Nadszedł czas żeby ruszyć temat topowych czołgów premium, które pomogą wam w badaniu praktycznie całego drzewka od początku do końca. 
Dzisiaj przyjrzymy się jednym z popularniejszych wyborów nowych graczy czyli M1A1 Click-Bait! 

Click-Bait to tzw. reskin drzewkowego M1A1 HC. Oba pojazdy znajdują się na BR 11.3 czyli już niemal topce drzewka USA.
Gdybym miał opisać ten czołg w skrócie to nazwałbym go ,,Shermanem top tieru„, już śpieszę z wyjaśnieniem.

Abrams HC jest czołgiem, który jest średni we wszystkim co robi. Niektórzy pomyślą, że przez ten fakt jest słaby ale właśnie tutaj byście się pomylili. M1A1 HC ma akceptowalną mobilność, dobre działo i średni pancerz ale przez te właśnie kombinację jest on pojazdem, który potrafi wykręcić niesamowite wyniki w rękach nawet średnich graczy.

Top tier w drzewku USA nie skupia się na super szybkich albo super opancerzonych czołgach. Skupia się na sile ognia. Grając „Click-Bait’em” musimy pamiętać o dobrym pozycjonowaniu i oddawaniu tylko pewnych strzałów. Czas przeładowania w tym czołgu przy perfekcyjnej załodze to lekko ponad 5s przez co to właśnie wy będziecie mieli przewagę nad niemalże każdym czołgiem podstawowym oprócz wyjątków jak na przykład japońskie MBT, które przeładują działo w 4s (swoją drogą jest to najszybszy czas przeładowania dla tego typu czołgu w grze). 596mm penetracji pozwoli wam na przebicie wszystkiego co tylko spotkacie jeśli będziecie wiedzieć gdzie celować a dalmierz laserowy i optyka termalna tylko wam te zadanie ułatwią.

Teraz nasuwa się pytanie. Dla kogo jest ten czołg?
Abrams „Click-Bait” to na pewno nie pojazd dla nowych graczy, którzy nie nauczyli się grać na wysokich poziomach.
Nie jest to czołg, który wiele wybacza i dlatego też zdecydowanie i z czystym sercem odradzam jego zakupu tym, którzy nie grali jeszcze top tieru bitew naziemnych.
Polecam go natomiast tym, którzy odkryli już całe drzewko naziemne innych krajów i chcą zacząć przygodę z USA lub tym, którzy grają już innymi abramsami i chcieliby mieć dodatkowy (choć drogi) pojazd do swojego składu.

Jeśli ten artykuł zachęcił was do zakupu M1A1 HC „Click-Bait” to możecie to zrobić na tej stronie.
Pamiętajcie, że jest on częścią zestawu więc za cenę 70euro dostajecie również 2500 złota oraz 20 dni premium.

The post M1A1 HC Click-Bait – Znany i lubiany appeared first on rykoszet.info.

„Abrams, a tak umiesz?. Nie umiesz”

Type 90 podczas pokazu hydro-pneumatycznego zawieszenia.

• Opis

Trzecia generacja Type 90 Kyū-maru (90 式 戦 車 Kyū-maru-shiki-sensha) została opracowana w celu dopasowania do najbardziej aktualnych czołgów głównych, a mianowicie amerykańskich M1 Abrams i niemieckiego Leoparda 2. Wzmocniłoby to jednostki pancerne podczas wycofywania Type 61 i zmniejszyło liczbę operacyjnych Type 74.

Proces projektowania Type 90 rozpoczął się zaraz po wprowadzonym wcześniej Type 74, z pierwszymi specyfikacjami sporządzonymi w 1980 roku. Wcześniej uważano, że radziecki T-72 był równy, jeśli nie lepszy niż „74” w niektórych obszarach. Mitsubishi Heavy Industries, kręgosłup konstrukcji japońskich czołgów, połączył siły z TRDI (Instytut Badań i Rozwoju Technologii Japońskiej Agencji Obrony), by zaprojektować TK-X MBT, który został później przetestowany w latach 1976-1977. Do procesu przystąpili inni podwykonawcy, w tym Japan Steel Works, Daikin Industries, Mitsubishi Electric, Fujitsu i NEC.Kadłub (całkowicie spawany, japońska stal wysokiej jakości RHA) ma bardzo nachylony, prawie płaski „glacis”, podobnie jak jego rówieśnicy, dla przykładu, Abrams. Kierowca, umieszczony z przodu po lewej stronie, otrzymuje przesuwną klapę i trzy peryskopy z systemem ognia dzień/noc. Strzelec znajduje się tuż za nim w wieżyczce i ma własną jednoczęściową klapę i jednostkę wizyjną, z cyfrowym widokiem na IR o powiększeniu 10x i wyświetlaczem dalmierza. Dowódca znajduje się po prawej stronie, ma własną kopułę z blokami obserwacyjnymi oraz swój peryskopowy celownik z 3 × / 10 × (powiększenie tylko na dzień).

Ogólna konstrukcja wieży przypomina Leoparda 2A1-A4 z modułowym zespołem płyty. Dokładny skład pancerza pozostaje nieznany, ale obejmuje struktury warstwowe z ceramiką i stalą, prawdopodobnie ze stopami stali i innymi kompozytami. Uszkodzone klocki można łatwo usunąć i wymienić na polu.Załoga ma pełną ochronę NBC (nuklearną, biologiczną, chemiczną), składającą się z układu zbiorczego z nadciśnieniem i przedziałem załogi oraz automatycznym wykrywaczem / gaśnicami w komorze silnika. Boki kadłuba są osłonięte bocznymi osłonami. Jedyną obcą częścią w czołgu jest niemiecki Rheinmetall 120 mm, który jest również współdzielony dla Leopard 2, M1A1 / A2 Abrams i koreańskiego K1A1. Umożliwia pełną kompatybilność standardowej amunicji NATO. Wielką nowością jest jednak zastosowanie mechanizmu zautomatyzowanego ładowania konstrukcji Mitsubishi. Pozwala na zmniejszenie rozmiaru wieży i załogi. Cała tylna część wieży jest zatem używana do przechowywania pocisków o średnicy 120 mm, z odrzucanymi panelami dla dodatkowego bezpieczeństwa w razie zagrożenia wybuchu amunicji. Szybkość ładowania jest różna. Może trwać nawet 2 sekundy (sic!) podczas ciągłego ognia , a pełny cykl ładowania i wystrzału dla jednego celu wynosi około 4-6 sekund dla dobrze wyszkolonej załogi. Japoński system przeciwpożarowy został zmodernizowany w latach ’90.

• System Kierowania Ogniem (FCS)

Obecnie obejmuje dalmierz laserowy Itr/Aluminium-Garnet (zakres 300 – 5000 m) i 32-bitowy komputer balistyczny. Ulepszono również systemy obrazowania termicznego i wyświetlacze, a system FCS otrzymał system automatycznego śledzenia (aby śledzić ruchome lub stacjonarne cele przy prędkości, w dzień lub w nocy, przy słabej widoczności), ulepszoną stabilizację armaty. Obraz termowizyjnego śledzenia celu jest współdzielony i kontrolowany przez strzelca i dowódcę czołgów, ale nie ma potwierdzenia trybu „myśliwego-zabójcy”. (Wyjaśnienie – tryb „hunter-killer” jest to system celownika dowódcy, niezależnego do przyrządów namierzania celowniczego).

• Napęd

Typ 90 otrzymał jednostkę Mitsubishi 10ZG32WT, 10-cylindrowy, dwusuwowy silnik wysokoprężny o mocy 1500 kW (1120 kW mocy wyjściowej). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów Mitsubishi MT1500 (4 biegi wsteczne, 2 biegi wsteczne). Rozwój nowego zespołu napędowego rozpoczął się w 1978 r i został ukończony w 1982 r. Zapewnia on przyspieszenie na dystansie 0-200 metrów w 20 sekund. Zawieszenie zachowuje te same zdolności co typ 74, ale jest nieco mniej skomplikowanym układem hybrydowym z jednostkami hydro pneumatycznymi tylko na przednich i tylnych parach kół jezdnych. Mogą być regulowane w locie przez kierowcę, aby przechylić czołg do przodu i do tyłu, lub w lewo i prawo. Pozostałe koła są na standardowych drążkach skrętnych. Z wyjątkiem niemieckiego działa, czołg jest projektowany i produkowany lokalnie, bez większych udziałów firm trzecich, aby zminimalizować koszta produkcji. Aktualizacje zostały opóźnione ze względu na ograniczenia budżetowe, a wszystkie priorytety PR zostały przyznane nowemu MBT, Typ 10. Dziś Typ 90 jest przypisany do Brygady Szkolnej JGSDF Fuji i 7 Dywizji Pancernej na Hokkaido, aby wykorzystać charakter terenu i przestrzeni. Typ 10 jest o wiele lepiej przemyślany do działania w środowisku miejskim i dlatego zajął jego miejsce w tych jednostkach. Typ 90 uczestniczył corocznie w dużych (czasami połączonych, połączonych i zagranicznych) ćwiczeniach szkoleniowych, na przykład w Centrum Szkoleniowym Yakima w stanie Waszyngton.

Jako ciekawostkę można dodać że Type 90 uczestniczył w trakcie testów systemu C4I dla domyślnego następcy, Type 10, jednakże pojazd okazał się zbyt ciasny dla tego typu rozwiązania.

„Command, Control, Communication, Computer & Intelligence”

Czołg dowódcy (2) dostrzegł wroga (1).  Informacje zostają przekazane (3) do pozostałych jednostek (4) w celu wymiany koordynatów. Po potwierdzeniu i identyfikacji obiektu, następuje precyzyjnie trafienie (5).

(Czyli takie jakby oznaczanie celu w grze, nieco spłycone, ale jednak jest)

Wygląd C4I w Typie 10.

• W grze

Czołg bardzo świeży, wprowadzony w aktualizacji 1.79 o nazwie „Projekt X”.

Aktualnie zwieńczenie japońskich czołgów, które wcześniej zatrzymywały się na Type 74. Musiał on mierzyć się z Abramsami oraz Leopardami 2K. W tym momencie walka jest wyrównana z powodu zmian, jakie zaszły w systemie dobierania graczy (w przypadku braku ludzi na wyższej erze następuje wymieszanie nacji np. USA x UK x ZSRR kontra ZSRR x Niemcy x Francja) oraz w samym przetasowaniu topowych czołgów.

Badanie pojazdu następuje po jego poprzedniku, Type 74, który to znajduje się na B.R 8.7. Sama „90” kosztuje 390.000 punktów badań oraz 1.010.000 Srebrnych Lwów. Przeszkolenie załogi kosztuje 300.000 SL a ulepszenie jej za kredyty to wydatek miliona srebrnych lwów. Dobre opancerzenie, doskonała mobilność, świetne pociski APDS-FS, które aktualnie posiadają największa możliwą wartość penetracji (530¹ mm na 500 metrów) oraz pociski HEAT-FS (650¹ mm penetracji na każdej odległości) to jedne z jego zalet.

Moment coś sprawdzę.. tak. 19.06.2018, Abrams dalej tak nie potrafi ¯\_(ツ)_/¯

W pakiecie dostajemy zawieszenie hydro pneumatyczne, które zwiększa nasze możliwości wychyłu działa z bazowych – 7 stopni do około -12 stopni, oczywiście po wcześniejszym skonfigurowaniu klawiszy w opcjach sterowania pojazdami naziemnymi. W dużej mierze z własnych obserwacji czołg ten jest stylem gry nie odbiega od definicji „peak-a-boo”. Możemy oczywiście z powodzeniem przystąpić do ataku, bo jak wiadomo „najlepszą obroną jest atak” jednakże z powodu na dwa, dość dobrze widoczne weakspoty, co lepsi gracze nie będą mieli problemu ze zniszczeniem nas. Nie zalecam prób kątowania swojego czołgu w stosunku do wroga z powodu specyfikacji amunicji na tym poziomie. Z magicznych przyczyn (It’s just works – dop. Todd Howard) często gęsto możecie łapać strzały w przednie koła napędowe, nawet po lekkim skosie. Działa to rzecz jasna w drugą stronę. Obszar między kadłubem a wieżą nie jest niczym osłonięty prócz paru milimetrów stali walcowanej. Taki sam problem występuje w przypadku wanny pojazdu, która bardzo często łapie pociski w dolną, przednią płytę. Patrząc na wprost, po lewej stronie znajduje się zbiornik paliwa, który nie jest osłonięty pancerzem kompozytowym. Trafienie w ten obszar powoduje wysoce efektowne uruchomienie trybu „żywa pochodnia”, chociaż miejsce to działa też jako mokry magazyn amunicji, który jest skuteczny podczas pożarów. Pocisk kinetyczny posłany w to miejsce z automatu robi z nas grillowane warzywo. Sama amunicja jednak z tyłu wieży jest osłonięta system, który tak łatwo jej wysadzić nie da. Na uwagę zasługuję również mechanizm auto ładujący, który pozwala nam na oddawanie strzałów co pięć sekund. Minusem takiego rozwiązania jest liczba trzech załogantów. Dla przykładu Leopard 2A4 posiada ich 4. Po otrzymaniu trafienia w 2/3 przypadków nasz czołg zostaje wyłączony z rozgrywki z powodu eliminacji załogi. Zostaje nam zazwyczaj tylko kierowca lub udaje nam się przeżyć, tyle że kierowca już taki świeży nie jest.

Na wieży przewozimy 18 pocisków jako magazyn pierwszego ładowania, reszta amunicji znajduje się w mokrym magazynie w zbiorniku paliwa oraz 4 pociski umieszczone są pod „ręką” celowniczego. Wystrzelanie wszystkich pocisków pierwszego „sortu” zmusza nas do doładowania amunicji z kadłuba w tempie jeden pocisk na 20 sekund, tak więc nie zalecam strzelać w każdą stronę, bo czas też jest cenny. Warto nadmienić spore problemy podczas używania trybu snajperskiego. W przypadku używania zawieszenia hydro pneumatycznego celownik drga, co jest wybitnie upierdliwe przy celowaniu. Ten problem oraz nieścisłości związane z pancerzem mogą być, chociaż nie muszą, naprawione w jednej z bliższych łatek. Tak samo obecny sposób dobierania drużyn jest problematyczny. Testując pojazd, cały czas byłem rzucany w drużynach amerykańsko-japońskich. W takim przypadku, podczas szału czołgów XM-01 na V erze, w dobie gdzie każdy, bez względu na umiejętności może taki pojazd nabyć za prawdziwą gotówkę, jazda staje się mordęgą. Nie zrozumcie mnie źle. Zdarzają się drużyny wybitnie doskonałe w takim zestawieniu, jak podałem wyżej. Jednak sami wiecie.

Osobiste win ratio na poziomie 25% podczas jednego dnia było przerażające. Remedium jest połączenie sił z ekipą Niemiecką. W taki wypadku Type 90 x Leopard 2A4 potrafią wygrywać wszystko i sama gra pojazdem była wybitnie przyjemna. Wcześniej nie dawało rady. Oczywiście, ” just sayin’ „.

Reasumując:

Na +

• pociski JM33
• zawieszenie hydro pneumatyczne przydatne podczas wychylania zza górki
• dobre opancerzenie wieży
• znakomita mobilność
• „autoloader”
• zabezpieczenie załogi przez pożarem/eksplozji amunicji

Na –

• duże odstępy między pancerzem kompozytowym
• pociski JM33 dopiero na 4 belce badań modyfikacji
• celownik przy używaniu zawieszenia „hydro” lubi sobie skakać
• -7* opuszczania działa
• „drewniane” czołgi w linii badań. Type 87 musi walczyć z M1/2A4 które są dla niego zabójcze

Poniżej zestawiłem informacje dodatkowe o czołgu w formie tabelki. Jest ich dużo a nie chciałem by artykuł wyglądał jak ciągnący się tasiemiec. Dzięki wielkie i do następnego razu!

¹  540 mm oraz 650 mm penetracji pod kątem 90 stopni.

² RHA – Rolled homogeneous armour

The post Profil maszyny: Type 90 appeared first on rykoszet.info.

W latach 60. współpracowano nad projektem MBT-70 i do czasu zakończenia projektu Niemcy nie mogły rozwijać własnych czołgów podstawowych. Lecz MBT-70 trapiło wiele problemów, czołg nie mógł zostać ukończony w akceptowalnym czasie, więc Niemcy znaleźli obejście problemu związanego z limitacją kontraktu.

Zamiast pracować nad nowym czołgiem, rząd niemiecki wytoczył kontrakt na zmodernizowanie Leoparda I, który już służył w armii. Pozwoliło to Niemcom na badanie nowoczesnej maszyny bez zrywania kontraktu z USA. Fabryka Porsche na początku przestudiowała czołg Leopard w celu znalezienia miejsca pod ulepszenia. W rezultacie powstały dwa prototypy, jeden w 1969, a drugi o nazwie Keiler, rok później.

We wczesnych latach 70. Niemcy mogły wycofać się z projektu MBT-70 ze względu na niebotyczne koszty rozwoju. Kontynuowali jednak swoje prace nad Keilerem, którego przemianowano na Leoparda 2. Sam czołg posiadał dwa warianty, Leopard 2K wyposażony był w działo, a 2FK w armato-wyrzutnię podobną do tej z MBT-70. W 1971 roku zamówiono 10 prototypów, a tuż wkrótce kolejne 7.

Ten nowy projekt pre-serii został przemianowany na „Leopard 2K”, a prace polegały na testowaniu dwóch różnych systemów zawieszenia. Pierwsze, złożone zawieszenie hydro-pneumatyczne, oparte było na eksperymentalnym zawieszeniu drążka skrętnego z amortyzatorami ciernymi opracowanym specjalnie dla Keilera, drugie natomiast bazowało na częściach od MBT-70. Oba prototypy zostały przetestowane i porównane na terenach testowych Bundeswehry 41 w pobliżu Trewiru. Po tym procesie podjęto decyzję o odrzuceniu hydro-pneumatycznego układu zawieszenia.

Szkic wanny czołgu.

• W grze

Leopard 2K. Niby godny rywal wprowadzonych jakiś czas temu nowych VI poziomów, ale jednak nie do końca. Żeby móc w ogóle wypowiadać się na jego temat trzeba oczywiście go ograć. A ogrywałem całą 4 na każdym możliwym trybie, w każdy możliwy sposób. Tak więc czy warto? Na tle Challengera, Abramsa oraz T-64 czołg ten plasuje się na pozycji między Abramsem a T-64B. Challenger to temat na osobny artykuł na temat czegoś, czego można nazwać po prostu ślepą uliczką w rozwoju (dopóki Challenger istnieje jako zwieńczenie linii).

Wracając do Leosia.

• Informacje ogólne.

Grając Leopardami, możemy świetnie przygotować się do linii ze względu na ogólny brak pancerza. Poczynając od pierwszej wersji a kończąc na „2K”, nie uświadczymy większych ilości metalu czy kompozytu na klacie. Co prawda mamy jakiś „spaced armour” (175 mm ochrony przeciw amunicji chemicznej, tj. kumulacyjnej oraz 160 dla amunicji kinetycznej, tj. dla pocisków APDS-FS) jednak nie możemy na nim polegać. Pod ekstremalnymi kątami możemy coś ciekawego odbić, jednak główną siłą Leoparda jest .. brak pancerza. Paradoksalnie duże odległości między załogantami oraz modułami sprawiają, że często podczas trafienia wróg skasuje nam 2 z 4 załogantów, oraz zerwie gąsienice/uszkodzi działo i silnik. Rozprzestrzenianie się ognia również jest w dużym stopniu utrudnione właśnie ze względu na odległości. Jednak Leopard stoi mobilnością oraz działem. 1500 koni mechanicznych umożliwia nam rozpędzenie pojazdu do prędkości 70 km/h, zarówno w przód, jak i w tył. Ogromny minus to jego skręt w miejscu. Podczas gdy utkniesz w jakiejś dziurze, bardzo ciężko jest nim wyjechać. Rozwiązanie to zawsze niezawodna wrzutka pierwszego/drugiego biegu i bajlando. Do właściwości jego mobilności przyczepić się nie mogę. W razie walki przeciwko T-64/Challengerem zawsze będziemy pierwsi na pozycji. Jeśli jednak mamy vis-à-vis M1 Abrams, robi się wesoło ze względu na prędkość maksymalną większą na rzecz tego drugiego o 7 km/h.

No dobra, a jak z uzbrojeniem?.

No, „jeden rabin powie tak, a inny rabin powie nie”. Tutaj jest nawet O.K jednak mogłoby być, rzecz jasna, lepiej. Na start dostajemy amunicje DM12, pocisk kumulacyjny kalibru 120 mm, który potrafi przetopić się przez 650 mm RHA pod kątem 90*. Bardzo efektowny przeciwko małym pojazdom (M163, ZSU-23-4, wszelkiego rodzaju M551 etc.). Pociski APDS-FS przydają się na dystans do 1500 metrów, kiedy chcemy szybko ściągnąć wraży pojazd. Abramsa lejemy pod wieże (100 mm pancerza bez wspomagania kompozytu), Challengera w dolną płytę, T-64A/B w przednie koło napędowe pod kątem, dolną płytę, przód wieży w niewielkiej odległości od jarzma działa. W dodatku posiadamy jeszcze automatyczne, 20 mm działko na górze wieży, które może posłużyć do odganiania mniejszych śmieszków (ASU-57, radzieckie niskopoziomowe SPAA oraz wszelkiego rodzaju „piździki”). Na śmieszków radzę uważać szczególnie ze względu na brak naszego pancerza więc jako cel jesteśmy brani pierwsi. Należy też pamiętać, że 20 mm amunicja posiada 44 mm penetracji pancerza więc w razie walki „close combat” możemy z powodzeniem niszczyć bądź też uszkadzać lufy by nasi przeciwnicy nie mogli oddać strzału. Na uwagę zasługuje dalmierz z maksymalnym zasięgiem pomiaru do 3400 metrów, który przydaję się ze względu na rozległe mapy na VI erze.

• Podsumowanie

Następna aktualizacja przyniesienie nam Typa 90, Leoparda 2A4 oraz parę innych pojazdów z dziedziny high-end motorem napędowym pól bitew w tandemie ZSRR x Niemcy x Japonia kontra USA x UK x Francja. Gra się przyjemnie, jednak ciągle Leosiowi brakuje tego czegoś. Jak mówią, pożyjemy, zobaczymy.

W skrócie:

+ działo

+ mobilność

+ dobra podstawowa amunicja

+ pancerz..

– to jednak ciągle papier

– działo potrafi rozrzucić pociski w 3 różnych punktach pomimo celowania w to samo miejsce

– dotychczasowy system klasyfikacji bitewnej

Leopard 2K on tanks-encyclopedia,com

Stworzenie legendy – Leopard2K

The post Profil maszyny: Leopard 2K appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: świetnie opancerzony czołg premium V ery oparty na konstrukcji Centuriona Mk 5 ze stalowym lemieszem i potężną armatą, gdzie każdy pocisk jest około 5 razy mocniejszy niż typowa amunicja odkształcalna.

Centurion AVRE to pojazd inżynieryjny na podwoziu czołgu, wyposażony w specjalne działo przeznaczone do niszczenia budynków i umocnień, miotające pociski z niemal 16 kg wybuchowym wypełnieniem!

W grze Centurion AVRE, który pojawi się w aktualizacji 1.79, będzie jedną z pierwszych maszyn premium V ery. Czołg ten można już zamówić w przedsprzedaży. Pojazd saperski jest nietypowy i wyróżnia się nie tylko na tle brytyjskich maszyn, ale i wszystkich czołgów najwyższych er. Centurion AVRE nie jest najbardziej mobilnym wozem, zwiększona masa jest naprawdę odczuwalna. Pancerz jest jednak mocniejszy, bowiem na bokach czołgu zamontowano kompozytowe ekrany a na froncie wybuchowe kostki reaktywne. Tę część pojazdu częściowo osłania również lemiesz, więc niekiedy można liczyć na ochronę przed pociskiem burzącym. Przeżywalność na polu walki zwiększa także piąty członek załogi oraz przeniesienie magazynu amunicji do przedniej części kadłuba. Najistotniejszym atutem maszyny jest działo. Armata kalibru 165 mm przyniesie wspomnienia haubic z niższych er, kiedy każdy celny strzał rozrywał przeciwników na strzępy. Masa materiału wybuchowego w pocisku wynosi 15,7 kg, 5 razy więcej, niż w pocisku odkształcalnym kalibru 120 mm. Inne maszyny ze szczytowych er mają doskonałą ochroną od przeciwpancernych pocisków kierowanych oraz pocisków kumulacyjnych, ale ulegają surowej sile tak potężnego ładunku. Trafienie penetrujące pancerz z pewnością będzie ostatnim. A takie bez penetracji i tak wyrządzi krytyczne uszkodzenia gąsienic, działa i silnika. Z pewną dozą finezji pociski o małej prędkości wylotowej można przerzucać ponad wzniesieniami i budynkami, samemu pozostając ukrytym. Nowy pojazd to maszyna dotąd zupełnie niespotykanego rodzaju w szczytowych erach bitew naziemnych!

Historia

W latach 60. brytyjska armia potrzebowała nowego wielofunkcyjnego czołgu inżynieryjnego. Wybrano podwozie współczesnego Centuriona Mk 5, by oprzeć na nim następcę pojazdu opartego o przestarzałego Churchilla. Zastosowanie nowego czołgu było dosyć specyficzne, dlatego wóz został wyposażony w specjalne wyposażenie: stalowy lemiesz buldożera, dyspenser faszyny, zmodyfikowany tylny pancerz ze sprzęgiem pociągowym, a w przedziale załogi obok kierowcy wstawiono siedzenie dla nowego członka załogi, czyli nawigatora. Maszyna otrzymała oznaczenie Centurion AVRE (skrót Armoured Vehicle Royal Engineers) i przenosiła specjalne uzbrojenie główne, służące przede wszystkim do niszczenia fortyfikacji, budynków i umocnionych pozycji nieprzyjaciela. Krótkolufowa armata L9 kalibru 165 mm o małym odrzucie miała zapas 53 pocisków i miotała amunicję odkształcalną z pociskiem przenoszącym niemal 16 kg materiałów wybuchowych. Centurion AVRE stał się standardowym czołgiem saperskim brytyjskiej armii i był wykorzystywany między innymi podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku. Maszyna w latach 80. została zmodernizowana i otrzymała opancerzenie ROMOR. Wycofanie nastąpiło w 1993 roku.

The post Centurion AVRE: Inżynier na wojnie appeared first on rykoszet.info.

• Projekt 50 tonowego czołgu

Od późnych lat 40′ oraz wczesnych 50′ XX w Francja zaczęła konstruować nowe, własne czołgi w celu zastąpienia wyeksploatowanych przejętych niemieckich Panther oraz dosyć zawodnych ARL 44. Projekt oznaczono jako „M4”, celował on w produkcje czołgu o masie do 50.000 kg który pozwolił by Francji który pozwolił by ówczesnej armii konkurować z czołgami innych nacji. Program rozwoju czołgu został przekazany firmie AMX – Atelier de Construction d’Issy-les-Moulineaux, która już wcześniej stworzyła AMX 50. Podczas projektowania całego pojazdu okazało się że waga wzrośnie do ponad 60 ton wliczając w to zmodernizowany pancerz oraz działo.

• Firma Lorraine

W roku 1900 francuskie firmy zajmujące się projektowaniem maszyn oraz ich wytwarzanie, Lorraine oraz De Dietrich połączyły się w jedną spółkę, Lorraine-Dietrich. Wspólnie zaprojektowali jedne z pierwszych automobili. W pierwszej dekadzie, firma z Luneville, zzredefiniowała pojęcie automobilu wypuszczając na światło dzienne wspaniałe pojazdy, zatrudniając przy tym oraz szkoląc jednych z najlepszych projektantów, takich jak Ettore Buggatti. Po Pierwszej Wojnie Światowej, firma kontynuowała produkcje samochodów oraz silników lotniczych, jednak w 1929 De Detrich sprzedała udziały w firmie i od teraz, funkcjonowała ona pod nazwą Lorriane. Ostatni samochód z lini produkcyjnej zjechał 1934 roku. Od teraz koncentrowano się na współpracy z wojskiem. Jednym z pierwszych produktów było Lorriane 37L, opancerzony ciągnik amunicyjny używany przez armie Francji oraz Niemiec podczas II Wojny Światowej.

• Canon D’Assaut Lorraine

Podczas opracowywania projektu czołgu M4 pod koniec lat czterdziestych firma Lorraine testowała działa samobieżne (SPG), które miały wizualne podobieństwo do drugowojennego Jagdpanzer’a IV. Nazywało się Canon D’Assaut Lorraine. Ważący 25 ton, został wyposażony w wersję 100 mm armaty SA47, mógł osiągnąć prędkość maksymalną 60 km/h (37 mph). Miał nową pneumatyczną oponę / koło szosowe Veil Picard, w przeciwieństwie do stalowego koła jezdnego, obniżającą masę pojazdu. Koła jezdne zostały zamontowane na zawieszeniu drążka skrętnego z hydraulicznymi amortyzatorami. Wiele jego elementów będzie wykorzystywanych w przyszłych konstrukcjach czołgów Lorraine, takich jak Lorraine 40t i różnych eksperymentalnych działach samobieżnych do 1953 r kiedy projekt został porzucony.

• Powstanie Lorraine 40t

Firma Lorraine bacznie przyglądała się projektom wykonanym przez AMX, a jej zadaniem było wyprodukowanie lekkiego wariantu AMX 50. Ich konstrukcja łączyła sterowaną hydraulicznie wieżę oscylującą z ówczesnym eksperymentalnym podwoziem Canon D’Assaut Lorraine, tworząc w ten sposób Lorraine 40t. Podobnie jak wieża zaprojektowana przez FAMH (Compagnie des forges et aciéries de la marine et d’Homécourt) dla AMX-50, wieżyczka dla Lorraine 40t została zaprojektowana w 2 sekcjach. Dolna część umożliwiła obrót wieży w poziomie, a górna część mogła obniżyć i unieść się wraz z działem w stosunku do dolnej części, z zakresem podniesienia od -8 stopni do +15 stopni. Podobnie jak w projekcie AMX 50, 100 mm SA47 (ta sama wersja pistoletu, który zamontował Canon D’Assaut Lorraine) został wybrany do zamontowania w wieży, pozwalając Lorraine 40t osiągnąć podobną siłę ognia, jak jego cięższy odpowiednik . Inną godną uwagi cechą Lorraine 40t mającą związek z AMX 50 było wprowadzenie automatu bębnowego do głównego uzbrojenia z 50 pociskami przechowywanymi w stojaku amunicyjnym wewnątrz kadłuba. Fakt, że działo było zamontowane w oscylującej wieży, oznaczało, że inżynierowie mogli łatwo zainstalować mechanizm ładujący, nie martwiąc się o możliwość ograniczonego pionowego ruchu działa w wieży. Dowódca i strzelec dzielili połączony system ostrzału, umożliwiając obu członkom załogi obsługę uzbrojenia. Podobnie jak wiele czołgów francuskich opracowanych lub prototypowych w okresie powojennym, silnik Lorraine 40t był niemieckiego designu, zainspirowany wieloma niemieckimi czołgami Tiger i Panther, które zaśmiecały francuskie wsi, z kolei kila weszło do francuskiej służby wojskowej po II wojnie światowej. W przypadku Lorraine 40t użyto francuskiego turbodoładowanego, chłodzonego cieczą Maybacha HL 230 V12 o nazwie HL 295, o mocy 850 KM przy 3000 obr./min. Ten silnik był również używany do zasilania AMX-50. Korzystanie z silnika, który został zaprojektowany do napędzania znacznie cięższych czołgów, takich jak Tiger i AMX-50, pozwoliło Lorraine 40t na osiągnięcie prędkości do 60 km / h (37 mph) podczas testów z względną łatwością. Było to około 10 km / h szybciej niż AMX50. Aby spełnić wymagania mniejszej wagi niż AMX-50, „40t” miał drastycznie cieńszy pancerz. Była to konstrukcja spawana o grubości od 25 do 40 mm. Czołg został wyposażony w 10 opon Veil Picard (po 5 na każdej stronie) zamiast stalowych kół jezdnych, aby zaoszczędzić na wadze. Włączenie tych opon zwiększa także komfort załogi poprzez zmniejszenie wibracji i wstrząsów, gdy pojazd był w ruchu. Atrybuty te zostały przeniesione z Canon D’Assaut Lorraine. Inną godną uwagi cechą Lorraine 40t był szczupły nos kadłuba. Był on podobny do konstrukcji modelu AMX 50, który zainspirowany był kilkoma radzieckimi projektami czołgów tego okresu, takimi jak IS-3, który pojawił się publicznie podczas parady zwycięstwa w 1945 roku w Berlinie. Dokonano tego w celu zmaksymalizowania ochrony pojazdu w ramach ograniczeń wagi. Jednak wpływ tego wyboru projektu był prawdopodobnie ograniczony, biorąc pod uwagę, że pojazd miał tylko 40 mm przedniego pancerza (tak jakby próbować pocisk z Abramsa za pomocą umieszczonej pod katem karki papieru). Dwa prototypy zostały ukończone w 1952 r a testowanie pojazdów trwało do 1953 r. I 1954 r. Ponieważ Ameryka, jako część NATO, dostarczyła Francuzom nadwyżkę M47 Patton podczas wybuchu wojny koreańskiej, zainteresowanie AMX-50 i Lorraine 40t zmalało. Wysoki koszt produkcji i utrzymania tych pojazdów ostatecznie spowodował odwołanie czołgów związanych z projektem M4 na korzyść pojazdów dostarczonych przez NATO. Dalszy rozwój francuskiego MBT nie powróciłby na powierzchnię aż do francusko-niemieckiej współpracy, która wytworzyła Leoparda i AMX 30 w późnych latach pięćdziesiątych. Lorraine 40t i jej warianty były rzekomo ostatnimi próbami Lorriane na ponowne wejście na rynek militarny.

Lorraine 40T, specyfikacja

W grze

A taki jeszcze drobny film na temat Lorki, mam nadzieje że Wam sie spodoba

Bardzo świeży pojazd, dodany w aktualizacji 1.75 „La Resistance” jest przedstawicielem czołgów średnich drzewka technologicznego Francji. Umieszczony na IV erze, z klasyfikacją 6.3 jest moim zdaniem, najlepszym medem swojego poziomu. Czemu? Śpieszę wyjaśnić.

Co takiego wyróżnia ten czołg średni na tle konlurencji?

Mobilność —I tutaj musimy się na chwilę zatrzymać. 850 KM w połączeniu z wagą 40 ton, dodając do tego szerokie jak diabli gąsienice (patent znany już w T-34) daje nam prawdziwą Formułę 1 pola bitwy. Do jego maksymalnych 60 km\h rozpędzamy się w paręnaście sekund, bieg wsteczny (i nie, nie ma śmieszkowania z francuskich biegów wstecznych w czołgach) daje nam możliwość rozpędzenia się do prawię 24 km\h do tyłu co w przypadku szybkiego wycofania jest umiejętnością kluczową.

Siła ognia — a ta jest jak na swój B.R, miażdżąca. 6 pocisków APCBC w bębnie, strzał co 6 sekund, przeładowanie całego systemu 38 sekund. Dodanie automatów ładujących całkowicie zmienia dotychczasową taktykę na polu bitwy. Dużym plusem jest fakt, że jest to mechanizm. Mechanizm, który nie bierze pod uwagę to ile mamy załogantów w środku. Tak więc nawet jeśli dostaniemy w wieże (polecam jeździć na 3\4 dostępnej amunicji, wtedy jedna kaseta nie jest wpychana do wieży, dzięki czemu w razie dostania w sagan nie zostajemy wymazani z pola bitwy w efektownej eksplozji magazynu amunicyjnego) nic większego prócz utraty 2 z 4 załogantów się nie stanie. Szybka naprawa i już możemy dalej usuwać wrogów. A usuwać to my mamy czym. Czy można odsyłać Pantery, T-44 oraz Shermany do czołgowego raju za pomocą 100 mm armaty SA47 L58? A można, jeszcze jak! Umożliwia nam to masa pocisku, jak i jego prędkość wylotowa. 13 kg solidnego metalu rozpędzanego do prędkości 1000 metrów na sekundę daje nam 220 mm penetracji pancerza na 100 metrów. Tak jak ma to miejsce w porównaniu do innych czołgów bez wkładki HE, tak i tutaj musimy celować w składy amunicyjne, zamki działa oraz newralgiczne punkty wrażych czołgów. Dodatkowo opuszczanie działa na poziomie -8* daje nam idealnie wręcz warunki na stosowanie taktyki peek-a-boo czyli „robimy kuku wrogowi i uciekamy”, zajazd z drugiej strony i znów „kuku” i ucieczka. A uciekać niestety musimy.

Pancerz — no tutaj to tak średnio mam co opisywać. Fakt ma swoje momenty jak odbicie pocisku z Jagdtigera czy wizjer wchłania strzał z niemieckiej 88, jednak są to bardziej bugi w mechanice niźli standardowa sytuacja. Nawet SPAA – „pelotki” – są nas w stanie posiekać. Zasada jest prosta. Francuz to działo, nie pancerz. No, chyba że AMX-50 Foch, który jest jak drugi T95, ale to tylko jeden mały wyjątek. Jedyny pozytyw to rozmieszczenie modułów. Duża przestrzeń w czołgu oraz odległości między nimi daje nam możliwość przeżycia strzałów z pocisków APHEBC. Po prostu nie aktywują się i możliwe, że przelecą na wylot, wybuchając dopiero za czołgiem. Z rzadka, ale zawsze to coś.

Ekonomia — jeśli mam być z Wami całkowicie szczery, osobiście lepiej kupić dostęp do niskiej ery francuskiej (np. Char B1), doczłapać się do Lorki40t, kupić talizman i cieszyć się wspaniałym grindem. Tak wiem, dewiza WT to „grind, grind uber alles” jednak mi osobiście nie przypadły zestawy z AMX-13 SS.11 oraz FL.10. Są takie, nijakie. Za to Lorka.. Panie, Francuz do Linii Maginota gonił jak się rozmyślił. Po prostu jest to jeden z najbardziej przyjemnych czołgów w grze. Umiejętnie zagrany może uratować sam nie jedną bitwę, a i taczki expa plus kredytów dostajemy po bitwie. Poza tym abstrahując od tematu, czy ten czołg nie wygląda wręcz pięknie w porównaniu ze swoją konkurencją. Wiem, że „piękno” czołgu to subiektywna opinia, jak i odczucie. Jednak ten ma coś takiego w sobie, że chce się nim grać. Duży minus to koszta naprawy. Czołg-komandos musi być drogi. Jednak 12.000 kredek za bitwę to sporo.

JEDNAK ŻE, espere, espere, amigo Piesov. No to jak to, czołg ma same zalety i zero wad?

A no, parę ich ma. Pierwsza to pancerz. Słodki Ganijie jak ja kląłem, kiedy znad horyzontu wylatywał He-219 Uhu. 30 mm działka strasznie nie lubią się z naszym pancerzem. Wszystko, co ma kaliber uzbrojenia większy niż 12.7 mm, nas nie lubi. I to tak bardzo. Widzisz samolot-miej nadzieje, że Cię nie zauważy. 2\4 moich zgonów w bitwach realistycznych i symulacyjnych to właśnie samoloty. Nie czołgi, niewłasne błędy taktyczne a te wielkie i brzydkie samoloty. Nie szanujemy lotnictwa wroga w Lorce. :<

Druga to stockowy czołg a wymaksowany. To tak jak porównywanie twarożku… skończ Waść tych porównań. To, co dostajemy na początku, a to, co dostaniemy na sam koniec to dwa różne światy. Tak więc na sam początek zalecam uzbroić się w melisę, kocyk, cokolwiek byle by nie wpaść w szał. Nie skręca, nie strzela, działo „wali” bagietkami wszędzie wokół, tylko nie w cel. Brak zestawu gaśniczego to jakieś nieporozumienie. Często gęsto dostaniemy w silnik (jest spory, cud to nie trafić) i potem możemy robić z jeżdżąca pochodnie.

Trzecia to jego sylwetka. Ukryć się gdziekolwiek to nieporozumienie. Tak dużego… tyłu nie znajdziecie nigdzie indziej w WarThunder. Parę razy sam się złapałem na to, że wieża jest z przodu, przez co, gdy chciałem się jakoś ukryć (szczególnie na „symce”) zapominałem o tyle. A ten to molto bene cel dla wrogich czołgów.

Czwarta wada\zaleta to jego manewrowość. Zdarzyło Wam się kiedyś wywrócić 40 tonowy czołg w grze na bok? Mnie tak. Człowiek chce sobie wejść kulturalnie w zakręt na manualnym sterowaniu silnikiem aż tu nagle stajemy na jednej gąsienicy i myk na bok. Naprawdę, polecam uważać na jego manewry. Szczególnie na śniegu gdzie już w ogóle lata nam tył jak Golf pod parkingiem Lidla. Jest spora wada zaleta w przypadku jazdy ulicą. Wyjedzie naprzeciw nam czołg wroga, chcemy zjechać w zaułek obok. Okazuje się, że przód swoje a tył swoje, zaczepiamy silnikiem o róg budynku. A wtedy już możemy na 3 sekundy wcisnąć „J”.

Reasumując. Szczególnie dużych wad nie posiada, wachlarz plusów jest powalający. Z czystym sumieniem można przyznać mu naklejkę „French Bias”, wyprowadzić na pole bitwy i denerwować niemieckie i radzieckie czołgi swoim „Batmobilem”. Solidne Oui\10.

A Wy, jakie macie odczucia co do francuskich maszyn? Możecie wypowiedzieć się w sekcji poniżej. Następny artykuł będzie czerpał garściami z komentarzy. Dzięki wielkie za lekturę i do następnego : D

The post Profil maszyny: Lorraine 40t appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

Wraz z rozwojem wojny na Dalekim Wschodzie stało się oczywiste, że japońska doktryna wojenna nie wystarczy przeciwko rosnącemu zagrożeniu ze strony Stanów Zjednoczonych. Przed ogłoszeniem przez Amerykę wojny z Japonią, doktryna czołgów skupiała się wyłącznie na roli wsparcia piechoty podczas ofensywy. Znaczna część japońskiego inwentarza czołgów w 1941 roku była już przeszłością. Źle uzbrojone i opancerzone japońskie czołgi piechoty nie mogły przeciwstawić się M4 Shermanowi. Aby temu zaradzić, Japonia szybko wprowadziła Chi-Ha Kai z działem przeciwpancernym 4,7 cm, ale było to tylko tymczasowe rozwiązanie. Japoński wywiad dowiedział się również o rozwoju czołgu M6 Heavy.

Skan z podręcznika japońskiego artylerzysty ukazujące słabe punkty czołgu M6.

Gdyby taki pojazd został wysłany na Pacyfik, tylko kilka dział przeciwczołgowych Cesarskiej Armii Japońskiej byłoby w stanie zatrzymać go na średnich dystansach. Japońscy przywódcy wojskowi i producenci broni zdali sobie sprawę, że będą potrzebować mocniejszych czołgów z lepszymi pancerzami i armatami. Po uważnym przeglądzie doktryny rozwoju niemieckich czołgów, Japońska Centralna Jednostka Rozwoju ds. Broni Pancernej wprowadziła w lipcu 1943 r. nowy program projektowy. Nowa polityka skupiała się na rozwoju czołgu średniego z silniejszym uzbrojeniem, który z kolei byłby wspierany przez niszczyciele czołgów z niszczycielskim uzbrojeniem. W ramach tej polityki opracowano działa przeciwpancerne średniego i dużego kalibru do użytku w nowych czołgach średnich w 1943 r. Wybrano dwa średnie czołgi, Chi-To i Chi-Ri otrzymały działa typu 5 kalibru 75 mm.

Działo 105 mm.

Rozwój Ho-Ri rozpoczął się pod koniec 1943 roku, wykorzystując podwozie Chi-Ri jako podstawę. Czwarty Techniczny Instytut Badawczy Japonii zrozumiał, że względnie płaskie płyty przedniego kadłuba Chi-Ri zapewniają niewielką ochronę przed ogniem przeciwpancernym wroga. Wstępne konstrukcje czołgów zachowały niezmienioną konstrukcję kadłuba i zastąpiły wieżę spawaną nadbudówka. Kluczowym punktem w projektowaniu modelu Ho-Ri była decyzja o ustawieniu przedniej płyty pancerza pod kątem 70 stopni, drastycznie zwiększając efektywną grubość pancerza, umożliwiając pojazdowi wytrzymanie trafień z amerykańskich dział kalibru 76 mm. Koncepcja została przedstawiona Ministerstwu Wojny na początku 1944 r w formie drewnianej makiety. Personel wyraził pozytywne opinie na temat projektu pojazdu. Po prezentacji zatwierdzono zamówienie na budowę prototypu Ho-Ri. Prace nad podwoziem trwały do lipca.

W sierpniu prototyp Ho-Ri został złożony i poddany próbom. Prototyp Ho-Ri otrzymał eksperymentalne działo przeciwpancerne 10,5 cm Experimental High Velocity, w którym zastosowano mechanizm auto-loadera, aby zmniejszyć obciążenie załogi podczas ładowania ciężkich pocisków. Działo zostało tak zaprojektowane, aby przeciwstawić się wszystkim pojazdom opancerzonym, które posiadały Stany Zjednoczone. Japoński wywiad wiedział o możliwym rozmieszczeniu M26 Pershinga i czołgu M6 Heavy w Pacyfiku w razie inwazji lądowej. Ze względu na rozmiar działa 10,5 cm, naturalna depresja została by ograniczona do zaledwie kilku stopni. Aby temu przeciwdziałać, górna płyta opancerzenia została na stałe przymocowana do zamku działa. Minusem tego rozwiązania była szczelina na tyle jednak korzyści z tego płynące, w postaci pełnego opuszczania armaty przeważyły nad tą decyzją. Wojskowi wyrażali swoje obawy w razie walki na bliski dystans. Oczywistym mogło by się wydawać wrzucenie paru granatów do środka. Opracowanie EHVC 10,5 cm zostało zapoczątkowane 30 lipca 1943 r. Jeden z członków zespołu zajmującego się rozwojem projektu był szefem Pionu Administracyjnego Broni Wojskowej i stwierdził w swoich dokumentach, że broń musiała osiągnąć wynik 200 milimetrów penetracji przeciwko RHA na zasięgu 1000 metrów. Mając to na uwadze, pierwsze prototypowe działo zostało ukończone i przetestowane w lutym 1944 roku. Nie było wystarczająco wydajne,  strzelało z prędkością wylotową 916 m / s. Pocisk był zdolny do penetracji 150 milimetrów pancerza na dystansie 1000 metrów. Bez nakładki balistycznej wydajność pocisku APHE pod pewnymi kątami była drastycznie niska. Dział do spraw uzbrojenia po otrzymaniu raportów był zmuszony zmienić projekt i pracować nad stworzeniem nowego działa dla projektu Ho-Ri.

Eksperymentalne działa przeciwpancerne o średnicy 10,5 cm nadal były rozwijane przez Radę Amunicji przez cały rok 1944. W grudniu tego samego roku projekt ponownie znalazł się w fazie testów z nową prototypową bronią. Wydajność tego działa osiągnęła wymagane standardy – 200 milimetrów penetracji na 1000 metrów z prędkością wylotową 1,005 m / s. EHVC wyposażono w pocisk APHE typu 2 z nakładką balistyczną, która poprawiała właściwości całego  działa. Został przyjęty do służby jako Gun 10,5 cm Type 5. Po zakończeniu wojny wyprodukowano tylko kilka modeli broni. Niektóre z budowanych czołgów zostały rozmieszczone w prefekturze Shizuoka w sierpniu 1945 roku. Wojsko nakazało utopienie Chi-To wraz z dwoma innymi dużymi pojazdami w jeziorze Hamana. Uważa się, że niszczyciel czołgów Ho-Ri zostały wysłane z dwoma jednostkami Chi-To do walki. Czołgi miały zostać zatopione w głębokowodnym jeziorze, aby uniemożliwić wojskom amerykańskim ich zdobycie. Dwie inne strefy rozmieszczenia zostały wyodrębnione przez powojenną tezę Uniwersytetu Japońskiego; Prefektury Kanagawa i Osaka, w których zlokalizowane są arsenały Sagami i Osaka. Podział czołgów z Archiwum wspomniał o jednej jednostce Ho-Ri z dopełnieniem 2-3 czołgów różnych klas, Chi-Ri lub Chi-To. Ho-Ri miał być trzymany z tyłu, podczas gdy średnie czołgi miały być umieszczone na linii frontu, aby zaatakować wrogie pojazdy. Pod koniec wojny prawie wszystkie pojazdy Ho-Ri i inne pojazdy z końca wojny zostały albo złomowane, zniszczone, albo zatopione. Resztki pojazdów prototypowych i testowych zostały przechwycone i przywiezione z powrotem do Stanów Zjednoczonych, gdzie po ocenieniu, szybko zostały złomowane na części w następnych latach. Według stanu na 3 września 2017 r obecnie są tylko 2 zdjęcia Ho-Ri w prywatnych zbiorach. Publiczny dostęp do tych zdjęć i innych dokumentów (takich jak plany i arkusze danych) są obecnie sprawdzane.

Stan na 10 września 2017 roku.

• W grze

Jako że w grze znajdują się dwie wersje tego pojazdu, premkowa oraz normalna (dziękuje Panie Ganijin) opiszę je dwie za jednym podejściem.

Jak opisać ten autobus? Niszczycielskie pociski, śmieszne działo, wielki jak Jagdtiger tyle że bez jego pancerza. No i jest zielony. … Od początku.

• Ho-Ri Prototype

Nie, ten celownik nie jest standardowym wyposażeniem Ho-Ri, spokojnie.

Well… Suche fakty. Battle Rating 6.0/IV era, premium z tysiącem złotych szekli oraz siedmioma dniami premium. Koszt ~150 zł. O ile poszukujecie alternatywy do Chi-Nu II (japoński pojazd premium za cenę 1700 ZO, III era, polecam serdecznie) w celu większych zarobków oraz ilości zdobywanego expa jest to najlepszy wybór. Co wyróżnia go na polu bitwy? Przede wszystkim pociski. Jako że ostatnio zaprzyjaźniłem się z nacją brytyjską w której dominuje podział na HESH-e oraz APDS-y albo punktujemy osobno każdego z załogantów, albo staramy się trafić w miejsca kluczowe, czytaj ammorack, zamek działa, silnik wraz z podpaleniem. W Ho-Ri nie mamy nawet co poprawiać. Jak pocisk wejdzie w pojazd z automatu dostajemy fraga. JEDYNYM wyjątkiem są te małe, podstępne M18. Ja rozumiem, że jest to „czołg-anomalia” która lubi wchłaniać amunicję, ale żeby trafić go od boku i zdjąć tylko celowniczego? Problemu nie ma, gdy celujecie od przodu, w kierowcę, wtedy zapalnik pocisku aktywuje się poprawnie rozrywając całą załogę. Tak jak w przypadku wszystkiego, co jest po drugiej stronie lufy. 200 gram TNT robi swoje, bez dwóch zdań. ALE. Żeby nie było tak słodko, pociski mają jedną zasadniczą wadę. Nie posiadają nakładki BC – balistic cap. Jest to bardzo duży minus. Spytacie dlaczego? A no, w ferworze walki wyjeżdża na Was T-44 bokiem. Ustawiony jest do naszego czołgu pod kątem. Strzelamy. Rykoszet. Chociaż normalnie, z innego działa o podobnych właściwościach balistycznych pocisk bez większego problemu by wszedł, tutaj już nie. Powód jest prosty, nie zachodzi normalizacja, przez co pocisk po prostu się ześlizguje z pancerza. Jest to bardzo duża wada japońskich pocisków Type-2 APHE tak jak na Prototypie oraz jego odpowiedniku, Production.

Pancerz/mobilność. Ogólnie rzecz biorąc na podglądzie wygląda wspaniale. 120 mm po bokach nadbudówki, 150 mm w środku, 250 mm na jarzmie, ponad 180 mm efektywnego z przodu i 75 mm na przedniej płycie. O bokach nie wspominam, bo tam trafienie = bum. Zasadniczo zasada jest taka.

O ile nie spotkamy ogarniętego gracza który wie gdzie celować oraz będziemy zasłaniać swój dół + lekko kątować się do przeciwnika, większość wrogich pojazdów nie jest w stanie nas przebić. Bardzo dużą zaletą jest -10° opuszczania działa. Efektywny pancerz wzrasta, a my jesteśmy prawie niezniszczalni (oprócz KW-2 oraz FV4005. Chociaż osobiście bardziej boje się tej pierwszej ze względu na losowość pocisków „Lodówki” – HESH’y o których zrobię nie długo osobny materiał). Jedyne co może nam zagrozić jest brytyjski APDS z wartością penetracji 280 mm na 100 metrach. Bardzo irytujące jest dziurawienie nas jak tylko wróg chcę. Jeśli wiec widzicie brytyjskiego FV4202/Centuriona Mk.3 przyszykujcie swoje nerwy. Chyba że zdejmiecie go pierwszego. Przyjemną właściwością konstrukcji jest szybkie naprowadzanie działa w pionie, a tragiczne w poziomie. 5° na sekundę. Nie ram miałem sytuacje obrony danego punktu na wąskim przesmyku w mieście. Nagle przejeżdża na pełnej krasie pojazd między budynkami. Nie jesteśmy w stanie nawet na niego naprowadzić, nie mówiąc o oddaniu strzału.

Co do mobilności to pozory mylą. O ile wygląda na klocka, tak skręca lepiej niż połowa pojazdów w WT. Wrzucamy 1/2 bieg i myk w lewo lub w prawo. Nigdy na jałowym, bo tak tylko BT-5 potrafi zakręcać. Tylko mam jedno „ale”. O ile dźwięki w grze są wspaniałe, tak dla samolotów, jak i czołgów, tutaj, dla Ho-Ri prawdopodobnie modelem do nagrań został stary, koreański traktor. Takiego podłego warkotu nie idzie usłyszeć nigdzie. Ciche podkradanie się na 1 biegu? BWRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR. Wsteczny? BRWWWWRWRWRWRWRRWR. Po dłuższej rozgrywce wyciszyłem grę. Nie dało się tego  znieść.

Działo. Pociski opisałem wyżej. Sam działo charakteryzuje się dobrą, bo wynoszącą 916 m/s prędkością wylotową. Wzór na fraga jest dosyć prosty. Jeśli jesteśmy na topce, 6.0-6.3 można śmiało rushować B, jeśli 7.0 lepiej korzystać z możliwości wychyłu i być jako 2 linia. Dzięki temu dostajemy wzór „strzał + penetracja = frag”. 200 gram ładunku rozrywa wszystko od środka. Przeładowanie na załodze 150 pkt+kwalifikacja asa to około 8.6 sekundy.  Dach jest przymocowany do działa więc jeśli opuścimy je dostatecznie nisko, uda nam się dostrzec całe wnętrze. Uważajcie jednak by w tym momencie nie podleciał do Was od góry samolot. Załoga nie jest szczęśliwa z gradu 12.7 mm pocisków wewnątrz.

Ekonomia. Z reguły wszystkie swoje teksty pisze na podstawie gry w trybie symulacyjnym, rzadziej realistycznym. Średnia wartość zdobywanego doświadczenia to ~8.000 XP bez konta premium, gdy ustrzelimy minimum 7 fragów na symulacji/5.000 XP z tym samym wynikiem na „realistykach”. Pieniądze to wartość drugorzędna z powodu dużo mniejszej ilości zarobków na ziemi. Średnio za 6 fragów na czysto z premką ~ 50.000 SL, na symulacji około 40.000 SL. Naprawa to marne 4.000 SL więc w porównaniu do samolotów japońskich z tej ery tj. Ki-84 Hayate hei (naprawa około 36.000SL) są to śmiesznie małe pieniądze.

• Ho-Ri Production

Tak naprawdę mało jest tutaj do opisu. Jest to taka sama konstrukcja tyle że z poprawionymi statystykami tak, by dorównywać pojazdą na swoim poziomie, czyli 7.0. Wybadanie po zmianach w ekonomi kosztuje 220.000 punktów badań. Co się zmienia względem swojego premiowego odpowiednika? Pancerz, silnik oraz działo.

Pancerz. Teraz płytki po bokach nadbudówki mają 150 mm, w środkowej części 225 mm a jarzmo równe 250 mm. Przedni pancerz wynosi 120 mm co daje nam ponad 250 mm pancerza efektywnego.

Działo. Zostaje ono poprawione względem Prototypa. Zwiększona zostaje prędkość wylotowa z 916 -> 1000 metrów na sekundę. Zyskujemy dzięki temu nie tylko mniejszy opad pocisku. Penetracja zostaję podniesiona do 225 mm co jak na pocisk o takich samym parametrach technicznych (dalej jest to Type-2 APHE bez nakładki BC przez co na tym poziomie jeszcze bardziej musimy uważać na „dzikie kąty”, strzelanie pod zbyt dużymi nachyleniami) jest zadowalające.

Silnik. Mobilność została przystosowana do tego z czym mamy do czynienia. Poprzednik był zwrotny, ale ten zakręca praktycznie w miejscu. Nie raz możecie zadziwić „lighta” kiedy będzie próbował Was objechać, aż naglę okazuje się że reagujemy szybciej posyłając w jego stronę naszą „bułę”.

Mam nadzieje że Wam się spodobało. Następny „Profil Maszyny” już wkrótce!

The post Profil maszyny: Type 5 Ho-Ri Prototype/Type 5 Ho-Ri Production appeared first on rykoszet.info.

• Czym jest ULQ?

Ultra Low Quality – jest to specjalna grupa ustawień graficznych oraz w ekstremalnych przypadkach, dźwiękowych. Skierowane są one przede wszystkim dla tych którym aplikacja nie gwarantuje utrzymania komfortu użytku. Tyczy się to zachowania stałego poziomu klatek na sekundę. Do komfortowej gry zalecane jest 60 FPS

Ultra Low Quality w War Thunder – grupa ustawień graficznych/dźwiękowych/sprzętowych która pozwala osiągnąć jak najwyższą wydajność kosztem wyglądu, a konkretnie jakością generowanego obrazu/dźwięku. Pogorszy się wszystko, od jakości renderowanego obrazu, przez tekstury, cienie, ilość szczegółów sceny oraz *odległości wyświetlanych obiektów w rozgrywce*.

Mogą znaleźć się ludzie typu „Przecież luckie oko nie widzi rużnicy miendzy 30 FPS a 60FPS, a 144FPS to już hyba tylko dla bogoczy!!11!one11!„. Tutaj link do filmu aby zobrazować o co w tym chodzi.

• Ultra Low War Thunder

Teraz prawdopodobnie najtrudniejsza część.

Zacznijmy jednak od ustalenia paru stałych. Tryb ULQ kosztuje 0$. Jest on dostępny dla każdego. Nie ważne jakie masz podzespoły, ważne że możesz go uruchomić.

Pierw małe porównanie.

Najwyższe ustawienia graficzne – ponad „filmowe”, 1920×1080.

Ustawienia średnie 

Ustawienia niskie

Ustawienia „Ultra Low Quality”

Wyodrębnijmy najważniejsze powody dlaczego ULQ posiada taką renomę a nie inną. Zastosuje oznaczenia: A– osoba grająca na UHQ (Ultra High Quality), B– osoba grająca na ULQ(Ultra low Quality)

• Brak szczegółowego terenu
  • Poprzez termin „brak szczegółowego terenu” rozumiemy pojęcie braku wyświetlania dodatkowej warstwy ziemi z perspektywy celowniczego oraz trzecioosobowej kamery. Prostymi przykładami jest dodatkowy śnieg postaci „puszystego” puchu w celowniku bądź dodatkowy piach na pustyni. Wyłączona opcja przydaję się w sytuacji walki z przeciwnikiem. W takim wypadku, jeśli A wystawia swoją wieżę zza węgła, B jest w stanie dostrzec czubek jego pojazdu wcześniej. Druga sprawa to celowanie na odległość. Tutaj znowu B ma gorzej. Na dalekich dystansach osobie A pojazd wyrenderuje się idealnie na podłożu. A będzie musiał wziąć poprawkę na „lewitujący” pojazd przeciwnika.
• Brak zaawansowanej roślinności
  • Tutaj można napisać minimalnie esej na ten temat. Zaawansowana roślinność to: szczegółowe listowie, włączona trawa (w celowniku/z kamery trzecioosobowej), zasięg rysowania drzew, zasięg rysowania trawy. Wszystkie te wyżej wymienione opcje potrafią skutecznie utrudnić dopatrzenie się wroga. Poniżej film z przeprowadzonych testów. Moje pisanie nie zda się na nic, jeśli nie będzie można pokazać przykładu konkretnie. A same zrzuty ekranu nie oddadzą tego tego, czego ja chciałbym przekazać.

• Mniej elementów = mniejsze rozproszenie uwagi
  • Teoria jest prosta. Gramy x godzin — x godzin nasz mózg jest zmuszony do ciągłej interpretacji tego, co rozgrywa się na ekranie. Mniej elementów do analizy — mniejsze obciążenie organizmu, tak samo, jak w przypadku procesorów. Więcej danych do przetworzenia w ciągu sekundy — większe obciążenie. Poprzez termin rozpraszające uwagę elementy liczymy tutaj wszystkie tweaki w postaci elementów cząsteczkowych, falującej trawy, maksymalnych efektów (pogoda, wybuchy, a nawet krople wody uderzające o powierzchnię). Jest tego multum. Sam po przesiadce na maksymalne ustawienia około 3-4 dni miałem problemy z ogarnięciem tego wszystkiego. A uwierzcie mi. Nawet jazda przez głupi lasek i oglądanie falujących liści może zgubić człowieka. Jednak na serio to ogromna ilość rzeczy rozpraszała moją uwagę, przez co nie byłem w stanie w 100% skupić się na tym, co znajduję się na ekranie. Dopiero teraz mogę grać, tak jak to miało miejsce parę tygodni temu. Pewien gracz z polskiej sceny powiedział (nie jest to w 100% taki sam cytat), że gracz, który grał na ULQ i przesiądzie się na UHQ nie będzie miał problemów. I uczciwie trzeba przyznać, że problemów prócz tych z samego początku nie mam. W dużej mierze gram symulacje a tam niedostrzeżenie wroga na czas = zgon. Jednak obserwując swoje zachowanie a nawet wykresy na stronie thunderskill.com z okresu przejścia na nowy sprzęt nie zauważyłem spadku w efektywność.
• Jakość chmur a bitwa
  • Jeśli mógłbym wymienić wady grania na ULQ to ta, będzie jedną z nich. Za pierona nie da się dostrzec wroga który wlatuje na tło chmur. Pamiętam sztandarową akcje kiedy nie dawno temu (oho, zaczyna się), gdzieś w okolicach grudnia 2016 roku graliśmy turniej 2×2 lotnicza symulacja. Nerwy jak cholera bo wychodzimy z fazy play-off czyli lecimy po eliminacjach. Pierwszy mecz i na dzień dobry wiatr w oczy i.. no wiecie sami co. Mapa, Kursk ogromne zachmurzenie. Siedze w swoim kokpicie, mój skrzydłowy w słuchawce drze się (drze, nie krzyczy) żebym pomógł mu z „bandytą” siedzącym mu na ogonie. Wait.. Z jakim bandytą? Lece za nim w odległości dosłownie 150 metrów, tylko mi lampka w kokpicie oświetla celownik. Otwieram manualnie kabinę z pomocą przycisku „K”. Wiatr mi szumi niemiłosiernie. Jednak faktycznie gdzieś tak 100 metrów na godzinie 2 słyszę wystrzały niemieckiego działka 20 mm, MG 151. A tego nie da się z niczym pomylić. Kolega dostał po zbiornikach, zaczął płonąć i niestety finał był „ciepły”. Więc zostałem sam na sam z typem którego nawet nie widzę. Nie no super. Wylatuje z dużej (ogromnej, oglądałem później powtórkę z rozgrywki) chmury. A ten ciągle do mnie pruje. Tylko siedzę z zaciśnięta myszką i proszę o to by nie trafił w statecznik. Tylko moment. W chmurze już nie jestem, odleciałem na dobre 5km od niej, a ten dalej do mnie ładuje. Jak się okazało, mój przeciwnik znajdował się równo 500 metrów odemnie, jednak z powodu ustawień, gra nie renderowała go na tle chmury. No cóż. Bywa i tak. Czyli jeśli gracz A chce uciec B wystarczy znaleźć najbliższą chmurę i wlecieć nawet na jej tło. No i modlić się by B faktycznie grał na najniższych.
• LOD – poziom detali wyświetlanych wraz z wzrostem odległości
  • „Im dalej, tym mniej”, tak ogólnikowo można określić LOD w WT. Cała magia sprowadza się do tego, iż ze wzrostem odległości jednostka odpowiedzialna za grafikę renderuje obiekty w coraz niższej rozdzielczości. Każdy znajdujący się w grze zbudowany jest z polygonów (pol. wierzchołki). Są to wierzchołki połączone na siatce, które w przestrzeni postrzegane są jako trójwymiarowy przedmiot. Dla przykładu niechaj posłuży nam budynek. Z bliska będziemy widzieć wszystkie jego szczegóły — ramy okien, drzwi, poszczególne cegłówki etc. Z daleka natomiast będzie to obiekt, który swoim zarysem przypomina budynek, jednak gdyby zrobić zrzut ekranu w wysokiej rozdzielczości oraz przybliżyć, okaże się, że to tylko biała bryła z teksturami niskiej rozdzielczości. Dzięki takiemu zabiegowi PC nie musi na bieżąco generować tak szczegółowego obrazu, który i tak jest na dalszym planie, co za tym idzie, nie zwracamy na niego aż tak dużej uwagi. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku krzaków. A krzaki jak już wiemy, razem z szeroko pojętą roślinnością są głównym powodem, dlaczego ULQ jest pod tak dużym ostrzałem. Konkretnie chodzi tu o brak roślinności na dalekich dystansach. Każda mapa ma zapisane w swoich ustawieniach dwa rodzaje obiektów. Te, które render może pominąć na każdym rodzaju ustawień oraz te, które są ustawione na siłę. Te pierwsze będą wyświetlane zależnie od tego, jak blisko bądź jak daleko się znajdujemy. Te drugie będą „forsowane” na siłę, czytaj, nie zależnie jak daleko będziemy, zostaną wyrenderowane. Cała magia polega na tym, iż ULQ ma opcje wyświetlania drzew ustawioną na bardzo niskim poziomie. Więc po parędziesięciu metrach część krzaków nie pokaże się tak, jak to będzie miało miejsce w rozgrywce gracza z najwyższymi ustawieniami. Od bardzo dawna istnieje trick, pozwalający dostrzec co znajduję się za jeszcze nie wyrenderowaną ścianą. Polecam przetestować mapę „Opuszczona fabryka”. Dowiecie się, dlaczego LOD to takie zło.

Teraz można sobie zadać pytanie. Po co grać na maksymalnych ustawieniach graficznych skoro istnieje „ULQ”, który pozwala na „czystą” grę, bez żadnych rozpraszających, zakrywających obraz itp. elementów? No właśnie i tu zaczyna się sedno problemu, jakim jest niewątpliwie „ULQ”. Po pierwsze, dużo osób, z którymi gram otwarcie mówi, że pomimo posiadania sprzętu, który mógłby udźwignąć Crysisa 3 w stabilnych 60 klatkach, woli w War Thunder grać na najniższych. I ja (czy chcę, czy nie) doskonale to rozumiem. Cały problem jest podobny do tego z artylerią w World of Tanks. Jest dostępna w grze dla każdego? Jest. Wpisana jest w samą mechanikę gry? Tak. Czy gracze ją lubią/nie lubią? Na to pytanie nie muszę odpowiadać. (często przeglądam forum WoT, mimo że od gry odszedłem dobre 3 lata temu). Tak samo jest z ULQ? Niby jest dla każdego, chociaż zostajesz wyklęty przez społeczeństwo. Nic nie szkodzi. Dzięki „napinaczom UHQ” i ich poświeceniu jako mięso armatnie wyekspiłem nie jeden pojazd )). Nie ma co się oszukiwać. W ogólnym rozrachunku tryb ten daje dużą przewagę. I to widać. Pomysłów na rozgraniczenie było wiele. Osobne tryby, blokady sprzętowe uzależnione od tego, co mamy w obudowie, jakieś chore serwery osobne dla tych z „1080” i tych z ziemniakiem. Gry pokroju WoTa, WT mają być przystępne jako gry darmowe oraz jako gry z niskimi wymaganiami. Uruchamiasz, grasz X godzin, wyłączasz. Basta. I tu jest cały trup pogrzebany. Na 10 ludzi z mocnym PC przypada 110 z tymi słabszymi, którzy swoimi płatnościami, tak samo, jak ma to miejsce w przypadku ludzi z mocnymi jednostkami, oraz czasem ciągle napędzają grę. I jest to całkowicie normalny zabieg. I teraz wydawca może mieć problem. Czy iść w high-end grafikę oraz podkręcać na maksa oprawę wideo, czy utrzymać „patato players” (sam grałem na marchewce ze sznurkiem więc no offence miśki). Więc idziemy w półśrodki i pozwalamy na grę każdemu. O ile w trybie bitw zręcznościowych nie stanowi to większego problemu (znaczniki), tak na RB jest to ciężkie, nie mówiąc już nawet o symulacji gdzie nawet poruszona gałąź to znak na salwę we wzruszone miejsce.

No dobrze, czyli kwestie czym jest ULQ, jak on wygląda, jakie przewagi daje oraz czemu znajduje się w naszej grze, poruszyliśmy. Teraz czas na problem powtórek, z jakimi często spotykam się u graczy. Dużo z nich po zaistnieniu „dziwnej” sytuacji pokroju super-mega-ultra strzału przez krzaki, dom bądź inny element posądza innych o „cheaty”. Po pierwsze. Obejrzyj powtórkę serwerową. Ta, którą posiadasz na swoim PC, pokazuje co się działo w bitwie, z Twojej perspektywy. Ta pobierana z serwera Ganijinu zawiera czyste dane o położeniu, zmiennych występujących w grze bez uwzględnienia artefaktów pokroju źle dobranej tekstury lub opóźnienia serwer-host. Znajdziesz ją tutaj. Logujesz się na swoje konto, wybierasz interesujący Cię tryb, zaznaczasz typ rozgrywki oraz rodzaj bitwy.

Po znalezieniu tej interesującej Cię wchodzimy w tym samym momencie do gry (na stronie, jak i w grze trzeba być zalogowanym z tego samego konta). Następnie wciskami „View replay” gdzie zostaniemy przeniesieni już w grze, automatycznie do powtórki. Pamiętajcie, by powtórki uruchamiać na najniższych dostępnych ustawieniach. Nigdy nie wiadomo czy taki gracz właśnie dzięki temu mógł Cię łatwiej trafić.

Oczami Graczy

Dla graczy War Thunder którzy uczestniczyli na naszym polskim forum, sama nazwa powinna dać do myślenia. Sekcja luźnych komentarzy jakie udało mi się wyłapać od graczy tych starszych stażem oraz tych młodszych. Przedstawiamy, Oczami Graczy!

The post Ultra Low WarThunder czyli jak bardzo drzewa w grach są krzywdzone. appeared first on rykoszet.info.

A) Opis projektu

MBT-70 to wspólny amerykańsko-niemiecki projekt z lat 60. XX wieku, który zakładał opracowanie nowego czołgu podstawowego, wykorzystując szereg zaawansowanych funkcji. Pod koniec lat 60. projekt był znacznie droższy, niż zakładał to budżet, a Niemcy wycofywały się ze współpracy, rozwijając Leopard 2. Rozwój trwał w Stanach Zjednoczonych, ale koszt jednostkowy wzrósł pięciokrotnie, w 1971 r. Kongres zamknął cały program, a finanse MBT-70 zostały przekierowane na utworzenie M1 Abrams.

Przesłanki stworzenia MBT-70 były jasne, ZSRR planowało wprowadzić zaktualizowaną wersję swojego T-62 z systemem auto ładującym oraz polepszonym pancerzem (ostatecznie był to T-64). Nowy projekt spowodowałby, że amerykańskie czołgi M60 znajdowałyby się w niekorzystnej sytuacji, więc zaczęto patrzeć na projekty, które mogłyby, stanąć w ewentualne szranki z nowym radzieckim, rewolucyjnym jak na tamte czasy, pojazdem. To samo dotyczyło Niemców, których niedawno wprowadzony czołg Leopard 1 wyglądał tak, jak gdyby został wdrożony o parę lat za późno. Uaktualnienia dla Leoparda były już w toku, ale okazało się, że ten model nie wystarczy, a sprawa nie była warta w większym spektrum, zachodu.

B) Opancerzenie

Pancerz składał się z dwóch rozstawionych warstw, wewnętrznej miększej stali, która również służyła jako system powstrzymujący odłamki, a zewnętrzna z twardej stali walcowanej na zimno. Rozstaw został tak dobrany, aby pomóc pokonać efekty trafienia amunicją HEAT, zwłaszcza pocisków kierowanych. Projekt obejmował grodzice, drzwi ognioodporne i sekcje „wzmocnionego magazynu amunicyjnego” w obszarze składowania amunicji, aby zminimalizować szkody załogi podczas trafienia zarówno czołgu, jak i załogi.

MBT-70 został zaprojektowany z niską sylwetką, czyli czymś, czego nie udało się uchwycić w M60, którego wysoka sylwetka została uznana za poważną wadę. W rzeczywistości MBT-70 znalazł się na tak niskiej wysokości, nieco ponad 6 stóp (1,8 m) od podłogi do wierzchołka wieży, że nie starczyło miejsca na kierowcę w głównym kadłubie. Zamiast tego był umieszczony z resztą załogi w pozornie zbyt wielkiej wieżyczce. Niska sylwetka była bardzo specyficzną cechą, mniej więcej można było go porównać do współczesnego szwedzkiego „S-Tank”.

C) Mobilność

Amerykańskie wersje miały zamontowane nowy silnik wysokoprężny V-12 o mocy 1470 KM (1096 kW). Niemieckie wersje pierwotnie używały podobnego modelu Daimlera-Benza, ale później używano w nim silnika  MTU o mocy 1500 KM (1.100 kW). Jednostka MTU mogła być łatwo wymieniona  w czołgu wraz z pojazdem inżynieryjnym w ciągu 15 minut. Obydwie wersje mogą osiągać 43 mph (69 km / h) 

D) Uzbrojenie

Wersja amerykańska była uzbrojona działo 152 mm firmy XM-150 (wraz z systemem wspomagającym ładowanie) wyposażony w laserowy dalmierz, Działo było konstrukcją charakteryzującą się średnią prędkością wylotową, która wystrzeliwała pociski HE, amunicje „przeciwpiechotną” oraz krótkich dystansach pociski HEAT. W przypadku strzelania na dystans działo ładowano pociskiem Shillelagh. Niemcy do uzbrojenia podchodzili niechętnie, więc podjęto decyzje o zamontowaniu ich najnowocześniejszej zabawki, armaty Rheinmetall o średnicy 120 mm, również wyposażony w system autoładujacy. Uzbrojenie wtórne dla obu składało się ze zdalnie sterowanego działka 20 mm, które wyłoniło się z luku za kopułą kierowcy do użycia na wrogich samolotach, 7,62 mm karabinu maszynowego zamontowanego obok głównego działa i systemu zadymiania umieszczono po obu stronach wieży. Użycie „ładowarki” w obu wersjach pozwoliło na zmniejszenie załogi do trzech ludzi — dowódcy, strzelca i kierowcy.

Podsumowanie

Do roku 1969, koszt projektu „MBT-70” wzrósł aż pięciokrotnie, niż przewidywano – 1 milion USD za sztukę. Niemcy wycofały się z projektu i ponownie rozpoczęły rozwój Leoparda 2. W tym momencie Kongres zaczął również wywoływać aferę w związku z ceną, na którą Armia odpowiedziała, wprowadzając tańszy, zmodernizowany projekt oparty na MBT-70 jednak pod nazwą XM803. Kongres, rozwścieczony przez opóźnienia i przekroczenia kosztów, odwołał projekt w listopadzie 1971 roku i przeznaczył resztę pieniędzy redystrybucję na nowy model XM815. Ten znów został później przemianowany na XM1, projekt, który doprowadził do M1.

• W grze

Film który miał być w swym założeniu recenzją nowego pojazdu, jednak powstało coś, co idealnie obrazuje charakter „Zerga”. Przyjemnego oglądania. PS. Przewija się nawet tam wątek fabularny  

Wyobraźcie sobie takiego małego skurczybyka, który popiernicza po polu bitwy niczym wyścigówka. Takiego wrednego dziadygę, którego chcielibyście wysłać do innego wymiaru. No, to już ogólny zarys czołgu jest.

Wprowadzony w najnowszej aktualizacji 1.71 E.R.A zmienił całkowicie układ sił w grze. Normalnie na V erze dało się jeszcze w miarę spokojnie pograć. Teraz, wyjeżdżając T-64… w sumie czymkolwiek jesteśmy narażeni na spam „Zergów”. Małe, szybkie, zwrotne, z powalającą siłą ognia. W grze znajdują się dwa takie same pojazdy w dwóch różnych sobie drzewkach, USA (MBT-70) oraz Niemiec (Kpz-70). Maszyny są swoim odbiciem lustrzanym.

Na wstępie dostajemy małego potwora VI ery, coś jak premium Ru-251. Szybki (64 k/h prędkości maksymalnej), zwrotny, z potężną armatą kalibru 152 mm zdolną wystrzeliwać amunicje APSD-FS, dymną oraz pociski kierowane XM-51 (te same, które występują w amerykańskim M551). Jesteśmy wyposażeni w pancerz kompozytowy, który potrafi przyjąć na siebie bardzo wiele. Tak jak na wieży oraz na przodzie kadłuba (dolna płyta nie jest już osłonięta). Amunicje kierowaną jesteśmy w stanie wybadać na dalszym etapie expienia maszyny co idzie bardzo szybko. Wyposażony w 20 mm działko zamontowane na górze, które może służyć za mobilną artylerię przeciwlotniczą, jak i skuteczną broń w walce z mniej opancerzonymi pojazdami. Obłędny wręcz obrót wieży sprawia, że naprawdę ciężko nas zajechać. Stabilizacja armaty oczywiście już wchodzi w grę na takim poziomie. Droga do niego jest otwarta tak naprawdę z każdego pojazdu, jaki posiadamy na piątej erze. Zorganizowana grupa 4x „Zerg” równa się chaos w czystej postaci. Tak jak jestem w stanie zrozumieć każdy pojazd w grze, tak ten doprowadza mnie do szewskiej pasji. Co nie oznacza, że sam nim nie śmigam. Jeśli miałbym ustawić nową VI erę pod względem radości z rozgrywki, klasyfikacja wygląda tak: MBT-70/KPz-70 > T-64A (1971) > Chieftain Mk.10 > M60A1 RISE (P).

Nowy amerykański czołg średnio/lekki de klasyfikuje całą resztę. W przypadku tego pojazdu nie da się być obiektywnym. Sprawia on po prostu największa radość z rozgrywki. No dobrze, ale co dalej?

Dalej jest tylko lepiej. Za każdym wybadanym modułem maszyna staję się coraz bardziej mordercza. Apogeum w moim przypadku zostało osiągnięte po około 50 bitwach. Zamiatanie samemu pola bitwy na trybie RB/SB to już norma. O ile zostajemy w cieniu, o tyle jesteśmy pogromem pola bitwy. Pomaga w tym 6-sekundowy czas przeładowania, który nie bierze pod uwagę liczebności członków załogi. Jeśli nawet stracimy 1 z 3 (2 jest wymaganych do gry) dalej będzie to 6 sekund. Jedyne co może być irytujące to strzały w dolną płytę. Gracze po pewnym czasie wyrobili sobie już nawyki ładowania w nas w dół bądź pod lekkim kątem w przednie koło napędowe.

Reasumując. Tego pojazdu nie da się opisać w paru słowach. Nim trzeba pograć, by poczuć prawdziwą potęgę płynąca z mobilności. Gameplay z YT oraz nawet moje recenzje nie są w stanie opisać w 1000 słów mocy tego potwora. Standardowo, w rękach słabego gracza będzie to kolejny statysta na polu bitwy. W rękach dobrego, takiego, który potrafi analizować sytuacje w grze, będzie już jako prawdziwy młot na wrogów.

Ten z „szóstym zmysłem” (własne określenie) jest w stanie w krytycznej sytuacji wygrać „sam” rozgrywkę. Salut 

The post Profil maszyny: MBT-70 appeared first on rykoszet.info.