Pierwsze testy rozpoczęliśmy w 2017 roku. Dopiero teraz jesteśmy gotowi na ten krok, czyli wprowadzenie lotnictwa 6 Ery!

Pierwsze samoloty VI Ery oraz pociski powietrze-powietrze

W aktualizacji 1.85 do gry wprowadzimy: MiG-19PT, F-100D Super Sabre oraz Javelin Mk.9. Każdy z nich jest naddźwiękowy oraz posiada kierowane pociski (termicznie). Pociski te to nowe uzbrojenie w grze. Zostały zaprojektowane do zwalczania celów, które poruszają się z ogromną prędkością, na tyle dużą że tradycyjne działka nie są w stanie im zaszkodzić. Ich rozwój był bardzo długi oraz intensywny, dzisiejsze pociski potrafią wymanewrować większość samolotów. Po zablokowaniu celu, samolot praktycznie jest już martwy, lecz nie zawsze tak było. Wczesne wersje tego uzbrojenia miały ograniczone możliwości, w tym zasięg czy kąt śledzenia. Pilot musiał utrzymać cel w zasięgu przez dłuższy czas. Po otrzymaniu ostrzeżenia, pilot mógł wykonać manewr wymijający, lub skierować się w stronę Słońca, pocisk tracił namiar. Dzięki takim rozwiązaniom wprowadzenie nowego uzbrojenia nie spowoduje dramatycznych zmian w rozgrywce.

Nowe systemy i balans

Nowe uzbrojenie dołączy także do śmigłowców, otrzymają one także urządzenia przeciwdziałające takim pociskom: flary, redukcja gazów wylotowych, systemy optyczno-elektroniczne. Dzięki temu nowe pociski nie będą niszczyć balansu, a stanowić będą ciekawy dodatek. Dodamy także symulację wykrywania wystrzelonych pocisków w ramach interfejsu. Umiejętność załogi będzie wpływać na te ostrzeżenie. Mamy nadzieję, że nowa zawartość przypadnie Wam do gustu!

Często zadawane pytania

• Czy dodacie do gry F-4/F-16/F-22/Su-27 itp?

Jest to możliwe, lecz na pewno nie wydarzy się nagle. Rozwój takich samolotów wymaga wiele czasu, analizy oraz statystyk. Oczywiście dodanie samolotu nie oznacza, że będzie posiadał całe dostępne uzbrojenie.

• Czy planujecie samoloty Tu-95 lub B-52?

Wątpimy czy takie bombowce strategiczne są potrzebne, lecz nie wykluczamy ich.

• Co z radarami?

Pojawią się w grze jeśli uda nam się zrobić je łatwymi w użyciu. 

• Śmigłowce przenosiły zaawansowane pociski powietrze-powietrze. Nie zaburzy to balansu?

To prawda, późne śmigłowce posiadały pociski typu AIM-9L, czy R-60. Jednakże posiadają także znacznie mniejszą zwrotność niż samoloty, a ich silniki wydzielają mniej ciepła. Dzięki temu balans pozostaje wyrównany, samolot jest szybszy, lecz także śmigłowiec szybciej może go namierzyć. Dodatkowo śmigłowce posiadać będą środki przeciwdziałania.

• A co z takimi środkami dla lotnictwa?

Pojawią się na samolotach, które je posiadały.

• Czy dodacie takie pociski dla obecnych samolotów?

Jest to możliwe.

• Czy pojawią się zmiany w KB na V Erze lotniczej? 

KB nowych samolotów zostanie dobrana względem ich możliwości. Dodatkowo nowe samoloty posiadać będą pewne ograniczenia względem prawdziwych odpowiedników, co da szansę obecnym myśliwcom.

• Czy VI Era pojawi się od razu w 1.85 czy najpierw będzie ZBT?

Tak, będą dostępne od razu.

• Czy samoloty VI Ery dołączą do innych krajów?

Oczywiście.

• Czy to oznacza że nie będzie więcej samolotów z 2WŚ?

Nie, będziemy pracować nad nimi cały czas.

• Czy dodacie efekt Sonic Boom?

Tak, zarówno dźwiękowy jak i wizualny.

Źródło oraz link do sklepu z zestawami premium – – – > Super Sonic Jets

Zarejestruj się oraz odbierz bonus w postaci 50 sztuk Złotych Orłów na start – – – > Stwórz nowe konto!

The post Przyszłość lotnictwa: Samoloty naddźwiękowe oraz rakiety powietrze-powietrze appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec II wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.

W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.

Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.

Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Część maszyn przekazano Chinom. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 do dzisiaj pozostaje na wyposażeniu Chińskich Sił Powietrznych.

Planowano kilka wersji rozwojowych – zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.

• W grze

Dawno, dawno temu. Kiedy świat WarThundera raczkował rozwijał się..no dobra, może aż tak to nie.

W aktualizacji 1.57 wprowadzono B-29. Skondensowana siła ognia sześciu wieżyczek z podwójnymi ciężkimi karabinami maszynowymi M2 Browning kalibru 12.7, które potrafił poszatkować każdy samolot w grze. Nie mówiąc już o palnych japońskich samolotach. Gracze wybadali „Super Parówe”, grali nimi, uprzykrzając życie innym w sytuacji, gdy taki delikwent zostawał sam w rozgrywce i wchodził w nadprzestrzeń międzyorbitalną. Rzadko który śmiałek chciał podlatywać do tego monstrum. Czas leciał, tak samo, jak leciały spadające samoloty spod karabinków B-29. Aż tu nagle,

ni z gruchy ni z pietruchy.

Myk, wprowadzamy Tu-4.

Myk dajemy go na 6.3. Myk, zaburzamy całkowicie balans, chęć grania, najmniejszą cząstkę przyjemności w sumie to wszystko zaburzamy. Wyobraźcie sobie takie B-29. Złodupiec już wtedy uzbrojenie miał mocarne. Zmieniamy karabinki 12.7 mm na działka 23 mm. Ktoś w dziale „Historical Balance Team” (w czym?) wpadł na genialny pomysł by potwora z praktycznie brakiem stref martwych, kolosalną siłą ognia oraz genialną wytrzymałością wsadzić na B.R. – 7.0. Spitfire? A proszę Was. Bearcat? Poof i nie ma. Me262, cała masa odrzutowców na 7.0, tłokowe i reszta wesołego towarzystwa bała się nawet do tego podlecieć, jeśli nie byli nad nimi, mieli prędkość oraz kierowca bombowca był ślepy. No, ale dobre się skończyło. Dano mu jego obecny B.R., 8.0, podnieśli koszta naprawy do 46.000 Srebrnych Lwów,  68.000 Srebrnych Lwów w trybie Realistycznym w aktualizacji 1.73 (teraz to już sam się pogubiłem). To ostatecznie ograniczyło ich populacje. No i wprowadzono Huntera F1. Był to jedyny skuteczny jet służący w grze do zwalczania zagrożenia w postaci „czwórki”. Najgorsza z możliwych sytuacji dla wrogiego teamu to transformacja w Tu-16, czytaj „pluton 4 x Tu-4″. Takie coś potrafiło i w sumie dalej potrafi, o ile leci w bliskiej formacji, wykosić całą wrogą drużynę. Gorzej z bazami, bo nie wiadomo kto ma na co lecieć, ale to standard, o ile gracie z „randomami” a jedyne słowo, jakie wasz sojusznik potrafi napisać to „rush B”. Wszystko się w bitwie ułoży.

Więc, co mamy do dyspozycji? 6x (wieżyczka wyposażona jest w 2 × 23 mm) działek półautomatycznych 23 mm, takich samych jak w opisywanym przeze mnie na samym początku samolocie Ła-9. Do tego dochodzi ogromy „bomb load” wynoszący prawie 12 ton, co na 8.0 w dwie maszyny potrafi zmieść z powierzchni ziemi całe lotnisko wroga. Powszednią taktyką jest latanie w czterech, dwóch udaję się na bazy, dwóch leci w stronę lotniska. Czy to bokiem mapy bądź na „ura”, przed siebie, ryzykując tym upolowanie poprzez Huntera F1 bądź Me262. W razie, gdyby lotnisko nie zostało zniszczone, ubezpieczająca dwójka plutonowych dokańcza robotę. Optymalna konfiguracja to 8 × 1500 kg. Jedna bomba potrafi zmieść małe bazy na uderzenie. Oczywiście możemy wziąć 4 × 3000 kg, jednak nie jest to na tyle uniwersalna konfiguracja, by z nią latać. Latając Tu-4 polecam ciągle się rozglądać. Zabłąkany myśliwiec, który znajduję się nad nami prostą taktyką, „boom & zoom” (uderzenie i ucieczka) potrafi w łatwy sposób pozbawić nas jakichkolwiek szans na reakcje. A tak, zawsze dostajemy te parę sekund, by móc rozpocząć ostrzał z odległości większej niż 1000 metrów (zasięg maksymalny działek NS-23 to 2.000 metrów).

[Q&A]

Jak grać by się nie nagrać ale i zagrać i zarobić?

Wersja edukacyjno-nieśmieszna. 

Musisz obudzić w sobie duszę ninja. Musisz być sprytny jak ASU-57 na 9.0, szybki jak Mig-17 oraz, co najważniejsze, niewidzialny. Tak wiem, ukrycie takiego monstrum to jak obkładanie krzakami Mausa.

• Nie ufaj nikomu, nawet nikomu.

TY nie masz sojuszników. TY masz potencjalnych złodziei Twojego lotniska. Oraz ludzi, którzy nie są w stanie wycelować w małą, poboczną bazę z wysokości 5 kilometrów. No i śmieszków w dwupłatowcach na odrzutowcach. Śmieszek śmieszkowi nierówny. Więc najlepsze rozwiązanie to zgrana ekipa „kierowców bombowców”, sztuk czterech. Najlepiej w wersji z Discordem/TS3. Skoordynowany atak zawsze będzie lepszy niż „hajla-bajla raszujemy lotnisko”. Musicie podzielić swoje obowiązki. Kto ma zaatakować mniejsze bazy a komu, przypadnie zaszczyt zrzutu na lotnisko. Gdy już to zrobicie, musicie być pewni, że za pierwszym przelotem uda się tego dokonać. Tak jak pisałem wyżej, uniwersalny zestaw małej ekipy wyburzeniowej to tonaż 8 × 1500 kg. Mała baza schodzi od jednego ładunku, pozostaje kolejnych 7. W ekipie doskonałej latacie w 3, dwóch lotnisko, jeden kosi pomniejsze bazy. Kiedy lotnisko jakimś cudem się opiera, trzeci kończy robotę. Jednak..

Zabawa zaczyna się, wtedy gdy cały Twój team gryzie glebę, każdy już śpi. A ty jako jeden w tabeli, wspólnie (bądź w wersji ekstremalnej, samemu) wraz z dwoma innymi Tu-4 zostajecie sami. Tam wysoko w chmurach.

• Chmura to lawa, a do lawy się nie wchodzi. Taka dla zasady.

Z takim przekonaniem musisz wlecieć w jak największy pas zachmurzeń. Chmury to Twój sojusznik. Oraz kat. Dają osłonę przed wzrokiem wrogich myśliwców jednak gdy ktoś CIEBIE dostrzeże oraz uruchomi myślenie, będzie wesoło. Z takiej pozycji łatwiej zaatakować samotny bombowiec. Szczególnie z góry wraz z dużą prędkością. Na to jednak jest rada. Rozglądanie się cały czas wokół swojego statku kosmicznego oraz nasłuchiwanie wrogów. Już z odległości jednego kilometra da się usłyszeć mniej więcej, z której strony nadleci przeciwnik.

• Baitować czy nie baitować, oto jest pytanie.

Obrazek adekwatny, tutaj mina pilota, gdy leci na Ciebie stado rozwścieczonych odrzutowców

Kursk 1969 w świecie Realistycznych Bitw Lotniczych, malarz nie znany.

Bait to z angielskiego przynęta więc używa się go jako określenia taktyki mającej zmylić. Granie Tu-4 to wieczne mylenie przeciwnika. O ile korzystasz z ręcznego sterowania wieżyczkami, możesz podpuścić go bliżej, na taką odległość gdzie nie będzie miał już czasu na ucieczkę. On lub Ty. Z reguły jest to ryzykowny manewr. On może już strzelać np. z amunicji niewidzialnej z daleka, podczas gdy Ty czaisz się jak… jak coś. Czajka. O. To pasuje. No więc teraz kwestia kluczowa czy otwierać ogień, czy nie? Przyjmując, że masz ustawioną zbieżność na odległość X, starasz się celować z wyprzedzeniem już z odległości X+200 metrów zależnie od jego prędkości. Możesz też pruć już z 2000 metrów. O ile trafisz, Twój punkt. Nigdy nie wiadomo jak potoczy się sytuacja, jednak jako gracz broniący się masz realny wpływ na to, kto będzie spadał w kuli ognia. Więc albo podpuszczasz go na blisko by otworzyć ogień co daje realną szansę zestrzelenia połączoną z realniejszą szansą na własny zgon bądź odstraszasz go z większej odległości, licząc na to by ten jeden pocisk, siadł centralnie w niego. Your choice.

• Jaka amununicja będzie najle..

Tylko uniwersalna. Lasery w połączeniu z niszczycielską siłą ognia ładnie wyglądają na niebie. I są śmiertelnie zabójcze. Zamykamy podpunkt.

• Trochę drogi w naprawie

Więc nie gińcie, Towarzyszu xaxaxaa)

• Czy za graniem na symulacji bombowcem pokroju Tu-4 idzie się do piekła?

Na samo dno i jeszcze głębiej.

The post Profil maszyny: Tu-4 (TooOP-4) appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

US Navy PB4Y-1P Liberator, SNB-2P, F4U-5P Corsair, F6F-5P Hellcat, F8F-2P Bearcat, F9F-5P Panther, and F2H-2P Banshee aircraft in flight, August 1952.

Grumman F8F Bearcat był jednym z najlepszych, tłokowych myśliwców morskich w służbie US Navy. Była to także ostatnia seria myśliwców tłokowych przeznaczonych dla marynarki, których historia została zapoczątkowana wraz z samolotem FF-1 z 1931 roku. Projektowany był przede wszystkim jako maszyna przechwytująca zdolna operować z dala od statku macierzystego. Nigdy nie wykorzystany bojowo podczas drugiej wojny światowej, lecz pewna ilość maszyn, odgrywała ważną role podczas wojny w Indochinach wraz z francuskim Armée de l’Air i Tajskimi Królewskimi Siłami Powietrznymi. Znaczna część tych samolotów znalazła drugie życie na rynku cywilnym, jako pospolite zabawki.

Grumman oznakował nowy projekt jako G-58, zaczynając prace w 1943 roku. Był to dolnopłat, w układzie skrzydeł laminarnym w całości wykonany z metalu. Poprawiono ochronę pilota oraz dodano samo uszczelniające się zbiorniki paliwa. Dodano 5 łopatkowe śmigło oraz zmniejszono wagę o 1200 kg, dzięki czemu prędkość wznoszenia wrosła o 30% w porównaniu do swego poprzednika, F6F Hellcat. Będąc mniejszym oraz lżejszym, Bearcat był ciągle napędzany tym samym silnikiem Pratt & Whitney R-2800 używanym w F7F. Zapewniło to wspaniałą tolerancje energii, szczególnie w wspinaniu. Poprawiono aerodynamikę maszyny. Samolot konstruowany był do wytrzymania przeciążeń dochodzących aż do 9 G. Wzorując się na innych samolotach, słabym punktem każdego samolotu było to, iż w razie odstrzelenia jednego z skrzydeł, doskwierał brak zachowanej symetrii. Inżynierowie rozwiązali to w ten sposób, dodając w kluczowych miejscach małe ładunki wybuchowe dzięki którym pilot mógł odstrzelić dobry, kawałek skrzydła. Paradoksalnie dzięki temu zwiększało to szanse przeżycia pilota. gdyż wtedy zachowana była symetria maszyny. Jednak ta nowinka nie zawsze działała tak, jak twórcy by chcieli, więc zaprzestali jej stosować, gdy podczas rutynowej konserwacji, jeden z pilotów US Navy został zabity przez detonacje ładunku – całkowicie przypadkowo.

Dwa prototypy zostały zamówione przez Marynarke Wojenną USA, 27 października 1943 roku, z oznaczeniem XF8F-1. Pierwszy samolot wzbił się w powietrze już 21 kwietnia 1944 roku (inne źródła podają 13 kwietnia 1944) i napędzany był silnikiem P&W R-2800-22. Podczas lotu testowego wyszły następujące wady:

1. Kokpit był mały.
2. Trymy nie działały poprawnie.
3. Słaba stabilność samolotu w locie.
4. Wskaźnik prędkości był źle wykalibrowany
5. Dopuszczalna prędkość wysunięcia podwozia musiała zostać zwiększona
6. Konieczna zmiana uzbrojenia – 6 x .50 to stanowczo za mało.

Grumman w odpowiedzi wystawił model F8F-1B z 20 mm działkami oraz poprawionymi błędami swej poprzedniej wersji.

Firma poszła jeszcze dalej, konstruując w 1948 F8F-2 z wieloma usprawnieniami, wliczając w o dodatkowe osłony, poprawioną pionową stabilizacje działek oraz w pełni automatyczne, napędzane elektrycznie działka AN/M3.

W 1946, rekord czasu potrzebnego na osiągniecie danego pułapu, został pobity właśnie przez Bearcata. Czas to 94 sekundy, a wysokość – 7620 metrów czyli około 80 metrów na sekundę!

• W grze

„Misiokot” – z takim pojęciem możecie spotkać się kiedy spytacie o F8F, szczególnie w wersji 1B. Oczywiście jest to błędne tłumaczenie, ale że przyjęło się na naszej arenie takie pojęcie, niech tak zostanie. Samolot z klasyfikacją bitewną 6.3 umiejscowiony na IV erze. Dużo zawodowo grających drużyn wybiera go czy to do losowych bitew pancernych, jako doskonały samolot semi-premium po zakupie talizmanu bądź jako wół roboczy SQB czyli squadron battles, popularne „dywizjonówki”. Świetna retencja energii, duże możliwości konfiguracji uzbrojenia podwieszanego oraz fe-no-me-nal-ne działka elektryczne AN/M3 załadowane podstawową taśmą (najskuteczniejsza, konfiguracja pocisków to HEF-T, HEF-T oraz API-T) czynią z niego maszynę wielozadaniową. Już sama możliwość rozpędzenia go do, bagatela, 650 km/h w locie poziomym przy ziemi a dochodząca nawet do 670 km/h z ręcznym sterowaniem silnikiem, czynią go jednym z najszybszych tłokowców. A to cecha pożądana zwłaszcza, że potrafi nas rzucić na wczesne myśliwce odrzutowe. Z prawie każdym, prócz Hortena 229, polecam wchodzić w dogfight. Odrzutowiec po paru zwrotach zacznie energie tracić, a Wy dzięki potędze swojego silnika, będziecie mieli ciągle nad nim przewagę. Jednakże już spora cześć graczy na tym poziomie nie daje się wciągnąć w tak proste zagrania. Chociaż pewnie spotkacie inżynierów lotnictwa którzy zaczną się z Wami kręcić. Maszyna przyjemna w pilotażu, szybko zbierająca energię. Wytrzymać swoje na przeciążeniu może, ale do pewnych granic. Kręcenie się powyżej 700 km/h to zły pomysł. 826 sztuk amunicji do czterech działek 20 mm starczają na bitwę spokojnie. Dodać można że w przypadku rozgrywki z czołgami T-44 w wersji 85/100/122 możemy od góry spokojnie przebić pojazd samym uzbrojeniem ofensywnym. Zaletą także jest wyśmienity rolltate.

http://www.aviation-history.com/grumman/f8f.html

The post Profil maszyny: F8F Bearcat appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

Nakjiama Ki-84 Hayate, znany jako „Frank” w żargonie alianckim, był jednym z najlepszych samolotów IJAAF biorącym udział na Wojnie na Pacyfiku. Wliczając otwartą konstrukcje kokpitu oraz wciągane podwozie, ten całkowicie metalowy, jednoskrzydłowy *dolnopłat siał postrach w sercach amerykańskich lotników. Sukcesywnie zastępował zasłużone w boju, wcześniejsze samoloty Nakajima – Ki-43 Hayabusa oaz Ki-44 Shoki.

Zarys samolotu czyli jego makieta oraz wstępne, zakładane dane techniczne, skończono w listopadzie 1942. W ostatnim tygodniu marca 1943, pięć miesięcy po akceptacji prototypu, pierwszy samolot pod oznaczeniem 01 został wypuszczony z taśmy produkcyjnej. Wyposażony w silnik Ha-45-11 (Ha 45 11-Gata lub Ha-45 Model 11), generujący 1800 KM przy starcie. 4 metalowe łopaty śmigła o łącznej rozpiętości 3 metrów.

Ki-84.01 został w sekrecie przetransportowany na lotnisko Ojima, gdzie prawdopodobnie wystartował po raz pierwszy. Prototyp został wysłany do Koku Shinsabu (Jednostka Centralna Lotów Testowych) w celu przeprowadzenia badań na samolocie. Pilotem odpowiedzialnym za oblot został pilot-tester IJAAF, Shosa Jozo Iwahashi. W sierpniu 1943 Shosa przyleciał prototypem do Rikugun Hiko Gakko (Army Flying School) umiejscowione w Akeno, dystrykt Mie. Pokazał nowy samolot instruktorom i kadetom tej szkoły. Iwahashi zrobił pokaz akrobatycznych umiejętności i wylądował, zatrzymując swoją maszynę na dystansie mniejszym niż 400 metrów. W jego opinii, Ki-84 był wybitnie prosty w pilotażu nawet dla młodych i niedoświadczonych pilotów, gdzie weterani zrobią z niego przerażającą broń. Prezentacja nowej, śmiertelnej dla wroga „zabawki” znacząco podniosła morale wszystkich tam zgromadzonych. Od dowództwa aż po szeregowych.

Pierwsze seryjne Ki-84 produkowano od kwietnia 1944 roku. Miały one zmieniony układ wydechowy o mniejszych stratach mocy, każdy cylinder miał indywidualny wylot skierowany w tył co dawało dodatkowo efekt odrzutu, spowodowało to wzrost prędkości maksymalnej o 15 km/h. Zrezygnowano z zaczepu bomb pod kadłubem na rzecz *pylonów pod skrzydłami. Chrzest bojowy Hayate miało miejsce w Chinach, sierpnia 1944 roku przeciwko lotnictwu Stanów Zjednoczonych. Nowe myśliwce, pozbawione mankamentów swoich poprzedników, zyskały uznanie i akceptacje najlepszych japońskich pilotów. Myśliwce te walczyły również nad Okinawą, przeciwko wojskom amerykańskim wykonując ataki na cele naziemne przy pomocy uzbrojenia strzeleckiego i bomb, a także przechwytując samoloty przeciwnika. Hayate nie był szybszy od samolotów P-51D Mustang i P-47 Thunderbolt, ale z uwagi na wysoką prędkość wznoszenia był trudny do przechwycenia przez samoloty amerykańskie. Prędkość wznoszenia na pułap 5400 metrów w czasie 5 minut 54 sekund była niemożliwa do osiągnięcia przez jakikolwiek samolot aliantów.

*dolnopłat – samolot jednopłatowy o płacie umocowanym u dołu kadłuba.

*pylon – zaczepy które podtrzymują uzbrojenie podwieszane – bomby i rakiety.

Ki-84 ko Hayate gdzieś nad Chinami, rok 1944.

• W grze

W grze występują 3 wersje tego samolotu. Ko, otsu i hei. Różnią się one tylko uzbrojeniem. Formalnie, parametry lotu pozostają takie same. Osobiście skupię się na wersji otsu.

Ki-84 otsu jest pierwszym, prawdziwie szybkim Japońskim samolotem na swoim battle ratingu. Wyposażony w silnik zapewniający 2000 KM dający parametry samolotu zbliżone do legendarnego P-51 D-30 Mustanga. Jednakże, w przeciwieństwie do Mustanga, Ki-84 posiada lepszą charakterystykę skrętu oraz wspinania dzięki lżejszemu kadłubowi. Maszyna ta jest również pierwszą, masowo produkowaną wersją wyposażoną w opancerzone szkło kokpitu oraz opancerzone płaty skrzydeł. Jednak nie jest to latająca perfekcja. Przy prędkości powyżej 630 km/h, stery kierunku sztywnieją przez co kontrowanie przeciwnika staje się niemożliwe. Dużym plusem nacji japońskiej są starty z powietrza. Typowy przykład to mapa Nowa Gwinea gdzie dobrze rozegrana przewaga jaką dostajemy na start czyli przewaga wysokości nad startującym przeciwnikiem, pozwala zmielić amerykańską drużynę w pył. Jednak są mapy gdzie przeciwnik ma te przewagę po swojej stronie, na przykład mapa Iwo Jima. Dużym minusem tej maszyny jest spora podatność na podpalenia, a w szczególności przez M2 i M3 Browning kalibru 12.7mm. Samolot doskonale znosi przeciążenia ujemne, nie gubiąc skrzydeł, dzięki czemu możemy pozwolić sobie na dużo, dużo więcej w porównaniu np. do Spitfire – z silnikiem Merlina oraz Gryfona. Należy także rozpatrzyć poszczególne wersje uzbrojenia. Pierwszy w drzewku, Ki-84 ko ma „ofensywę” niezbyt skuteczną. Wersja druga, tutaj otsu, posiada już sprzęt zdolny dobrze pokąsać przeciwnika. Wersja ostateczna, przy dobrym nacelowaniu, nie zostawia z wroga nic poza kupą oleju oraz stali. Co ciekawe mimo różnego uzbrojenia znacząco różniących się masą, Flying Model maszyn zostaje taki sam. Grindowanie tej linii jest bardzo przyjemne. Warto wspomnieć o użytkowaniu tego samolotu w różnorakich turniejach pokroju Thunder League czy Gladiators. Dobra porada: kiedy nie możemy nic  zestrzelić bo został jeden B-25J i ucieka, zostaje nam znęcanie się nad czołgami lekkimi wroga. Działka 20 mm na każdej amunicji bez problemu sobie z nimi radzą(które występują w drużynach przeciwnych, na mapach zlokalizowanych na Pacyfiku, wyjątkowo często) Grając nim musimy mieć na uwadze jego zalety:

• lżejsza, Japońska wersja Mustanga,
• dobre osiągi silnika na wysokości do 4.000 metrów,
• dobre wspinanie się,
• skłonność samolotu do osiągania ogromnych prędkości w locie nurkowym (jak na myśliwce japońskie), co przy blokującym się usterzeniu może być problematyczne,
• doskonała akceleracja,
• doskonała manewrowość przy niższych prędkościach,
• dobra retencja energii.

A teraz krótka lista wad:

• jednak ciągle niższa prędkość nurku w porównaniu do samolotów USA,
• wolniejszy od samolotów innych nacji,
• pierwsze wersje maszyn mają uzbrojenie poniżej przeciętnej. Dobrze zaczyna robić się dopiero przy wersji otsu,
• łatwe w uszkodzeniu poprzez ostrzał.

The post Profil maszyny: Nakajima Ki-84 Hayate appeared first on rykoszet.info.

Oto zawitał do nas kolejny artykuł z cyklu „Mechanika gry„!

W dzisiejszym artykule zajmiemy się ekonomia gry. Let’s begin !

Wstęp

Wstępnie musimy zaznaczyć że cała gra oparta jest na modelu F2P – free to play. Oznacza to że wewnętrzny rozwój zawartości możliwy jest bez wydawania swoich realnych pieniędzy. Jest to niestety bardzo mozolna praca przez co niektórzy zniechęcają się do gry. W tym artykule postaram się omówić części już znane albo i nie, niuanse związane z ekonomią gry.

Spis treści

• Waluta w grze
• Doświadczenie (XP)
• Talizman
• Bonusy
• Tryb gry a zarobki
• Posiadanie konta premium
• War Bonds – obligacje wojenne
• Trofea bitewne
• Trofea – hazard
• Daily Reward
• Koszta napraw i ceny uzbrojenia
• Wymiana doświadczenia za Złote Orły
• Wagery
• Rozkazy
• Turnieje i wydarzenia – kilka słów 

Waluta w grze

Podstawowa waluta w grze czyli Srebrne Lwy  , zarabiane są poprzez wykonywanie akcji w grze takich jak niszczenie wrogich pojazdów, wygrywanie skrzynek z trofeami wojennymi, wykonywanie „wagerów” – zakładów o SL albo o ZO.

Złote Orły albo „Złote Wrony” uzyskujemy poprzez wykonywanie zadań, wygrywanie turniejów, kupno za własną gotówkę bądź branie udziałów w różnorakich eventach.

Doświadczenie (XP)

Punkty badań, bo tak w naszej grze nazywamy XP, uzyskujemy podobnie co pieniądze, poprzez wykonywanie akcji w rozgrywce. Różne maszyny mają odmienne mnożniki do doświadczenia niekiedy wręcz kolosalnie różniące się na tle konkurencji. Dla osób grających w WoT które zaczynają grę w WT, może być to dość dużym zdziwieniem. Co ciekawe lub nie, kwestia expu została tu rozwiązana w inny sposób. W WoT, jeżeli chcemy wyekspić dany pojazd musimy grać jego poprzednikiem. Tutaj, żeby przejść dalej musimy wyekspić daną ere, od I aż do IV i V jako ostatniej.

Cały szczebel możemy grindować za pomocą jednego pojazdu!. Dla przykładu niech posłuży nam drzewko japońskie. Jak widzimy, kiedy nie mamy ochoty grać danym pojazdem, nie musimy nim się trudzić. Wystarczy obrać swój ulubiony (dla przykładu Ha-Go Commander) i wybadać daną erę. Czyli w skrócie każda era w nacji ma swoją pulę potrzebną do zdobycia by przejść wyżej. Pula ta to suma doświadczenia z 6 pojazdów (wykluczając „premki” gdyż one liczą się jako jedna wybadana i zakupiona maszyna). Po jej osiągnięciu i zakupie tychże 6 maszyn, uzyskujemy możliwość wejścia na wyższy poziom.

Talizman

Talizman to booster który kupujemy na dany samolot. Po zakupie otrzymujemy +100% do zdobywanych punktów badań, niezależnie od trybu. I tak na przykład: chcemy kupić sobie pojazd premium ale nie mamy aż tyle pieniędzy. Co w takim wypadku zrobić? A no kupić właśnie talizman. Mamy swój ulubiony pojazd którym gra nam się wyśmienicie. Nic nie stoi na przeszkodzie by go kupić. Nie dość że czerpiemy radość z rozgrywki to jeszcze dobrze kosimy doświadczenie a przy tym zaoszczędzimy nawet 1/3 ceny ZO której warty jest pojazd premium.

*UWAGA* – talizman to dobra alternatywa gdy chcemy zdobywać o 100% więcej doświadczenia. Nie daje on jednak +100% do zdobywanych kredytów! Miejcie to na uwadze.

Bonusy

Różnorodność w dostępności poszczególnych kart bonusowych i przedmiotów (tzw. doładowań) daje nam nieograniczony wybór w wyborze dodatkowej opcji. Będziemy mogli zwiększyć liczbę srebrnych lwów lub punktów doświadczenia podczas bitwy. W grze można zakupić specjalny bonus wyłącznie dla siebie lub także całej drużyny. Naturalnie, karty z bonusami są ograniczone w użyciu – niektóre poprzez aktywację na określony czas, w innym przypadku będzie to ilość bitew. Każda z kart jest różna, przynosząc inne korzyści i działając na innych, lecz podobnych zasadach. W przypadku aktywacji przez członków oddziału kilku kart podczas jednej bitwy, są one logiczne dodawane od doładowania o najwyższym bonusie ( będącym w tym momencie najkorzystniejszym dla graczy), do tego o najmniejszym, Wzór na obliczanie korzyści, które płyną ze wszystkich kart przedstawia się następująco – B1 + B2 * 0.6 + B3 * 0.4 + B4 * 0.2 + BN * 0.1

Tryb gry a zarobki

W każdym z dostępnych poziomów trudności rozgrywki, występują różnice. Dużo nowych graczy po odkryciu że na trybach RB/SB zarabia się więcej i expi lepiej ochoczo przechodzi na nie. Jednak czy aby słusznie? Wszystko zależy jakim graczami jesteśmy. Nie będę się wgłębiał nad wyższością trybu jednego nad drugim i odwrotnie. Z punktu ekonomicznego na długich bitwach symulacyjnych (czasami 10 minut lub 2-3 h latania przy dobrych wiatrach) można zdobyć bardzo mało lub wagon kasy i expa. Grając ciut krótsze RB (10-40 minut średnio) można zdobyć te samą ilość XP lecz trochę mniej kredytów. Grając intensywne AB (10-15 minut) zdobywamy już wiele mniej lecz trup się sieli gęsto więc i zarobek dobry. Wybór zależy od Was. Przedstawię Wam tylko tabelki z samolotu premium USA Spitfire na każdym z trybów.

Posiadanie konta premium

Czym jest konto premium, przedstawiać Wam, graczom nie muszę. Jedyne co mogę dodać od siebie to wartości do zarobków i doświadczenia jakie ono podbija oraz własne spostrzeżenia.

Po pierwsze, konto przyspiesza badanie maszyn – dzięki kapitanie Oczywisty!. Po drugie, część osób czasami po skończeniu się KP odpuszcza sobie grę bo już tak szybko to nie idzie (tutaj cholerna katorga to zdobywanie podstawy czołgisty – gaśnicy i zestawu naprawczego, na wyższej erze). Po trzecie, czy konto premium jest opłacalne?Zależy od sytuacji. Sam osobiście kupuje „premkę” tylko wtedy gdy wiem że będę miał czas na grę by zmaksymalizować korzyści z jego posiadania. Inni znów kupują je na tygodnie, miesiące, bądź lata (sic!) – bo tak wygodniej i tutaj takie osoby mają też rację.  Pamiętajmy że premka przemija a maszyna już nie, więc podchodzimy do tego tematu racjonalnie. Możecie napisać w komentarzu jakie jest Wasze podejście do konta premium

 War Bonds – obligacje

Obligacje wojenne to ciekawy sposób by zachęcić graczy do ciągłego grania, nie dużo bo może godzinkę bądź dwie dziennie ale jednak. Polegają one na wykonywaniu różnych zadań pokroju zniszcz 10 lekkich czołgów bądź zajmij 1-3 miejsce w drużynie pod względem punktów w uzyskanych w bitwie. Co dzięki temu otrzymujemy ? Maszyny premium, boostery, wypożyczenie maszyn premium na pewien okres czasu tj. od 1 do 3 h oraz różne naklejki, krzaki i ozdoby. Pełna lista zadań do wykonania jest CHOLERNIE długa więc pozwolę sobie wkleić link zewnętrzny z wszystkim opisanymi zadaniami. Od siebie dodam iż nagrody niekiedy są strasznie atrakcyjne jak ostatni Wetmore’s P-51D-10 Mustang (od pewnego czasu unikat) albo takie które można za grosze samemu kupić a są prawdę mówiąc słabe (jak Ram II warty 1150 golda, a potrzeba było zdobyć 3200 punktów w 28 dni). Dziennie za wykonanie zadań dla II – III – IV ery dostajemy 160 punktów. Reset następuje co 24h po czym znów możemy je zdobywać.

Trofea bitewne

No i tutaj już nawet moja wiedza po części mnie zawodzi. Formalnie są one nagrodą za odbytą bitwę. W praktyce jest to jedna wielka, losowa niewiadoma. Czasami po bitwie z 7 zestrzeleniami na SB nic nie otrzymamy a niekiedy po przedwczesnym zejściu w 3 minucie lotu, dostaniemy zniżkę na maszynę premium od 10 – 75 %. W paczce można otrzymać talizmany, boostery, ZO, modyfikacje do maszyny, testowe pojazdy premium, wagon Srebrnych Lwów lub zadania bitewne i podwójne użycia. Słowem całkowity random.

Trofea – hazard

Trofea kupowane w sklepie z przedmiotami, są formą hazardu polegającą na kupnie danej paczki z nadzieją na wylosowanie interesującego nasz przedmiotu. Warta 299 ZO, zawiera różne maszyny, czyli te najbardziej pożądane przedmioty jak i wagery, konto premium na 3 dni, 300 ZO, 120 000 SL.

Daily Reward

Nagroda za codzienne zalogowanie się do gry. Cel jest oczywisty. Nagrody już nie

Co 14 dni mamy szanse na zdobycie maszyn premium, jazdy testowej na dany okres, 100 sztuk złota, składu Srebrnych Lwów wraz z lokomotywą, boosterów, zakładów bitewnych. Pomiędzy 14 dniem zdobywamy kasę, zakłady i boostery. Nie ma znaczenia czy logujemy się 400 dzień czy 1. Też znów mamy tu całkowity random.

Koszty napraw i ceny uzbrojenia

Dawno dawno temu, kiedy miasto Kursk i jego okolice był spokojnymi terenami a Ivan wraz z Hansem urządzali wyścigi Mausów, deweloperzy kombinowali jak by tu urozmaicić życie gracza. Postanowili w pocie czoła zmieniać koszta napraw. Dochodziło do sytuacji wręcz komicznych.  Wyobraźcie sobie sytuacje kiedy odrzutowiec z 1952 roku czyli Sabre F-86 F-2 był tańszy w naprawię niż samolot z 1944 roku czyli Ki-84. Koszta napraw rzędu 60.000 SL siały strach w sercach i grozę w wirtualnych portfelach graczy. Czemu tak było?. Ano dla balansu. Jednymi maszynami gracze grali z chęcią innymi już nie. I tak by karcić spam Hayate (bo tak nazywa się samolot Ki-84) zmieniano koszty napraw. Oczywiście nie tylko tej maszyny a wszystko co tylko miało skrzydła. Rzecz jasna teraz jest już o niebo lepiej ale ciągle możecie oglądając karty pojazdów,  trafić na kwiatki (polecam popatrzeć na koszta napraw właśnie samolotów japońskich IV-V ery, ubaw po pachy).

Po tym jakże nostalgicznym co ciekawym wstępie przejdźmy do konkretów. W naszej karcie ewidencyjnej pojazdu, możemy sprawdzić ile MAKSYMALNIE zapłacimy za CAŁKOWICIE zniszczony pojazd. Czytaj,  bliskie spotkanie trzeciego stopnia z skałą. Zapłacimy mniej jeśli np. wylądujemy na szczerym polu z połamanymi skrzydłami czyli, jeśli nie chcecie płacić kokosów warto płynnie, gdy macie szansę, wylądować niż wyskakiwać z pojazdu.

Teraz koszta pocisków. Zawsze, każdy czołg pociski podstawowe ma za darmo. One jak i ammo HE. Dopiero to co odblokujemy  w modyfikacjach pojazdu, staje się płatne. I tak np. amunicja HEAT-FS lub pociski podkalibrowe mogą kosztować grosze, 80 do 400 SL aż po 1600 za strzał. A uwierzcie mi, Leopard I który spamuję kumulacyjnymi i nie trafia (o zgrozo) jest prawdziwą studnią bez dnia. Cenę pocisku sprawdzicie osobno dla każdego pojazdu w zakładce modyfikacja i najechaniu na dostępne rodzaje amunicji.

W samolotach amunicja do uzbrojenia ofensywnego i defensywnego jest relatywnie tania. Droższe są już podwieszki takie jak bomby czy rakiety. Choć to dalej groszowe sprawy.

Wymiana doświadczenia za Złote Orły

Za grę otrzymujemy Punkty Badań. To już wiemy. Razem z nimi dostajemy Wolne Punkty które pozwalają nam za „drobną” opłatą w postaci Złotych Orłów, wybadać interesującą nas maszynę. Przelicznik to 1 Złoty Orzeł – 45 Punktów Badań. Teraz zaczyna się zabawa. Podzielmy to na trzy kategorie:

1. Badanie całej maszyny
2. Badanie końcówki maszyny
3. Badanie modyfikacji.

Ad.1

Jeśli mamy taki kaprys i wolne pieniądze, kupujemy walutę premium i badamy cały pojazd. Tylko że jeśli chcemy sobie odkryć nisko poziomową maszynę, nie ma sprawy. Jeszcze ujdzie. Przy badaniu wysoko erowych pojazdów jest to straszliwie nie opłacalne. Lepiej kupić konto premium przy okazji zarabiając pieniądze i szkoląc załogę niż inwestować w stratny biznes. Możemy na tym wyjść jak Zabłocki na mydle.

Ad.2

Tutaj sprawa jest jasna. Brakuje nam do pojazdu kawałka doświadczenia (ten „kawałek” definiujecie już sami) więc doekspiamy. Zazwyczaj kwoty w granicach od 1 do 300 golda.

Ad.3

Często zdarza się że mamy dość grania daną maszyną bo nie mamy na niej np. gaśnicy bądź zestawu naprawczego. W takim wypadku możemy wykupić daną modyfikacje za pewną ilość ZO. A to ile już golda będzie potrzebne jest sprawą osobną. Każdy pojazd ma określony swój cennik. Ale ceny oscylują w granicach od 60 ZO za modyfikacje pojazdów I ery aż do 500 ZO za modyfikacje wymagające ogromną ilość doświadczenia jak dla przykładu silnik, na niszczycielu czołgu Jagdtiger – 80.000 XP

Wagery

„Wager” czyli z języka angielskiego „zakład”, to forma zdobycia SL bądź ZO. Za cele postawione przez zakład a które my wykonujemy, dostajemy określoną pule pieniędzy.

Rozkazy

Rozkazy to krótkie, parominutowe wspomagacze które aktywowane są w bitwie. Klikamy domyślnie klawisz „M” po czym w prawym dolnym rogu pojawi nam się przycisk „Aktywuj rozkaz”. Na bitwę można aktywować tylko 1 (działają na trybie RB/AB).

Porady:

• rozkazy „Ziemia-powietrze” i „Powietrze-powietrze” aktywujemy gdy jesteśmy pewni serii fragów. Dla przykładu lecimy bombowcem, nadlatujemy nad cele takie jak kolumna czołgów etc. Normalnie za 1 zniszczony obiekt dostaniemy np. 3000 kredytów. Po aktywacji będzie już 9000 kredytów. Tak samo z samolotami. Tutaj już ciężej to wyliczyć ale zasada ta sama.
• rozkaz „Polowanie na oślep” jest przydatny gdy zostajemy na jednego przeciwnika, uciekającego spoza naszego zasięgu wzroku. Po aktywacji, zostanie on oznaczony nawet do odległości 30 kilometrów. Czas trwania to 6 minuty po czym następuje zmiana na członka w naszej drużynie i odwrotnie. Liczba zmian to 5.

Turnieje i wydarzenia – słów kilka

Jak w każdej grze MMO, tak i tu, ogromna większość graczy po osiągnięciu swojego celu w rozgrywce i zdobyciu doświadczenia próbuje swych sił na arenie wyższego poziomu – turniejach.

Tutaj gracze zmagają się o ZO albo, jak ostatni IEM 2017 pokazał – o dobra wymierne. Jeśli i Wy chcecie spróbować swych sił, pod tym likiem, logując się na własne konto WarThunder, zapisujecie się w interesującym Was turnieju lub tworzycie drużynę po czym w samej grze w  dostaniecie powiadomienie o w zakładce zaproszenia – „Dołącz do bitwy turniejowej”. Więc, co mogę więcej powiedzieć. Powodzenia wirtualni Gladiatorzy oraz wysokich lotów!.

Mam  nadzieje że cykl „Mechanika gry” pomógł Wam, w nawet minimalnym stopniu podniesieniu swoich umiejętności. Dziękuję wszystkim za pozytywny feedback jak i za krytykę. Każdy odzew napędza do pracy. Napiszcie proszę w komentarzu o czym miałby być następny poradnik.  

Poniżej zamieszczam post w języku angielskim jak dołączyć do turnieju gdyby ktoś miał problemy. Nie jest on ciężki w zrozumieniu, więc Wujek Google raczej potrzebny nie będzie.

[eSport] Serwis Turniejowy tss.warthunder.com – FAQ

The post Mechanika gry [cz.6]: Ekonomia oraz turnieje appeared first on rykoszet.info.

Oto zawitał do nas kolejny artykuł z cyklu „Mechanika gry„!

W dzisiejszym artykule zajmiemy się załogą, zarówno w powietrzu jak i na ziemi. Let’s begin !

Spis treści:

• Poziomy kwalifikacji
• Załoga – jednostki naziemne 
• Załoga – jednostki powietrzne 
• G-lock
• Załoga a tryb i maszyna – samoloty
• Jak rozwijać załogę?
• Kwalifikacje
• Załogi, sloty i punkty odradzania
• Przyśpieszone szkolenie załóg

WSTĘP 

Wyszkolona załoga dodaje atrybuty i możliwości jakich normalnie nie da się uzyskać na czystym slocie. Jest to sposób  symulowania i pokazania różnic między weteranem a świeżakiem dostarczonym na front.

Poziomy Kwalifikacji 

Gracze mogą ulepszać swoje załogi na trzy sposoby – wydając punkty załogi zdobyte w bitwie, kupić punkty za Złote Orły i inwestować w kwalifikacje za Srebrne Lwy. Po zakupieniu maszyny i wprowadzeniu jej na slot, gracz otrzymuje załogę z efektywnością na poziome 50%. Dostępne są trzy stopnie zaawansowania: załoga obecna – czyli czysta bez żadnego przeszkolenia, załoga na poziomie eksperta – możliwa do kupienia za SL po osiągnięciu danego poziomu slotu oraz Asi – najbardziej doświadczona ekipa, stanowiąca wraz z Graczem, postrach od pól Kurska i błotniste pola Normandii.

Piloci:

W przypadku jednostek naziemnych sprawa wygląda trochę inaczej. Gracz otrzymuje załogę z 40% wyszkoleniem. Kwalifikacja eksperta podnosi umiejętności o 30 punktów a szkolenie dostępne za Złote Orły – As – dodaje kolejne 20 punktów. 10 % dodaje umiejętności dowódcy nazwana „Przywództwem”

Czołgiści:

Załoga – jednostki naziemne 

W ekipie pancerniaków możemy wyróżnić 5 członków który każdy z nich posiada swoje osobiste umiejętności:

Obsługa naziemna 

Zakładka wspólna dla czołgów i samolotów

• Szybkość naprawy – umiejętność mechanika. Wpływa na czas potrzebny do naprawy maszyny, zarówno w hangarze jak i na lotnisku. Czas naprawy pojazdy lub samolotu, zarówno w hangarze jak i w terenie (tutaj chodzi o czas „darmowej naprawy”) zmniejsza się 3-krotnie, jeśli umiejętność jest w pełni rozwinięta.
• Stopień naprawy – umiejętność mechanika. Najwyższy poziom maszyny, który mechanik może naprawić. Jeśli na przykład nasz mechanik wyszkolony jest na 3 stopniu a chcemy naprawić maszynę z 4 ery, zostanie nadana stosowna kara do czasu darmowej naprawy.

Wspólne 

• Bystry wzrok

• Naprawy polowe

• Zwinność 

• Żywotność

Specjalne

Kierowca

• Prowadzenie pojazdu

Działonowy

• Celowanie

• Wyznaczanie odległości

Dowódca

• Przywództwo

Ładowniczy

• Przeładowanie działa

Radiooperator/Strzelec KM

• Celność naprowadzania artylerii

• Czas wzywania artylerii

• Komunikacja radiowa

Załoga – jednostki powietrzne

W ekipie lotników można wyróżnić 3 główne już zakładki:

Pilot

• Bystry wzrok

• Widoczność

• Odporność na przeciążenia

• Wytrzymałość

• Żywotność

Strzelcy

• Liczba doświadczonych strzelców

• Celność ostrzału

• Precyzja ostrzału

• Odporność na przeciążenia

• Wytrzymałość

• Żywotność

Obsługa naziemna

• Szybkość naprawy

• Stopień naprawy

• Szybkość przeładowania

• Konserwacja uzbrojenia

G-LOC

G-LOC czyli przeciążenia działające na pilota wykonującego podniebne akrobacje, to jedne z najbardziej podstępnych rzeczy. Dzieje się tak dlatego że wykonanie manewru przy samej ziemi może spowodować utratę przytomności pilota który w porę nie odzyska już przytomności. Jak się przeciw temu zabezpieczyć ?. Jeden sposób to rozwój pilota. Przede wszystkim musimy zainwestować punkty w zakładce „Odporność na przeciążenia” i „Wytrzymałość”. Drugi sposób to skafander przeciw przeciążeniowy. Dostępny jest na wyższych erach tj. IV i V.

Załoga a tryb i maszyna – samoloty

Ważnym aspektem rozwijania załogi jest tryb na którym gramy. Dla przykładu porównajmy bitwy zręcznościowe i realistyczne. W tych pierwszych przeładowanie następuje w powietrzu automatycznie, po naciśnięciu klawisza bądź skończeniu się dostępnej amunicji a na realistycznych dopiero po wylądowaniu na lotnisku. Teraz całe sedno sprawy. Mówiąc tu o stricte myśliwcach, przeładowanie działek nie jest aż tak bardzo ważne. Inna sprawa ma się z bombowcami na RB/SB/AB. Tutaj już każda sekunda liczy się i to bardzo. Tak samo kiedy nie latamy bombowcami nie ma sensu ładować punktów w zakładkę „Strzelcy”.

Jak rozwijać załogę?

Liczba punktów przydzielonych do szkolenia załogi zależna jest od liczby Punktów Badań zdobytych w danej bitwie. W Bitwach Realistycznych i Symulacyjnych otrzymasz około 1% ogólnych punktów, które zostaną przypisane samolotowi, który brał udział w bitwie; w Bitwach Zręcznościowych współczynnik ten wynosi 3%, aczkolwiek doświadczenie rozdzielanie jest pomiędzy kilka załóg. Zawsze sprawdzajcie, czy po bitwie z okienku załogi nie pojawiła się ikona głowy pilota. Srebrna oznacza, iż można rozdzielić pewną liczbę punktów; złota oznacza, że tych punktów nazbierało się już sporo!
Punkty doświadczenia używane są do rozwijania umiejętności. Im wyższy poziom umiejętności, tym większa liczba punktów doświadczenia jest potrzebna do jego rozwinięcia.

Poniżej opiszę bardzo ogólne szablony w jakich można rozwijać swoje załogi. Oczywiście po pewnym czasie wszystko się zatrze między sobą i każda załoga będzie maksymalnie dopakowana.

• Myśliwiec – jako że tutaj głównie stawiamy na wytrzymałość pilota i celności uzbrojenia ofensywnego, rozwijamy umiejętności w zakładce Pilot oraz Obsługa naziemna zwracając szczególną uwagę na parametry takie jak : Odporność na przeciążenia, Wytrzymałość, Żywotność oraz Konserwacja Uzbrojenia.
• Bombowiec – tutaj możemy praktycznie odstawić zakładkę pilota skupiając się na Strzelcach i Obsłudze naziemnej. Zwracamy uwagę na: Liczbę doświadczonych strzelców, Celność ostrzału (w przypadku gdy my częściej sterujemy strzelcami niż AI), Wytrzymałość, Żywotność, Szybkość przeładowania i Konserwacja Uzbrojenia.
• Szturmowiec – tutaj koncentrujemy się głównie na celności naszej broni podwieszanej takiej jak bomby i rakiety. Rozwijamy u Pilota – Żywotność, u Strzelca – to samo co w szablonie bombowca a u Obsługi naziemnej cała zakładkę.

W przypadku czołgów każda umiejętność jest na wagę złota. Jednak nie ma sensu rozdawać punktów załogi dla umiejętności naprowadzania artylerii jeśli grasz tylko czołgami ciężkimi lub dana załoga jest szkolona pod inną role. 

Kwalifikacje

Kwalifikacje są to specjalne kursy pozwalające załodze lepiej zaznajomić się z daną maszyną. Tak jak wspomniałem istnieją dwa ich typy – płatne za SL czyli Ekspert oraz te za Złote Orły – As. Aby przeszkolić załogę na poziom Eksperta potrzeba dojść do danego jej pułapu. I tak, dla maszyn wysokopoziomowych jest on odpowiednio wysokich a dla tych niższych już nie. Przykład:

N1K2-J jest samolotem IV ery z B.R 6.3 a FW 190 A-5 to III era z B.R na poziomie 4.7

Kwalifikacje po przystosowaniu załogi na szkolenie eksperckie i dobyciu go, możemy podnieść do asa za darmo, poprzez nabijanie punktów doświadczenia na danej maszynie:

 Załogi, sloty i punkty odradzania

Sloty są ciekawym sposobem na rozwiązanie problemu szkolenia załóg. Gracz, po wyekspieniu i zakupie maszyny, przypisuję ją do konkretnego slotu. Sloty są bardzo ważne w trybie zręcznościowym ponieważ umożliwiają wybór paru maszyn w przypadku zestrzelenia pilotowanej przez nas maszyny.

Gracz na start otrzymuje 3 sloty. Każdy następny jest dostępny do kupienia za SL lub ZO. 4 kosztuje 10.000 SL, 5 już 50.000 SL, 6 – 200 ZO, 7 – 500 ZO, itd. Maksymalnie można mieć 11 slotów.

W trybie realistycznych bitwie powietrznych/symulacyjnych bitew czołgowych (na symulacji lotniczej jest takie samo rozwiązanie co do slotów jak na bitwach zręcznościowych) panuje zasada jeden slot = jeden samolot użyty w bitwie. W trybie realistycznym, czołgowym gracz dostaje do dyspozycji maszyny na wielu slotach ale możliwość ich używania przyznana zostaje gdy osiągnie ona odpowiednią ilość punktów odradzania. Punkty te zdobywa przez akcje w grze takie jak zniszczenia pojazdów wroga, asysty i przejmowanie stref. Wartość punktowa poszczególnych maszyn zależy od B.R na jakim gramy. Przykład:

Czołg T29 i samolot F8F-1B Bearcat na B.R 6.7

i na 8.3 . Widać różnice w wycenie maszyn prawda ?

Przyśpieszone szkolenie załóg

Dzięki tej opcji gracz może zakupić punkty doświadczenia za pomocą Złotych Orłów

The post Mechanika gry [cz.5]: Załoga appeared first on rykoszet.info.

Przed nami ostatni dzień rywalizacji o miejsca na Intel Extreme Masters. Poprzednie dni przyniosły wiele niespodzianek – prawdziwym czarnym koniem tych rywalizacji okazał się ayy_lmao który pomimo iż początkowo przegrał z D3vil0 i wylądował w drabince przegranych, pokonał większość rywali i utorował sobie drogę do gwarantowanego biletu na IEM.

Rywalizację można śledzić na oficjalnym kanale rykoszet.info o godzinie 20, serdecznie zapraszamy!

The post Turniej Lotniczy IEM 2017 1×1 – finały kwalifikacji appeared first on rykoszet.info.

Legendarny A-26 Invader, rzadko spotykany na niebie War Thunder i pożądany przez graczy już będzie dostępny dla wszystkich, ponieważ pojawi się w drzewku rozwoju USA. Wersja A-26B-51 jest liderem, jeśli chodzi o uzbrojenie: 14 karabinów Browninga, 4 takie same w wieżyczkach, do tego zestaw 14 rakiet HVAR bądź prawie 2 tony ładunku bombowego (4x 1000 funtów, 6x 500 funtów, 8x 250 funtów, 16x 100 funtów). Ten potężny drapieżnik pojawi się już niedługo w aktualizacji 1.67.

The post A-26B-51: Mistrz samolotów szturmowych appeared first on rykoszet.info.