Mennica Polska i Wargaming łączą siły. Limitowana moneta „LEOPARD 120 VERBESSERT” to pierwszy tego typu projekt w historii zrealizowany we współpracy z twórcami jednej z najpopularniejszych gier wieloosobowych na świecie. Kolekcjonerska moneta wybita w Warszawie to coś, co docenią fani czołgów i numizmatyki.

Spośród wszystkich mennic na świecie to właśnie Mennica Polska została wybrana do realizacji projektu przeniesienia uniwersum „World of Tanks” na unikatową, materialną formę. To dla nas potwierdzenie zaufania i uznania dla jakości, precyzji oraz nowoczesnych rozwiązań, z których słynie nasz zespół.

• Pierwsza na świecie licencjonowana moneta z gry World of Tanks
• Realistyczne odwzorowanie detali – każdy element czołgu oddany z inżynierską precyzją
• Kultowa mapa „Westfield” na awersie – jedna z najbardziej rozpoznawalnych aren w grze

Więcej

Mennica Polska, wyłączny producent polskich monet obiegowych, przygotowała we współpracy z Wargaming wyjątkową emisję kolekcjonerską towarzyszącą premierze aktualizacji 2.0 w World of Tanks. To właśnie z tej odsłony gry pochodzi Leopard 120 Verbessert – teraz przeniesiony z wirtualnego pola bitwy na srebrną monetę, stworzoną dla społeczności graczy i kolekcjonerów.

Przeniesienie wirtualnych modeli maszyn bojowych, znanych z niezwykłej dbałości o detale, do świata rzeczywistego wymagało partnera, który podziela pasję do precyzji. Dlatego Wargaming, twórcy kultowej gry, powierzyli to zadanie Mennicy Polskiej, która jako jedna z najbardziej zaawansowanych technologicznie mennic na świecie, gwarantuje, że każdy detal czołgu został oddany z najwyższą wiernością.

Na rewersie monety przedstawiono czołg Leopard 120 Verbessert odwzorowany w wysokim reliefie, osadzony w dynamicznym krajobrazie pola bitwy. Awers ukazuje mapę „Westfield” – jedną z najbardziej rozpoznawalnych aren w World of Tanks, wyróżniającą się charakterystycznym, zniszczonym wiaduktem.

To historyczny moment zarówno dla fanów numizmatyki, jak i dla milionów graczy. „LEOPARD 120 VERBESSERT” jest nie tylko pierwszą monetą w historii Mennicy Polskiej stworzoną specjalnie dla społeczności gamingowej, ale także jedyną na świecie oficjalnie licencjonowaną monetą z uniwersum World of Tanks. To unikatowy most łączący dwie pasje – kolekcjonerstwo i wirtualną strategię.

ZAMÓW TERAZ!

*Zamówienia zagraniczne realizujemy indywidualnie.

Napisz do nas: sales@mennica.com.pl

Koszt jednej sztuki to 739 zł
Smacznej herbatki

Ź: Mennica Polska

The post Leopard 120 Verbessert, World of Tanks, 2 dolary appeared first on rykoszet.info.

Wiem, że powinienem Wam przybliżyć samą akcję, ale pod tym linkiem znajdziecie krótki, a zarazem treściwy artykuł ze Polski Zbrojnej.

Natomiast tutaj macie galerię, krok po kroku jak ta diorama powstawała. Autorem tego małego dzieła jest Eric_Wolf.

The post Karaluchy przeciw panzerom czyli zwycięstwo Orlika appeared first on rykoszet.info.

Jako że historia jest bogata w ciekawostki i wydarzenia, zdecydowaliśmy się podzielić odcinek na dwie części. Część 1. została poświęcona pierwszym próbom „odfrunięcia” samolotów z okrętów, rozwojowi lotniskowca na podstawie krążownika podczas I wojny światowej, a także stworzeniu pierwszych „prawdziwych” lotniskowców.

Nie przegapcie 2. części odcinka w przyszłym tygodniu!

Źródło: Portal WoWs

The post Morskie legendy: amerykańskie samoloty pokładowe – część 1. appeared first on rykoszet.info.

The post Jak działa artyleria główna na okrętach appeared first on rykoszet.info.

Nie oznacza to jednak, że floty tych krajów przestały istnieć. Większość z nich próbowała znaleźć sobie jakieś miejsce w tej nowej sytuacji, wypracowując innowacyjne doktryny i budując wyjątkowe okręty. Jednym z takich krajów była Szwecja.

Żeby lepiej zrozumieć szwedzkie stanowisko w trakcie II wojny światowej, warto cofnąć się nieco w czasie, by spojrzeć, jak Szwecja przekształciła się z mało znaczącego królestwa w europejską potęgę…

Szwedzi od wieków byli ludem żeglarzy, w znacznej mierze z powodu swojego położenia geograficznego — ich kraj leżał na samym środku Morza Bałtyckiego. Rybołówstwo i handel morski były filarami  ekonomii Szwecji, a obie te gałęzie gospodarki wymagały obecności floty zbrojnej dla bezpieczeństwa. Na długo przed powstaniem Szwecji jako kraju, zamieszkujące jej tereny ludy posiadały wspaniałe tradycje żeglarskie, których emanacją były okręty wojenne wikingów. Początków szwedzkiej marynarki wojennej doszukiwać się można już w XVI wieku, tuż po tym, jak kraj ogłosił swoją niepodległość względem Królestwa Danii. Pierwsze szwedzkie okręty wojenne kupione zostały w niemieckich portach, ale w kolejnych dekadach flota systematycznie rosła dzięki inicjatywie obywateli. Złoty wiek szwedzkiej marynarki przypada na wiek XVII, kiedy to Imperium Szwedzkie nie tylko całkowicie zdominowało Morze Bałtyckie, ale potrafiło również zdobyć i utrzymać kilka zamorskich kolonii.

Bitwa pod Rewlem. Maj 1790 roku. Wojna rosyjsko-szwedzka.

W XVIII wieku szwedzka hegemonia na Bałtyku zaczęła się kruszyć. Rosnące w siłę Imperium Rosyjskie wygrało szereg wojen z osłabionymi Szwedami, przejmując kontrolę nad regionem i zdobywając duży obszar wybrzeży Bałtyku oraz groźną flotę wojenną. Wkrótce Szwedzi utracili swoją odwieczną kontrolę nad Finlandią na rzecz Rosji. W połączeniu ze strachem przed dalszą rosyjską ekspansją zainicjowało poważną zmianę w szwedzkiej polityce zagranicznej, która pozostała  niezmieniona  aż do XXI wieku: zbrojna neutralność.

Si vis pacem, para bellum

(Jeśli chcesz pokoju, szykuj się do wojny)

Szwecja musiała skonsolidować swoje własności w obliczu szybkiego spadku swojego znaczenia militarnego na arenie międzynarodowej. Żeby zapewnić krajowi stabilność, za najlepszą opcję uznano neutralność i brak przynależności do jakichkolwiek sojuszy wojskowych, które mogły posłużyć za pretekst do wypowiedzenia im wojny. W mocno podzielonej Europie tych czasów takie stanowisko było wyjątkiem od reguły. Tylko dwa inne państwa (Szwajcaria i Hiszpania) wybrały podobną  drogę przy okazji obu wojen światowych.

Plakat z czasów I wojny światowej, wzywający Szwedów do gotowości do obrony swojej ojczyzny.

Jednak neutralność sama w sobie nie gwarantowała bezpieczeństwa, więc trzeba było zbudować odstraszającą armię. Przez cały XX wiek za największe zagrożenie uznawano Rosję, a następnie Związek Sowiecki. Głównym celem strategicznym szwedzkiego wojska było więc posiadanie potężnej floty obronnej na Bałtyku oraz zapewnienie niepodległości Finlandii, która miała być strefą buforową pomiędzy obydwoma państwami.

Flota bałtycka w czasie wojny

Do czasu wybuchu II wojny światowej Szwecja nadal była ważnym graczem na Morzu Bałtyckim dzięki swej długiej linii brzegowej oraz cieśninom Kattegat i Skagerrak, jedynymi łatwo dostępnymi przejściami na Morze Północne. Celem floty wojennej w czasach niepokoju było przede wszystkim zapewnienie bezpiecznego wejścia i ujścia z Morza Bałtyckiego, pomimo blokad i polujących łodzi podwodnych różnych walczących ze sobą stron.

Okręty szwedzkiej marynarki w porcie. II WŚ

By realizować skutecznie swoją obronną doktrynę morską, Szwecja podzieliła swoją marynarkę na dwie gałęzie: obronę przybrzeżną oraz flotę główną. Już na samym początku XX wieku Szwecja rozpoczęła prace nad linią okrętów wojennych, które mogłyby z łatwością operować w pobliżu skalistego wybrzeża Skandynawii, pod osłoną  piechoty morskiej, obsadzającej nabrzeżne forty i baterie obronne. Ważną częścią floty były okręty minowe, które zapewniały łatwy i stosunkowo tani sposób na obronę ciasnych bałtyckich szlaków.

Szwedzi mieli jednak w zanadrzu również inne, bardziej innowacyjne pomysły.

Pansarskepp

Szwedzi nigdy nie zamierzali wprowadzić do służby konwencjonalnych pancerników. Okręt o takim tonażu i żeglowności nie pasował do strategii bałtyckiej. Gdy jednak na świecie pojawiły się pancerniki typu drednot, modernizacja floty okazała się niezbędna, by nie pozostać w tyle za światowymi standardami. Odpowiedzią na ten problem był całkowicie nowy projekt przedłożony przez szwedzkich inżynierów: Pansarskepp (okręt opancerzony), jednostka klasy Sverige, znany również jako  pancernik obrony nabrzeżnej. Te nowe okręty miały łączyć w sobie funkcje ciężkich krążowników i monitorów. Podobnie jak monitory, okręty te miały być uzbrojone w największe dostępne działa, umieszczone na stosunkowo niewielkiej platformie obronnej; jednak w odróżnieniu od monitorów Pansarskepp musiał osiągać większą prędkość, posiadać wyższe burty i przyzwoite uzbrojenie dodatkowe. Okręty te pozostały największymi we flocie szwedzkiej aż do lat 50.

HMS Sverige. Lata 30.

Zamysł stojący za Pansarskepp nie różnił się aż tak bardzo od tego, jaki przyświecał Niemcom przy budowie ich pancerników kieszonkowych w latach 90. Niemieccy inżynierowie inspirację czerpali właśnie z tych szwedzkich okrętów wojennych. Trzy nowoczesne pancerniki obrony przybrzeżnej zbudowano w latach 1912 – 1922 i wszystkie należały do klasy Sverige. Ich profil przypominał ówczesne drednoty, ale przy bliższym poznaniu staje się jasne, że były one całkiem niewielkimi jednostkami. Kadłub okrętu klasy Sverige był nie większy niż w przypadku przeciętnego lekkiego krążownika i miał wyporność równą wynoszącą niecałe 8000 ton (dla porównania wyporność HMS Dreadnought wynosiła ponad 20 000 ton). Niewielkie wymiary umożliwiały skupienie się na opancerzeniu (główny pas pancerny do 200 mm) i uzbrojeniu (dwie podwójne wieże kal. 283 mm i osiem dział dodatkowych kal. 152 mm), nie poświęcając przy tym prędkości maksymalnej, która nadal wynosiła 22 węzły. Przede wszystkim jednak wymiary i ciężar pozwalały tym okrętom wpływać na płytkie wody przybrzeżne, na które wpłynąć nie mogły ciężkie okręty wroga.

HMS Gustav V. 

Po pierwszej wojnie światowej przez kraje skandynawskie przeszła fala pacyfizmu, a budżety marynarek zostały obcięte, ponieważ oczekiwano, że Liga Narodów (której Szwecja była członkiem) przejmie na siebie obowiązki obronne. Liga zawiodła i nie powstrzymała rosnących w siłę agresywnych dyktatur z lat 30., więc Szwedzi zmuszeni byli ponownie wziąć sprawy w swoje ręce. Rozpoczęli nową fazę okrętownictwa i modernizacji. W latach 1939 – 1942, gdy wojna się rozprzestrzeniała, budżet wojskowy wzrósł czternastokrotnie. Do połowy lat 40. zbudowano piętnaście niszczycieli, 4 okręty podwodne i liczne małe minowce i łodzie torpedowe. Jednocześnie 9 pancerników obrony nabrzeżnej (w tym 3 nowoczesne jednostki klasy Sverige), z których większość była już dość stara, zmodernizowano i wyposażono w najnowocześniejsze wyposażenie nawigacyjne oraz popularne, produkowane w Szwecji działka przeciwlotnicze Boforsa kal. 40 mm.

Gdy wybuchła II wojna światowa, Szwecja posiadała tylko dwa krążowniki. Pierwszym z nich był Fylgia (1905), krążownik lekki, który musiał zostać poddany radykalnej modernizacji, żeby zbliżyć go do standardów obowiązujących w latach 40. Drugim, bardzo nietuzinkowym krążownikiem, był Gotland, zbudowany w roku 1935.

Gotland

Kolejnym innowacyjnym przedsięwzięciem marynarki szwedzkiej, którego celem było wyciśnięcie maksymalnego potencjału z małej floty, był Gotland — następna próba połączenia funkcji wielu klas okrętów wojennych w jednym. W tym wypadku: lekki krążownik i okręt-baza dla wodnosamolotów. Przy wyporności wynoszącej 4700 ton, wyposażony był w typowe dla krążowników uzbrojenie, złożone z sześciu dział kal. 152 mm (dwie podwójne wieże — jedna z przodu i jedna z tyłu — oraz dwa działa w kazamatach w przedniej nadbudówce okrętu). O jego wyjątkowości stanowił duży, płaski pokład lotniczy za tylną wieżą, który pomieścić mógł 10 hydroplanów Hawker-Osprey (i 2 kolejne w hangarze) wraz z szynami i katapultami niezbędnymi, by je przemieszczać  i wystrzeliwać.

HMS Gotland.

-Telegram wysłany z Gotland do sztabu głównego szwedzkiej marynarki.

Gotland był ważnym bohaterem jednego z najciekawszych wydarzeń z udziałem szwedzkiej marynarki w II wojnie światowej, ponieważ prawdopodobnie odegrał istotną rolę w zatopieniu pancernika Bismarck w 1941 roku. Gdy konwój Bismarcka stacjonował na Bałtyku, musiał przepłynąć przez cieśninę Kattegat wraz z krążownikiem Prinz Eugen, żeby wydostać się na Morze Północne. Tam natknął się na wykonujący właśnie rutynowe ćwiczenia Gotland, który zaczął płynąć za niemiecką flotyllą przez kilka godzin. Raport wysłany przez Gotland do szwedzkiej admiralicji dotarł do przedstawicieli brytyjskiej marynarki w Szwecji, którzy szybko powiadomili Royal Navy. W ten sposób rozpoczęło się słynne polowanie na pancernik Bismarck.

Pokład lotniczy na rufie Gotland. Zwracamy uwagę na podwójne działa kal. 152 mm ustawione tak, by zrobić miejsce na wystrzelenie samolotu Hawker-Osprey z katapulty.

Niektórzy twierdzą, że przez całą II wojnę światową Szwecja neutralna była tylko z nazwy, ponieważ udokumentowano liczne naruszenia tej neutralności poprzez udzielanie wsparcia obu stronom konfliktu. Były nimi np. zapewnianie rozpoznania morskiego dla Royal Navy lub okazjonalne umożliwienie niemieckim żołnierzom bezpiecznej podróży do Norwegii i Finlandii. Z pewnością jednak należy wziąć pod rozwagę, że nawet przy najszczerszych intencjach zachowanie neutralności jest bardzo trudne, gdy zewsząd otoczonym się jest przez zagrożenia wojenne.

Bez wątpienia Szwedzi pozostali wierni swojemu postanowieniu o neutralności, a ich wyspecjalizowana marynarka była doskonałym środkiem odstraszającym wszystkich, którzy chcieliby wciągnąć ją do wojny.

The post Morscy przegrani — Szwecja appeared first on rykoszet.info.

Wodowanie Tirpitza w Wilhelmshaven, 1 kwietnia 1939 r.

Tirpitz był największym pancernikiem Kriegsmarine podczas II wojny światowej. Siostrzany okręt Bismarckanosił imię admirała z czasów I wojny światowej, Alfreda von Tirpitza. Jednostka została ukończona przez Kriegsmarine Werft Wilhelmshaven w Niemczech i zwodowana 1 kwietnia 1939 r.

Tirpitz podczas testów morskich na Bałtyku w czerwcu 1941 r.

W styczniu 1942 r. Tirpitz wyruszył z Niemiec do Norwegii, gdzie miał prowadzić ataki na alianckie konwoje transportujące ładunki do ZSRR. Norwescy marynarze nazywali go „Samotną Królową Północy”, ponieważ samotnie stwarzał stałe zagrożenie dla alianckich konwojów na Morzu Barentsa.

Czy naprawdę potrzeba opisywać Tirpitza jako „Admirała von Tirpitza” w każdej wiadomości? Z pewnością „Tirpitz” wystarczy dla „Bestii”!

Komentarz sfrustrowanego Winstona Churchilla z 25 stycznia 1942 r.

Tirpitz w drodze do Norwegii w styczniu 1942 r.

Dla Churchilla nie było nic ważniejszego, niż zatopienie Tirpitza. Wymagał codziennych raportów o jego położeniu, dostarczanych przez Kierownictwo Operacji Specjalnych (Special Operations Executive, SOE), które polegało w tym względzie na informacjach zbieranych przez tajnych norweskich agentów. Podczas swojego pobytu w Norwegii okręt był stale nękany atakami bombowców RAF-u oraz miniaturowych okrętów podwodnych. Ostatecznie Tirpitz został zatopiony przez siły RAF-u 12 listopada 1944 r. niedaleko norweskiego miasta Tromsø.

Tirpitz na kotwicy w Feattenfjord (Trondheim, Norwegia) w lutym 1942 r.

Wędrówki Samotnej Królowej

Zniszczenie Tirpitza zostało poprzedzone wieloma operacjami i latami przygotowań, na które składały się brutalne ataki z powietrza i spod wody, a także bardziej przemyślnymi próbami zatopienia okrętu za pomocą najbardziej zaawansowanej technologii wojskowej. Starania te trwały prawie do końca wojny i w tym czasie Tirpitz był solą w oku każdego alianckiego kapitana w regionie.

Jak to możliwe, że Japończycy dali radę zatopić Prince of Wales i Repulse, a my wciąż nie ustrzeliliśmy Tirpitza!

Okrzyk niedowierzania Winstona Churchilla w rozmowie z Pierwszym Morskim Lordem Dudleyem Poundem po nieudanej próbie ataku torpedowego na Tirpitza podjętej przez eskadry lotnicze HMS Victorious 9 marca 1942 r.

Tirpitz manewruje, by uniknąć torped RNAF Albacore, 9 marca 1942 r.

W ramach operacji Sportpalast, pierwszego polowania na arktyczne konwoje, flota prowadzona przez Tirpitzazatopiła tylko jeden frachtowiec. Wystarczyło to jednak, by przekonać aliantów, że „Samotną Królową Północy” należy zatopić, ponieważ stwarza zagrożenie dla alianckich transportów w tym obszarze. Niestety dowództwo alianckie miało się przekonać, że nie był to ostatni raz, gdy takie zagrożenie powstało.

Strach przed gigantem

Tirpitz działał także jako „flota w gotowości” (ang. fleet in being), co oznaczało, że nie musiał opuszczać portu, aby powodować straty wśród sił alianckich w rejonie. Sama jego obecność i gotowość do wyjścia w morze zmuszała brytyjską marynarkę do pozostawienia znacznych sił w okolicy celem opanowania pancernika, który z tego powodu był przyczyną stałych niedogodności dla alianckiego dowództwa.

Tirpitz na kotwicy w Faettenfjord w maju 1942 r.

Podczas operacji Rösselsprung, rozpoczętej przez Kriegsmarine celem przechwytywania i niszczenia konwojów, siły aliantów straciły 24 z 35 statków handlowych z powodu obawy przez możliwymi atakami Tirpitza. Okrętom chroniącym konwój rozkazywano oddalać się od potencjalnego zagrożenia, co powodowało, że frachtowce skazane były na ataki niemieckich okrętów podwodnych i samolotów.

Tirpitz, Admiral Hipper i Admiral Sheer w eskorcie niszczycieli opuszczają Altafjord, by zaatakować aliancki konwój PQ17 podczas operacji Rösselsprung.

W tym samym czasie dowództwo Kriegsmarine wydało „Bestii” rozkaz powrotu do portu w norweskim Altafjorden, odwołując planowany wcześniej atak na brytyjski lotniskowiec HMS Victorious. Tirpitz, bez oddania ani jednego strzału, osiągnął jeden z największych morskich sukcesów tej wojny.

Tirpitz powraca do Faettenfjord w październiku 1942 r.

Żywe torpedy przeciwko królowej

Jeśli Włosi mogą robić to nam, dlaczego nie możemy zrobić tego Tirpitzowi!

Winston Churchill do Dudleya Pounda po skutecznym ataku włoskich nurków, którym udało się zatopić dwa brytyjskie pancerniki HMS Valiant i HMS Queen Elizabeth, które „bezpiecznie” stały na kotwicy w porcie w Aleksandrii.

Atak został przeprowadzony przy użyciu tzw. „żywych torped”. Broń tak została opracowana przez Włochów i znana była pod nazwą „Maiale”. Brytyjczycy zaplanowali jej użycie przeciwko Tirpitzowi, który był remontowany i wyposażany w Faettenfjord niedaleko Trondheim w Norwegii.

Żywa torpeda Chariot, która miała zostać wykorzystana do ataku na stojącego na kotwicy Tirpitza.

Operacja Title miała na celu wyłączenie Tirpitza z działań bojowych. Miały do tego posłużyć torpedy sterowane przez ludzi (Brytyjczycy nazywali je Chariot), które do portu w Norwegii miała doholować norweska łódź rybacka Arthur. Torpedy miały pozostać przyczepione pod kadłubem do momentu znalezienia się blisko celu. Ze względu na złą pogodę torpedy urwały się jednak i przepadły na morzu.

Polowanie nabiera rozmachu

Po przerwie w Faettenfjord Tirpitz został zaangażowany w operację Zitronella (zwaną także Sizilien) wraz z pancernikiem Scharnhorst i dziewięcioma niszczycielami. Miała ona na celu zakłócenie alianckich działań na archipelagu Svalbard. Podczas natarcia na aliancką stację meteorologiczną Tirpitz po raz pierwszy (i ostatni) przeprowadził ostrzał ze swoich głównych dział, niszcząc umocnienia na wyspie oraz wspierając niemiecki desant.

Tirpitz na kotwicowisku Barbrudalen w Kåfjord, niewielkiej zatoce Altafjorden

Po kolejnych nieudanych próbach zatopienia Tirpitza i zneutralizowania ciągłego zagrożenia dla działań alianckich na Północy, Kierownictwo Operacji Specjalnych rozpoczęło operację Source. Tym razem wykorzystano nowy projekt – miniaturowe okręty podwodne X-Craft. W trakcie akcji, która przypominała filmy z Hollywood, operatorzy okrętów podwodnych mieli przedostać się niezauważeni do portu, w którym stacjonował Tirpitz. Po prześliźnięciu się pod sieciami przeciwtorpedowymi mieli przymocować miny do spodu kadłubów okrętów Tirpitz, Scharnhorst i Lutzow.

Operacja Source – atak jednostek X-Craft na Tirpitza w Kåfjord. W prawym górnym rogu widoczny model okrętu X-Craft.

Tylko trzem z sześciu jednostek udało się dostać wystarczająco blisko, by rozpocząć misję. Pozostałe utracono na morzu lub w wyniku awarii. Zostały jednak dostrzeżone przez Niemców w porcie i ostatecznie zniszczone ostrzałem i bombami głębinowymi. Załogom udało się jednak rozmieścić ładunki! Tirpitzpoważnie ucierpiał – z powodu 18-metrowej dziury w bakburcie nabrał ponad 1400 ton wody, zbiornik paliwa został uszkodzony, dwa wodnosamoloty zostały oderwane z pokładu i zniszczone wskutek eksplozji, a wieża „Dora” wypadła z łożysk. Operacja ta była pierwszą udaną próbą uszkodzenia Tirpitza, po której aliancki wywiad rozpoczął planowanie kolejnej akcji, mającej wreszcie zakończyć się zatopieniem okrętu…

Koniec Królowej

W kwietniu 1944 r. Tirpitz został poważnie uszkodzony w trakcie przygotowań do testów morskich po remoncie, tym razem na skutek ataku lotniczego przeprowadzonego przez siły powietrzne brytyjskiej marynarki wojennej. Zniweczył on efekt sześciu miesięcy prac remontowych i naruszył już dość niskie morale załogi okrętu, która wciąż dochodziła do siebie po atakach jednostek X-Craft. Zarządzono ponowne naprawy pancernika, niezależnie od ich kosztu, chociaż niemieckie dowództwo wiedziało, że Tirpitz nie zostanie już użyty w akcjach na morzu.

Ostatecznym ciosem dla „Bestii” okazał się atak RAF-u przeprowadzony 12 listopada 1944 r., który przeszedł do historii jako operacja Catechism. Wczesnym rankiem flota 32 bombowców Lancaster wystartowała z Lossiemouth w północnej Szkocji i pod osłoną ciemności ruszyła w kierunku Tirpitza. „Samotna Królowa” odpoczywała w porcie niedaleko norweskiego miasta Tromsø. Stacjonujące na lotnisku Bardufoss samoloty Luftwaffe, które miały bronić okrętu, nie wystartowały z powodu słabej komunikacji. „Bestia” była sama.

Tirpitz na kotwicowisku niedaleko Tromsø w listopadzie 1944 r.

Tirpitz został trafiony co najmniej dwiema bombami Tallboy ważącymi ponad 5 ton każda. Doszło do dużej wewnętrznej eksplozji i tysiąctonowa wieża „C” została wyrzucona z barbety, a okręt wywrócił się do góry dnem. Pancernik obrócił się tak szybko, że członkowie załogi znajdujący się na niższych pokładach nie mieli szansy się wydostać. W wyniku tego podczas ataku zginęło 912 z 1700 osób załogi, w tym kapitan okrętu. Polowanie na Tirpitza wreszcie się skończyło.

Wrak został wydobyty i sprzedany na złom przez norweską firmę, która do dziś sprzedaje fragmenty okrętu zwanego kiedyś „Samotną Królową Północy” i „Bestią”.

Rozbiórka wraku Tirpitza

Mamy nadzieję, że podobał się Wam ten artykuł i jesteście tak jak my podekscytowani wizją tej legendarnej jednostki wpływającej do World of Warships. Wypatrujcie informacji o tym, jak wprowadzić ją do swojego portu! W międzyczasie możecie kupić i przeczytać wyczerpującą monografię autorstwa Roberta Gehringera i Antonio Bonomiego, która odkryje przed Wami bogactwo szczegółów dotyczących tego potężnego pancernika. Poniższy odnośnik ustawi Was na właściwym kursie.

Antonio Bonomi

Urodzony we Włoszech w 1960 r., zamieszkały w Vimercante. Badacz historii i specjalista w dziedzinie okrętów Kriegsmarine. Do jego zainteresowań należą kamuflaże okrętów wojennych i ewolucja techniczna, a szczególną uwagę poświęca historii pancerników Bismarck i Tirpitz. Bonomi znany jest jako autor najdokładniejszej obecnie rekonstrukcji bitwy w Cieśninie Duńskiej między okrętami Bismarck i HMS Hood, która została opublikowana przez Storia Militare w grudniu 2005 r.

Robert Gehringer

Urodzony w Niemczech w 1967 r., mieszka w Monachium. Jest kolekcjonerem fotografii i pisarzem skupiającym się na historii Kriegsmarine, szczególnie pancerników Bismarck i Tirpitz. Koordynuje obecnie publikacje książek o Tirpitzu i Bismarcku. Jest właścicielem największej kolekcji fotografii okrętów klasy Bismarck, liczącej prawie 5000 zdjęć, która zostanie prawie w całości opublikowana w tej serii książek.

Źródło: Portal WoWs

The post Zatopienie Tirpitza – historia prawdziwa appeared first on rykoszet.info.

Uzbrojenie 

W skład uzbrojenia okrętu wchodzi armata okrętowa Wróbel II kalibru 23 mm oraz trzy wielkokalibrowe karabiny maszynowe WKM-Bm kalibru 12,7 mm na podstawach słupkowych^[3]. Okręt pozbawiony jest silnego systemu obrony przed środkami napadu powietrznego. Bezpośrednią obronę przed atakiem powietrznym zapewniać mają wyrzutnie z pociskami Grom^[3].

Początkowo zakładano wyposażenie Kormorana w armatę kalibru 35 mm Tryton, jednak opóźnienia, które się pojawiły w programie Tryton ostatecznie spowodowały, że zdecydowano się na zamontowanie armaty Wróbel II. Planowane jest zamontowanie armaty 35 mm Tryton za armatę Wróbel II przy najbliższych pracach portowych.

Po kliknięciu na obrazek pojawi w pełnej rozdzielczości.

Zdjęcia: Szatan3434

The post ORP Kormoran appeared first on rykoszet.info.

Paweł Lex Lemański

The post Twoja Strefa Pancerna appeared first on rykoszet.info.