shinano ma bombowce odbijające AP oraz eskadrę taktyczną, FDR klasyczny rozkład, ale za to duże eskadry z długim czasem miedzy atakami. Odpowiadając na pytanie zawarte we wstępie – Czy będzie to lotnia, która zmieni oblicze gry? – odpowiadam NIE. Jest to zdecydowanie ciekawostka – sam lotniskowiec potrafi zarówno ugryźć w grze solo, jak i odnajdzie się grając w dywizjonie. Jednakże wciąż, uważam że Essex stoi klasę wyżej, szczególnie w grze taktycznej. Dym daje przewagę strategiczną, a eskadry taktyczne pozwalają nie martwić się o utratę samolotów. Tu mamy jedynie połowę tych dodatków, a i same bombowce są ogólnie patrząc gorsze. Myślę, że będzie to dobry wybór dla entuzjastów lotnictwa, kolekcjonerów historycznych okrętów oraz tych, którzy mają za dużo stali.

Warto rozważyć jeszcze jedną kwestię, o której nigdzie wcześniej nie wspomniałem – artyleria dodatkowa. Jest to 8×2 127mm, prawie identyczne (choć lekko pogorszone) działa z Shimy. Dla samobójców, można próbować zrobić build pod dodatkową. W oddali majaczy nam rework CV, którego częścią była możliwość ręcznego sterowania baterią dodatkową lotniskowców. Da to całkiem sporą przewagę Shinano, które będzie w stanie bronić się przed mniejszymi, lub mocno obitymi jednostkami.

Zachęcam do skorzystania z mojego Reflinka. Jesteście w stanie dzięki niemu dostać okręt premium VI tieru Repulse (bardzo fajny swoją drogą) zestaw premii ekonomicznych, kredyty konto premium i wiele innych fantów. Polecam wam również skorzystać w trakcie rejestracji z kodu IMPACTFORCE, który odblokuje wam łańcuch misji z główną nagrodą w postaci okrętu premium VII tieru Boise, astronomicznie 40 milionów kredytów i wiele więcej. Dla powracających graczy również polecam skorzystać z reflinka. Jeśli nie graliście ponad 90 dni otrzymacie 14 dni konta premium i kontener z okrętem premium V tieru.

The post Shinano – Pancerna lotnia appeared first on rykoszet.info.

WG raz na jakiś czas lubi wrzucić coś bardzo nietypowego do gry. Jednocześnie w tym roku testowana jest nowa półka premium – okręty X tieru w losowych paczkach. Na początku roku mieliśmy pierwszy tego typu okręt – Rhode Island, który okazał się mocno przeciętny. Tym razem dostaliśmy coś z zupełnie innej beczki – hybrydę Ägira i lotniskowca. Jak się sprawdzi takie połączenie? Sprawdźcie sami!

W porcie

Zacznijmy od rozmieszczenia pancerza. Kadłub jest to 1:1 kadłub Ägira:

Nie ma tu się zbytnio nad czym rozwodzić. 27mm na dziobie, 30mm na pokładzie. Niestety, będąc okrętem X tieru częściej będziemy overmatchowani – więcej razy spotykać będziemy duże kalibry, takie jak: Satsuma, Yamat, Vermont czy Ohio które będą z nas robić ser szwajcarski. Warto się za to przyjrzeć temu, co jest powyżej:

I tu mamy pierwszy zgrzyt. Sama nadbudówka Agira jest dość duża. A tu mamy typowe dla hybrydy krótkie lotnisko. Całość od boku ma 16-19mm, od góry 30mm. Niestety –  łyka wszystko co się da. Dodatkowo mamy tu taki sam czas pożaru jak dla pancerników. Często dobrą strategią jest podpalenie takiego delikwenta gdy lata samolotem – spore obrażenia i brak możliwości zgaszenia mogą go zmusić do przedwczesnego odpuszczenia samolotów.

W zamian jest całkiem spora liczba PW – bazowo 63.650. Dzięki całkiem mocnej naprawce (318PW/s przez 28s) jesteśmy w stanie nadrobić przyjęte salwy lub niezgaszone pożary. Dodatkowo dzięki samolotom i Lutjensowi możemy dodatkowo się regenerować – ale o tym w zakładce poniżej. Kamuflaż – 12.5km. Jak na hybrydę ciężkiego krążownika całkiem przyjemnie. Z dalszych odległości możemy spokojnie stanąć na środku morza i udawać lotniskowiec.

Artyleria. Tu jest na co zwrócić uwagę. Nasze główne uzbrojenie, znów, jest takie same jak w Agirze, jedynie posiadamy 2 wieże zamiast 3:

Ciekawostką za to jest uzbrojenie dodatkowe. Mamy bardzo podobny rozkład jak Graf Zeppelin. Główną różnicą jest rozrzut – Hildebrandowi po prostu brakuje celności, i na 11km możemy nawet nie trafiać pancerników:

Można na bliższe odległości próbować świecić samolotami niszczarki i strzelać z dodatkowej. Aczkolwiek nie polecam tego jako główną strategię – po prostu za mało pocisków będziemy trafiać.

Przejdźmy do Creme de la Creme czyli samolotów. Jest to nasze główne uzbrojenie – niestety, ta hybryda jest bardziej „lotniskowcem” niż pozostałe. Zacznijmy od Bombowców torpedowych:

Same w sobie nie są na pierwszy rzut oka zbyt atrakcyjne. Wysoka prędkość maksymalna, przeciętna liczba PW, niskie uszkodzenia z torpedy. Warto zaznaczyć że przez to, iż Hildebrand jest krążownikiem możemy dobrać sobie perk, który będzie podnosić maksymalne uszkodzenia torpedy:

Jednocześnie boostujemy zasięg ognia baterii dodatkowej – dwie pieczenie na jednym ogniu! Więc co sprawia, że ten okręt jest taki mocny? Jest to eskadra taktyczna, więc po 76s (ten czas można też zbić kapitanem oraz adrenaliną – niedostępną dla lotni!) mamy znowu całą eskadrę. Tym samym, nie musimy się przejmować utratą samolotów – kilkanaście sekund zajmie nam dolecenie do celu, zrzut (lub po prostu spot) i zaraz mamy kolejną eskadrę. Fajnie, nie? A najlepsze jeszcze przed nami, przedstawiam Wam bombowce taktyczne:

Tu porównanie będzie odrobinę nietypowe. Pierwsza lotnia, z którą chciałem je porównać (pod kątem bomb) to E. Loewenhardt.  Mamy ten sam celownik (80×80/40×40), tą samą penetrację, wyższy dmg oraz szansę na podpałę kosztem PW samolotów (1670 PW vs 1530 PW bazowo). To co takiego niezwykłego jest w tych bombowcach? Różnice są dwie: raz, jest to eskadra taktyczna. Atakuje wszystkie 6 naraz, co przekłada się na 82.200 maks uszkodzeń na salwie. Jeśli dodamy do tego malutki celownik, wysoką prędkość maksymalną oraz różnicę numer dwa – naprawkę:

dostaniemy eskadrę, która w 90% przypadków wykona pełny zrzut. A te zrzuty bolą – często przy locie nad krążkiem zobaczymy 18-25 tysięcy obrażeń i pożar na zrzut. Prowadzi to do absurdalnych sytuacji, kiedy 3 takie Hildebrandy potrafią na salwę zdjąć samotny krążownik – ale o tym zaraz.

Gameplay

Tą część podzielę na dwa segmenty – gra solo oraz gra w dywizjonie. Zacznijmy od grania solo:

WG dało nam hybrydę, której parametry zachęcają do gry z drugiej – trzeciej linii. Niestety, rozkład pancerza powoduje, że od boku/tyłu będziemy wszystko łykać, łącznie z cytadelami. Dlatego, ustawiamy się tak, żeby być jak najbardziej dziobem do przeciwnika i schowanym obok wyspy:

<screen>

Co pozwoli zminimalizować otrzymywane obrażenia oraz pozwoli na spam samolotami. Co do samych samolotów – warto zainwestować w grę zespołową. Niszczyciele bez obrony plot oraz w tym momencie bez dymu – Shima czy Jager są idealnymi celami. Wystarczy takiego namierzyć na mapie i krążyć nad nim – nasza drużyna zrobi resztę. Nawet jeśli sami nie zadamy obrażeń to najważniejszy cel – szybkie przemielenie wrogiej deski – zostanie osiągnięty. W razie czego, mamy do obrony jako taką dodatkową oraz niemieckie hydro na 6km.

Podczas latania samolotami trzeba również ciągle obserwować nasz okręt na minimapie – najgorsze, co może się wydarzyć to niszczyciel rzucający torpedy gdy akurat jesteśmy w powietrzu lub 4 pożary. Dlatego niestety, taka konfiguracja przy niesprzyjających warunkach zmusza nas wręcz do grania z ostatniej linii jako lotniskowiec.

Główną siłą Hildebranda nie jest samo zadawanie obrażeń. Raczej jest to spot – którego możemy zrobić o wiele więcej niż dmg, i może się bardziej przyczynić do wygranej. Dzięki temu, że nasze eskadry odnawiają się praktycznie co chwila, to w przeciwieństwie do lotniskowca nie musimy się przejmować ich stratą. Możemy bezkarnie latać nad wieloma okrętami i świecić je sojusznikom.

Same samoloty jednak nie są nieśmiertelne, i warto to rozważyć lecąc np na Gouden Leeuwa – z włączonym rozbiciem potrafi nas zmasakrować zanim podlecimy wystarczająco blisko aby zrobić zrzut.

Dużo daje też odpowiedni kapitan. Jest to jedyny okręt w grze, który potrafi aktywować wszystkie trzy talenty Lutjensa – i tego rekomenduję wam do wykorzystania. Aktywne spotowanie regeneruje wam 3500PW za każde 3 baretki „Wykrycie”, co odrobinę kompensuje słabą przeżywalność okrętu. 30x trafienie dowolnym uzbrojeniem lotniczym też jest wykonalne – mamy szybko przeładowujące się torpedowce i celne bombowce HE. Dzięki temu można jeszcze częściej spamować samolotami. Najtrudniejsze chyba jest 100x trafić uzbrojeniem dodatkowym – ale i wykonalne, przy odpowiednich warunkach. Preferuję taki build, lekko różniący się od rekomendowanego:

Dlaczego na ostatnim miejscu Ekspert obrony przeciwlotniczej i ZOP? Gdy stoimy w miejscu jesteśmy łatwym celem dla lotni(lub innych hybryd). Dlatego warto zainwestować te 4 punkty aby poprawić te stałe uszkodzenia i eksplozje (bazowo już całkiem dobre) aby trochę mniej martwić się, gdy jesteśmy w powietrzu. I przydaje się również skrócenie cooldownu materiałów ekspolatacyjnych – przypominam, że pożar trwa 60s, zamiast bazowych 30s na krążownikach.

Jeśli chodzi o grę w dywizjonie, to chyba najlepszym poradnikiem jest filmik dodany przez CCka Potato Quality:

Jeden świeci, dwóch strzela/rzuca torpedy. Gdy przyjdzie czas na bombowce, focus jednego krążownika może go wysłać na salwę do portu. I tu widać największą siłę tego okrętu – odpowiednie rotowanie dostępnym uzbrojeniem razem z kolegami daje nam bardzo wysoki % szans na wygraną. Czy można coś z tym zrobić? Nie bardzo, prócz trzymania się blisko okrętów z mocnym AA.

Jak go zdobyć?

Jak zwykle: paczki paczuszki, losowe zestawy. Tym razem trochę inaczej niż w wypadku Rhode Island. Mamy tu łańcuch kolejno kupowanych kontenerów:

Łącznie jest 11 zestawów. Każdy kontener ma 2% szans na dropniecie okrętu. Łączny koszt jest astronomiczny, ponieważ wynosi niecałe 50.000 dublonów. Po przeliczeniu wychodzi ok. 700pln. Warto wspomnieć o jeszcze jednej rzeczy: jeśli w tych wszystkich kontenerach nie znajdziemy okrętu to możemy go kupić za jeden kredyt. Czy jest to superhiper promocja? No…nie. Ponieważ okręt jest gwarantowany w 51 pudełku. A ile ma cały łańcuch? No nie zgadnięcie – 50! Także jest to drobny bait, abyście kupowali – i tak z 51 pudełek poleci wam okręt. Jedyną różnicą jest promocja w cenie – kupno wszystkich pudełek z zestawu pozwala łącznie „oszczędzić” 12.500 dublonów względem pojedynczego kupna. Jest tez jedno dostępne za 25.000 węgla – warto się nim zainteresować, skoro jest do wzięcia względnie za darmo.

Uważam że taka opcja jest odrobinę lepsza niż Rhode Island. Nie zrozumcie mnie źle – najlepszą formą dystrybucji jest bezpośrednią sprzedaż. Różnica jest w cenie – całość zestawu z Rhode Island była o wiele wyższa niż Hildebranda. Fakt, po pół roku był on dostępny w sprzedaży bezpośredniej, jednak nie oczekiwałbym że teraz będzie tak samo.Wciąż, mimo tego warto zapamiętać – to jest gambling. Jeśłi macie ciśnienie na kupno Hildebranda przygotujcie się na wydatek rzędu 700pln. Te początkowe zestawy mają za zadanie was „zachęcić” do kupna kolejnych. Jednakże jeśli czujecie, że macie szczęście to warto kupić te pierwsze dwa zestawy – nawet jeśli wam nie wypadnie okręt, to uważam że pozostałe potencjalne nagrody są warte tego 1000 dubli.

Podsumowanie

Nie bez powodu w tytule odwołuję się (moim skromnym zdaniem jednej z lepszych) komedii pomyłek jaką jest „Czy leci z nami pilot?”. Okręt momentami jest równie absurdalny, co film –  szczególnie w dywizjonie. Z jednej strony, łykamy wszystko jak rasowy lotniskowiec. Z drugiej zaś są mocno przegięte samoloty (bombowce szczególnie!), działa Ägira, dodatkowa na 11km, hydro – pełen przekrój. Uważam, że mimo wszystko okręt jest odrobinę przegięty – szczególnie w rękach bardziej doświadczonych graczy. Trzy takie w mocnym dywizjonie robią sieczkę z wrogów. Czy warto wydać na niego te 700zł? Tu musicie sami sobie odpowiedzieć. Miejcie na względzie fakt, że przed nami dwa wydarzenia gdzie ta suma może wam przynieść dużo więcej okrętów i zasobów – Black Friday i Święta. No i przed nami rework CV, który jeśli wejdzie w obecnej formie może trochę popsuć nim zabawę. W każdym razie, zapraszam do dyskusji w komentarzach!

Zachęcam do skorzystania z mojego Reflinka.Jesteście w stanie dzięki niemu dostać okręt premium VI tieru Repulse (bardzo fajny swoją drogą) zestaw premii ekonomicznych, kredyty konto premium i wiele innych fantów. Polecam wam również skorzystać w trakcie rejestracji z kodu IMPACTFORCE, który odblokuje wam łańcuch misji z główną nagrodą w postaci okrętu premium VII tieru Boise, astronomicznie 40 milionów kredytów i wiele więcej. Dla powracających graczy również polecam skorzystać z reflinka. Jeśli nie graliście ponad 90 dni otrzymacie 14 dni konta premium i kontener z okrętem premium V tieru.

The post Czy leci z nami pilot – Hildebrand! appeared first on rykoszet.info.

Wargaming lubi raz na jakiś czas zagrać nam na nostalgii. Ostatnio podobne wydarzenie odbyło się trzy lata temu – wtedy po długiej przerwie do kupienia powrócił „Mighty Mo” czyli Missouri. W tym roku po raz kolejny przy okazji historycznego eventu powraca tym razem jeden z pierwszych lotniskowców premium – Enterprise. W dzisiejszym artykule przyjrzymy się dokładniej zarówno samemu okrętowi, jego zarysowi historycznemu jak i samemu wydarzeniu. Warto zaznaczyć, że sam lotniskowiec jest jeszcze z czasów, gdy gra lotniskowcem przypominało RTSa (czy ktoś jeszcze o tym pamięta?).Postaram się też jako umiarkowany entuzjasta lotni odpowiedzieć na pytanie: czy warto?

Rys historyczny

USS Enterprise (CV-6) to amerykański lotniskowiec z okresu II wojny światowej, siódmy okręt noszący nazwę „Enterprise” (Przedsięwzięcie). Znany jako „Big E”, był jednym z najbardziej aktywnych amerykańskich okrętów podczas wojny, obok fregaty „Constitution” uznawany za jeden z najważniejszych w historii amerykańskiej floty.

Enterprise w porcie Pearl Harbour, 1942 (źródło:WoWs_Legends, Reddit)

Służył na Pacyfiku od początku do końca konfliktu z Japonią, biorąc udział w niemal wszystkich kluczowych bitwach i kampaniach. Otrzymał 20 gwiazd za działania bojowe, co czyni go jednym z najwyżej odznaczonych okrętów w US Navy. Budowę „Enterprise” rozpoczęto w 1934 roku, kadłub wodowano 30 października 1936, a okręt ukończono 12 maja 1938 roku.

„Enterprise” zaangażował się w działania wojenne już 7 grudnia 1941 roku, gdy 18 bombowców SBD Dauntless wystartowało z jego pokładu i natknęło się na japońskie eskadry atakujące Pearl Harbor. W wyniku walki zestrzelono 5 z nich, a jeden padł ofiarą ognia przyjacielskiego. USS „Enterprise” odegrał również ważną rolę w osłonie rajdu Doolittle’a na Tokio w kwietniu 1942 roku.

W trakcie II wojny światowej lotniskowiec „Enterprise” przepłynął 275 000 mil morskich, jego samoloty zatopiły 71 japońskich okrętów, uszkodziły 192 i zestrzeliły lub zniszczyły 911 japońskich samolotów.

Statystyki

Sam okręt będę przyrównywać do jego siostrzanych okrętów – Horneta oraz Yorktowna. Wszystkie trzy dzielą ten sam historyczny kadłub:

Na pokładzie mamy jedynie 25mm, co powoduje że każdy nas penetruje jak chce. Nie jesteśmy w stanie nawet wytrzymać bomb HE – w przeciwieństwie do brytyjskich lotni. Cytadela jest dość nisko schowana, przez co nie będzie nas tak łatwo wysłać salwą do portu.

Mamy nawet drobne fragmenty poszycia 38mm, ale nie ma co na nie liczyć – czasami odbiją zbłąkaną pestkę ale raczej służą do ozdoby. Co ciekawe – mimo teoretycznie bycia tym samym kadłubem Enterprise ma o 1km większy promień wykrycia. O dodatkowej nie ma co wspominać – jak każdy lotniskowiec (poza Grafem Zeppelinem) jest, ale szczątkowa.

Przejdźmy do dostępnych samolotów. Ponieważ jest to okręt starej daty mamy do dyspozycji bardzo klasyczne eskadry: Samoloty szturmowe (OB), Bombowe torpedowe oraz Bombowce z bombami AP.

Samoloty szturmowe

Mamy tu stockowe rakiety z Lexingtona. Ich największym plusem jest ilość – 12 samolotów w kluczu, 3 atakujące. Rakiety to również stockowe, każdy samolot zrzuca 6 rakiet. Niestety brakuje tu dość mocno lubianych rakiet Tiny Tim, lub nawet HVAR 127mm. Mamy najniższą penetrację wśród 8 tierów – jedyne 27mm. Nadają się głównie albo do atakowania celi z dużą nadbudówką (Pommern nie lubi tego) lub niszczarek/lekkich krążków. Na plus trzeba też zaliczyć szybkość regeneracji samolotów, najważniejszą chyba zaletę Enterprise.

Torpedowce

Kolejne samoloty wyglądające fajnie na papierze. Torpedy są takie same jak na drzewkowym Lexingtonie lub Saipanie – dobry dmg, 52% bazowej szansy na zalanie. Na plus trzeba zaliczyć krótszy niż u pozostałych dystans uzbrojenia torpedy wynoszący ledwie 376m. Pozwala to podejść zdecydowanie bliżej do celu, przez co zostaje mniej czasu na manewrowanie. Dość spory celownik, który niekiedy powoduje że krańcowa torpeda może nie wejść. Same torpedy idą w kształcie litery „V” więc zdarza się też, że któraś boczna nie zdąży się uzbroić przy okrętach idących pod kątem.

Bombowce 

I tu zaczyna się prawdziwa zabawa. Same samoloty są dość przeciętne – mamy identyczne jak topowe w drzewkowym klonie, Lexingtonie. Całkiem dobra liczba PW (poza taktycznymi więcej mają tylko bombowce Saipana), niska prędkość maksymalna. Mamy układ 3×3, co przy cięższych podejściach umożliwia nam zrobienie predropu i oszczędzenia części samolotów. Kluczem jest zrzut. Każdy z samolotów przenosi 2 bomby AP, każda z nich zadaje 4900 PW. Łącznie daje nam to najmocniejszą salwę wśród bombowców AP w całej grze. Tak, dobrze czytacie – mamy zrzutem więcej obrażeń niż lotnie X tieru – nawet MVR się chowa. Do tego jest krótszy czas uzbrojenia zapalnika – nie 0.03s tylko 0.025s jak u Hakuryu lub Sekiryu. Dzięki temu przy atakach na krążki posiadające na pokładzie 27 lub 25mm bomba wciąż będzie się uzbrajać. Przy prawidłowym doborze celów (niemieckie pancki, ciężkie krążowniki) otrzymujemy takie zestawienia w pierwszych minutach dość często:

Co będzie skutkować sporą ilością raportów, wyzwisk w grze pod Waszym adresem i innych ciekawostek. Niestety w tej beczce miodu jest też łyżka dziegciu. Celownik przy maksymalnym skupieniu jest największy ze wszystkich okrętów. Same bomby mają też tendencję do latania na boki, więc jeśli ktoś będzie Was aktywnie wymijał a zrzut nie będzie perfekcyjny może cała salwa pójść bokiem.

Warto również wspomnieć o myśliwcach. Mają małą liczbę PW i jest ich aż 10 w kluczu. W przeciwieństwie do samolotów Yorktowna wykrywają okręty na całym promieniu patrolowania, wynoszącym bazowo 3.6km. Jeśli trafimy na niszczyciel z wyłączoną obroną przeciwlotniczą możemy go dość długo spotować, lub wręcz zmusić do odwrotu/zużycia dymu. Niestety przy okrętach wyższego tieru nie nadają się do spotowania – przez małą liczbę PW spadają jak muchy. Dają też radę jeśli chodzi o defensywne zastosowanie – przez ich ilość możemy strącić całą eskadrę przeciwnika i zazwyczaj jeszcze zostają wolne jednostki.

Gameplay

Wielu z Was uzna pewnie granie lotnią za nudne – chowacie się, wybór eskadry, lot, zrzut, powtórz do skutku. W tym wypadku jest nie inaczej – mamy szeroki arsenał na pokładzie. Problemem z ich odpowiednim wykorzystaniem moze być dobranie pozycji. Przez niską prędkość samolotów podróż na drugi kraniec mapy może nam zająć bardzo dużo czasu. Dlatego najważniejsze jest pozycjonowanie – nie polecam zostawać nim cały czas na krańcu mapy, bo po prostu będziecie nieskuteczni. Trzeba obserwować (nawet bardziej niż na innych lotniach) mapę, i podążać za drużyną. Każda z eskadr będzie skuteczna dla większości celów – niestety jeśli chcemy zadawać maksymalne obrażenia trzeba odpowiednio dobrać rodzaj samolotu do celu. Nie musimy się zbytnio ograniczać jeśli chodzi o oszczędność samolotów. Enterprise jest znany z szybkiego drukowania samolotów, przez co utrata całej eskadry nie będzie aż tak bolała jak u np Saipana. Warto jednak na X tierach wziąć pod uwagę planowanie bitwy, bo przy złym zarządzaniu da się zostać bez eskadr.

Rakietowce świetnie sprawdzą się w gonieniu niszczarek. Mamy niewielki celownik, co pozwala na wsadzenie przy odrobinie szczęścia całego pakietu większej niszczarce, która nie zdąży uciec. Jest to miecz obosieczny – w pełni skupiony atak nie wybaczy złego celowania, co może się przełożyć na salwy za zero. Realnie, w zależności oczywiście od celu jesteśmy zrobić 2-3 pełne zrzuty. Bombowce i torpedowce na większe cele. Nie warto się jednak ograniczać – krótki czas uzbrojenia torped przy dobrym celowaniu może zaszkodzić również niszczarkom.

Bitwa w zatoce Leyte

W zeszłym roku w podobnym okresie mieliśmy mini maraton na Dymitra Pożarskiego. Był do zrobienia całkowicie za darmo w ramach kolejnych, cotygodniowych misji. Tym razem WG postanowiło rozbić to wydarzenie na dwie części. Mamy Wyprawę na Biegun Północny – tym razem nie oferuje nam ona premki, ale możliwość zdobycia wybranej z listy drzewkowej X oraz kilku pudełek świątecznych. Z drugiej strony jest też maraton – ubrany w historyczne wydarzenie, jakim jest Bitwa o zatokę Leyte. Zawiera ona cały przekrój nagród – darmowa VIII, możliwość wydania szmalu lub dublonów na Enterprise oraz to, co lubimy najbardziej – pudełka. Tym razem te ostatnie są raczej ozdobnikiem niż nagrodą główną. Możemy z nich zdobyć przekrój starych, amerykańskich lub japońskich premek. Dla szczęśliwców lub hazardzistów jest też możliwość dropnięcia lotni i nowego pancka – omijamy w ten sposób cały maraton, i cieszymy się nagrodą główną pierwszego dnia.

Jest to chyba najlepszy event z pudełkami w ciągu ostatniego czasu – po względnie fajnym wprowadzeniu Theseusza, słabej Ścieżce postępu i astronomicznie drogim Hildebrandzie. Można zdobyć premkę za darmo – zawsze jest to wielki plus!

Ale żeby nie było tak miło musi się znaleźć łyżka dziegciu – kamuflaże. Znowu, jeśli chcemy zdobyć kamuflaże na E lub pancka trzeba kręcić kołem – nie ma bezpośredniej możliwości kupna brakujących żetonów. Szkoda, że jedyną opcją jest gambling, czyli kupowanie pudełek premium z nadzieją, że wypadną nam brakujące żetony. Tym bardziej, że same kamuflaże prezentują się bardzo ładnie, i myślę, że znajdą spore grono zainteresowanych.

Podsumowanie

Enterprise na pewno jest gratką dla fanów historii. Okręt we względnie historycznej konfiguracji, z ciekawym rysem zarówno jeśli chodzi o udział w II Wojnie Światowej jak i w WoWsie. Czy jest przegięty? Uważam że absolutnie nie. Jeśli chodzi o VIII tier WG lubi nam serwować różne lotnie, które pod pewnymi parametrami są lepsze i bardziej dostępne – czy to Czkałow czy nawet drzewkowy Yorktown. Uważam, że warto się kilkukrotnie zastanowić nad jego zakupem – miejcie na uwadze fakt, że WG pracuje nad kolejnym reworkiem CV. Szczerze mówiąc nie jestem w stanie odpowiedzieć jak zmieniła się siła „Big E” przy pierwszym z przez kilku lat. Dlatego mimo iż nikt nie będzie grzebać w premkach bezpośrednio, to sam lotniskowiec może na zmianach stracić. Jest na pewno przyjemną zabawką – mi niestety nie udało się „w pełni” wykorzystać jego mocnych stron.

The post Enterprise – Legenda czy bujda na resorach? appeared first on rykoszet.info.

Poza tym, klasyka niemieckich lotniskowców z dobrą artylerią i obroną plot. Więcej info objęte embargo, tak że, jak to mawiali na mojej jednostce: „sytuacja ciulowa, ale stabilna”

Do zobaczenia w boju!

/Paweł Lex Lemański

The post TESTUJEMY!!! Part 17. appeared first on rykoszet.info.

Oczywiście to nadal wczesny WiP, więc jak sami wiecie, na resztę informacji nałożone jest embargo, ale zdradzę Wam, że okręt daje radę

Do zobaczenia w boju, Kapitanowie! Nie dajcie się zarazie i w miarę możliwości zostańcie w domu! W końcu mamy grę i wreszcie czas nadrobienia w niej zaległości

Lex over and out!

/Paweł Leź Lemański

The post TESTUJEMY!!! Part 16 appeared first on rykoszet.info.

Niestety, jako, że okręt ma status wczesnego WoP-a, obowiązuje nas embargo informacyjne i nie możemy Wam przedstawić wrażeń z gry. Ale spokojnie, co się odwlecze, to nie uciecze!

Spokojnych wód, Kapitanowie!/Paweł Lex Lemański

The post TESTUJEMY!!! Part 15 appeared first on rykoszet.info.

Do zobaczenia na cyfrowych wodach!

Paweł Lex Lemański

The post TESTUJEMY!!! Part 11 appeared first on rykoszet.info.