Nazywam się Kirył Judincew i jestem dyrektorem kreatywnym w Gaijin Entertainment. Ze względu na osiągnięcie 200 000 subskrybentów na rosyjskim kanale, zdecydowaliśmy się zrobić Q&A. Obiecuję też zrobienie takiej serii dla angielskiego kanału, gdy przekroczy 400 000 subskrybentów. Wróćmy jednak do pytań.

Odpowiemy na kilka z nich, które wydały się nam interesujące.

Lotnictwo/Jednostki naziemne

The post Odpowiadamy na Wasze pytania! appeared first on rykoszet.info.

W okresie przedwojennym Biuro Projektowe Beriev, zgodnie z wymaganiami Marynarki Wojennej ZSRR, miało za zadanie opracować samoloty zdolne do operowania na otwartym morzu. Samolot Be-2, a następnie Be-4, zostały wprowadzone do produkcji seryjnej. Dzięki temu można było użyć ich jako jednostki doświadczalne w celu zaprojektowania nowej, ulepszonej łodzi latającej. Były to całkowicie metalowe maszyny ze składanymi skrzydłami, które startowały z okrętowych katapult. Pod kierownictwem G.M.Beriev zostały opracowane projekty dobrze wykonanego, składanego samoloty zwiadowczego typu hydroplan, przeznaczone do przechowywania w hangarach okrętów podwodnych o małej powierzchni. Jednak ten aspekt projektu nie był dalej rozwijany.

W 1937 roku firma „Consolidated” otrzymała umowę licencyjną na produkcję latających łodzi PBY-1, do długich poszukiwań na pełnym morzu. Niemniej jednak klient – Navy (Navy Aircraft Navy 1938) – nie wykazywał dużego zainteresowania samolotami o nazwie GST. Do zadań „гидросамолет„, wodnosamolotów,  należy: prowadzenie eksploracji na morzu i powietrzu, eskortowanie transportów konwojowych, ochrona przed atakami okrętów podwodnych, torpedowców i samolotów, dostarczanie boi do obszarów nawigacyjnych. Okazały się niezastąpione w ekipach poszukiwawczo-ratowniczych zestrzelonych samolotów i zatopionych statków.

Na podstawie doświadczeń II wojny światowej, a także działań lotnictwa na obszarach wód morskich, biorąc pod uwagę rozwój współczesnej technologii lotniczej, biuro projektowe G.M.Beriev, na bazie uprzednio wydanych wodnosamolotów, opracowało projekt latającej łodzi, Be-6. Prace projektowe zostały uruchomione w Beriev Design Bureau w 1945 roku. Samolot był wyposażony w mocne, chłodzone powietrzem silniki tłokowe i wystarczająco zaawansowany sprzęt, niezbędny do obsługi, patrolowania i prowadzenia operacji bojowych na otwartym morzu. Założono, że Be-6 będzie miał długi czas lotu, do 20 godzin i zasięg do 5000 km.

Beriev Be-6 NATO Code: Madge

Protoplastą był eksperymentalny bombowiec Beriev LL-143, całkowicie metalowy, górnopłat, który posiadał dwa silniki promieniowe Shvetsova ASH-72 o mocy 1492 kW (2000 KM). Uzbrojenie składało się z zamontowanej na ogon wieży zdalnie sterowanej z działami 23 mm i wieżyczki z działkiem 23 mm. Pierwotnie miało składać się z 6 karabinów maszynowych DP kalibru 7,62 jednak taka siła ognia była niewystarczająca. Zmienione w trakcie testów uzbrojenie zostało przyjęte na stałe w seryjnej wersji Be-6. Pierwszy lot z wody odbył się 14 listopada 1947 r. Po modyfikacji konstrukcji samolot był produkowany seryjnie jako Beriev Be-6. Samolot seryjny różni się od eksperymentalnego projektu ulepszonym wyposażeniem, w tym zmodyfikowanym łukiem kadłuba bez broni palnej.

Be-6 był hydroplanem rozpoznawczym dalekiego zasięgu. Dwu silnikowa latająca łódź patrolowa, której konfiguracja przypomina amerykański samolot, PBM. Pierwszy lot bojowy nastąpił w 1949 roku. Po zakończeniu testu został przyjęty do służby z adnotacją, że Be-6 powinien być wykorzystywany przede wszystkim do dalekiego zasięgu morskiego rozpoznania, poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych. Ponadto, samolot może być wykorzystywany jako platforma poszukiwawcza i ratownicza, a także do rozminowywania słabo chronionych obszarów morskich.

US Navy A-4B przechwytująca Be-6 w Japonii, 1964.

Ogólnie rzecz biorąc, skuteczność bojowa Be-6 znacznie przewyższyła przestarzałą Catalinę, która wciąż pozostawała głównym samolotem zwiadu morskiego w Związku Radzieckim. Jednak, w porównaniu do Cataliny, „szóstka” była znacznie bardziej kosztowna w eksploatacji, co jak wiemy nie szło w parze z zamysłem konstruktorów. W innych wersjach wieżyczka u góry została zastąpiona przez sprzęt MAD (wykrywanie anomalii magnetycznych). Samolot Be-6 figurował w kodzie NATO jako „Madge„. Ładunek min, bomb głębinowych, torped został zawieszony na pylonach między silnikiem a końcem skrzydła.

W dniu 31 marca 1949 r podpisano akt rozpoczęcia produkcji seryjnej. „Samolot-amfibia” dalekiego zasięgu przeznaczona do zadań dalekiego zasięgu, został przyjęty na polecenie ministra marynarki wojennej. W latach 1951-1956 aż do 1957 roku Taganrog, zbudował 19 wariantów Be-6, łącznie 123 egzemplarze. W trakcie całej produkcji starano się podnosić jakość produkowanych samolotów. Pozostał w służbie do późnych lat sześćdziesiątych.

• W grze

„Pamiętajcie dzieci, za latanie bombowcem na symulacji idzie się do piekła”

Samolot można kupić w paczce wartej 30 Euro ~ 125 zł. Znajduję się tam sama Be-6, 1000 Złotych Orłów oraz 15 dni konta premium. Osobiście polecałbym zaczekać z ewentualnym zakupem do świąt. Zawsze to 30% bądź 50% taniej.

Umieszczony w IV erze drzewka technologicznego, posiada klasyfikację bitewną na poziomie 5.0 w każdym z trzech trybów rozgrywki tj. AB/RB/SB. Wyposażony jest w dwie wieżyczki oraz pojedyncze działko co daje sumaryczne pięć NR-23 kalibru 23 mm. Główna siła defensywna umieszczona jest z tyłu. Jedna „dwódziestkatrójka” zainstalowana jest na nosie hydroplanu. Duża wada uzbrojenia to wiele „martwych stref”, miejsc, gdzie nasze działka nie sięgają wrogich maszyn. Tyczy się to głównie całego dołu maszyny oraz boku poniżej linii horyzontalnej. Z ładunku dodatkowego możemy wybrać torpedy oraz bomby. Najlepsza konfiguracja, z którą sam osobiście latałem to 8 x 500kg. Zrzucane są po dwie, wiec na uderzenie mamy 1 tonę. Od biedy można zniszczyć bazę, zrzucając dwa ładunki po 2 bomby (RB) lub cały ładunek (SB).

Konfiguracja optymalna. FAB-500 oraz amunicja FI-T do wieżyczek 

Bardzo dużą zaletą całej konstrukcji jest fakt wykonania poszycia z metalu. Dzięki temu jesteśmy odporni w odpowiednim stopniu przeciwko uzbrojeniu do kalibru 8 mm. Pociski będą się rykoszetować bądź zadawać minimalne uszkodzenia. Druga sprawa to sam typ samolotu. Jest on hydroplanem więc praktycznie cały środek, to jedna wielka pustka a odległości między poszczególnymi członkami załogi są duże. Dzięki temu odłamki, jakie dość często wokół „Behemota” latają, nie zadają aż tak dużych uszkodzeń. Większość pocisków na tym poziomie to zwykła amunicja przeciwpancerna, czasami z wkładką zapalającą. Rykoszety sypią się dość często, jednak jeśli którykolwiek z adwersarzy zaatakuje nas od boku, prostopadle do kadłuba, jesteśmy w nieciekawej sytuacji. Wszystko wchodzi nas jak w masło. Szczególnie groźna dla nas broń to wszelkiego rodzaju działka automatyczne powyżej 30 mm oraz niemieckie pociski Minengeschoß. Zaprojektowane tak by nie wybuchały w kontakcie z powierzchnią a dopiero gdy znajdują się w środku. Streszczając, robią nam straszliwą szkodę.

Duży problem to silniki. Tak łatwego do zatarcia gniotu nie widziałem dawno. Wystarczy byle trafienie z artylerii przeciwlotniczej, nawet w dużej odległości od nas, by z miejsca je uszkodzić. Co ciekawe amunicja wystrzeliwana z wrogich samolotów bardzo rzadko spowoduje takie szkody jak w przykładzie wyżej. Uszkodzone silniki to jakieś 2 minuty lotu maksymalnie, po czym zacierają się kompletnie i jedyne co nam zostaje to lądowanie.

No właśnie, lądowanie. Jako że nie posiadamy podwozia, a jedynie płozy zamontowane pod skrzydłami, musimy bardzo uważać bu nie zaliczyć „koziołka” na lotnisku. Oczywiście da się wylądować jednak musimy zrobić to umiejętnie. Najlepiej zejść do 220 km/h i bardzo powoli, po uziemieniu, sterować, tak by nie przechylić się na żadną ze stron. Musi być idealnie prosto. Inaczej gra stwierdzi, że się rozbiliśmy. Tak, po minimalnym oparciu się o grunt z automatu urywa nam skrzydło, po czym zalicza rozbicie.

Jednak rozbicie ma też swoje plusy. Na jednej z map (Stanica Krymska 1945.r.) lotnisko wroga znajdowało się przy morzu. Stwierdziłem, że można by pośmieszkować (hohohoh, wysoki poziom żartu) z wrogów i wylądować centralnie przed ich pasem startowym. Mając na uwadze fakt, iż działka przeciwlotnicze nie strzelają poniżej linii płyty lotniska, udało mi się przekraść praktycznie 300 metrów do samego końca pasa. Zdziwienie dwóch lądujących P-51, które myślały, że jestem zwykłą łódka desantową było bezcenne. Zorientowali się, dopiero gdy jeden z nich wybuchł po trafieniu 23 mm kartoflem w twarz a drugi podpalony starał się wlecieć w mnie. Szkoda, że mu się nie udało, bo poobijana B-17, która leciała za nimi, też skończyła marnie.

Reasumując
Większość z Was która śledzi moje „Profile maszyny” zarzuci mi „PIEEEEEEEEEEEEEEEEEEESSSSOOOOOOOVVVVVVVV !!@!@!@!@!@!@!@!, znów RUSKIE, znów PROPAGANDA”. Co by dużo się nie produkować, Be-6 to samolot warty swojej ceny, jednak jak mówiłem poczekajcie do świąt. Sprawia dużo frajdy, przyjemnie zarabia oraz jest brzydki jak noc listopadowa. To wszystko składa się na fakt  przyznania mu medalu „Russian Bias” oraz rekomendacji Związku Ludzi Latających Bombowcami na Symulacji. Gratulacje.

The post Profil maszyny: Be-6 appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec II wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.

W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.

Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.

Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Część maszyn przekazano Chinom. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 do dzisiaj pozostaje na wyposażeniu Chińskich Sił Powietrznych.

Planowano kilka wersji rozwojowych – zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.

• W grze

Dawno, dawno temu. Kiedy świat WarThundera raczkował rozwijał się..no dobra, może aż tak to nie.

W aktualizacji 1.57 wprowadzono B-29. Skondensowana siła ognia sześciu wieżyczek z podwójnymi ciężkimi karabinami maszynowymi M2 Browning kalibru 12.7, które potrafił poszatkować każdy samolot w grze. Nie mówiąc już o palnych japońskich samolotach. Gracze wybadali „Super Parówe”, grali nimi, uprzykrzając życie innym w sytuacji, gdy taki delikwent zostawał sam w rozgrywce i wchodził w nadprzestrzeń międzyorbitalną. Rzadko który śmiałek chciał podlatywać do tego monstrum. Czas leciał, tak samo, jak leciały spadające samoloty spod karabinków B-29. Aż tu nagle,

ni z gruchy ni z pietruchy.

Myk, wprowadzamy Tu-4.

Myk dajemy go na 6.3. Myk, zaburzamy całkowicie balans, chęć grania, najmniejszą cząstkę przyjemności w sumie to wszystko zaburzamy. Wyobraźcie sobie takie B-29. Złodupiec już wtedy uzbrojenie miał mocarne. Zmieniamy karabinki 12.7 mm na działka 23 mm. Ktoś w dziale „Historical Balance Team” (w czym?) wpadł na genialny pomysł by potwora z praktycznie brakiem stref martwych, kolosalną siłą ognia oraz genialną wytrzymałością wsadzić na B.R. – 7.0. Spitfire? A proszę Was. Bearcat? Poof i nie ma. Me262, cała masa odrzutowców na 7.0, tłokowe i reszta wesołego towarzystwa bała się nawet do tego podlecieć, jeśli nie byli nad nimi, mieli prędkość oraz kierowca bombowca był ślepy. No, ale dobre się skończyło. Dano mu jego obecny B.R., 8.0, podnieśli koszta naprawy do 46.000 Srebrnych Lwów,  68.000 Srebrnych Lwów w trybie Realistycznym w aktualizacji 1.73 (teraz to już sam się pogubiłem). To ostatecznie ograniczyło ich populacje. No i wprowadzono Huntera F1. Był to jedyny skuteczny jet służący w grze do zwalczania zagrożenia w postaci „czwórki”. Najgorsza z możliwych sytuacji dla wrogiego teamu to transformacja w Tu-16, czytaj „pluton 4 x Tu-4″. Takie coś potrafiło i w sumie dalej potrafi, o ile leci w bliskiej formacji, wykosić całą wrogą drużynę. Gorzej z bazami, bo nie wiadomo kto ma na co lecieć, ale to standard, o ile gracie z „randomami” a jedyne słowo, jakie wasz sojusznik potrafi napisać to „rush B”. Wszystko się w bitwie ułoży.

Więc, co mamy do dyspozycji? 6x (wieżyczka wyposażona jest w 2 × 23 mm) działek półautomatycznych 23 mm, takich samych jak w opisywanym przeze mnie na samym początku samolocie Ła-9. Do tego dochodzi ogromy „bomb load” wynoszący prawie 12 ton, co na 8.0 w dwie maszyny potrafi zmieść z powierzchni ziemi całe lotnisko wroga. Powszednią taktyką jest latanie w czterech, dwóch udaję się na bazy, dwóch leci w stronę lotniska. Czy to bokiem mapy bądź na „ura”, przed siebie, ryzykując tym upolowanie poprzez Huntera F1 bądź Me262. W razie, gdyby lotnisko nie zostało zniszczone, ubezpieczająca dwójka plutonowych dokańcza robotę. Optymalna konfiguracja to 8 × 1500 kg. Jedna bomba potrafi zmieść małe bazy na uderzenie. Oczywiście możemy wziąć 4 × 3000 kg, jednak nie jest to na tyle uniwersalna konfiguracja, by z nią latać. Latając Tu-4 polecam ciągle się rozglądać. Zabłąkany myśliwiec, który znajduję się nad nami prostą taktyką, „boom & zoom” (uderzenie i ucieczka) potrafi w łatwy sposób pozbawić nas jakichkolwiek szans na reakcje. A tak, zawsze dostajemy te parę sekund, by móc rozpocząć ostrzał z odległości większej niż 1000 metrów (zasięg maksymalny działek NS-23 to 2.000 metrów).

[Q&A]

Jak grać by się nie nagrać ale i zagrać i zarobić?

Wersja edukacyjno-nieśmieszna. 

Musisz obudzić w sobie duszę ninja. Musisz być sprytny jak ASU-57 na 9.0, szybki jak Mig-17 oraz, co najważniejsze, niewidzialny. Tak wiem, ukrycie takiego monstrum to jak obkładanie krzakami Mausa.

• Nie ufaj nikomu, nawet nikomu.

TY nie masz sojuszników. TY masz potencjalnych złodziei Twojego lotniska. Oraz ludzi, którzy nie są w stanie wycelować w małą, poboczną bazę z wysokości 5 kilometrów. No i śmieszków w dwupłatowcach na odrzutowcach. Śmieszek śmieszkowi nierówny. Więc najlepsze rozwiązanie to zgrana ekipa „kierowców bombowców”, sztuk czterech. Najlepiej w wersji z Discordem/TS3. Skoordynowany atak zawsze będzie lepszy niż „hajla-bajla raszujemy lotnisko”. Musicie podzielić swoje obowiązki. Kto ma zaatakować mniejsze bazy a komu, przypadnie zaszczyt zrzutu na lotnisko. Gdy już to zrobicie, musicie być pewni, że za pierwszym przelotem uda się tego dokonać. Tak jak pisałem wyżej, uniwersalny zestaw małej ekipy wyburzeniowej to tonaż 8 × 1500 kg. Mała baza schodzi od jednego ładunku, pozostaje kolejnych 7. W ekipie doskonałej latacie w 3, dwóch lotnisko, jeden kosi pomniejsze bazy. Kiedy lotnisko jakimś cudem się opiera, trzeci kończy robotę. Jednak..

Zabawa zaczyna się, wtedy gdy cały Twój team gryzie glebę, każdy już śpi. A ty jako jeden w tabeli, wspólnie (bądź w wersji ekstremalnej, samemu) wraz z dwoma innymi Tu-4 zostajecie sami. Tam wysoko w chmurach.

• Chmura to lawa, a do lawy się nie wchodzi. Taka dla zasady.

Z takim przekonaniem musisz wlecieć w jak największy pas zachmurzeń. Chmury to Twój sojusznik. Oraz kat. Dają osłonę przed wzrokiem wrogich myśliwców jednak gdy ktoś CIEBIE dostrzeże oraz uruchomi myślenie, będzie wesoło. Z takiej pozycji łatwiej zaatakować samotny bombowiec. Szczególnie z góry wraz z dużą prędkością. Na to jednak jest rada. Rozglądanie się cały czas wokół swojego statku kosmicznego oraz nasłuchiwanie wrogów. Już z odległości jednego kilometra da się usłyszeć mniej więcej, z której strony nadleci przeciwnik.

• Baitować czy nie baitować, oto jest pytanie.

Obrazek adekwatny, tutaj mina pilota, gdy leci na Ciebie stado rozwścieczonych odrzutowców

Kursk 1969 w świecie Realistycznych Bitw Lotniczych, malarz nie znany.

Bait to z angielskiego przynęta więc używa się go jako określenia taktyki mającej zmylić. Granie Tu-4 to wieczne mylenie przeciwnika. O ile korzystasz z ręcznego sterowania wieżyczkami, możesz podpuścić go bliżej, na taką odległość gdzie nie będzie miał już czasu na ucieczkę. On lub Ty. Z reguły jest to ryzykowny manewr. On może już strzelać np. z amunicji niewidzialnej z daleka, podczas gdy Ty czaisz się jak… jak coś. Czajka. O. To pasuje. No więc teraz kwestia kluczowa czy otwierać ogień, czy nie? Przyjmując, że masz ustawioną zbieżność na odległość X, starasz się celować z wyprzedzeniem już z odległości X+200 metrów zależnie od jego prędkości. Możesz też pruć już z 2000 metrów. O ile trafisz, Twój punkt. Nigdy nie wiadomo jak potoczy się sytuacja, jednak jako gracz broniący się masz realny wpływ na to, kto będzie spadał w kuli ognia. Więc albo podpuszczasz go na blisko by otworzyć ogień co daje realną szansę zestrzelenia połączoną z realniejszą szansą na własny zgon bądź odstraszasz go z większej odległości, licząc na to by ten jeden pocisk, siadł centralnie w niego. Your choice.

• Jaka amununicja będzie najle..

Tylko uniwersalna. Lasery w połączeniu z niszczycielską siłą ognia ładnie wyglądają na niebie. I są śmiertelnie zabójcze. Zamykamy podpunkt.

• Trochę drogi w naprawie

Więc nie gińcie, Towarzyszu xaxaxaa)

• Czy za graniem na symulacji bombowcem pokroju Tu-4 idzie się do piekła?

Na samo dno i jeszcze głębiej.

The post Profil maszyny: Tu-4 (TooOP-4) appeared first on rykoszet.info.

• Czym jest ULQ?

Ultra Low Quality – jest to specjalna grupa ustawień graficznych oraz w ekstremalnych przypadkach, dźwiękowych. Skierowane są one przede wszystkim dla tych którym aplikacja nie gwarantuje utrzymania komfortu użytku. Tyczy się to zachowania stałego poziomu klatek na sekundę. Do komfortowej gry zalecane jest 60 FPS

Ultra Low Quality w War Thunder – grupa ustawień graficznych/dźwiękowych/sprzętowych która pozwala osiągnąć jak najwyższą wydajność kosztem wyglądu, a konkretnie jakością generowanego obrazu/dźwięku. Pogorszy się wszystko, od jakości renderowanego obrazu, przez tekstury, cienie, ilość szczegółów sceny oraz *odległości wyświetlanych obiektów w rozgrywce*.

Mogą znaleźć się ludzie typu „Przecież luckie oko nie widzi rużnicy miendzy 30 FPS a 60FPS, a 144FPS to już hyba tylko dla bogoczy!!11!one11!„. Tutaj link do filmu aby zobrazować o co w tym chodzi.

• Ultra Low War Thunder

Teraz prawdopodobnie najtrudniejsza część.

Zacznijmy jednak od ustalenia paru stałych. Tryb ULQ kosztuje 0$. Jest on dostępny dla każdego. Nie ważne jakie masz podzespoły, ważne że możesz go uruchomić.

Pierw małe porównanie.

Najwyższe ustawienia graficzne – ponad „filmowe”, 1920×1080.

Ustawienia średnie 

Ustawienia niskie

Ustawienia „Ultra Low Quality”

Wyodrębnijmy najważniejsze powody dlaczego ULQ posiada taką renomę a nie inną. Zastosuje oznaczenia: A– osoba grająca na UHQ (Ultra High Quality), B– osoba grająca na ULQ(Ultra low Quality)

• Brak szczegółowego terenu
  • Poprzez termin „brak szczegółowego terenu” rozumiemy pojęcie braku wyświetlania dodatkowej warstwy ziemi z perspektywy celowniczego oraz trzecioosobowej kamery. Prostymi przykładami jest dodatkowy śnieg postaci „puszystego” puchu w celowniku bądź dodatkowy piach na pustyni. Wyłączona opcja przydaję się w sytuacji walki z przeciwnikiem. W takim wypadku, jeśli A wystawia swoją wieżę zza węgła, B jest w stanie dostrzec czubek jego pojazdu wcześniej. Druga sprawa to celowanie na odległość. Tutaj znowu B ma gorzej. Na dalekich dystansach osobie A pojazd wyrenderuje się idealnie na podłożu. A będzie musiał wziąć poprawkę na „lewitujący” pojazd przeciwnika.
• Brak zaawansowanej roślinności
  • Tutaj można napisać minimalnie esej na ten temat. Zaawansowana roślinność to: szczegółowe listowie, włączona trawa (w celowniku/z kamery trzecioosobowej), zasięg rysowania drzew, zasięg rysowania trawy. Wszystkie te wyżej wymienione opcje potrafią skutecznie utrudnić dopatrzenie się wroga. Poniżej film z przeprowadzonych testów. Moje pisanie nie zda się na nic, jeśli nie będzie można pokazać przykładu konkretnie. A same zrzuty ekranu nie oddadzą tego tego, czego ja chciałbym przekazać.

• Mniej elementów = mniejsze rozproszenie uwagi
  • Teoria jest prosta. Gramy x godzin — x godzin nasz mózg jest zmuszony do ciągłej interpretacji tego, co rozgrywa się na ekranie. Mniej elementów do analizy — mniejsze obciążenie organizmu, tak samo, jak w przypadku procesorów. Więcej danych do przetworzenia w ciągu sekundy — większe obciążenie. Poprzez termin rozpraszające uwagę elementy liczymy tutaj wszystkie tweaki w postaci elementów cząsteczkowych, falującej trawy, maksymalnych efektów (pogoda, wybuchy, a nawet krople wody uderzające o powierzchnię). Jest tego multum. Sam po przesiadce na maksymalne ustawienia około 3-4 dni miałem problemy z ogarnięciem tego wszystkiego. A uwierzcie mi. Nawet jazda przez głupi lasek i oglądanie falujących liści może zgubić człowieka. Jednak na serio to ogromna ilość rzeczy rozpraszała moją uwagę, przez co nie byłem w stanie w 100% skupić się na tym, co znajduję się na ekranie. Dopiero teraz mogę grać, tak jak to miało miejsce parę tygodni temu. Pewien gracz z polskiej sceny powiedział (nie jest to w 100% taki sam cytat), że gracz, który grał na ULQ i przesiądzie się na UHQ nie będzie miał problemów. I uczciwie trzeba przyznać, że problemów prócz tych z samego początku nie mam. W dużej mierze gram symulacje a tam niedostrzeżenie wroga na czas = zgon. Jednak obserwując swoje zachowanie a nawet wykresy na stronie thunderskill.com z okresu przejścia na nowy sprzęt nie zauważyłem spadku w efektywność.
• Jakość chmur a bitwa
  • Jeśli mógłbym wymienić wady grania na ULQ to ta, będzie jedną z nich. Za pierona nie da się dostrzec wroga który wlatuje na tło chmur. Pamiętam sztandarową akcje kiedy nie dawno temu (oho, zaczyna się), gdzieś w okolicach grudnia 2016 roku graliśmy turniej 2×2 lotnicza symulacja. Nerwy jak cholera bo wychodzimy z fazy play-off czyli lecimy po eliminacjach. Pierwszy mecz i na dzień dobry wiatr w oczy i.. no wiecie sami co. Mapa, Kursk ogromne zachmurzenie. Siedze w swoim kokpicie, mój skrzydłowy w słuchawce drze się (drze, nie krzyczy) żebym pomógł mu z „bandytą” siedzącym mu na ogonie. Wait.. Z jakim bandytą? Lece za nim w odległości dosłownie 150 metrów, tylko mi lampka w kokpicie oświetla celownik. Otwieram manualnie kabinę z pomocą przycisku „K”. Wiatr mi szumi niemiłosiernie. Jednak faktycznie gdzieś tak 100 metrów na godzinie 2 słyszę wystrzały niemieckiego działka 20 mm, MG 151. A tego nie da się z niczym pomylić. Kolega dostał po zbiornikach, zaczął płonąć i niestety finał był „ciepły”. Więc zostałem sam na sam z typem którego nawet nie widzę. Nie no super. Wylatuje z dużej (ogromnej, oglądałem później powtórkę z rozgrywki) chmury. A ten ciągle do mnie pruje. Tylko siedzę z zaciśnięta myszką i proszę o to by nie trafił w statecznik. Tylko moment. W chmurze już nie jestem, odleciałem na dobre 5km od niej, a ten dalej do mnie ładuje. Jak się okazało, mój przeciwnik znajdował się równo 500 metrów odemnie, jednak z powodu ustawień, gra nie renderowała go na tle chmury. No cóż. Bywa i tak. Czyli jeśli gracz A chce uciec B wystarczy znaleźć najbliższą chmurę i wlecieć nawet na jej tło. No i modlić się by B faktycznie grał na najniższych.
• LOD – poziom detali wyświetlanych wraz z wzrostem odległości
  • „Im dalej, tym mniej”, tak ogólnikowo można określić LOD w WT. Cała magia sprowadza się do tego, iż ze wzrostem odległości jednostka odpowiedzialna za grafikę renderuje obiekty w coraz niższej rozdzielczości. Każdy znajdujący się w grze zbudowany jest z polygonów (pol. wierzchołki). Są to wierzchołki połączone na siatce, które w przestrzeni postrzegane są jako trójwymiarowy przedmiot. Dla przykładu niechaj posłuży nam budynek. Z bliska będziemy widzieć wszystkie jego szczegóły — ramy okien, drzwi, poszczególne cegłówki etc. Z daleka natomiast będzie to obiekt, który swoim zarysem przypomina budynek, jednak gdyby zrobić zrzut ekranu w wysokiej rozdzielczości oraz przybliżyć, okaże się, że to tylko biała bryła z teksturami niskiej rozdzielczości. Dzięki takiemu zabiegowi PC nie musi na bieżąco generować tak szczegółowego obrazu, który i tak jest na dalszym planie, co za tym idzie, nie zwracamy na niego aż tak dużej uwagi. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku krzaków. A krzaki jak już wiemy, razem z szeroko pojętą roślinnością są głównym powodem, dlaczego ULQ jest pod tak dużym ostrzałem. Konkretnie chodzi tu o brak roślinności na dalekich dystansach. Każda mapa ma zapisane w swoich ustawieniach dwa rodzaje obiektów. Te, które render może pominąć na każdym rodzaju ustawień oraz te, które są ustawione na siłę. Te pierwsze będą wyświetlane zależnie od tego, jak blisko bądź jak daleko się znajdujemy. Te drugie będą „forsowane” na siłę, czytaj, nie zależnie jak daleko będziemy, zostaną wyrenderowane. Cała magia polega na tym, iż ULQ ma opcje wyświetlania drzew ustawioną na bardzo niskim poziomie. Więc po parędziesięciu metrach część krzaków nie pokaże się tak, jak to będzie miało miejsce w rozgrywce gracza z najwyższymi ustawieniami. Od bardzo dawna istnieje trick, pozwalający dostrzec co znajduję się za jeszcze nie wyrenderowaną ścianą. Polecam przetestować mapę „Opuszczona fabryka”. Dowiecie się, dlaczego LOD to takie zło.

Teraz można sobie zadać pytanie. Po co grać na maksymalnych ustawieniach graficznych skoro istnieje „ULQ”, który pozwala na „czystą” grę, bez żadnych rozpraszających, zakrywających obraz itp. elementów? No właśnie i tu zaczyna się sedno problemu, jakim jest niewątpliwie „ULQ”. Po pierwsze, dużo osób, z którymi gram otwarcie mówi, że pomimo posiadania sprzętu, który mógłby udźwignąć Crysisa 3 w stabilnych 60 klatkach, woli w War Thunder grać na najniższych. I ja (czy chcę, czy nie) doskonale to rozumiem. Cały problem jest podobny do tego z artylerią w World of Tanks. Jest dostępna w grze dla każdego? Jest. Wpisana jest w samą mechanikę gry? Tak. Czy gracze ją lubią/nie lubią? Na to pytanie nie muszę odpowiadać. (często przeglądam forum WoT, mimo że od gry odszedłem dobre 3 lata temu). Tak samo jest z ULQ? Niby jest dla każdego, chociaż zostajesz wyklęty przez społeczeństwo. Nic nie szkodzi. Dzięki „napinaczom UHQ” i ich poświeceniu jako mięso armatnie wyekspiłem nie jeden pojazd )). Nie ma co się oszukiwać. W ogólnym rozrachunku tryb ten daje dużą przewagę. I to widać. Pomysłów na rozgraniczenie było wiele. Osobne tryby, blokady sprzętowe uzależnione od tego, co mamy w obudowie, jakieś chore serwery osobne dla tych z „1080” i tych z ziemniakiem. Gry pokroju WoTa, WT mają być przystępne jako gry darmowe oraz jako gry z niskimi wymaganiami. Uruchamiasz, grasz X godzin, wyłączasz. Basta. I tu jest cały trup pogrzebany. Na 10 ludzi z mocnym PC przypada 110 z tymi słabszymi, którzy swoimi płatnościami, tak samo, jak ma to miejsce w przypadku ludzi z mocnymi jednostkami, oraz czasem ciągle napędzają grę. I jest to całkowicie normalny zabieg. I teraz wydawca może mieć problem. Czy iść w high-end grafikę oraz podkręcać na maksa oprawę wideo, czy utrzymać „patato players” (sam grałem na marchewce ze sznurkiem więc no offence miśki). Więc idziemy w półśrodki i pozwalamy na grę każdemu. O ile w trybie bitw zręcznościowych nie stanowi to większego problemu (znaczniki), tak na RB jest to ciężkie, nie mówiąc już nawet o symulacji gdzie nawet poruszona gałąź to znak na salwę we wzruszone miejsce.

No dobrze, czyli kwestie czym jest ULQ, jak on wygląda, jakie przewagi daje oraz czemu znajduje się w naszej grze, poruszyliśmy. Teraz czas na problem powtórek, z jakimi często spotykam się u graczy. Dużo z nich po zaistnieniu „dziwnej” sytuacji pokroju super-mega-ultra strzału przez krzaki, dom bądź inny element posądza innych o „cheaty”. Po pierwsze. Obejrzyj powtórkę serwerową. Ta, którą posiadasz na swoim PC, pokazuje co się działo w bitwie, z Twojej perspektywy. Ta pobierana z serwera Ganijinu zawiera czyste dane o położeniu, zmiennych występujących w grze bez uwzględnienia artefaktów pokroju źle dobranej tekstury lub opóźnienia serwer-host. Znajdziesz ją tutaj. Logujesz się na swoje konto, wybierasz interesujący Cię tryb, zaznaczasz typ rozgrywki oraz rodzaj bitwy.

Po znalezieniu tej interesującej Cię wchodzimy w tym samym momencie do gry (na stronie, jak i w grze trzeba być zalogowanym z tego samego konta). Następnie wciskami „View replay” gdzie zostaniemy przeniesieni już w grze, automatycznie do powtórki. Pamiętajcie, by powtórki uruchamiać na najniższych dostępnych ustawieniach. Nigdy nie wiadomo czy taki gracz właśnie dzięki temu mógł Cię łatwiej trafić.

Oczami Graczy

Dla graczy War Thunder którzy uczestniczyli na naszym polskim forum, sama nazwa powinna dać do myślenia. Sekcja luźnych komentarzy jakie udało mi się wyłapać od graczy tych starszych stażem oraz tych młodszych. Przedstawiamy, Oczami Graczy!

The post Ultra Low WarThunder czyli jak bardzo drzewa w grach są krzywdzone. appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

US Navy PB4Y-1P Liberator, SNB-2P, F4U-5P Corsair, F6F-5P Hellcat, F8F-2P Bearcat, F9F-5P Panther, and F2H-2P Banshee aircraft in flight, August 1952.

Grumman F8F Bearcat był jednym z najlepszych, tłokowych myśliwców morskich w służbie US Navy. Była to także ostatnia seria myśliwców tłokowych przeznaczonych dla marynarki, których historia została zapoczątkowana wraz z samolotem FF-1 z 1931 roku. Projektowany był przede wszystkim jako maszyna przechwytująca zdolna operować z dala od statku macierzystego. Nigdy nie wykorzystany bojowo podczas drugiej wojny światowej, lecz pewna ilość maszyn, odgrywała ważną role podczas wojny w Indochinach wraz z francuskim Armée de l’Air i Tajskimi Królewskimi Siłami Powietrznymi. Znaczna część tych samolotów znalazła drugie życie na rynku cywilnym, jako pospolite zabawki.

Grumman oznakował nowy projekt jako G-58, zaczynając prace w 1943 roku. Był to dolnopłat, w układzie skrzydeł laminarnym w całości wykonany z metalu. Poprawiono ochronę pilota oraz dodano samo uszczelniające się zbiorniki paliwa. Dodano 5 łopatkowe śmigło oraz zmniejszono wagę o 1200 kg, dzięki czemu prędkość wznoszenia wrosła o 30% w porównaniu do swego poprzednika, F6F Hellcat. Będąc mniejszym oraz lżejszym, Bearcat był ciągle napędzany tym samym silnikiem Pratt & Whitney R-2800 używanym w F7F. Zapewniło to wspaniałą tolerancje energii, szczególnie w wspinaniu. Poprawiono aerodynamikę maszyny. Samolot konstruowany był do wytrzymania przeciążeń dochodzących aż do 9 G. Wzorując się na innych samolotach, słabym punktem każdego samolotu było to, iż w razie odstrzelenia jednego z skrzydeł, doskwierał brak zachowanej symetrii. Inżynierowie rozwiązali to w ten sposób, dodając w kluczowych miejscach małe ładunki wybuchowe dzięki którym pilot mógł odstrzelić dobry, kawałek skrzydła. Paradoksalnie dzięki temu zwiększało to szanse przeżycia pilota. gdyż wtedy zachowana była symetria maszyny. Jednak ta nowinka nie zawsze działała tak, jak twórcy by chcieli, więc zaprzestali jej stosować, gdy podczas rutynowej konserwacji, jeden z pilotów US Navy został zabity przez detonacje ładunku – całkowicie przypadkowo.

Dwa prototypy zostały zamówione przez Marynarke Wojenną USA, 27 października 1943 roku, z oznaczeniem XF8F-1. Pierwszy samolot wzbił się w powietrze już 21 kwietnia 1944 roku (inne źródła podają 13 kwietnia 1944) i napędzany był silnikiem P&W R-2800-22. Podczas lotu testowego wyszły następujące wady:

1. Kokpit był mały.
2. Trymy nie działały poprawnie.
3. Słaba stabilność samolotu w locie.
4. Wskaźnik prędkości był źle wykalibrowany
5. Dopuszczalna prędkość wysunięcia podwozia musiała zostać zwiększona
6. Konieczna zmiana uzbrojenia – 6 x .50 to stanowczo za mało.

Grumman w odpowiedzi wystawił model F8F-1B z 20 mm działkami oraz poprawionymi błędami swej poprzedniej wersji.

Firma poszła jeszcze dalej, konstruując w 1948 F8F-2 z wieloma usprawnieniami, wliczając w o dodatkowe osłony, poprawioną pionową stabilizacje działek oraz w pełni automatyczne, napędzane elektrycznie działka AN/M3.

W 1946, rekord czasu potrzebnego na osiągniecie danego pułapu, został pobity właśnie przez Bearcata. Czas to 94 sekundy, a wysokość – 7620 metrów czyli około 80 metrów na sekundę!

• W grze

„Misiokot” – z takim pojęciem możecie spotkać się kiedy spytacie o F8F, szczególnie w wersji 1B. Oczywiście jest to błędne tłumaczenie, ale że przyjęło się na naszej arenie takie pojęcie, niech tak zostanie. Samolot z klasyfikacją bitewną 6.3 umiejscowiony na IV erze. Dużo zawodowo grających drużyn wybiera go czy to do losowych bitew pancernych, jako doskonały samolot semi-premium po zakupie talizmanu bądź jako wół roboczy SQB czyli squadron battles, popularne „dywizjonówki”. Świetna retencja energii, duże możliwości konfiguracji uzbrojenia podwieszanego oraz fe-no-me-nal-ne działka elektryczne AN/M3 załadowane podstawową taśmą (najskuteczniejsza, konfiguracja pocisków to HEF-T, HEF-T oraz API-T) czynią z niego maszynę wielozadaniową. Już sama możliwość rozpędzenia go do, bagatela, 650 km/h w locie poziomym przy ziemi a dochodząca nawet do 670 km/h z ręcznym sterowaniem silnikiem, czynią go jednym z najszybszych tłokowców. A to cecha pożądana zwłaszcza, że potrafi nas rzucić na wczesne myśliwce odrzutowe. Z prawie każdym, prócz Hortena 229, polecam wchodzić w dogfight. Odrzutowiec po paru zwrotach zacznie energie tracić, a Wy dzięki potędze swojego silnika, będziecie mieli ciągle nad nim przewagę. Jednakże już spora cześć graczy na tym poziomie nie daje się wciągnąć w tak proste zagrania. Chociaż pewnie spotkacie inżynierów lotnictwa którzy zaczną się z Wami kręcić. Maszyna przyjemna w pilotażu, szybko zbierająca energię. Wytrzymać swoje na przeciążeniu może, ale do pewnych granic. Kręcenie się powyżej 700 km/h to zły pomysł. 826 sztuk amunicji do czterech działek 20 mm starczają na bitwę spokojnie. Dodać można że w przypadku rozgrywki z czołgami T-44 w wersji 85/100/122 możemy od góry spokojnie przebić pojazd samym uzbrojeniem ofensywnym. Zaletą także jest wyśmienity rolltate.

http://www.aviation-history.com/grumman/f8f.html

The post Profil maszyny: F8F Bearcat appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

Nakjiama Ki-84 Hayate, znany jako „Frank” w żargonie alianckim, był jednym z najlepszych samolotów IJAAF biorącym udział na Wojnie na Pacyfiku. Wliczając otwartą konstrukcje kokpitu oraz wciągane podwozie, ten całkowicie metalowy, jednoskrzydłowy *dolnopłat siał postrach w sercach amerykańskich lotników. Sukcesywnie zastępował zasłużone w boju, wcześniejsze samoloty Nakajima – Ki-43 Hayabusa oaz Ki-44 Shoki.

Zarys samolotu czyli jego makieta oraz wstępne, zakładane dane techniczne, skończono w listopadzie 1942. W ostatnim tygodniu marca 1943, pięć miesięcy po akceptacji prototypu, pierwszy samolot pod oznaczeniem 01 został wypuszczony z taśmy produkcyjnej. Wyposażony w silnik Ha-45-11 (Ha 45 11-Gata lub Ha-45 Model 11), generujący 1800 KM przy starcie. 4 metalowe łopaty śmigła o łącznej rozpiętości 3 metrów.

Ki-84.01 został w sekrecie przetransportowany na lotnisko Ojima, gdzie prawdopodobnie wystartował po raz pierwszy. Prototyp został wysłany do Koku Shinsabu (Jednostka Centralna Lotów Testowych) w celu przeprowadzenia badań na samolocie. Pilotem odpowiedzialnym za oblot został pilot-tester IJAAF, Shosa Jozo Iwahashi. W sierpniu 1943 Shosa przyleciał prototypem do Rikugun Hiko Gakko (Army Flying School) umiejscowione w Akeno, dystrykt Mie. Pokazał nowy samolot instruktorom i kadetom tej szkoły. Iwahashi zrobił pokaz akrobatycznych umiejętności i wylądował, zatrzymując swoją maszynę na dystansie mniejszym niż 400 metrów. W jego opinii, Ki-84 był wybitnie prosty w pilotażu nawet dla młodych i niedoświadczonych pilotów, gdzie weterani zrobią z niego przerażającą broń. Prezentacja nowej, śmiertelnej dla wroga „zabawki” znacząco podniosła morale wszystkich tam zgromadzonych. Od dowództwa aż po szeregowych.

Pierwsze seryjne Ki-84 produkowano od kwietnia 1944 roku. Miały one zmieniony układ wydechowy o mniejszych stratach mocy, każdy cylinder miał indywidualny wylot skierowany w tył co dawało dodatkowo efekt odrzutu, spowodowało to wzrost prędkości maksymalnej o 15 km/h. Zrezygnowano z zaczepu bomb pod kadłubem na rzecz *pylonów pod skrzydłami. Chrzest bojowy Hayate miało miejsce w Chinach, sierpnia 1944 roku przeciwko lotnictwu Stanów Zjednoczonych. Nowe myśliwce, pozbawione mankamentów swoich poprzedników, zyskały uznanie i akceptacje najlepszych japońskich pilotów. Myśliwce te walczyły również nad Okinawą, przeciwko wojskom amerykańskim wykonując ataki na cele naziemne przy pomocy uzbrojenia strzeleckiego i bomb, a także przechwytując samoloty przeciwnika. Hayate nie był szybszy od samolotów P-51D Mustang i P-47 Thunderbolt, ale z uwagi na wysoką prędkość wznoszenia był trudny do przechwycenia przez samoloty amerykańskie. Prędkość wznoszenia na pułap 5400 metrów w czasie 5 minut 54 sekund była niemożliwa do osiągnięcia przez jakikolwiek samolot aliantów.

*dolnopłat – samolot jednopłatowy o płacie umocowanym u dołu kadłuba.

*pylon – zaczepy które podtrzymują uzbrojenie podwieszane – bomby i rakiety.

Ki-84 ko Hayate gdzieś nad Chinami, rok 1944.

• W grze

W grze występują 3 wersje tego samolotu. Ko, otsu i hei. Różnią się one tylko uzbrojeniem. Formalnie, parametry lotu pozostają takie same. Osobiście skupię się na wersji otsu.

Ki-84 otsu jest pierwszym, prawdziwie szybkim Japońskim samolotem na swoim battle ratingu. Wyposażony w silnik zapewniający 2000 KM dający parametry samolotu zbliżone do legendarnego P-51 D-30 Mustanga. Jednakże, w przeciwieństwie do Mustanga, Ki-84 posiada lepszą charakterystykę skrętu oraz wspinania dzięki lżejszemu kadłubowi. Maszyna ta jest również pierwszą, masowo produkowaną wersją wyposażoną w opancerzone szkło kokpitu oraz opancerzone płaty skrzydeł. Jednak nie jest to latająca perfekcja. Przy prędkości powyżej 630 km/h, stery kierunku sztywnieją przez co kontrowanie przeciwnika staje się niemożliwe. Dużym plusem nacji japońskiej są starty z powietrza. Typowy przykład to mapa Nowa Gwinea gdzie dobrze rozegrana przewaga jaką dostajemy na start czyli przewaga wysokości nad startującym przeciwnikiem, pozwala zmielić amerykańską drużynę w pył. Jednak są mapy gdzie przeciwnik ma te przewagę po swojej stronie, na przykład mapa Iwo Jima. Dużym minusem tej maszyny jest spora podatność na podpalenia, a w szczególności przez M2 i M3 Browning kalibru 12.7mm. Samolot doskonale znosi przeciążenia ujemne, nie gubiąc skrzydeł, dzięki czemu możemy pozwolić sobie na dużo, dużo więcej w porównaniu np. do Spitfire – z silnikiem Merlina oraz Gryfona. Należy także rozpatrzyć poszczególne wersje uzbrojenia. Pierwszy w drzewku, Ki-84 ko ma „ofensywę” niezbyt skuteczną. Wersja druga, tutaj otsu, posiada już sprzęt zdolny dobrze pokąsać przeciwnika. Wersja ostateczna, przy dobrym nacelowaniu, nie zostawia z wroga nic poza kupą oleju oraz stali. Co ciekawe mimo różnego uzbrojenia znacząco różniących się masą, Flying Model maszyn zostaje taki sam. Grindowanie tej linii jest bardzo przyjemne. Warto wspomnieć o użytkowaniu tego samolotu w różnorakich turniejach pokroju Thunder League czy Gladiators. Dobra porada: kiedy nie możemy nic  zestrzelić bo został jeden B-25J i ucieka, zostaje nam znęcanie się nad czołgami lekkimi wroga. Działka 20 mm na każdej amunicji bez problemu sobie z nimi radzą(które występują w drużynach przeciwnych, na mapach zlokalizowanych na Pacyfiku, wyjątkowo często) Grając nim musimy mieć na uwadze jego zalety:

• lżejsza, Japońska wersja Mustanga,
• dobre osiągi silnika na wysokości do 4.000 metrów,
• dobre wspinanie się,
• skłonność samolotu do osiągania ogromnych prędkości w locie nurkowym (jak na myśliwce japońskie), co przy blokującym się usterzeniu może być problematyczne,
• doskonała akceleracja,
• doskonała manewrowość przy niższych prędkościach,
• dobra retencja energii.

A teraz krótka lista wad:

• jednak ciągle niższa prędkość nurku w porównaniu do samolotów USA,
• wolniejszy od samolotów innych nacji,
• pierwsze wersje maszyn mają uzbrojenie poniżej przeciętnej. Dobrze zaczyna robić się dopiero przy wersji otsu,
• łatwe w uszkodzeniu poprzez ostrzał.

The post Profil maszyny: Nakajima Ki-84 Hayate appeared first on rykoszet.info.

Oto zawitał do nas kolejny artykuł z cyklu „Mechanika gry„!

W dzisiejszym artykule zajmiemy się ekonomia gry. Let’s begin !

Wstęp

Wstępnie musimy zaznaczyć że cała gra oparta jest na modelu F2P – free to play. Oznacza to że wewnętrzny rozwój zawartości możliwy jest bez wydawania swoich realnych pieniędzy. Jest to niestety bardzo mozolna praca przez co niektórzy zniechęcają się do gry. W tym artykule postaram się omówić części już znane albo i nie, niuanse związane z ekonomią gry.

Spis treści

• Waluta w grze
• Doświadczenie (XP)
• Talizman
• Bonusy
• Tryb gry a zarobki
• Posiadanie konta premium
• War Bonds – obligacje wojenne
• Trofea bitewne
• Trofea – hazard
• Daily Reward
• Koszta napraw i ceny uzbrojenia
• Wymiana doświadczenia za Złote Orły
• Wagery
• Rozkazy
• Turnieje i wydarzenia – kilka słów 

Waluta w grze

Podstawowa waluta w grze czyli Srebrne Lwy  , zarabiane są poprzez wykonywanie akcji w grze takich jak niszczenie wrogich pojazdów, wygrywanie skrzynek z trofeami wojennymi, wykonywanie „wagerów” – zakładów o SL albo o ZO.

Złote Orły albo „Złote Wrony” uzyskujemy poprzez wykonywanie zadań, wygrywanie turniejów, kupno za własną gotówkę bądź branie udziałów w różnorakich eventach.

Doświadczenie (XP)

Punkty badań, bo tak w naszej grze nazywamy XP, uzyskujemy podobnie co pieniądze, poprzez wykonywanie akcji w rozgrywce. Różne maszyny mają odmienne mnożniki do doświadczenia niekiedy wręcz kolosalnie różniące się na tle konkurencji. Dla osób grających w WoT które zaczynają grę w WT, może być to dość dużym zdziwieniem. Co ciekawe lub nie, kwestia expu została tu rozwiązana w inny sposób. W WoT, jeżeli chcemy wyekspić dany pojazd musimy grać jego poprzednikiem. Tutaj, żeby przejść dalej musimy wyekspić daną ere, od I aż do IV i V jako ostatniej.

Cały szczebel możemy grindować za pomocą jednego pojazdu!. Dla przykładu niech posłuży nam drzewko japońskie. Jak widzimy, kiedy nie mamy ochoty grać danym pojazdem, nie musimy nim się trudzić. Wystarczy obrać swój ulubiony (dla przykładu Ha-Go Commander) i wybadać daną erę. Czyli w skrócie każda era w nacji ma swoją pulę potrzebną do zdobycia by przejść wyżej. Pula ta to suma doświadczenia z 6 pojazdów (wykluczając „premki” gdyż one liczą się jako jedna wybadana i zakupiona maszyna). Po jej osiągnięciu i zakupie tychże 6 maszyn, uzyskujemy możliwość wejścia na wyższy poziom.

Talizman

Talizman to booster który kupujemy na dany samolot. Po zakupie otrzymujemy +100% do zdobywanych punktów badań, niezależnie od trybu. I tak na przykład: chcemy kupić sobie pojazd premium ale nie mamy aż tyle pieniędzy. Co w takim wypadku zrobić? A no kupić właśnie talizman. Mamy swój ulubiony pojazd którym gra nam się wyśmienicie. Nic nie stoi na przeszkodzie by go kupić. Nie dość że czerpiemy radość z rozgrywki to jeszcze dobrze kosimy doświadczenie a przy tym zaoszczędzimy nawet 1/3 ceny ZO której warty jest pojazd premium.

*UWAGA* – talizman to dobra alternatywa gdy chcemy zdobywać o 100% więcej doświadczenia. Nie daje on jednak +100% do zdobywanych kredytów! Miejcie to na uwadze.

Bonusy

Różnorodność w dostępności poszczególnych kart bonusowych i przedmiotów (tzw. doładowań) daje nam nieograniczony wybór w wyborze dodatkowej opcji. Będziemy mogli zwiększyć liczbę srebrnych lwów lub punktów doświadczenia podczas bitwy. W grze można zakupić specjalny bonus wyłącznie dla siebie lub także całej drużyny. Naturalnie, karty z bonusami są ograniczone w użyciu – niektóre poprzez aktywację na określony czas, w innym przypadku będzie to ilość bitew. Każda z kart jest różna, przynosząc inne korzyści i działając na innych, lecz podobnych zasadach. W przypadku aktywacji przez członków oddziału kilku kart podczas jednej bitwy, są one logiczne dodawane od doładowania o najwyższym bonusie ( będącym w tym momencie najkorzystniejszym dla graczy), do tego o najmniejszym, Wzór na obliczanie korzyści, które płyną ze wszystkich kart przedstawia się następująco – B1 + B2 * 0.6 + B3 * 0.4 + B4 * 0.2 + BN * 0.1

Tryb gry a zarobki

W każdym z dostępnych poziomów trudności rozgrywki, występują różnice. Dużo nowych graczy po odkryciu że na trybach RB/SB zarabia się więcej i expi lepiej ochoczo przechodzi na nie. Jednak czy aby słusznie? Wszystko zależy jakim graczami jesteśmy. Nie będę się wgłębiał nad wyższością trybu jednego nad drugim i odwrotnie. Z punktu ekonomicznego na długich bitwach symulacyjnych (czasami 10 minut lub 2-3 h latania przy dobrych wiatrach) można zdobyć bardzo mało lub wagon kasy i expa. Grając ciut krótsze RB (10-40 minut średnio) można zdobyć te samą ilość XP lecz trochę mniej kredytów. Grając intensywne AB (10-15 minut) zdobywamy już wiele mniej lecz trup się sieli gęsto więc i zarobek dobry. Wybór zależy od Was. Przedstawię Wam tylko tabelki z samolotu premium USA Spitfire na każdym z trybów.

Posiadanie konta premium

Czym jest konto premium, przedstawiać Wam, graczom nie muszę. Jedyne co mogę dodać od siebie to wartości do zarobków i doświadczenia jakie ono podbija oraz własne spostrzeżenia.

Po pierwsze, konto przyspiesza badanie maszyn – dzięki kapitanie Oczywisty!. Po drugie, część osób czasami po skończeniu się KP odpuszcza sobie grę bo już tak szybko to nie idzie (tutaj cholerna katorga to zdobywanie podstawy czołgisty – gaśnicy i zestawu naprawczego, na wyższej erze). Po trzecie, czy konto premium jest opłacalne?Zależy od sytuacji. Sam osobiście kupuje „premkę” tylko wtedy gdy wiem że będę miał czas na grę by zmaksymalizować korzyści z jego posiadania. Inni znów kupują je na tygodnie, miesiące, bądź lata (sic!) – bo tak wygodniej i tutaj takie osoby mają też rację.  Pamiętajmy że premka przemija a maszyna już nie, więc podchodzimy do tego tematu racjonalnie. Możecie napisać w komentarzu jakie jest Wasze podejście do konta premium

 War Bonds – obligacje

Obligacje wojenne to ciekawy sposób by zachęcić graczy do ciągłego grania, nie dużo bo może godzinkę bądź dwie dziennie ale jednak. Polegają one na wykonywaniu różnych zadań pokroju zniszcz 10 lekkich czołgów bądź zajmij 1-3 miejsce w drużynie pod względem punktów w uzyskanych w bitwie. Co dzięki temu otrzymujemy ? Maszyny premium, boostery, wypożyczenie maszyn premium na pewien okres czasu tj. od 1 do 3 h oraz różne naklejki, krzaki i ozdoby. Pełna lista zadań do wykonania jest CHOLERNIE długa więc pozwolę sobie wkleić link zewnętrzny z wszystkim opisanymi zadaniami. Od siebie dodam iż nagrody niekiedy są strasznie atrakcyjne jak ostatni Wetmore’s P-51D-10 Mustang (od pewnego czasu unikat) albo takie które można za grosze samemu kupić a są prawdę mówiąc słabe (jak Ram II warty 1150 golda, a potrzeba było zdobyć 3200 punktów w 28 dni). Dziennie za wykonanie zadań dla II – III – IV ery dostajemy 160 punktów. Reset następuje co 24h po czym znów możemy je zdobywać.

Trofea bitewne

No i tutaj już nawet moja wiedza po części mnie zawodzi. Formalnie są one nagrodą za odbytą bitwę. W praktyce jest to jedna wielka, losowa niewiadoma. Czasami po bitwie z 7 zestrzeleniami na SB nic nie otrzymamy a niekiedy po przedwczesnym zejściu w 3 minucie lotu, dostaniemy zniżkę na maszynę premium od 10 – 75 %. W paczce można otrzymać talizmany, boostery, ZO, modyfikacje do maszyny, testowe pojazdy premium, wagon Srebrnych Lwów lub zadania bitewne i podwójne użycia. Słowem całkowity random.

Trofea – hazard

Trofea kupowane w sklepie z przedmiotami, są formą hazardu polegającą na kupnie danej paczki z nadzieją na wylosowanie interesującego nasz przedmiotu. Warta 299 ZO, zawiera różne maszyny, czyli te najbardziej pożądane przedmioty jak i wagery, konto premium na 3 dni, 300 ZO, 120 000 SL.

Daily Reward

Nagroda za codzienne zalogowanie się do gry. Cel jest oczywisty. Nagrody już nie

Co 14 dni mamy szanse na zdobycie maszyn premium, jazdy testowej na dany okres, 100 sztuk złota, składu Srebrnych Lwów wraz z lokomotywą, boosterów, zakładów bitewnych. Pomiędzy 14 dniem zdobywamy kasę, zakłady i boostery. Nie ma znaczenia czy logujemy się 400 dzień czy 1. Też znów mamy tu całkowity random.

Koszty napraw i ceny uzbrojenia

Dawno dawno temu, kiedy miasto Kursk i jego okolice był spokojnymi terenami a Ivan wraz z Hansem urządzali wyścigi Mausów, deweloperzy kombinowali jak by tu urozmaicić życie gracza. Postanowili w pocie czoła zmieniać koszta napraw. Dochodziło do sytuacji wręcz komicznych.  Wyobraźcie sobie sytuacje kiedy odrzutowiec z 1952 roku czyli Sabre F-86 F-2 był tańszy w naprawię niż samolot z 1944 roku czyli Ki-84. Koszta napraw rzędu 60.000 SL siały strach w sercach i grozę w wirtualnych portfelach graczy. Czemu tak było?. Ano dla balansu. Jednymi maszynami gracze grali z chęcią innymi już nie. I tak by karcić spam Hayate (bo tak nazywa się samolot Ki-84) zmieniano koszty napraw. Oczywiście nie tylko tej maszyny a wszystko co tylko miało skrzydła. Rzecz jasna teraz jest już o niebo lepiej ale ciągle możecie oglądając karty pojazdów,  trafić na kwiatki (polecam popatrzeć na koszta napraw właśnie samolotów japońskich IV-V ery, ubaw po pachy).

Po tym jakże nostalgicznym co ciekawym wstępie przejdźmy do konkretów. W naszej karcie ewidencyjnej pojazdu, możemy sprawdzić ile MAKSYMALNIE zapłacimy za CAŁKOWICIE zniszczony pojazd. Czytaj,  bliskie spotkanie trzeciego stopnia z skałą. Zapłacimy mniej jeśli np. wylądujemy na szczerym polu z połamanymi skrzydłami czyli, jeśli nie chcecie płacić kokosów warto płynnie, gdy macie szansę, wylądować niż wyskakiwać z pojazdu.

Teraz koszta pocisków. Zawsze, każdy czołg pociski podstawowe ma za darmo. One jak i ammo HE. Dopiero to co odblokujemy  w modyfikacjach pojazdu, staje się płatne. I tak np. amunicja HEAT-FS lub pociski podkalibrowe mogą kosztować grosze, 80 do 400 SL aż po 1600 za strzał. A uwierzcie mi, Leopard I który spamuję kumulacyjnymi i nie trafia (o zgrozo) jest prawdziwą studnią bez dnia. Cenę pocisku sprawdzicie osobno dla każdego pojazdu w zakładce modyfikacja i najechaniu na dostępne rodzaje amunicji.

W samolotach amunicja do uzbrojenia ofensywnego i defensywnego jest relatywnie tania. Droższe są już podwieszki takie jak bomby czy rakiety. Choć to dalej groszowe sprawy.

Wymiana doświadczenia za Złote Orły

Za grę otrzymujemy Punkty Badań. To już wiemy. Razem z nimi dostajemy Wolne Punkty które pozwalają nam za „drobną” opłatą w postaci Złotych Orłów, wybadać interesującą nas maszynę. Przelicznik to 1 Złoty Orzeł – 45 Punktów Badań. Teraz zaczyna się zabawa. Podzielmy to na trzy kategorie:

1. Badanie całej maszyny
2. Badanie końcówki maszyny
3. Badanie modyfikacji.

Ad.1

Jeśli mamy taki kaprys i wolne pieniądze, kupujemy walutę premium i badamy cały pojazd. Tylko że jeśli chcemy sobie odkryć nisko poziomową maszynę, nie ma sprawy. Jeszcze ujdzie. Przy badaniu wysoko erowych pojazdów jest to straszliwie nie opłacalne. Lepiej kupić konto premium przy okazji zarabiając pieniądze i szkoląc załogę niż inwestować w stratny biznes. Możemy na tym wyjść jak Zabłocki na mydle.

Ad.2

Tutaj sprawa jest jasna. Brakuje nam do pojazdu kawałka doświadczenia (ten „kawałek” definiujecie już sami) więc doekspiamy. Zazwyczaj kwoty w granicach od 1 do 300 golda.

Ad.3

Często zdarza się że mamy dość grania daną maszyną bo nie mamy na niej np. gaśnicy bądź zestawu naprawczego. W takim wypadku możemy wykupić daną modyfikacje za pewną ilość ZO. A to ile już golda będzie potrzebne jest sprawą osobną. Każdy pojazd ma określony swój cennik. Ale ceny oscylują w granicach od 60 ZO za modyfikacje pojazdów I ery aż do 500 ZO za modyfikacje wymagające ogromną ilość doświadczenia jak dla przykładu silnik, na niszczycielu czołgu Jagdtiger – 80.000 XP

Wagery

„Wager” czyli z języka angielskiego „zakład”, to forma zdobycia SL bądź ZO. Za cele postawione przez zakład a które my wykonujemy, dostajemy określoną pule pieniędzy.

Rozkazy

Rozkazy to krótkie, parominutowe wspomagacze które aktywowane są w bitwie. Klikamy domyślnie klawisz „M” po czym w prawym dolnym rogu pojawi nam się przycisk „Aktywuj rozkaz”. Na bitwę można aktywować tylko 1 (działają na trybie RB/AB).

Porady:

• rozkazy „Ziemia-powietrze” i „Powietrze-powietrze” aktywujemy gdy jesteśmy pewni serii fragów. Dla przykładu lecimy bombowcem, nadlatujemy nad cele takie jak kolumna czołgów etc. Normalnie za 1 zniszczony obiekt dostaniemy np. 3000 kredytów. Po aktywacji będzie już 9000 kredytów. Tak samo z samolotami. Tutaj już ciężej to wyliczyć ale zasada ta sama.
• rozkaz „Polowanie na oślep” jest przydatny gdy zostajemy na jednego przeciwnika, uciekającego spoza naszego zasięgu wzroku. Po aktywacji, zostanie on oznaczony nawet do odległości 30 kilometrów. Czas trwania to 6 minuty po czym następuje zmiana na członka w naszej drużynie i odwrotnie. Liczba zmian to 5.

Turnieje i wydarzenia – słów kilka

Jak w każdej grze MMO, tak i tu, ogromna większość graczy po osiągnięciu swojego celu w rozgrywce i zdobyciu doświadczenia próbuje swych sił na arenie wyższego poziomu – turniejach.

Tutaj gracze zmagają się o ZO albo, jak ostatni IEM 2017 pokazał – o dobra wymierne. Jeśli i Wy chcecie spróbować swych sił, pod tym likiem, logując się na własne konto WarThunder, zapisujecie się w interesującym Was turnieju lub tworzycie drużynę po czym w samej grze w  dostaniecie powiadomienie o w zakładce zaproszenia – „Dołącz do bitwy turniejowej”. Więc, co mogę więcej powiedzieć. Powodzenia wirtualni Gladiatorzy oraz wysokich lotów!.

Mam  nadzieje że cykl „Mechanika gry” pomógł Wam, w nawet minimalnym stopniu podniesieniu swoich umiejętności. Dziękuję wszystkim za pozytywny feedback jak i za krytykę. Każdy odzew napędza do pracy. Napiszcie proszę w komentarzu o czym miałby być następny poradnik.  

Poniżej zamieszczam post w języku angielskim jak dołączyć do turnieju gdyby ktoś miał problemy. Nie jest on ciężki w zrozumieniu, więc Wujek Google raczej potrzebny nie będzie.

[eSport] Serwis Turniejowy tss.warthunder.com – FAQ

The post Mechanika gry [cz.6]: Ekonomia oraz turnieje appeared first on rykoszet.info.

Oto zawitał do nas kolejny artykuł z cyklu „Mechanika gry„!

W dzisiejszym artykule zajmiemy się załogą, zarówno w powietrzu jak i na ziemi. Let’s begin !

Spis treści:

• Poziomy kwalifikacji
• Załoga – jednostki naziemne 
• Załoga – jednostki powietrzne 
• G-lock
• Załoga a tryb i maszyna – samoloty
• Jak rozwijać załogę?
• Kwalifikacje
• Załogi, sloty i punkty odradzania
• Przyśpieszone szkolenie załóg

WSTĘP 

Wyszkolona załoga dodaje atrybuty i możliwości jakich normalnie nie da się uzyskać na czystym slocie. Jest to sposób  symulowania i pokazania różnic między weteranem a świeżakiem dostarczonym na front.

Poziomy Kwalifikacji 

Gracze mogą ulepszać swoje załogi na trzy sposoby – wydając punkty załogi zdobyte w bitwie, kupić punkty za Złote Orły i inwestować w kwalifikacje za Srebrne Lwy. Po zakupieniu maszyny i wprowadzeniu jej na slot, gracz otrzymuje załogę z efektywnością na poziome 50%. Dostępne są trzy stopnie zaawansowania: załoga obecna – czyli czysta bez żadnego przeszkolenia, załoga na poziomie eksperta – możliwa do kupienia za SL po osiągnięciu danego poziomu slotu oraz Asi – najbardziej doświadczona ekipa, stanowiąca wraz z Graczem, postrach od pól Kurska i błotniste pola Normandii.

Piloci:

W przypadku jednostek naziemnych sprawa wygląda trochę inaczej. Gracz otrzymuje załogę z 40% wyszkoleniem. Kwalifikacja eksperta podnosi umiejętności o 30 punktów a szkolenie dostępne za Złote Orły – As – dodaje kolejne 20 punktów. 10 % dodaje umiejętności dowódcy nazwana „Przywództwem”

Czołgiści:

Załoga – jednostki naziemne 

W ekipie pancerniaków możemy wyróżnić 5 członków który każdy z nich posiada swoje osobiste umiejętności:

Obsługa naziemna 

Zakładka wspólna dla czołgów i samolotów

• Szybkość naprawy – umiejętność mechanika. Wpływa na czas potrzebny do naprawy maszyny, zarówno w hangarze jak i na lotnisku. Czas naprawy pojazdy lub samolotu, zarówno w hangarze jak i w terenie (tutaj chodzi o czas „darmowej naprawy”) zmniejsza się 3-krotnie, jeśli umiejętność jest w pełni rozwinięta.
• Stopień naprawy – umiejętność mechanika. Najwyższy poziom maszyny, który mechanik może naprawić. Jeśli na przykład nasz mechanik wyszkolony jest na 3 stopniu a chcemy naprawić maszynę z 4 ery, zostanie nadana stosowna kara do czasu darmowej naprawy.

Wspólne 

• Bystry wzrok

• Naprawy polowe

• Zwinność 

• Żywotność

Specjalne

Kierowca

• Prowadzenie pojazdu

Działonowy

• Celowanie

• Wyznaczanie odległości

Dowódca

• Przywództwo

Ładowniczy

• Przeładowanie działa

Radiooperator/Strzelec KM

• Celność naprowadzania artylerii

• Czas wzywania artylerii

• Komunikacja radiowa

Załoga – jednostki powietrzne

W ekipie lotników można wyróżnić 3 główne już zakładki:

Pilot

• Bystry wzrok

• Widoczność

• Odporność na przeciążenia

• Wytrzymałość

• Żywotność

Strzelcy

• Liczba doświadczonych strzelców

• Celność ostrzału

• Precyzja ostrzału

• Odporność na przeciążenia

• Wytrzymałość

• Żywotność

Obsługa naziemna

• Szybkość naprawy

• Stopień naprawy

• Szybkość przeładowania

• Konserwacja uzbrojenia

G-LOC

G-LOC czyli przeciążenia działające na pilota wykonującego podniebne akrobacje, to jedne z najbardziej podstępnych rzeczy. Dzieje się tak dlatego że wykonanie manewru przy samej ziemi może spowodować utratę przytomności pilota który w porę nie odzyska już przytomności. Jak się przeciw temu zabezpieczyć ?. Jeden sposób to rozwój pilota. Przede wszystkim musimy zainwestować punkty w zakładce „Odporność na przeciążenia” i „Wytrzymałość”. Drugi sposób to skafander przeciw przeciążeniowy. Dostępny jest na wyższych erach tj. IV i V.

Załoga a tryb i maszyna – samoloty

Ważnym aspektem rozwijania załogi jest tryb na którym gramy. Dla przykładu porównajmy bitwy zręcznościowe i realistyczne. W tych pierwszych przeładowanie następuje w powietrzu automatycznie, po naciśnięciu klawisza bądź skończeniu się dostępnej amunicji a na realistycznych dopiero po wylądowaniu na lotnisku. Teraz całe sedno sprawy. Mówiąc tu o stricte myśliwcach, przeładowanie działek nie jest aż tak bardzo ważne. Inna sprawa ma się z bombowcami na RB/SB/AB. Tutaj już każda sekunda liczy się i to bardzo. Tak samo kiedy nie latamy bombowcami nie ma sensu ładować punktów w zakładkę „Strzelcy”.

Jak rozwijać załogę?

Liczba punktów przydzielonych do szkolenia załogi zależna jest od liczby Punktów Badań zdobytych w danej bitwie. W Bitwach Realistycznych i Symulacyjnych otrzymasz około 1% ogólnych punktów, które zostaną przypisane samolotowi, który brał udział w bitwie; w Bitwach Zręcznościowych współczynnik ten wynosi 3%, aczkolwiek doświadczenie rozdzielanie jest pomiędzy kilka załóg. Zawsze sprawdzajcie, czy po bitwie z okienku załogi nie pojawiła się ikona głowy pilota. Srebrna oznacza, iż można rozdzielić pewną liczbę punktów; złota oznacza, że tych punktów nazbierało się już sporo!
Punkty doświadczenia używane są do rozwijania umiejętności. Im wyższy poziom umiejętności, tym większa liczba punktów doświadczenia jest potrzebna do jego rozwinięcia.

Poniżej opiszę bardzo ogólne szablony w jakich można rozwijać swoje załogi. Oczywiście po pewnym czasie wszystko się zatrze między sobą i każda załoga będzie maksymalnie dopakowana.

• Myśliwiec – jako że tutaj głównie stawiamy na wytrzymałość pilota i celności uzbrojenia ofensywnego, rozwijamy umiejętności w zakładce Pilot oraz Obsługa naziemna zwracając szczególną uwagę na parametry takie jak : Odporność na przeciążenia, Wytrzymałość, Żywotność oraz Konserwacja Uzbrojenia.
• Bombowiec – tutaj możemy praktycznie odstawić zakładkę pilota skupiając się na Strzelcach i Obsłudze naziemnej. Zwracamy uwagę na: Liczbę doświadczonych strzelców, Celność ostrzału (w przypadku gdy my częściej sterujemy strzelcami niż AI), Wytrzymałość, Żywotność, Szybkość przeładowania i Konserwacja Uzbrojenia.
• Szturmowiec – tutaj koncentrujemy się głównie na celności naszej broni podwieszanej takiej jak bomby i rakiety. Rozwijamy u Pilota – Żywotność, u Strzelca – to samo co w szablonie bombowca a u Obsługi naziemnej cała zakładkę.

W przypadku czołgów każda umiejętność jest na wagę złota. Jednak nie ma sensu rozdawać punktów załogi dla umiejętności naprowadzania artylerii jeśli grasz tylko czołgami ciężkimi lub dana załoga jest szkolona pod inną role. 

Kwalifikacje

Kwalifikacje są to specjalne kursy pozwalające załodze lepiej zaznajomić się z daną maszyną. Tak jak wspomniałem istnieją dwa ich typy – płatne za SL czyli Ekspert oraz te za Złote Orły – As. Aby przeszkolić załogę na poziom Eksperta potrzeba dojść do danego jej pułapu. I tak, dla maszyn wysokopoziomowych jest on odpowiednio wysokich a dla tych niższych już nie. Przykład:

N1K2-J jest samolotem IV ery z B.R 6.3 a FW 190 A-5 to III era z B.R na poziomie 4.7

Kwalifikacje po przystosowaniu załogi na szkolenie eksperckie i dobyciu go, możemy podnieść do asa za darmo, poprzez nabijanie punktów doświadczenia na danej maszynie:

 Załogi, sloty i punkty odradzania

Sloty są ciekawym sposobem na rozwiązanie problemu szkolenia załóg. Gracz, po wyekspieniu i zakupie maszyny, przypisuję ją do konkretnego slotu. Sloty są bardzo ważne w trybie zręcznościowym ponieważ umożliwiają wybór paru maszyn w przypadku zestrzelenia pilotowanej przez nas maszyny.

Gracz na start otrzymuje 3 sloty. Każdy następny jest dostępny do kupienia za SL lub ZO. 4 kosztuje 10.000 SL, 5 już 50.000 SL, 6 – 200 ZO, 7 – 500 ZO, itd. Maksymalnie można mieć 11 slotów.

W trybie realistycznych bitwie powietrznych/symulacyjnych bitew czołgowych (na symulacji lotniczej jest takie samo rozwiązanie co do slotów jak na bitwach zręcznościowych) panuje zasada jeden slot = jeden samolot użyty w bitwie. W trybie realistycznym, czołgowym gracz dostaje do dyspozycji maszyny na wielu slotach ale możliwość ich używania przyznana zostaje gdy osiągnie ona odpowiednią ilość punktów odradzania. Punkty te zdobywa przez akcje w grze takie jak zniszczenia pojazdów wroga, asysty i przejmowanie stref. Wartość punktowa poszczególnych maszyn zależy od B.R na jakim gramy. Przykład:

Czołg T29 i samolot F8F-1B Bearcat na B.R 6.7

i na 8.3 . Widać różnice w wycenie maszyn prawda ?

Przyśpieszone szkolenie załóg

Dzięki tej opcji gracz może zakupić punkty doświadczenia za pomocą Złotych Orłów

The post Mechanika gry [cz.5]: Załoga appeared first on rykoszet.info.