Centauro został zaprojektowany według specyfikacji z 1984 roku. Impulsem było zapotrzebowanie na szybki, taktyczny pojazd rozpoznawczy o takiej samej sile ognia, jak OF-40 lub Leopard, który miałby być następnie zbudowany na licencji przez konsorcjum przemysłowe. Aby osiągnąć wymaganą prędkość, ostatecznie postanowiono stworzyć niszczyciel czołgów na kołach. Centauro odniósł sukces i można go porównać do innych podobnych systemów uzbrojenia, które zostały opracowane jako alternatywa dla kosztownych czołgów podstawowych i do wypełnienia roli dawnych lekkich czołgów. Został zakupiony także przez Hiszpanię, Jordanię i Oman, podczas gdy armia amerykańska pożyczyła dwadzieścia pojazdów do oceny i zdobyła doświadczenie taktyczne przed przybyciem Stryker Mobile Gun System.

Całkowicie spawany stalowy kadłub może wytrzymać naboje 14,5 mm i fragmenty odłamków, a także uderzenia 25 mm pocisków na przednim pancerzu. Ochrona ta może zostać zwiększona za pomocą przykręcanego pancerza, wystarczającego na 30 mm pociski AP. Centauro jest również odporny na działanie NBC, zintegrowany z układem klimatyzacji pojazdu (nadciśnienie itp.). Po każdej stronie wieży zainstalowano cztero-lufowy bank wyrzutni granatów dymnych, a laserowy odbiornik ostrzegawczy uzupełnił aktywny system ochrony. Prędkość jest także formą aktywnej ochrony, która zapewnia korzystny stosunek mocy do masy (19,50 hp / tonę). Załoga składa się z czterech osób. Kierowca znajdował się po lewej stronie (widzianej z wieży) z kopułkową klapą i trzema peryskopami, a trzech członków załogi w wieży. Zarówno dowódca, jak i strzelec mają luki w échelonie, dowódca otrzymuje serię sześciu peryskopów bocznych i czołowych.

Układ napędowy to turbodoładowany, chłodzony silnikiem wysokoprężnym Iveco V6, który może dostarczyć 520 KM (382,4 kW). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów ZF, która ma pięć biegów do przodu i dwa biegi wsteczne. Osiem dużych niezależnych sprężynowych kół jezdnych na drążkach skrętnych ma system Run-flat i system centralnej sygnalizacji jazdy (CTIS), a wszystkie mają potężny układ hamulcowy. Układ kierowniczy jest stosowany do pierwszej i drugiej osi, a przy niskiej prędkości do czwartej osi w przypadku ciasnych manewrów o promieniu skrętu 9m. B1 Centauro może osiągać prędkości drogowe przekraczające 100 km / h, wspinać się po pochyłościach o nachyleniu 60% i brodzie 1,5 m bez przygotowania.

Głównym uzbrojeniem jest OTO Melara 105 mm/52 stabilizowany dzięki żyroskopowi, działo niskiego odrzutu, nieco podobne do tego opracowanego dla włoskiego Leoparda.  Wyposażony w tuleję termiczną i zintegrowany wyciąg spalin. Strzelec miał do dyspozycji 14 gotowych pocisków w wieży i 26 w kadłubie. Są to standardowe amunicje NATO opracowane początkowo dla L7:  HE, AP, Frag, HEAT i APFSDS. System kierowania ogniem – Galileo Avionica TURMS, wyposażony w układ szybkiego podniesienia lufy i pełny cyfrowy komputer balistyczny. Celownik jest w pełni ustabilizowany, posiada kamerę termowizyjną i dalmierz laserowy. Dowódca ma panoramiczny, ustabilizowany widok, powiększanie i powiększanie nocnych obrazów obrazu oraz wyświetlacz monitora termowizyjnego widoku celownika strzeleckiego. Obaj mogą strzelać z działa (tryb hunter-killer o którym pisałem w przypadku japońskiego Typa 90). Centauro jest zatem w stanie zaangażować dowolne ruchome lub stacjonarne cele przy każdej pogodzie, w dzień i w nocy, będąc w ruchu.

Główną misją Centaura jest ochrona innych lżejszych elementów kawalerii. Obecnie jest rozmieszczona w Reggimento de Cavalleria „Nizza Cavalleria”, „Savoia Cavalleria”, „Piemonte Cavalleria”, „Genova Cavalleria”, „Lancieri di Novara”, „Lancieri di Montebello”, „Guide Cavalleggeri”, „Lancieri di Aosta” „. Jak dotąd włoskie pojazdy zostały rozmieszczone w byłej Jugosławii (Bośnia w 1996 r.), IFOR, a także w Somalii w celach pokojowych i okazały się skuteczne. Ich głównym obowiązkiem była często eskorta konwojów motorowych, duża kontrola obwodowa i patrole drogowe. Widziały także akcję  „Antica Babilonia”, włoską operacje w Iraku. Pojedynczy pułk Centaurów wziął udział w bitwie o mosty Nassiriya w celu wsparcia piechoty. Kolejna jednostka działała z siłami UNIFIL w Libanie po stronie hiszpańskiej w marcu 2009 r.

• W grze

Dawno nie było filmu do artykułu :(, oto więc jest!

Ten kołowy niszczyciel czołgów to dla mnie, osobiście, kolosalna zagadka. Niby jak tym grać? Jak czołgiem lekkim? Jak niszczycielem? Czy może coś innego? Tyle pytań, mało odpowiedzi.

Pojazd ten sklasyfikowany został jako niszczyciel czołgów. Co już jest sporym minusem. Dlaczego? Nie posiadamy systemu aktywnego zwiadu, czyli podświetlania wrogich pojazdów na minimapie. Łącząc to z naszą prędkością maksymalną, tworzy nam się pewien oksymoron. Szarżować na wrogie czołgi za pomocą firanki na kółkach? Jednak, po kolei.

Włoski TD umiejscowiony na V erze drzewka technologicznego, klasyfikacja bitewna AB/RB/SB – 7.7/7.7/7.7 – czyli szczęśliwa. Absolutnie papierowy, absolutnie szybki i zabójczy. Dlaczego?

Mobilność

520 kucy mechanicznych naszego Centaura potrafi rozbujać tę stalową puszkę do 120 km/h. Jednak nie ma róży bez kolców. Taką wartość osiągniemy tylko na sowicie utwardzonej powierzchni oraz na drogach. Jako że mapy w War Thunder projektowane były i są pod pojazdy gąsienicowe, owoż nie jest to teren przeznaczony dla nas. Średnia prędkość, jaką udało mi się zanotować to oscylacja wokół wartości 45 – 55 km/h na terenie typowo nieutwardzonym. Dodatkowy problem zaczyna się na mapach z podmokłym terenem (Korea, Mozdok, obecna mapa Wietnam). Maksimum, jakie jest nam dane ujrzeć na prędkościomierzu to .. 10 km/h. Wszelkie koryta rzek to dla B1 samobójstwo. Dodatkowo nie pomaga fakty problemów z wjazdami pod górki. Podczas testowania naszego niszczyciela cały czas jeżdżę na manualnej skrzyni biegów. Automat nie wyrabia z poprawną detekcją podłoża. Ciężko też wspina się pod górki, co dla mnie osobiście jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że oryginał wdrapuję się bardzo dobrze. Balans? Podejrzane…

Akceleracja stoi na wysokim poziomie, więc w razie problemów da się uciec bez większego szwanku. Również fakt, że mamy koła wypełnione pianką pomaga w tym że nic nie jest nas w stanie zdetrackować. Tylko strzał w silnik, eliminacja kierowcy bądź zniszczenie wału/skrzyni biegów może nas zatrzymać. Musimy uważać na podbijanie kół podczas ostrego hamowania. Moment bezwładności popchnie nas ku dołowi po czym odbije w górę, czego już nawet stabilizator nie jest w stanie wyłapać.

Siła ognia

Jak na 7.7, miażdżąca. 105 mm działo, ~ 7 sekund przeładowania, pełna stabilizacja do 55 km/h w dwóch płaszczyznach. Podstawowe pociski APDS to 303 mm penetracji, jednak jak to bywa w przypadku właśnie tych pocisków, post pen effect (obrażania jakie zachodzą w czołgu po trafieniu) są dosyć mierne. Zabawa zaczyna się na pociskach HEAT-FS które z penetracją 400mm są już dosyć konkretnym argumentem w starciach z oponentami. W naszym arsenale dostępny również jest pocisk dymny który odpowiednio użyty nie raz czy nie dwa, uratuje nam nasze blaszane drzwiczki. Elewacja działa +18/-6 stopni więc tragedii nie ma.

Przeżywalność

No i tutaj dochodzimy do tego, co czyni ten pojazd świetnym i przyjemnym: brak mechaniki hullbreak. Podczas walki na naszym domyślnym battle ratingu często spotykamy pojazdy wyposażone w pociski kumulacyjne. Mechanika gry w przypadku niektórych pojazdów stosuje specjalną mechanikę oddająca wpływ masy, ekwiwalentu burzącego oraz efektu uderzenia kinetycznego takich pocisków. Absurdem było trafienie z 128 mm pocisku Pz.Gr Jagdtigera w dowolne działko przeciwlotnicze bazujące np. na podwoziu ciężarówki, który to pocisk przechodził na wylot, bo zapalnik się nie aktywował. Teraz gdy trafi w cokolwiek, przekładnie silnik, z automatu nasz czołg zostaje zniszczony. W przypadku „pustaków” – czołgów które w środku posiadają dużą przestrzeń między modułami i załogantami oraz mają bardzo mało pancerza, jego brak, jest paradoksalnie zaletą. Teraz trafienie pociskiem niszczy nas z automatu. W przypadku Centaura B1 obstawiam wprowadzenie tej mechaniki, przez co przyjemność z jazdy spadnie drastycznie. Byle trafienie w kółko wyklucza nas z automatu.

A, i jeszcze sprawa śmigłowców . Kiedy usłyszycie dźwięk wirników jesteście pierwsi do odstrzału. Centaur przyciąga je w ilościach niebotycznych. Spam 70 rakiet Hydra nie należy do przyjemnych, co dopiero mówiąc o 40 mm granatniku na pociski HEATFG.

Meritum. Pojazd ten posiada 3 załogantów w wieży. Trafienie eliminuje nam 3/4 braci broni. Co wiąże się ZAWSZE z końcem naszego blaszanego życia. Tak więc z wystawianiem samej „głowy” trzeba postępować bardzo ostrożnie. Amunicja zmagazynowana jest na tyle pojazdu oraz posiada jakąś namiastkę systemu ochrony, tak abyśmy nie zniknęli w pięknej kuli ognia.

Reasumując

Dla mnie osobiście to świetny pojazd który daje mi pełno frajdy. Szczególnie z talizmanem to maszyna wręcz doskonała. Pomimo swoich pewnych mankamentów na 100% znajdzie w paru z Was fana. Chociaż moim zdaniem, już niedługo może powędrować na 8.0.

The post Profil maszyny: Centauro B1 appeared first on rykoszet.info.

• Główna atrakcja – śmigłowce w natarciu

Śmigłowce w grze pojawiły się 1 kwietnia 2017 jako żart primaaprilisowy. Razem z nowoczesnymi maszynami takimi jak T-90 „Władimir” oraz Leopard 2A5 siały zniszczenie na Synaju i Opuszczonej fabryce. Wtedy było to zrobione jako „poligon testowy”. Każdy 1 kwietnia jest testem nowej zawartości i mechaniki pod przykrywką żartów. Mieliśmy już drewniane galeony (testy marynarki wojennej) czy kroczące mechy pancerne ST-1 (testy czołgów). Jednakże, śmigłowce to już inna para gąsienic. Sterowanie zostało usprawnione pod względem precyzji oraz dostępności (wspomaganie myszką lub pełna symulacja kontroli maszyny). Zostało stworzone kompletnie nowe drzewko maszyn USA oraz ZSRR/Federacji Rosyjskiej. Zaczynamy wyposażeni w zwykłe pociski H-70 Hydra, kończymy na zaawansowanych pociskach sterowanych laserowo – Ataka/TOW (stąd już niedaleko do pocisków Ataka-T, polecam poczytać o amunicji termo-barycznej). I tak czołgi z końca lat 50,na spółkę z odrzutowcem z lat 60, ramie w ramię walczy ze śmigłowcem z przełomu XX i XXI wieku. Miejmy nadzieje, że twórcy dodadzą nowe maszyny odrzutowe (oraz mechanikę noktowizji, laserowego namierzania celów czy termowizji na które to gracze czekają od dawna).

• ..lub w odwrocie – problem rotorów prymitywnych

Jak to w gamedevie bywa, nowy patch – nowe problemy. I tak wyszło szydło z worka.

Gracze nie rozumieją mechaniki. Normalne jako że zostaje wprowadzona całkowicie nowa linia maszyn i związana z tym gałąź sterowania. Jednak jest w tym drugie dno. Mamy do omówienia trzy sytuacje:

V era, 7.0 – 8.0

• w takim wypadku aby w ogóle wziąć śmigłowiec potrzebujemy punktów. Przykładowo podstawowy Mi-4V/AH-1G jest dostępny na takiej samej zasadzie jak samoloty. Nabijasz punkt za przejęcie bazy/zniszczone maszyny bądź inną dowolną akcje w rozgrywce – masz punty. Proste i przyjemne

V era, 8.0 – 9.0

• tutaj występuje już wysyp graczy którzy kupili helikoptery jako maszyny premium (Mi-24D lub UH-1 Huey) więc siłą rzeczy.. nie ogarniają. I mają do tego prawo. Jednak psuje to rozgrywkę gdyż taki gracz mógł (choć nie musiał) wziąć szturmowiec/myśliwiec z bombami/rakietami. Tutaj wszystko zależy od człowieka, więc robienie flame’u „hurr dur nie umiecie grać to nie grajcie” mija się z celem (mimo wszystko 5 poziom pilota i XM-01/UH-1 Huey nie wyglądają przyjemnie).

V era, 9.0 – 10.0

• tutaj już najstarsi górale nie wiedzą, co się dzieje. Przykład: początek bitwy, jadę na punkt X, by walczyć z pojazdami Y. Tak również postępuje cała moja drużyna. Oprócz tych 5 delikwentów, którzy mają możliwości odrodzenia się wyżej wspomnianym helikopterami, ale np. bez rakiet kierowanych. Na 10.0 te maszyny można brać od samego początku, a kosztują całą pulę punktów odradzania. Wiecie, co się dzieje dalej? Abramsy/T-64B niszczą helikopter, który szarżuje na pole bitwy. Więc taki delikwent ginie. A przepraszam. Tacy delikwenci giną i wychodzą. Rozumiecie. 1 minuta bitwy a 5 graczy wychodzi z gry, bo nie ma już punktów. Brzmi przyjemnie?. Lancetti, przecież mogą się odrodzić w czymś innym! Tak, w SPAA pokroju Szyłki/Geparda lub w T-34-85. Na 10.0. Są ludzie, którzy umieją tak grać, jednak nie oczekujmy cudów od gościa, który drogę do V sobie kupił, nie wygrindował.

Mam cichą nadzieję, że Gaijin zmieni coś w tej materii. Obecnie gra na wysokiej erze mija się z celem i bawię się wyśmienicie na „lolkach”. Po 6 latach gry jestem zmuszony grać na I erze, bo tam, gdzie tak uparcie dążyłem, granie jest nie tyle ciężkie, ile frustrujące. Zdarzają się wyjątki od reguły (czasami trafi się rozumny team, który nie szarżuje na „ura”), jednak przynajmniej mi, to zjawisko obce.

P. S – 26.09.2018 – Gaijin zmienił koszta spawnu dla helikopterów oraz śmigłowców. Teraz Mig-15bis z rakietami kosztuje 720 – 800 PO zamiast 480 PO. W końcu są to „REALISTYCZNE (tsa) BITWY PANCERNE, a nie AirRB + czołgi w DLC.

• Słów kilka o śmigłowcach

Mi-35M. Ludzie którzy do mnie podlatywali mylili mnie z Mi-24D który ma 1x 12.7 mm. Ja mam 5x23mm. Zdziwienie płomienne w skutkach.

Tak prezentuje się drzewko śmigłowców.

Aby mieć do nich dostęp musicie: wykonać codzienne zadanie polegające na wygraniu 5 bitw czołgowych, kupić paczkę z helikopterem lub poczekać aż zamknięte beta testy skończą się (koło miesiąca od daty patcha). Dodatkowo musicie posiadać V erę samolotów lub czołgów. Co mogę powiedzieć o śmigłowcach?. Taktyka jest taka. Po spawnie nie zawisaj w miejscu jak koliber, tylko oddal się od helipadu. Poleć za górkę, zrób rozeznanie czy z takiej pozycji będziesz miłą przestrzał na wrogą drużynę po czym, po dokładnym ogarnięciu nieba w poszukiwaniu polujących na ciebie myśliwców, zacznij siać zamęt w szeregach wroga. „Hover” (zawis) nad spawnem to najgorsze co może być. Jeśli jednak nie masz rakiet kierowanych… sam stosowałem taktykę „baitowania” samolotów. Leci w moją stronę, uskok w lewo/prawo, obrót o 180* i seria po samolocie. Nie zbliżaj się do pola bitwy, bo Szyłki i Gepard zrobią z Ciebie mielonkę w mniej niż 3 sekundy. Również możesz ekspić pojazdy na specjalny evencie w zakładce „Wydarzenia i turnieje”. Walczysz na mapie „Wietnam” przeciwko wrażym śmigłowcom.

Garść screenshotów wykonanych za pomocą Nvdidia Ansel.

Mi-24VAH-1B

UH-1 Huey

AH-1C

AH-1Z

• Sterowanie śmigłowcami, jak nimi grać, co należy wiedzieć?

Generalnie sterowanie śmigłowcem jest dosyć proste. Mamy dwie osie pochylenia, przód-tył/prawo-lewo. Wirnik na stateczniku stabilizuje nasz lot aby maszyna nie skręcała wokół własnej osi. W zależności od wybranego uzbrojenia mamy:

rakiety niekierowane które można odpalić serią bądź pojedynczo

Hydra-70, S-8KO

rakiety kierowane laserowo/radiowo

Ataka, Falanga, TOW, Shturm

zasobniki z dodatkowymi działkami/karabinami

XM-140, Gsh-23

bomby

FAB-100/FAB-200 (tylko helikoptery ZSRR/Federacji Rosyjskiej)

Przykładowa, podstawowa konfiguracja sterowania

1. Kiedy odpalisz rakietę sterowaną, uruchomiony zostanie system stabilizacji kamery.
2. Obszar w którym działa nasza kamera. Znacznik to właśnie prezentacja w którym punkcie znajduje się obiektyw.

1. Obroty wirnika
2. Moc silnika ~ 50% daje nam zerowe wznoszenie się bądź opadanie.
3. Prędkość TAS – względem ziemi
4. Uzbrojenie, odpowiednio na obrazku: działko 23 mm (CNN), rakiety (RKT) oraz pociski kierowane (MSL).
5. Selektor prędkości prowadzenia ogania. Wolniejsze bądź szybsze strzelanie z działek półautomatycznych
6. Temperatura oleju oraz silnika.

Wciskając klawisz „H” przechodzimy w tryb „hover„. Maszyna zacznie, wytrać prędkość, po czym zawisie nieruchomo nad ziemią. Sterować możemy, pochylając się klawiszami WSAD lub zwiększając/zmniejszając wysokość za pomocą klawiszy Ctrl (w dół) /Shift (w górę). Klikając „F”, wchodzimy w tryb stabilizacji uzbrojenia. Tyczy się to zarówno rakiet kierowanych, jak i działek.

• Make parts and FPE stock – sprawa gaśnic oraz części naprawczych

Anno Domini 2018 dnia 12 września oficjalny kanał War Thunder na YouTube zostaje wrzucony film „Overcoming the Stock Syndrome”/ Przezwyciężyć syndrom stockowej maszyny”.. i gniazdo szerszeni zostaje potraktowane z buta z bomby wodorowej.

Cytując komentarze z YT:

 

Stan na 27.08.2018

Did they just suggest ground pounding and killstealing and airfield camping in air RB?

Probably the most ill-advised video Gaijin has ever made

Fix your game Gaijin. People are jumping ship and its about to come crashing down. I haven’t played or spent money in two years. You’re shooting yourselves in the foot

The first tip is literally spend money. Literally.

I recently got banned on Gaijin War Thunder forums, for complaining about stock syndrome and how long it takes to grind modifications and the highest tier vehicles.

What?! Gaijin is evolving?! Gaijin has transformed into gEAijin!

Film, który został zamieszczony miał pomóc graczom pokazać jak wyjść z depresji zwanej „części zamienne i gaśnica”. Tak? No nie do końca, biorąc pod uwagę cel materiału, jakim były samoloty, nie czołgi. Jednak po kolei.

Co to za fun grając czołgiem takim jak KanonenJagdpanzer 4-5, który jest aktualnie najgorszym pojazdem (*patrzy na Ka-Mi*). Mało robi, dużo wymaga. Bez części nie naprawisz się na polu bitwy. Bez gaśnicy spłoniesz. To samo tyczy się gier na wyższej erze. Tam bez wydawania Złotych Szekli Orłów nie jesteś w stanie normalnie grać (chyba że masz, a jakże, konto premium więc szybciej ekspisz). Siłą rzeczy kupisz ten zestaw i gaśnice. Fala „hejtu” jaka wylała się na firmę jest moim zdaniem niewspółmierna do sytuacji.

• dialogiem, nie siłą – o czym spora część graczy zapomina. Mechanika związana z odkrywaniem części jest w grze od bardzo dawna. Czy graczom się to podoba czy też nie, i najprawdopodobniej będzie nadal. Jeśli spamowanie na oficjalnym kanale w koło i w koło tych samych komentarzy nie poskutkuje, co będzie następne? Szturm na siedzibę GJ?
• trochę racja – a trochę nie. Prawdę mówiąc, czołg z zestawem naprawczym/gaśnicą jest już w 50% pełnowartościowym pojazdem. Odróżnia go tylko np. mniejsze możliwości manewrowe/inna możliwość stabilizacji działa/gorsze niekiedy pociski. Jednak jest to już ciągle sprawna maszyna, która mimo wszystko nie daje takiej przyjemności z jazdy jak czołgiem „na maksa”.

Możliwe rozwiązania – z których można wybierać.

• brak części wydłuża czas naprawy, ich brak nie powoduje braku możliwości naprawy. Odpowiednio, części przyspieszają naprawę.
• zgodnie z logiką dla innych modułów, FPE redukuje czas potrzebny do ugaszenia pożarów w czołgu o znaczną ilość, gdzie wersja stockowa wydłuża czas. Czołgi mają pewną ilość ładunków w zależności od wielkości czołgu i prawdopodobieństwa, że będzie go potrzebować (M56 może dostać tylko jeden, ponieważ rzadko będzie potrzebował więcej niż jeden, ale T95 może uzyskać 3). FPE nie zwiększa już ilości ładunków, ponieważ jest związany z samym pojazdem.
• Prawdziwym problemem jest softcap RP. Bez tego ludzie byliby nagradzani za więcej zabójstw / capów, dzięki czemu znacznie szybciej wyszliby z stocka. Obniżenie ceny modułu nie pomoże, ponieważ nadal utkniesz na ustawionej ilości RP na grę. Uzyskanie darmowego FPE i części pomogłoby w krótkim czasie uniknięcia syndromu „stocku” , ale mimo wszystko, musisz przejść przez softcap – słowem za mało punktów idzie w stronę ekspienia modyfikacji. Nawet za dobrą grę na VI erze jesteś w stanie punkowo i zarobkowo wyjść na minus, mimo że dostajesz tylko 2000 XP do modyfikacji.

Natrafiłem też na całkiem ciekawe sformułowanie, jakoż CC, w szczególności Ci na forum, poprzez swoje podejście do społeczności psują odbiór firmy.

It’s been a problem since the beginning yes, but we have never been so explicitly disrespected by Gaijin employees. The problem is the words

The worst thing is that in a week or so all of this will probably be forgotten. That is, if Gaijin Bruce, Shawn, and the forum mods keep their mouths shut and don’t fuel the flames.

Poczekamy, zobaczymy.

• „Market Gaijin”

Miałem pisać o tym wcześniej jednak chciałem zaczekać i obserwować jak potoczy się sytuacja. I.. szambo się wylało. „Operacja Market Gaijin” (autorskie określenie) to nic innego jak event, w którym gracze mogli zdobyć IS-7 oraz T-34E, które składaliśmy poprzez codzienne granie. Części pospolite losowało różnie, raz 1-2 lub 3-5. Specjalne, takie jak granaty dymne, dodatkowy pancerz lub inne rzadkie przedmioty, które były wymagane szanse na drop miały odpowiednio niższą. Potem składaliśmy całość według przepisu, a gracz otrzymywał kupon na czołg. Mógł go zrealizować i przypisać do swojego konta lub sprzedać na ryneczku. Tylko że.

Tylko że sytuacja wyglądała jak ze skinami w CS:GO.

„Skąd ma sąsiad na to pieniążki? Złodziej jeden” – tak można podsumować sytuacje. Jedni nie dawali rady grindować (i wcale się im nie dziwie) części po 40h/tygodniowo na T-34E oraz około 80-100h/tygodniowo na IS-7. I rzeka fekaliów, jaka wylała się na graczy IS-7 była niemożebna. Dość powiedzieć, że gdy grałem IS-7, który był mi wypożyczony do testów na 7 dni, tak jak w przypadku PhlyDailiego czy innych CC/CP (CT- content partner), teamkille i wyzywanie mojej osoby osiągnęły dno Rowu Mariańskiego. Mnie, jako graczowi oraz człowiekowi było po prostu przykro grać tym pojazdem, gdyż nie nie dawało mi to przyjemności (tak, Ci po drugiej stronie ekranu to też ludzie. Pracuje tak samo, jak ~ 3 miliardy ludzi na planecie, po 8 h człowiek chciałby w grze komputerowej znaleźć relaks, nie frustracje). Takiej toksyczności nie wdziałem, w sumie nigdy jak grałem 6 lat. W szczególności oberwało mi się od naszej społeczności, w której może nie jestem pod tym nickiem aż tak bardzo rozpoznawalny, jednak niektórzy kojarzą „Profile maszyny” czy autorską „Contre”. „Skąd to masz wallerwariorze, jak się kradło, dałeś -czytają to też ludzie poniżej 18 roku życia- za niego” i wiele więcej. Tak jak delikwenta można zablokować, tak przed teamkillem ciężko uciec.

Abstrahując, moim zdaniem pomysł bardzo w porządku, gdyż teraz można handlować skinami, pojazdami, lub innymi przedmiotami i daje to możliwość pozyskania waluty w inny sposób niż otwieranie własnego portfela. Może kiedyś i Złote Zakłady/rozkaz etc. będą podlegały handlu. Ludzie od skinów mają teraz własne poletko do popisu i docenienia, nie tylko na WT. Live.

• Jak korzystać z Gaijin Marketu?

1. Zaloguj się na głównej stronie warthuder.com
2. Wejdź w zakładkę „Profil konta”, znajdziesz ją klikając na swój nick w lewym górnym rogu.
3. Aby w ogóle korzystać z sklepu wymagana jest „weryfikacja dwuetapowa”. Potrzebujesz odnaleźć zakładkę „Bezpieczeństwo”. Rozwiń ją po czym wejdź w „Ochrona konta”
4. Krok I: Pobieramy Gogle Authenticator z wybrane poniżej sklepu.
5. Krok II: Postępuj zgodnie z instrukcją zamieszczoną na screenie.
6. Krok III: W aplikacji Google zeskanuj QR code.
7. Krok IV: wpisujemy w polu kod który został wygenerowany po zeskanowaniu QR code. Teraz ponownie logujemy się na stronie.
8. Wchodzimy w link https://trade.gaijin.net/
9. Aby handlować musimy posiadać Gaijin Coinsy – GJN. Można je kupić w oficjalnym sklepie/wyhandlować na markecie sprzedając swoje przedmioty. System działa podobnie jak ten z rynku Steam tak więc jest on na tyle intuicyjny że z czasem będziecie szastać monetami jak „Wilk z Wallstreet”. W razie pytań, napisz post pod artykułem.

• „Arkejdyzacja” gry – zmniejszenie punktów odrodzeń oraz syndrom „szybkiego pulsu”.

Firma czuwa, firma widzi, firma czuje i przewiduje.

I zauważyła problem, jakim według większości był schemat „jedna buła-szybki hangar”. Przykładowo przed 1.81 posiadaliśmy 450 PB. Oznacza to, że możemy odrodzić się czołgiem ciężkim/średnim raz, czołgiem lekkim dwa, jeśli na maszynie posiadamy podwójne odrodzenie. Od 1.81 PB wymagane do odrodzenia zostały obcięte o 50%, co oznacza, że w puli 450 PB można odrodzić się większą ilość razy. Co moim, podkreślam moim, zdaniem nie jest O.K. Czemu? Wcześniej, gracz świadomy, w jakiś sposób zaznajomiony z mechaniką, wiedział, że jeśli zginie HT bądź MT drugi raz nie będzie w stanie się odrodzić. Szanowałeś punkty, jak i starałeś się szanować maszynę. Teraz potknięcia wybaczane są mocniej. Z trybu, który miał być Bitwami Historycznym (tak kiedyś nazywał się „realistyk”) zrobiono Battlefielda Hardline. Spawn-frag-zgon-spawn-1/2 fragi-zgon-hangar. Nie zrozumcie mnie źle. Jest t w porządku w stosunku do nowych graczy, którzy zginęli właśnie, bo głupio wyjechali na wroga. Teraz możesz odrodzić się po raz drugi. Tylko że zrobił się z tego arcade. Dosłownie. Tu się dzieje po prostu wszystko. Kiedyś  zrobienie 11 – 15 fragów na RB był wyczynem. Teraz na 8.0 70% moich bitw to w sumie wynik 12 fragów (statystyki, wiadomo, nie grają, ale jak przychodzi do tego, kto ma lepsze, już tak). Punkty Badań które zostały obcięte o 30% za każdą akcję w grze. Więc coś za coś. Czy moje biadolenie cokolwiek zmieni? Pewnie nie, jednak czołgisto pamiętaj. Szanuj swoją maszynę jak i punkty odrodzeń. Oprócz Ciebie jest X innych graczy którzy chcieli by wygrać, a rushowanie B nie zawsze jest tą najlepszą opcją.

P.S – za tego arcade nie bijcie. Sam jestem graczem realistycznym/symulacyjnym i na zręcznościówkach dzieje się dla mnie po prostu za wiele. Więc podziwiam, w swoim pancerno – lotniczym serduszku ludzi, którzy się tam odnajdują. Make XP, not flame.

Mam nadzieje że luźna pogadanka przypadnie Wam do gustu. Z mojej strony to już wszystko. Dobrego dnia i jak zawsze, udanych łowów, Graczu!

The post Słów kilka: Aktualizacja 1.81 „The Valkyries”, operacja Market Gaijin, #stocksydrome appeared first on rykoszet.info.

Informacje na temat tego niszczyciela są dosyć skromne.

Kadłub maszyny był spawany z równych stalowych płyt. Za pochyloną płytą przednią znajdowało się duże płaskie łoże z tylną częścią, w której znajduję się obrotowa wieżyczka. Zanim wieże zostały przymocowane do kadłuba, osłaniano dwiema kwadratowymi osłonami obszary wizjerów kierowcy oraz radiotelegrafisty. Pokrywy były otwierane na boki i zamykane na właz. Reszta załogi znajdowała się w samej wieży (celowniczy oraz dowódca). Jednostką napędową był dwunastocylindrowy silnik Steyer o mocy 140 KM. Dane na temat wagi, prędkości lub grubości pancerza nie są dokładnie znane. Prototyp został uzbrojony w działo przeciwpancerne PaK 43 L / 71 88mm. Jak technicznie rozwiązano możliwość wymiany broni podczas produkcji, nie jest jasne.

Latem 1944 roku powstały prototypy firm – Krupp i Ardelt, które wspólnie rozwijały projekt. Zastosowano podwozia Panzer 38 (t). Zmienił się układ rolek podtrzymujących. Znajdowały się w mniejszych odstępach między powiązanymi parami kółek.

• W grze

Mały, papierowy niszczyciel z równie małym papierowym silnikiem który ma do dyspozycji najpotężniejsze działo na swoim B.R – tak można opisać w skrócie „Wafla”.

• Waffel jako platforma strzelecka

No, tutaj możemy wylewać najwięcej jadu. W 44′ niemieccy inżynierowie przewidzieli taki czołg w wirtualnej grze o czołgach i samolotach więc na siłę dali jak najgorsze statystyki… no tak było przecież, byłem, widziałem..

Więc jako podstawa dla działa, ten niszczyciel czołgów to szrot. I tu musicie sobie już uświadomić z chwilą kupna go. Prędkość maksymalna to w porywach 20 – 25 km/h. Niby istnieje możliwość rozpędzić go do 35, ale tylko wtedy gdy trafi Was KW-2. Tym szkrabem jeździ się bardzo uciążliwie. 140 KM po „wypikowaniu” jest wartością… no cóż. Silnik dodatkowo posiada improwizowany system „hull brake” czyli przełamanie kadłuba. Trafienie pociskiem dużego kalibru czyli <122 mm oraz amunicją typu HEAT-FS (na szczęście na tym poziomie ma ją tylko PT-76) kończy się kiepsko. Nawet jeśli X-Ray nie wskaże poważnych uszkodzeń.. i tak jesteście martwi. Działa to (a jak!) bardzo losowo. Raz dostaniesz od Shermana w jednostkę napędową i znikasz, innym razem jesteś w stanie przeżyć strzał z przeciw betonowego pocisku zagłady produkcji rosyjskiej, patrz ML-10 kal. 152 mm. Obrót w miejscu został stworzony tylko dla pozoru, „aby tylko był” , a wsteczny to jest jakiś dramat. Dodatkowo mogę powiedzieć coś o jego krochmalonej blasze pancernej, ale jednak lepiej jeśli się wstrzymam. Fakt, jakieś pociski 7 – 8 mm odbijemy, jednak już na 12.7 mm Browninga M2 nie znajdziemy ochrony. Dodatkowo aby było śmieszniej,  nie mamy żadnej -> to sobie weźcie w nawias i podkreślcie <- ŻADNEJ ochrony jeśli chodzi o samoloty, a co za tym idzie, często wróg którego sprzątnęliśmy w akcie zemsty, będzie nas gnębić samolotem. A jak napisałem wcześniej, mamy całe 0 mm osłony.. no cóż. Nie jest to czołg na tryb bitw zręcznościowych. Byle kamikaze czy zabłąkany pocisk jest nam w stanie skosić załogę.  Lepiej robi się w trybie symulacyjnym bo: A) alianccy piloci nie umieją latać*, B) zlokalizowanie Waffla nawet z wysokości 100 metrów jest ciężkie C) spora część graczy i tak nie zabiera żadnego samolotu więc jesteśmy względnie bezpieczni.  Więc bezpieczniej, choć nie zawsze, na symulacji.

Jego kolejnym mankamentem jest wolny obrót wieży. 15 stopni na sekundę to naprawdę mało. Jeszcze kiedy jakiś czołg chce nas objechać (patrz na wszelkiego rodzaju Gaziki albo inne SPAA) robi się wesoło. W celowaniu nie pomagają osłonięte wizjery załogi zlokalizowane centralnie przed działem. W tych miejscach musimy podnieść działo wyżej by w ogóle przekręcić nasz argument w stronę adwersarza.

Dwa wizjery kierowcy które życia nam nie ułatwią.

• 88 milimetrowy argument wystrzeliwany z prędkością 1000 m/s.

Przejdźmy teraz do najważniejszego w niszczycielach czołgów, czyli do działa. Tak jak mogłem narzekać na sam kadłub i właściwości trakcyjne Waffla, tak na działo po prostu się nie da. Siła ognia zamiata wszystkie możliwe problemy pod ziemie. Razem z naszym problemem. . Nashorn na 5.3 również posiada PaK 8.8. Na 6.3 oraz 6.7 mamy już działo czołgowe KwK 8.8 mm. Tym samym nie ma absolutnie żadnego pojazdu który mógłby się przeciwstawić naszemu działu. Plusem jest też element zaskoczenia kierowców M4A3E2 „Jumbo” kiedy zadowoleni jadą swoim „nieprzebijanym” klockiem, aż tu nagle buła wwierca się w jarzmo działa. Oczywiście Shermana można zabić i zwykłą rosyjską 85 albo podobnym działem. Ciekawym rozwiązaniem jest elewacja działa. Jest bardzo powolna ale… mamy możliwość podniesienia uzbrojenia pod kątem 45º w górę. Bardzo przydatne kiedy zajmujemy niestandardowe pozycje snajperskie albo uda nam się dopaść spadający na nas samolot.

• „Czołg do zadań niespecjalnych”

Najlepszy, moim zdaniem, kamuflaż na Waffentragera. Dostępny jest na rynku Gaijin za około 1.5 GJN ~ 1.5 dolara. Doskonały jeśli trzymamy się z boku ze względu na dobre właściwości kamuflujące.

Reasumując, niszczarka nie dla wszystkich. Jako że większość moich artykułów piszę w oparciu o swoją gra w trybach realistycznym oraz symulacyjnych, zbyt dużego rozeznania na temat bitw zręcznościowych nie mam. Parę razy specjalnie udałem się na ten tryb jednak ilość quasi-pilotów samobójców skutecznie mnie odstrasza. No, chociaż tyle że 35 km/h rozwijasz w parę sekund a nie parędziesiąt.

Odradzam go wszystkim tym którzy lubią szybką dynamiczną grę. Odradzam go graczom którym obrót wieży wokół własnej osi powyżej 40 sekund się nie podoba. To jest stricte druga linia która nawet nie może pokazać się wrogowi bo jak wiemy z tekstu wyżej = zgon. Walka w mieście jest wykonalna jednak to już wyższa szkoła jazdy. Streszczając, brak pancerza, brak mobilności, brak ochrony przed samolotami, działo które nie ma problemu z niczym, super-snajper.

Mam nadzieje że kolejny profil Wam się spodobał. Dajcie znać co widzielibyście następne. Samolot, czołg a może coś z marynarki wojennej? Do zobaczenia na polu bitwy, Żołnierzu

The post Profil maszyny: Waffenträger Krupp-Steyr mit Pak 43 appeared first on rykoszet.info.

„Abrams, a tak umiesz?. Nie umiesz”

Type 90 podczas pokazu hydro-pneumatycznego zawieszenia.

• Opis

Trzecia generacja Type 90 Kyū-maru (90 式 戦 車 Kyū-maru-shiki-sensha) została opracowana w celu dopasowania do najbardziej aktualnych czołgów głównych, a mianowicie amerykańskich M1 Abrams i niemieckiego Leoparda 2. Wzmocniłoby to jednostki pancerne podczas wycofywania Type 61 i zmniejszyło liczbę operacyjnych Type 74.

Proces projektowania Type 90 rozpoczął się zaraz po wprowadzonym wcześniej Type 74, z pierwszymi specyfikacjami sporządzonymi w 1980 roku. Wcześniej uważano, że radziecki T-72 był równy, jeśli nie lepszy niż „74” w niektórych obszarach. Mitsubishi Heavy Industries, kręgosłup konstrukcji japońskich czołgów, połączył siły z TRDI (Instytut Badań i Rozwoju Technologii Japońskiej Agencji Obrony), by zaprojektować TK-X MBT, który został później przetestowany w latach 1976-1977. Do procesu przystąpili inni podwykonawcy, w tym Japan Steel Works, Daikin Industries, Mitsubishi Electric, Fujitsu i NEC.Kadłub (całkowicie spawany, japońska stal wysokiej jakości RHA) ma bardzo nachylony, prawie płaski „glacis”, podobnie jak jego rówieśnicy, dla przykładu, Abrams. Kierowca, umieszczony z przodu po lewej stronie, otrzymuje przesuwną klapę i trzy peryskopy z systemem ognia dzień/noc. Strzelec znajduje się tuż za nim w wieżyczce i ma własną jednoczęściową klapę i jednostkę wizyjną, z cyfrowym widokiem na IR o powiększeniu 10x i wyświetlaczem dalmierza. Dowódca znajduje się po prawej stronie, ma własną kopułę z blokami obserwacyjnymi oraz swój peryskopowy celownik z 3 × / 10 × (powiększenie tylko na dzień).

Ogólna konstrukcja wieży przypomina Leoparda 2A1-A4 z modułowym zespołem płyty. Dokładny skład pancerza pozostaje nieznany, ale obejmuje struktury warstwowe z ceramiką i stalą, prawdopodobnie ze stopami stali i innymi kompozytami. Uszkodzone klocki można łatwo usunąć i wymienić na polu.Załoga ma pełną ochronę NBC (nuklearną, biologiczną, chemiczną), składającą się z układu zbiorczego z nadciśnieniem i przedziałem załogi oraz automatycznym wykrywaczem / gaśnicami w komorze silnika. Boki kadłuba są osłonięte bocznymi osłonami. Jedyną obcą częścią w czołgu jest niemiecki Rheinmetall 120 mm, który jest również współdzielony dla Leopard 2, M1A1 / A2 Abrams i koreańskiego K1A1. Umożliwia pełną kompatybilność standardowej amunicji NATO. Wielką nowością jest jednak zastosowanie mechanizmu zautomatyzowanego ładowania konstrukcji Mitsubishi. Pozwala na zmniejszenie rozmiaru wieży i załogi. Cała tylna część wieży jest zatem używana do przechowywania pocisków o średnicy 120 mm, z odrzucanymi panelami dla dodatkowego bezpieczeństwa w razie zagrożenia wybuchu amunicji. Szybkość ładowania jest różna. Może trwać nawet 2 sekundy (sic!) podczas ciągłego ognia , a pełny cykl ładowania i wystrzału dla jednego celu wynosi około 4-6 sekund dla dobrze wyszkolonej załogi. Japoński system przeciwpożarowy został zmodernizowany w latach ’90.

• System Kierowania Ogniem (FCS)

Obecnie obejmuje dalmierz laserowy Itr/Aluminium-Garnet (zakres 300 – 5000 m) i 32-bitowy komputer balistyczny. Ulepszono również systemy obrazowania termicznego i wyświetlacze, a system FCS otrzymał system automatycznego śledzenia (aby śledzić ruchome lub stacjonarne cele przy prędkości, w dzień lub w nocy, przy słabej widoczności), ulepszoną stabilizację armaty. Obraz termowizyjnego śledzenia celu jest współdzielony i kontrolowany przez strzelca i dowódcę czołgów, ale nie ma potwierdzenia trybu „myśliwego-zabójcy”. (Wyjaśnienie – tryb „hunter-killer” jest to system celownika dowódcy, niezależnego do przyrządów namierzania celowniczego).

• Napęd

Typ 90 otrzymał jednostkę Mitsubishi 10ZG32WT, 10-cylindrowy, dwusuwowy silnik wysokoprężny o mocy 1500 kW (1120 kW mocy wyjściowej). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów Mitsubishi MT1500 (4 biegi wsteczne, 2 biegi wsteczne). Rozwój nowego zespołu napędowego rozpoczął się w 1978 r i został ukończony w 1982 r. Zapewnia on przyspieszenie na dystansie 0-200 metrów w 20 sekund. Zawieszenie zachowuje te same zdolności co typ 74, ale jest nieco mniej skomplikowanym układem hybrydowym z jednostkami hydro pneumatycznymi tylko na przednich i tylnych parach kół jezdnych. Mogą być regulowane w locie przez kierowcę, aby przechylić czołg do przodu i do tyłu, lub w lewo i prawo. Pozostałe koła są na standardowych drążkach skrętnych. Z wyjątkiem niemieckiego działa, czołg jest projektowany i produkowany lokalnie, bez większych udziałów firm trzecich, aby zminimalizować koszta produkcji. Aktualizacje zostały opóźnione ze względu na ograniczenia budżetowe, a wszystkie priorytety PR zostały przyznane nowemu MBT, Typ 10. Dziś Typ 90 jest przypisany do Brygady Szkolnej JGSDF Fuji i 7 Dywizji Pancernej na Hokkaido, aby wykorzystać charakter terenu i przestrzeni. Typ 10 jest o wiele lepiej przemyślany do działania w środowisku miejskim i dlatego zajął jego miejsce w tych jednostkach. Typ 90 uczestniczył corocznie w dużych (czasami połączonych, połączonych i zagranicznych) ćwiczeniach szkoleniowych, na przykład w Centrum Szkoleniowym Yakima w stanie Waszyngton.

Jako ciekawostkę można dodać że Type 90 uczestniczył w trakcie testów systemu C4I dla domyślnego następcy, Type 10, jednakże pojazd okazał się zbyt ciasny dla tego typu rozwiązania.

„Command, Control, Communication, Computer & Intelligence”

Czołg dowódcy (2) dostrzegł wroga (1).  Informacje zostają przekazane (3) do pozostałych jednostek (4) w celu wymiany koordynatów. Po potwierdzeniu i identyfikacji obiektu, następuje precyzyjnie trafienie (5).

(Czyli takie jakby oznaczanie celu w grze, nieco spłycone, ale jednak jest)

Wygląd C4I w Typie 10.

• W grze

Czołg bardzo świeży, wprowadzony w aktualizacji 1.79 o nazwie „Projekt X”.

Aktualnie zwieńczenie japońskich czołgów, które wcześniej zatrzymywały się na Type 74. Musiał on mierzyć się z Abramsami oraz Leopardami 2K. W tym momencie walka jest wyrównana z powodu zmian, jakie zaszły w systemie dobierania graczy (w przypadku braku ludzi na wyższej erze następuje wymieszanie nacji np. USA x UK x ZSRR kontra ZSRR x Niemcy x Francja) oraz w samym przetasowaniu topowych czołgów.

Badanie pojazdu następuje po jego poprzedniku, Type 74, który to znajduje się na B.R 8.7. Sama „90” kosztuje 390.000 punktów badań oraz 1.010.000 Srebrnych Lwów. Przeszkolenie załogi kosztuje 300.000 SL a ulepszenie jej za kredyty to wydatek miliona srebrnych lwów. Dobre opancerzenie, doskonała mobilność, świetne pociski APDS-FS, które aktualnie posiadają największa możliwą wartość penetracji (530¹ mm na 500 metrów) oraz pociski HEAT-FS (650¹ mm penetracji na każdej odległości) to jedne z jego zalet.

Moment coś sprawdzę.. tak. 19.06.2018, Abrams dalej tak nie potrafi ¯\_(ツ)_/¯

W pakiecie dostajemy zawieszenie hydro pneumatyczne, które zwiększa nasze możliwości wychyłu działa z bazowych – 7 stopni do około -12 stopni, oczywiście po wcześniejszym skonfigurowaniu klawiszy w opcjach sterowania pojazdami naziemnymi. W dużej mierze z własnych obserwacji czołg ten jest stylem gry nie odbiega od definicji „peak-a-boo”. Możemy oczywiście z powodzeniem przystąpić do ataku, bo jak wiadomo „najlepszą obroną jest atak” jednakże z powodu na dwa, dość dobrze widoczne weakspoty, co lepsi gracze nie będą mieli problemu ze zniszczeniem nas. Nie zalecam prób kątowania swojego czołgu w stosunku do wroga z powodu specyfikacji amunicji na tym poziomie. Z magicznych przyczyn (It’s just works – dop. Todd Howard) często gęsto możecie łapać strzały w przednie koła napędowe, nawet po lekkim skosie. Działa to rzecz jasna w drugą stronę. Obszar między kadłubem a wieżą nie jest niczym osłonięty prócz paru milimetrów stali walcowanej. Taki sam problem występuje w przypadku wanny pojazdu, która bardzo często łapie pociski w dolną, przednią płytę. Patrząc na wprost, po lewej stronie znajduje się zbiornik paliwa, który nie jest osłonięty pancerzem kompozytowym. Trafienie w ten obszar powoduje wysoce efektowne uruchomienie trybu „żywa pochodnia”, chociaż miejsce to działa też jako mokry magazyn amunicji, który jest skuteczny podczas pożarów. Pocisk kinetyczny posłany w to miejsce z automatu robi z nas grillowane warzywo. Sama amunicja jednak z tyłu wieży jest osłonięta system, który tak łatwo jej wysadzić nie da. Na uwagę zasługuję również mechanizm auto ładujący, który pozwala nam na oddawanie strzałów co pięć sekund. Minusem takiego rozwiązania jest liczba trzech załogantów. Dla przykładu Leopard 2A4 posiada ich 4. Po otrzymaniu trafienia w 2/3 przypadków nasz czołg zostaje wyłączony z rozgrywki z powodu eliminacji załogi. Zostaje nam zazwyczaj tylko kierowca lub udaje nam się przeżyć, tyle że kierowca już taki świeży nie jest.

Na wieży przewozimy 18 pocisków jako magazyn pierwszego ładowania, reszta amunicji znajduje się w mokrym magazynie w zbiorniku paliwa oraz 4 pociski umieszczone są pod „ręką” celowniczego. Wystrzelanie wszystkich pocisków pierwszego „sortu” zmusza nas do doładowania amunicji z kadłuba w tempie jeden pocisk na 20 sekund, tak więc nie zalecam strzelać w każdą stronę, bo czas też jest cenny. Warto nadmienić spore problemy podczas używania trybu snajperskiego. W przypadku używania zawieszenia hydro pneumatycznego celownik drga, co jest wybitnie upierdliwe przy celowaniu. Ten problem oraz nieścisłości związane z pancerzem mogą być, chociaż nie muszą, naprawione w jednej z bliższych łatek. Tak samo obecny sposób dobierania drużyn jest problematyczny. Testując pojazd, cały czas byłem rzucany w drużynach amerykańsko-japońskich. W takim przypadku, podczas szału czołgów XM-01 na V erze, w dobie gdzie każdy, bez względu na umiejętności może taki pojazd nabyć za prawdziwą gotówkę, jazda staje się mordęgą. Nie zrozumcie mnie źle. Zdarzają się drużyny wybitnie doskonałe w takim zestawieniu, jak podałem wyżej. Jednak sami wiecie.

Osobiste win ratio na poziomie 25% podczas jednego dnia było przerażające. Remedium jest połączenie sił z ekipą Niemiecką. W taki wypadku Type 90 x Leopard 2A4 potrafią wygrywać wszystko i sama gra pojazdem była wybitnie przyjemna. Wcześniej nie dawało rady. Oczywiście, ” just sayin’ „.

Reasumując:

Na +

• pociski JM33
• zawieszenie hydro pneumatyczne przydatne podczas wychylania zza górki
• dobre opancerzenie wieży
• znakomita mobilność
• „autoloader”
• zabezpieczenie załogi przez pożarem/eksplozji amunicji

Na –

• duże odstępy między pancerzem kompozytowym
• pociski JM33 dopiero na 4 belce badań modyfikacji
• celownik przy używaniu zawieszenia „hydro” lubi sobie skakać
• -7* opuszczania działa
• „drewniane” czołgi w linii badań. Type 87 musi walczyć z M1/2A4 które są dla niego zabójcze

Poniżej zestawiłem informacje dodatkowe o czołgu w formie tabelki. Jest ich dużo a nie chciałem by artykuł wyglądał jak ciągnący się tasiemiec. Dzięki wielkie i do następnego razu!

¹  540 mm oraz 650 mm penetracji pod kątem 90 stopni.

² RHA – Rolled homogeneous armour

The post Profil maszyny: Type 90 appeared first on rykoszet.info.

W latach 60. współpracowano nad projektem MBT-70 i do czasu zakończenia projektu Niemcy nie mogły rozwijać własnych czołgów podstawowych. Lecz MBT-70 trapiło wiele problemów, czołg nie mógł zostać ukończony w akceptowalnym czasie, więc Niemcy znaleźli obejście problemu związanego z limitacją kontraktu.

Zamiast pracować nad nowym czołgiem, rząd niemiecki wytoczył kontrakt na zmodernizowanie Leoparda I, który już służył w armii. Pozwoliło to Niemcom na badanie nowoczesnej maszyny bez zrywania kontraktu z USA. Fabryka Porsche na początku przestudiowała czołg Leopard w celu znalezienia miejsca pod ulepszenia. W rezultacie powstały dwa prototypy, jeden w 1969, a drugi o nazwie Keiler, rok później.

We wczesnych latach 70. Niemcy mogły wycofać się z projektu MBT-70 ze względu na niebotyczne koszty rozwoju. Kontynuowali jednak swoje prace nad Keilerem, którego przemianowano na Leoparda 2. Sam czołg posiadał dwa warianty, Leopard 2K wyposażony był w działo, a 2FK w armato-wyrzutnię podobną do tej z MBT-70. W 1971 roku zamówiono 10 prototypów, a tuż wkrótce kolejne 7.

Ten nowy projekt pre-serii został przemianowany na „Leopard 2K”, a prace polegały na testowaniu dwóch różnych systemów zawieszenia. Pierwsze, złożone zawieszenie hydro-pneumatyczne, oparte było na eksperymentalnym zawieszeniu drążka skrętnego z amortyzatorami ciernymi opracowanym specjalnie dla Keilera, drugie natomiast bazowało na częściach od MBT-70. Oba prototypy zostały przetestowane i porównane na terenach testowych Bundeswehry 41 w pobliżu Trewiru. Po tym procesie podjęto decyzję o odrzuceniu hydro-pneumatycznego układu zawieszenia.

Szkic wanny czołgu.

• W grze

Leopard 2K. Niby godny rywal wprowadzonych jakiś czas temu nowych VI poziomów, ale jednak nie do końca. Żeby móc w ogóle wypowiadać się na jego temat trzeba oczywiście go ograć. A ogrywałem całą 4 na każdym możliwym trybie, w każdy możliwy sposób. Tak więc czy warto? Na tle Challengera, Abramsa oraz T-64 czołg ten plasuje się na pozycji między Abramsem a T-64B. Challenger to temat na osobny artykuł na temat czegoś, czego można nazwać po prostu ślepą uliczką w rozwoju (dopóki Challenger istnieje jako zwieńczenie linii).

Wracając do Leosia.

• Informacje ogólne.

Grając Leopardami, możemy świetnie przygotować się do linii ze względu na ogólny brak pancerza. Poczynając od pierwszej wersji a kończąc na „2K”, nie uświadczymy większych ilości metalu czy kompozytu na klacie. Co prawda mamy jakiś „spaced armour” (175 mm ochrony przeciw amunicji chemicznej, tj. kumulacyjnej oraz 160 dla amunicji kinetycznej, tj. dla pocisków APDS-FS) jednak nie możemy na nim polegać. Pod ekstremalnymi kątami możemy coś ciekawego odbić, jednak główną siłą Leoparda jest .. brak pancerza. Paradoksalnie duże odległości między załogantami oraz modułami sprawiają, że często podczas trafienia wróg skasuje nam 2 z 4 załogantów, oraz zerwie gąsienice/uszkodzi działo i silnik. Rozprzestrzenianie się ognia również jest w dużym stopniu utrudnione właśnie ze względu na odległości. Jednak Leopard stoi mobilnością oraz działem. 1500 koni mechanicznych umożliwia nam rozpędzenie pojazdu do prędkości 70 km/h, zarówno w przód, jak i w tył. Ogromny minus to jego skręt w miejscu. Podczas gdy utkniesz w jakiejś dziurze, bardzo ciężko jest nim wyjechać. Rozwiązanie to zawsze niezawodna wrzutka pierwszego/drugiego biegu i bajlando. Do właściwości jego mobilności przyczepić się nie mogę. W razie walki przeciwko T-64/Challengerem zawsze będziemy pierwsi na pozycji. Jeśli jednak mamy vis-à-vis M1 Abrams, robi się wesoło ze względu na prędkość maksymalną większą na rzecz tego drugiego o 7 km/h.

No dobra, a jak z uzbrojeniem?.

No, „jeden rabin powie tak, a inny rabin powie nie”. Tutaj jest nawet O.K jednak mogłoby być, rzecz jasna, lepiej. Na start dostajemy amunicje DM12, pocisk kumulacyjny kalibru 120 mm, który potrafi przetopić się przez 650 mm RHA pod kątem 90*. Bardzo efektowny przeciwko małym pojazdom (M163, ZSU-23-4, wszelkiego rodzaju M551 etc.). Pociski APDS-FS przydają się na dystans do 1500 metrów, kiedy chcemy szybko ściągnąć wraży pojazd. Abramsa lejemy pod wieże (100 mm pancerza bez wspomagania kompozytu), Challengera w dolną płytę, T-64A/B w przednie koło napędowe pod kątem, dolną płytę, przód wieży w niewielkiej odległości od jarzma działa. W dodatku posiadamy jeszcze automatyczne, 20 mm działko na górze wieży, które może posłużyć do odganiania mniejszych śmieszków (ASU-57, radzieckie niskopoziomowe SPAA oraz wszelkiego rodzaju „piździki”). Na śmieszków radzę uważać szczególnie ze względu na brak naszego pancerza więc jako cel jesteśmy brani pierwsi. Należy też pamiętać, że 20 mm amunicja posiada 44 mm penetracji pancerza więc w razie walki „close combat” możemy z powodzeniem niszczyć bądź też uszkadzać lufy by nasi przeciwnicy nie mogli oddać strzału. Na uwagę zasługuje dalmierz z maksymalnym zasięgiem pomiaru do 3400 metrów, który przydaję się ze względu na rozległe mapy na VI erze.

• Podsumowanie

Następna aktualizacja przyniesienie nam Typa 90, Leoparda 2A4 oraz parę innych pojazdów z dziedziny high-end motorem napędowym pól bitew w tandemie ZSRR x Niemcy x Japonia kontra USA x UK x Francja. Gra się przyjemnie, jednak ciągle Leosiowi brakuje tego czegoś. Jak mówią, pożyjemy, zobaczymy.

W skrócie:

+ działo

+ mobilność

+ dobra podstawowa amunicja

+ pancerz..

– to jednak ciągle papier

– działo potrafi rozrzucić pociski w 3 różnych punktach pomimo celowania w to samo miejsce

– dotychczasowy system klasyfikacji bitewnej

Leopard 2K on tanks-encyclopedia,com

Stworzenie legendy – Leopard2K

The post Profil maszyny: Leopard 2K appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

Wraz z rozwojem wojny na Dalekim Wschodzie stało się oczywiste, że japońska doktryna wojenna nie wystarczy przeciwko rosnącemu zagrożeniu ze strony Stanów Zjednoczonych. Przed ogłoszeniem przez Amerykę wojny z Japonią, doktryna czołgów skupiała się wyłącznie na roli wsparcia piechoty podczas ofensywy. Znaczna część japońskiego inwentarza czołgów w 1941 roku była już przeszłością. Źle uzbrojone i opancerzone japońskie czołgi piechoty nie mogły przeciwstawić się M4 Shermanowi. Aby temu zaradzić, Japonia szybko wprowadziła Chi-Ha Kai z działem przeciwpancernym 4,7 cm, ale było to tylko tymczasowe rozwiązanie. Japoński wywiad dowiedział się również o rozwoju czołgu M6 Heavy.

Skan z podręcznika japońskiego artylerzysty ukazujące słabe punkty czołgu M6.

Gdyby taki pojazd został wysłany na Pacyfik, tylko kilka dział przeciwczołgowych Cesarskiej Armii Japońskiej byłoby w stanie zatrzymać go na średnich dystansach. Japońscy przywódcy wojskowi i producenci broni zdali sobie sprawę, że będą potrzebować mocniejszych czołgów z lepszymi pancerzami i armatami. Po uważnym przeglądzie doktryny rozwoju niemieckich czołgów, Japońska Centralna Jednostka Rozwoju ds. Broni Pancernej wprowadziła w lipcu 1943 r. nowy program projektowy. Nowa polityka skupiała się na rozwoju czołgu średniego z silniejszym uzbrojeniem, który z kolei byłby wspierany przez niszczyciele czołgów z niszczycielskim uzbrojeniem. W ramach tej polityki opracowano działa przeciwpancerne średniego i dużego kalibru do użytku w nowych czołgach średnich w 1943 r. Wybrano dwa średnie czołgi, Chi-To i Chi-Ri otrzymały działa typu 5 kalibru 75 mm.

Działo 105 mm.

Rozwój Ho-Ri rozpoczął się pod koniec 1943 roku, wykorzystując podwozie Chi-Ri jako podstawę. Czwarty Techniczny Instytut Badawczy Japonii zrozumiał, że względnie płaskie płyty przedniego kadłuba Chi-Ri zapewniają niewielką ochronę przed ogniem przeciwpancernym wroga. Wstępne konstrukcje czołgów zachowały niezmienioną konstrukcję kadłuba i zastąpiły wieżę spawaną nadbudówka. Kluczowym punktem w projektowaniu modelu Ho-Ri była decyzja o ustawieniu przedniej płyty pancerza pod kątem 70 stopni, drastycznie zwiększając efektywną grubość pancerza, umożliwiając pojazdowi wytrzymanie trafień z amerykańskich dział kalibru 76 mm. Koncepcja została przedstawiona Ministerstwu Wojny na początku 1944 r w formie drewnianej makiety. Personel wyraził pozytywne opinie na temat projektu pojazdu. Po prezentacji zatwierdzono zamówienie na budowę prototypu Ho-Ri. Prace nad podwoziem trwały do lipca.

W sierpniu prototyp Ho-Ri został złożony i poddany próbom. Prototyp Ho-Ri otrzymał eksperymentalne działo przeciwpancerne 10,5 cm Experimental High Velocity, w którym zastosowano mechanizm auto-loadera, aby zmniejszyć obciążenie załogi podczas ładowania ciężkich pocisków. Działo zostało tak zaprojektowane, aby przeciwstawić się wszystkim pojazdom opancerzonym, które posiadały Stany Zjednoczone. Japoński wywiad wiedział o możliwym rozmieszczeniu M26 Pershinga i czołgu M6 Heavy w Pacyfiku w razie inwazji lądowej. Ze względu na rozmiar działa 10,5 cm, naturalna depresja została by ograniczona do zaledwie kilku stopni. Aby temu przeciwdziałać, górna płyta opancerzenia została na stałe przymocowana do zamku działa. Minusem tego rozwiązania była szczelina na tyle jednak korzyści z tego płynące, w postaci pełnego opuszczania armaty przeważyły nad tą decyzją. Wojskowi wyrażali swoje obawy w razie walki na bliski dystans. Oczywistym mogło by się wydawać wrzucenie paru granatów do środka. Opracowanie EHVC 10,5 cm zostało zapoczątkowane 30 lipca 1943 r. Jeden z członków zespołu zajmującego się rozwojem projektu był szefem Pionu Administracyjnego Broni Wojskowej i stwierdził w swoich dokumentach, że broń musiała osiągnąć wynik 200 milimetrów penetracji przeciwko RHA na zasięgu 1000 metrów. Mając to na uwadze, pierwsze prototypowe działo zostało ukończone i przetestowane w lutym 1944 roku. Nie było wystarczająco wydajne,  strzelało z prędkością wylotową 916 m / s. Pocisk był zdolny do penetracji 150 milimetrów pancerza na dystansie 1000 metrów. Bez nakładki balistycznej wydajność pocisku APHE pod pewnymi kątami była drastycznie niska. Dział do spraw uzbrojenia po otrzymaniu raportów był zmuszony zmienić projekt i pracować nad stworzeniem nowego działa dla projektu Ho-Ri.

Eksperymentalne działa przeciwpancerne o średnicy 10,5 cm nadal były rozwijane przez Radę Amunicji przez cały rok 1944. W grudniu tego samego roku projekt ponownie znalazł się w fazie testów z nową prototypową bronią. Wydajność tego działa osiągnęła wymagane standardy – 200 milimetrów penetracji na 1000 metrów z prędkością wylotową 1,005 m / s. EHVC wyposażono w pocisk APHE typu 2 z nakładką balistyczną, która poprawiała właściwości całego  działa. Został przyjęty do służby jako Gun 10,5 cm Type 5. Po zakończeniu wojny wyprodukowano tylko kilka modeli broni. Niektóre z budowanych czołgów zostały rozmieszczone w prefekturze Shizuoka w sierpniu 1945 roku. Wojsko nakazało utopienie Chi-To wraz z dwoma innymi dużymi pojazdami w jeziorze Hamana. Uważa się, że niszczyciel czołgów Ho-Ri zostały wysłane z dwoma jednostkami Chi-To do walki. Czołgi miały zostać zatopione w głębokowodnym jeziorze, aby uniemożliwić wojskom amerykańskim ich zdobycie. Dwie inne strefy rozmieszczenia zostały wyodrębnione przez powojenną tezę Uniwersytetu Japońskiego; Prefektury Kanagawa i Osaka, w których zlokalizowane są arsenały Sagami i Osaka. Podział czołgów z Archiwum wspomniał o jednej jednostce Ho-Ri z dopełnieniem 2-3 czołgów różnych klas, Chi-Ri lub Chi-To. Ho-Ri miał być trzymany z tyłu, podczas gdy średnie czołgi miały być umieszczone na linii frontu, aby zaatakować wrogie pojazdy. Pod koniec wojny prawie wszystkie pojazdy Ho-Ri i inne pojazdy z końca wojny zostały albo złomowane, zniszczone, albo zatopione. Resztki pojazdów prototypowych i testowych zostały przechwycone i przywiezione z powrotem do Stanów Zjednoczonych, gdzie po ocenieniu, szybko zostały złomowane na części w następnych latach. Według stanu na 3 września 2017 r obecnie są tylko 2 zdjęcia Ho-Ri w prywatnych zbiorach. Publiczny dostęp do tych zdjęć i innych dokumentów (takich jak plany i arkusze danych) są obecnie sprawdzane.

Stan na 10 września 2017 roku.

• W grze

Jako że w grze znajdują się dwie wersje tego pojazdu, premkowa oraz normalna (dziękuje Panie Ganijin) opiszę je dwie za jednym podejściem.

Jak opisać ten autobus? Niszczycielskie pociski, śmieszne działo, wielki jak Jagdtiger tyle że bez jego pancerza. No i jest zielony. … Od początku.

• Ho-Ri Prototype

Nie, ten celownik nie jest standardowym wyposażeniem Ho-Ri, spokojnie.

Well… Suche fakty. Battle Rating 6.0/IV era, premium z tysiącem złotych szekli oraz siedmioma dniami premium. Koszt ~150 zł. O ile poszukujecie alternatywy do Chi-Nu II (japoński pojazd premium za cenę 1700 ZO, III era, polecam serdecznie) w celu większych zarobków oraz ilości zdobywanego expa jest to najlepszy wybór. Co wyróżnia go na polu bitwy? Przede wszystkim pociski. Jako że ostatnio zaprzyjaźniłem się z nacją brytyjską w której dominuje podział na HESH-e oraz APDS-y albo punktujemy osobno każdego z załogantów, albo staramy się trafić w miejsca kluczowe, czytaj ammorack, zamek działa, silnik wraz z podpaleniem. W Ho-Ri nie mamy nawet co poprawiać. Jak pocisk wejdzie w pojazd z automatu dostajemy fraga. JEDYNYM wyjątkiem są te małe, podstępne M18. Ja rozumiem, że jest to „czołg-anomalia” która lubi wchłaniać amunicję, ale żeby trafić go od boku i zdjąć tylko celowniczego? Problemu nie ma, gdy celujecie od przodu, w kierowcę, wtedy zapalnik pocisku aktywuje się poprawnie rozrywając całą załogę. Tak jak w przypadku wszystkiego, co jest po drugiej stronie lufy. 200 gram TNT robi swoje, bez dwóch zdań. ALE. Żeby nie było tak słodko, pociski mają jedną zasadniczą wadę. Nie posiadają nakładki BC – balistic cap. Jest to bardzo duży minus. Spytacie dlaczego? A no, w ferworze walki wyjeżdża na Was T-44 bokiem. Ustawiony jest do naszego czołgu pod kątem. Strzelamy. Rykoszet. Chociaż normalnie, z innego działa o podobnych właściwościach balistycznych pocisk bez większego problemu by wszedł, tutaj już nie. Powód jest prosty, nie zachodzi normalizacja, przez co pocisk po prostu się ześlizguje z pancerza. Jest to bardzo duża wada japońskich pocisków Type-2 APHE tak jak na Prototypie oraz jego odpowiedniku, Production.

Pancerz/mobilność. Ogólnie rzecz biorąc na podglądzie wygląda wspaniale. 120 mm po bokach nadbudówki, 150 mm w środku, 250 mm na jarzmie, ponad 180 mm efektywnego z przodu i 75 mm na przedniej płycie. O bokach nie wspominam, bo tam trafienie = bum. Zasadniczo zasada jest taka.

O ile nie spotkamy ogarniętego gracza który wie gdzie celować oraz będziemy zasłaniać swój dół + lekko kątować się do przeciwnika, większość wrogich pojazdów nie jest w stanie nas przebić. Bardzo dużą zaletą jest -10° opuszczania działa. Efektywny pancerz wzrasta, a my jesteśmy prawie niezniszczalni (oprócz KW-2 oraz FV4005. Chociaż osobiście bardziej boje się tej pierwszej ze względu na losowość pocisków „Lodówki” – HESH’y o których zrobię nie długo osobny materiał). Jedyne co może nam zagrozić jest brytyjski APDS z wartością penetracji 280 mm na 100 metrach. Bardzo irytujące jest dziurawienie nas jak tylko wróg chcę. Jeśli wiec widzicie brytyjskiego FV4202/Centuriona Mk.3 przyszykujcie swoje nerwy. Chyba że zdejmiecie go pierwszego. Przyjemną właściwością konstrukcji jest szybkie naprowadzanie działa w pionie, a tragiczne w poziomie. 5° na sekundę. Nie ram miałem sytuacje obrony danego punktu na wąskim przesmyku w mieście. Nagle przejeżdża na pełnej krasie pojazd między budynkami. Nie jesteśmy w stanie nawet na niego naprowadzić, nie mówiąc o oddaniu strzału.

Co do mobilności to pozory mylą. O ile wygląda na klocka, tak skręca lepiej niż połowa pojazdów w WT. Wrzucamy 1/2 bieg i myk w lewo lub w prawo. Nigdy na jałowym, bo tak tylko BT-5 potrafi zakręcać. Tylko mam jedno „ale”. O ile dźwięki w grze są wspaniałe, tak dla samolotów, jak i czołgów, tutaj, dla Ho-Ri prawdopodobnie modelem do nagrań został stary, koreański traktor. Takiego podłego warkotu nie idzie usłyszeć nigdzie. Ciche podkradanie się na 1 biegu? BWRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR. Wsteczny? BRWWWWRWRWRWRWRRWR. Po dłuższej rozgrywce wyciszyłem grę. Nie dało się tego  znieść.

Działo. Pociski opisałem wyżej. Sam działo charakteryzuje się dobrą, bo wynoszącą 916 m/s prędkością wylotową. Wzór na fraga jest dosyć prosty. Jeśli jesteśmy na topce, 6.0-6.3 można śmiało rushować B, jeśli 7.0 lepiej korzystać z możliwości wychyłu i być jako 2 linia. Dzięki temu dostajemy wzór „strzał + penetracja = frag”. 200 gram ładunku rozrywa wszystko od środka. Przeładowanie na załodze 150 pkt+kwalifikacja asa to około 8.6 sekundy.  Dach jest przymocowany do działa więc jeśli opuścimy je dostatecznie nisko, uda nam się dostrzec całe wnętrze. Uważajcie jednak by w tym momencie nie podleciał do Was od góry samolot. Załoga nie jest szczęśliwa z gradu 12.7 mm pocisków wewnątrz.

Ekonomia. Z reguły wszystkie swoje teksty pisze na podstawie gry w trybie symulacyjnym, rzadziej realistycznym. Średnia wartość zdobywanego doświadczenia to ~8.000 XP bez konta premium, gdy ustrzelimy minimum 7 fragów na symulacji/5.000 XP z tym samym wynikiem na „realistykach”. Pieniądze to wartość drugorzędna z powodu dużo mniejszej ilości zarobków na ziemi. Średnio za 6 fragów na czysto z premką ~ 50.000 SL, na symulacji około 40.000 SL. Naprawa to marne 4.000 SL więc w porównaniu do samolotów japońskich z tej ery tj. Ki-84 Hayate hei (naprawa około 36.000SL) są to śmiesznie małe pieniądze.

• Ho-Ri Production

Tak naprawdę mało jest tutaj do opisu. Jest to taka sama konstrukcja tyle że z poprawionymi statystykami tak, by dorównywać pojazdą na swoim poziomie, czyli 7.0. Wybadanie po zmianach w ekonomi kosztuje 220.000 punktów badań. Co się zmienia względem swojego premiowego odpowiednika? Pancerz, silnik oraz działo.

Pancerz. Teraz płytki po bokach nadbudówki mają 150 mm, w środkowej części 225 mm a jarzmo równe 250 mm. Przedni pancerz wynosi 120 mm co daje nam ponad 250 mm pancerza efektywnego.

Działo. Zostaje ono poprawione względem Prototypa. Zwiększona zostaje prędkość wylotowa z 916 -> 1000 metrów na sekundę. Zyskujemy dzięki temu nie tylko mniejszy opad pocisku. Penetracja zostaję podniesiona do 225 mm co jak na pocisk o takich samym parametrach technicznych (dalej jest to Type-2 APHE bez nakładki BC przez co na tym poziomie jeszcze bardziej musimy uważać na „dzikie kąty”, strzelanie pod zbyt dużymi nachyleniami) jest zadowalające.

Silnik. Mobilność została przystosowana do tego z czym mamy do czynienia. Poprzednik był zwrotny, ale ten zakręca praktycznie w miejscu. Nie raz możecie zadziwić „lighta” kiedy będzie próbował Was objechać, aż naglę okazuje się że reagujemy szybciej posyłając w jego stronę naszą „bułę”.

Mam nadzieje że Wam się spodobało. Następny „Profil Maszyny” już wkrótce!

The post Profil maszyny: Type 5 Ho-Ri Prototype/Type 5 Ho-Ri Production appeared first on rykoszet.info.

W okresie przedwojennym Biuro Projektowe Beriev, zgodnie z wymaganiami Marynarki Wojennej ZSRR, miało za zadanie opracować samoloty zdolne do operowania na otwartym morzu. Samolot Be-2, a następnie Be-4, zostały wprowadzone do produkcji seryjnej. Dzięki temu można było użyć ich jako jednostki doświadczalne w celu zaprojektowania nowej, ulepszonej łodzi latającej. Były to całkowicie metalowe maszyny ze składanymi skrzydłami, które startowały z okrętowych katapult. Pod kierownictwem G.M.Beriev zostały opracowane projekty dobrze wykonanego, składanego samoloty zwiadowczego typu hydroplan, przeznaczone do przechowywania w hangarach okrętów podwodnych o małej powierzchni. Jednak ten aspekt projektu nie był dalej rozwijany.

W 1937 roku firma „Consolidated” otrzymała umowę licencyjną na produkcję latających łodzi PBY-1, do długich poszukiwań na pełnym morzu. Niemniej jednak klient – Navy (Navy Aircraft Navy 1938) – nie wykazywał dużego zainteresowania samolotami o nazwie GST. Do zadań „гидросамолет„, wodnosamolotów,  należy: prowadzenie eksploracji na morzu i powietrzu, eskortowanie transportów konwojowych, ochrona przed atakami okrętów podwodnych, torpedowców i samolotów, dostarczanie boi do obszarów nawigacyjnych. Okazały się niezastąpione w ekipach poszukiwawczo-ratowniczych zestrzelonych samolotów i zatopionych statków.

Na podstawie doświadczeń II wojny światowej, a także działań lotnictwa na obszarach wód morskich, biorąc pod uwagę rozwój współczesnej technologii lotniczej, biuro projektowe G.M.Beriev, na bazie uprzednio wydanych wodnosamolotów, opracowało projekt latającej łodzi, Be-6. Prace projektowe zostały uruchomione w Beriev Design Bureau w 1945 roku. Samolot był wyposażony w mocne, chłodzone powietrzem silniki tłokowe i wystarczająco zaawansowany sprzęt, niezbędny do obsługi, patrolowania i prowadzenia operacji bojowych na otwartym morzu. Założono, że Be-6 będzie miał długi czas lotu, do 20 godzin i zasięg do 5000 km.

Beriev Be-6 NATO Code: Madge

Protoplastą był eksperymentalny bombowiec Beriev LL-143, całkowicie metalowy, górnopłat, który posiadał dwa silniki promieniowe Shvetsova ASH-72 o mocy 1492 kW (2000 KM). Uzbrojenie składało się z zamontowanej na ogon wieży zdalnie sterowanej z działami 23 mm i wieżyczki z działkiem 23 mm. Pierwotnie miało składać się z 6 karabinów maszynowych DP kalibru 7,62 jednak taka siła ognia była niewystarczająca. Zmienione w trakcie testów uzbrojenie zostało przyjęte na stałe w seryjnej wersji Be-6. Pierwszy lot z wody odbył się 14 listopada 1947 r. Po modyfikacji konstrukcji samolot był produkowany seryjnie jako Beriev Be-6. Samolot seryjny różni się od eksperymentalnego projektu ulepszonym wyposażeniem, w tym zmodyfikowanym łukiem kadłuba bez broni palnej.

Be-6 był hydroplanem rozpoznawczym dalekiego zasięgu. Dwu silnikowa latająca łódź patrolowa, której konfiguracja przypomina amerykański samolot, PBM. Pierwszy lot bojowy nastąpił w 1949 roku. Po zakończeniu testu został przyjęty do służby z adnotacją, że Be-6 powinien być wykorzystywany przede wszystkim do dalekiego zasięgu morskiego rozpoznania, poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych. Ponadto, samolot może być wykorzystywany jako platforma poszukiwawcza i ratownicza, a także do rozminowywania słabo chronionych obszarów morskich.

US Navy A-4B przechwytująca Be-6 w Japonii, 1964.

Ogólnie rzecz biorąc, skuteczność bojowa Be-6 znacznie przewyższyła przestarzałą Catalinę, która wciąż pozostawała głównym samolotem zwiadu morskiego w Związku Radzieckim. Jednak, w porównaniu do Cataliny, „szóstka” była znacznie bardziej kosztowna w eksploatacji, co jak wiemy nie szło w parze z zamysłem konstruktorów. W innych wersjach wieżyczka u góry została zastąpiona przez sprzęt MAD (wykrywanie anomalii magnetycznych). Samolot Be-6 figurował w kodzie NATO jako „Madge„. Ładunek min, bomb głębinowych, torped został zawieszony na pylonach między silnikiem a końcem skrzydła.

W dniu 31 marca 1949 r podpisano akt rozpoczęcia produkcji seryjnej. „Samolot-amfibia” dalekiego zasięgu przeznaczona do zadań dalekiego zasięgu, został przyjęty na polecenie ministra marynarki wojennej. W latach 1951-1956 aż do 1957 roku Taganrog, zbudował 19 wariantów Be-6, łącznie 123 egzemplarze. W trakcie całej produkcji starano się podnosić jakość produkowanych samolotów. Pozostał w służbie do późnych lat sześćdziesiątych.

• W grze

„Pamiętajcie dzieci, za latanie bombowcem na symulacji idzie się do piekła”

Samolot można kupić w paczce wartej 30 Euro ~ 125 zł. Znajduję się tam sama Be-6, 1000 Złotych Orłów oraz 15 dni konta premium. Osobiście polecałbym zaczekać z ewentualnym zakupem do świąt. Zawsze to 30% bądź 50% taniej.

Umieszczony w IV erze drzewka technologicznego, posiada klasyfikację bitewną na poziomie 5.0 w każdym z trzech trybów rozgrywki tj. AB/RB/SB. Wyposażony jest w dwie wieżyczki oraz pojedyncze działko co daje sumaryczne pięć NR-23 kalibru 23 mm. Główna siła defensywna umieszczona jest z tyłu. Jedna „dwódziestkatrójka” zainstalowana jest na nosie hydroplanu. Duża wada uzbrojenia to wiele „martwych stref”, miejsc, gdzie nasze działka nie sięgają wrogich maszyn. Tyczy się to głównie całego dołu maszyny oraz boku poniżej linii horyzontalnej. Z ładunku dodatkowego możemy wybrać torpedy oraz bomby. Najlepsza konfiguracja, z którą sam osobiście latałem to 8 x 500kg. Zrzucane są po dwie, wiec na uderzenie mamy 1 tonę. Od biedy można zniszczyć bazę, zrzucając dwa ładunki po 2 bomby (RB) lub cały ładunek (SB).

Konfiguracja optymalna. FAB-500 oraz amunicja FI-T do wieżyczek 

Bardzo dużą zaletą całej konstrukcji jest fakt wykonania poszycia z metalu. Dzięki temu jesteśmy odporni w odpowiednim stopniu przeciwko uzbrojeniu do kalibru 8 mm. Pociski będą się rykoszetować bądź zadawać minimalne uszkodzenia. Druga sprawa to sam typ samolotu. Jest on hydroplanem więc praktycznie cały środek, to jedna wielka pustka a odległości między poszczególnymi członkami załogi są duże. Dzięki temu odłamki, jakie dość często wokół „Behemota” latają, nie zadają aż tak dużych uszkodzeń. Większość pocisków na tym poziomie to zwykła amunicja przeciwpancerna, czasami z wkładką zapalającą. Rykoszety sypią się dość często, jednak jeśli którykolwiek z adwersarzy zaatakuje nas od boku, prostopadle do kadłuba, jesteśmy w nieciekawej sytuacji. Wszystko wchodzi nas jak w masło. Szczególnie groźna dla nas broń to wszelkiego rodzaju działka automatyczne powyżej 30 mm oraz niemieckie pociski Minengeschoß. Zaprojektowane tak by nie wybuchały w kontakcie z powierzchnią a dopiero gdy znajdują się w środku. Streszczając, robią nam straszliwą szkodę.

Duży problem to silniki. Tak łatwego do zatarcia gniotu nie widziałem dawno. Wystarczy byle trafienie z artylerii przeciwlotniczej, nawet w dużej odległości od nas, by z miejsca je uszkodzić. Co ciekawe amunicja wystrzeliwana z wrogich samolotów bardzo rzadko spowoduje takie szkody jak w przykładzie wyżej. Uszkodzone silniki to jakieś 2 minuty lotu maksymalnie, po czym zacierają się kompletnie i jedyne co nam zostaje to lądowanie.

No właśnie, lądowanie. Jako że nie posiadamy podwozia, a jedynie płozy zamontowane pod skrzydłami, musimy bardzo uważać bu nie zaliczyć „koziołka” na lotnisku. Oczywiście da się wylądować jednak musimy zrobić to umiejętnie. Najlepiej zejść do 220 km/h i bardzo powoli, po uziemieniu, sterować, tak by nie przechylić się na żadną ze stron. Musi być idealnie prosto. Inaczej gra stwierdzi, że się rozbiliśmy. Tak, po minimalnym oparciu się o grunt z automatu urywa nam skrzydło, po czym zalicza rozbicie.

Jednak rozbicie ma też swoje plusy. Na jednej z map (Stanica Krymska 1945.r.) lotnisko wroga znajdowało się przy morzu. Stwierdziłem, że można by pośmieszkować (hohohoh, wysoki poziom żartu) z wrogów i wylądować centralnie przed ich pasem startowym. Mając na uwadze fakt, iż działka przeciwlotnicze nie strzelają poniżej linii płyty lotniska, udało mi się przekraść praktycznie 300 metrów do samego końca pasa. Zdziwienie dwóch lądujących P-51, które myślały, że jestem zwykłą łódka desantową było bezcenne. Zorientowali się, dopiero gdy jeden z nich wybuchł po trafieniu 23 mm kartoflem w twarz a drugi podpalony starał się wlecieć w mnie. Szkoda, że mu się nie udało, bo poobijana B-17, która leciała za nimi, też skończyła marnie.

Reasumując
Większość z Was która śledzi moje „Profile maszyny” zarzuci mi „PIEEEEEEEEEEEEEEEEEEESSSSOOOOOOOVVVVVVVV !!@!@!@!@!@!@!@!, znów RUSKIE, znów PROPAGANDA”. Co by dużo się nie produkować, Be-6 to samolot warty swojej ceny, jednak jak mówiłem poczekajcie do świąt. Sprawia dużo frajdy, przyjemnie zarabia oraz jest brzydki jak noc listopadowa. To wszystko składa się na fakt  przyznania mu medalu „Russian Bias” oraz rekomendacji Związku Ludzi Latających Bombowcami na Symulacji. Gratulacje.

The post Profil maszyny: Be-6 appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec II wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.

W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.

Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.

Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Część maszyn przekazano Chinom. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 do dzisiaj pozostaje na wyposażeniu Chińskich Sił Powietrznych.

Planowano kilka wersji rozwojowych – zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.

• W grze

Dawno, dawno temu. Kiedy świat WarThundera raczkował rozwijał się..no dobra, może aż tak to nie.

W aktualizacji 1.57 wprowadzono B-29. Skondensowana siła ognia sześciu wieżyczek z podwójnymi ciężkimi karabinami maszynowymi M2 Browning kalibru 12.7, które potrafił poszatkować każdy samolot w grze. Nie mówiąc już o palnych japońskich samolotach. Gracze wybadali „Super Parówe”, grali nimi, uprzykrzając życie innym w sytuacji, gdy taki delikwent zostawał sam w rozgrywce i wchodził w nadprzestrzeń międzyorbitalną. Rzadko który śmiałek chciał podlatywać do tego monstrum. Czas leciał, tak samo, jak leciały spadające samoloty spod karabinków B-29. Aż tu nagle,

ni z gruchy ni z pietruchy.

Myk, wprowadzamy Tu-4.

Myk dajemy go na 6.3. Myk, zaburzamy całkowicie balans, chęć grania, najmniejszą cząstkę przyjemności w sumie to wszystko zaburzamy. Wyobraźcie sobie takie B-29. Złodupiec już wtedy uzbrojenie miał mocarne. Zmieniamy karabinki 12.7 mm na działka 23 mm. Ktoś w dziale „Historical Balance Team” (w czym?) wpadł na genialny pomysł by potwora z praktycznie brakiem stref martwych, kolosalną siłą ognia oraz genialną wytrzymałością wsadzić na B.R. – 7.0. Spitfire? A proszę Was. Bearcat? Poof i nie ma. Me262, cała masa odrzutowców na 7.0, tłokowe i reszta wesołego towarzystwa bała się nawet do tego podlecieć, jeśli nie byli nad nimi, mieli prędkość oraz kierowca bombowca był ślepy. No, ale dobre się skończyło. Dano mu jego obecny B.R., 8.0, podnieśli koszta naprawy do 46.000 Srebrnych Lwów,  68.000 Srebrnych Lwów w trybie Realistycznym w aktualizacji 1.73 (teraz to już sam się pogubiłem). To ostatecznie ograniczyło ich populacje. No i wprowadzono Huntera F1. Był to jedyny skuteczny jet służący w grze do zwalczania zagrożenia w postaci „czwórki”. Najgorsza z możliwych sytuacji dla wrogiego teamu to transformacja w Tu-16, czytaj „pluton 4 x Tu-4″. Takie coś potrafiło i w sumie dalej potrafi, o ile leci w bliskiej formacji, wykosić całą wrogą drużynę. Gorzej z bazami, bo nie wiadomo kto ma na co lecieć, ale to standard, o ile gracie z „randomami” a jedyne słowo, jakie wasz sojusznik potrafi napisać to „rush B”. Wszystko się w bitwie ułoży.

Więc, co mamy do dyspozycji? 6x (wieżyczka wyposażona jest w 2 × 23 mm) działek półautomatycznych 23 mm, takich samych jak w opisywanym przeze mnie na samym początku samolocie Ła-9. Do tego dochodzi ogromy „bomb load” wynoszący prawie 12 ton, co na 8.0 w dwie maszyny potrafi zmieść z powierzchni ziemi całe lotnisko wroga. Powszednią taktyką jest latanie w czterech, dwóch udaję się na bazy, dwóch leci w stronę lotniska. Czy to bokiem mapy bądź na „ura”, przed siebie, ryzykując tym upolowanie poprzez Huntera F1 bądź Me262. W razie, gdyby lotnisko nie zostało zniszczone, ubezpieczająca dwójka plutonowych dokańcza robotę. Optymalna konfiguracja to 8 × 1500 kg. Jedna bomba potrafi zmieść małe bazy na uderzenie. Oczywiście możemy wziąć 4 × 3000 kg, jednak nie jest to na tyle uniwersalna konfiguracja, by z nią latać. Latając Tu-4 polecam ciągle się rozglądać. Zabłąkany myśliwiec, który znajduję się nad nami prostą taktyką, „boom & zoom” (uderzenie i ucieczka) potrafi w łatwy sposób pozbawić nas jakichkolwiek szans na reakcje. A tak, zawsze dostajemy te parę sekund, by móc rozpocząć ostrzał z odległości większej niż 1000 metrów (zasięg maksymalny działek NS-23 to 2.000 metrów).

[Q&A]

Jak grać by się nie nagrać ale i zagrać i zarobić?

Wersja edukacyjno-nieśmieszna. 

Musisz obudzić w sobie duszę ninja. Musisz być sprytny jak ASU-57 na 9.0, szybki jak Mig-17 oraz, co najważniejsze, niewidzialny. Tak wiem, ukrycie takiego monstrum to jak obkładanie krzakami Mausa.

• Nie ufaj nikomu, nawet nikomu.

TY nie masz sojuszników. TY masz potencjalnych złodziei Twojego lotniska. Oraz ludzi, którzy nie są w stanie wycelować w małą, poboczną bazę z wysokości 5 kilometrów. No i śmieszków w dwupłatowcach na odrzutowcach. Śmieszek śmieszkowi nierówny. Więc najlepsze rozwiązanie to zgrana ekipa „kierowców bombowców”, sztuk czterech. Najlepiej w wersji z Discordem/TS3. Skoordynowany atak zawsze będzie lepszy niż „hajla-bajla raszujemy lotnisko”. Musicie podzielić swoje obowiązki. Kto ma zaatakować mniejsze bazy a komu, przypadnie zaszczyt zrzutu na lotnisko. Gdy już to zrobicie, musicie być pewni, że za pierwszym przelotem uda się tego dokonać. Tak jak pisałem wyżej, uniwersalny zestaw małej ekipy wyburzeniowej to tonaż 8 × 1500 kg. Mała baza schodzi od jednego ładunku, pozostaje kolejnych 7. W ekipie doskonałej latacie w 3, dwóch lotnisko, jeden kosi pomniejsze bazy. Kiedy lotnisko jakimś cudem się opiera, trzeci kończy robotę. Jednak..

Zabawa zaczyna się, wtedy gdy cały Twój team gryzie glebę, każdy już śpi. A ty jako jeden w tabeli, wspólnie (bądź w wersji ekstremalnej, samemu) wraz z dwoma innymi Tu-4 zostajecie sami. Tam wysoko w chmurach.

• Chmura to lawa, a do lawy się nie wchodzi. Taka dla zasady.

Z takim przekonaniem musisz wlecieć w jak największy pas zachmurzeń. Chmury to Twój sojusznik. Oraz kat. Dają osłonę przed wzrokiem wrogich myśliwców jednak gdy ktoś CIEBIE dostrzeże oraz uruchomi myślenie, będzie wesoło. Z takiej pozycji łatwiej zaatakować samotny bombowiec. Szczególnie z góry wraz z dużą prędkością. Na to jednak jest rada. Rozglądanie się cały czas wokół swojego statku kosmicznego oraz nasłuchiwanie wrogów. Już z odległości jednego kilometra da się usłyszeć mniej więcej, z której strony nadleci przeciwnik.

• Baitować czy nie baitować, oto jest pytanie.

Obrazek adekwatny, tutaj mina pilota, gdy leci na Ciebie stado rozwścieczonych odrzutowców

Kursk 1969 w świecie Realistycznych Bitw Lotniczych, malarz nie znany.

Bait to z angielskiego przynęta więc używa się go jako określenia taktyki mającej zmylić. Granie Tu-4 to wieczne mylenie przeciwnika. O ile korzystasz z ręcznego sterowania wieżyczkami, możesz podpuścić go bliżej, na taką odległość gdzie nie będzie miał już czasu na ucieczkę. On lub Ty. Z reguły jest to ryzykowny manewr. On może już strzelać np. z amunicji niewidzialnej z daleka, podczas gdy Ty czaisz się jak… jak coś. Czajka. O. To pasuje. No więc teraz kwestia kluczowa czy otwierać ogień, czy nie? Przyjmując, że masz ustawioną zbieżność na odległość X, starasz się celować z wyprzedzeniem już z odległości X+200 metrów zależnie od jego prędkości. Możesz też pruć już z 2000 metrów. O ile trafisz, Twój punkt. Nigdy nie wiadomo jak potoczy się sytuacja, jednak jako gracz broniący się masz realny wpływ na to, kto będzie spadał w kuli ognia. Więc albo podpuszczasz go na blisko by otworzyć ogień co daje realną szansę zestrzelenia połączoną z realniejszą szansą na własny zgon bądź odstraszasz go z większej odległości, licząc na to by ten jeden pocisk, siadł centralnie w niego. Your choice.

• Jaka amununicja będzie najle..

Tylko uniwersalna. Lasery w połączeniu z niszczycielską siłą ognia ładnie wyglądają na niebie. I są śmiertelnie zabójcze. Zamykamy podpunkt.

• Trochę drogi w naprawie

Więc nie gińcie, Towarzyszu xaxaxaa)

• Czy za graniem na symulacji bombowcem pokroju Tu-4 idzie się do piekła?

Na samo dno i jeszcze głębiej.

The post Profil maszyny: Tu-4 (TooOP-4) appeared first on rykoszet.info.