Nadszedł czas żeby ruszyć temat topowych czołgów premium, które pomogą wam w badaniu praktycznie całego drzewka od początku do końca. 
Dzisiaj przyjrzymy się jednym z popularniejszych wyborów nowych graczy czyli M1A1 Click-Bait! 

Click-Bait to tzw. reskin drzewkowego M1A1 HC. Oba pojazdy znajdują się na BR 11.3 czyli już niemal topce drzewka USA.
Gdybym miał opisać ten czołg w skrócie to nazwałbym go ,,Shermanem top tieru„, już śpieszę z wyjaśnieniem.

Abrams HC jest czołgiem, który jest średni we wszystkim co robi. Niektórzy pomyślą, że przez ten fakt jest słaby ale właśnie tutaj byście się pomylili. M1A1 HC ma akceptowalną mobilność, dobre działo i średni pancerz ale przez te właśnie kombinację jest on pojazdem, który potrafi wykręcić niesamowite wyniki w rękach nawet średnich graczy.

Top tier w drzewku USA nie skupia się na super szybkich albo super opancerzonych czołgach. Skupia się na sile ognia. Grając „Click-Bait’em” musimy pamiętać o dobrym pozycjonowaniu i oddawaniu tylko pewnych strzałów. Czas przeładowania w tym czołgu przy perfekcyjnej załodze to lekko ponad 5s przez co to właśnie wy będziecie mieli przewagę nad niemalże każdym czołgiem podstawowym oprócz wyjątków jak na przykład japońskie MBT, które przeładują działo w 4s (swoją drogą jest to najszybszy czas przeładowania dla tego typu czołgu w grze). 596mm penetracji pozwoli wam na przebicie wszystkiego co tylko spotkacie jeśli będziecie wiedzieć gdzie celować a dalmierz laserowy i optyka termalna tylko wam te zadanie ułatwią.

Teraz nasuwa się pytanie. Dla kogo jest ten czołg?
Abrams „Click-Bait” to na pewno nie pojazd dla nowych graczy, którzy nie nauczyli się grać na wysokich poziomach.
Nie jest to czołg, który wiele wybacza i dlatego też zdecydowanie i z czystym sercem odradzam jego zakupu tym, którzy nie grali jeszcze top tieru bitew naziemnych.
Polecam go natomiast tym, którzy odkryli już całe drzewko naziemne innych krajów i chcą zacząć przygodę z USA lub tym, którzy grają już innymi abramsami i chcieliby mieć dodatkowy (choć drogi) pojazd do swojego składu.

Jeśli ten artykuł zachęcił was do zakupu M1A1 HC „Click-Bait” to możecie to zrobić na tej stronie.
Pamiętajcie, że jest on częścią zestawu więc za cenę 70euro dostajecie również 2500 złota oraz 20 dni premium.

The post M1A1 HC Click-Bait – Znany i lubiany appeared first on rykoszet.info.

Przedstawiam wam nową popularną sugestię z forum War Thunder – Boxer Skyranger 30!

Sam projekt podwozia ,,Boxer” został opracowany przez cztery państwa: Niemcy, Holandię, Francję oraz Wielką Brytanię z czego ostatnia dwójka odeszła od prac nad projektem w roku 1999 (Francja) oraz w roku 2003 (UK). Holandia oraz Niemcy dalej prowadziły projekt sami zamawiając odpowiednio 200 i 272 pojazdów z czego dostawy dla Holandii rozpoczęły się w 2013 roku a dla Niemiec w 2009 roku.

Projekt ,,Skyranger 30″ zaczął swój żywot jako koncepcja systemu samobieżnej obrony przeciwlotniczej SPAA (Self Propelled Anti Air) i został zaprezentowany po raz pierwszy w roku 2021 w marcu pod nazwą ,,Oerlikon Skyranger 30″. Wyróżniał się zdalnie sterowaną wieżą oraz co najważniejsze 30 milimetrową rewolwerową armatą Oerlikon. Oferował również na dodanie pocisków obrony przeciwlotniczej krótkiego zasięgu (SHORAD) co pozwalało mu na ochronę nieba na aż 6km!

Informacje Techniczne:

• Częścią wyposażenia ofensywnego Skyranger’a jest: 
  Zdalnie sterowana wieża z działkiem/pociskami
  Kąty podniesienia: od -10° do +85°
  Zasięg skuteczny: do 3000 m, z pociskiem 6000 m
  30-mm armata rewolwerowa Oerlikon® KCE-ABM
  Szybkostrzelność: 1200 strzałów/min
  Tryb pojedynczego strzału: 200 strzałów/min
  Zintegrowany karabin maszynowy 7,62 mm CoAx
  Gotowa do użycia amunicja: 252 x 30 mm, 1000 x 7,62 mm
  2 zintegrowane pociski SHORAD (opcjonalnie)
  Zintegrowany radar AESA z zasięgiem 360°: od -5° do +85°
  Zintegrowany szybki skaner podczerwieni FIRST z zasięgiem 360°: od -5° do +18° (opcjonalnie)
  W pełni stabilizowana elektrooptyczna jednostka czujników
  Radar śledzący w paśmie Ku lub X (opcjonalnie)
  Ochrona balistyczna: do poziomu 4 (STANAG 4569)
  2 wyrzutnie granatów dymnych Rosy (po 9 sztuk)
  Dwa stanowiska operatorskie w pojeździe (dowódca/strzelec)
  Dalmierz laserowy o zasięgu do 20 km
• Mobilność:
  Dzięki masie niecałych 35 ton, mocy ponad 700 koni oraz 7 biegowej przekładni Allison Boxer jest w stanie osiągać prędkości aż do 103 km/h w idealnych warunkach.
• Pancerz i żywotność:
  Skyranger został zbudowany na standardowym podwoziu Boxer z tą różnicą, że dołożony został kompozytowy pancerz AMAP będący w stanie wytrzymać atak pocisków ppanc. kalibru 14.5x114mm z odległości 200m. Najważniejszą dla nas cechą Skyranger’a jest jego bezzałogowa wieża, która w grze będzie w stanie wytrzymać wiele trafień (zależnie od tego jak Gaijin zmodelowałoby amunicję).

Boxer Skyranger 30 z widoczną wyrzutnią pocisków przeciwlotniczych

W War Thunder pojazd ten zostałby dodany jako topowa jednostka przeciwlotnicza dla Niemiec uzupełniając drzewko o szybką i mobilną jednostkę pozwalającą na niszczenie przede wszystkim nisko lecących samolotów oraz niezdających sobię sprawe z zagrożenia pilotów helikopterów dzięki swojemu niesamowicie szybkostrzelnemu działku. Z racji swojej mobilności oraz możliwości używania pocisków APFSDS-T ta wersja Boxera byłaby wydajniejsza niż Gepard w zwalczaniu pojazdów naziemnych lecz nie aż tak efektywna w zwalczaniu samolotów i helikopterów jak np. FlaRakRad ze względu na brak pocisków dalekiego zasięgu.
Moim zdaniem jeśli twórcy zdecydowaliby się na dodanie go do gry to w drzewku znajdowałby się przed FlaRakRad’em na BR 11.0 głównie przez swoje nienajlepsze możliwości ataku celów dalekiego zasięgu.

Źródła:
https://forum.warthunder.com/t/boxer-skyranger-30-precision-firepower/75173 – Wielkie dzięki dla użytkownika UnHolySausage
https://www.rheinmetall.com/Rheinmetall%20Group/brochure-download/Air-Defence/D994e0222-Oerlikon-Skyranger-30.pdf 10
Rheinmetall Air Defence unveils its Skyranger 30 (upgraded) – EDR Magazine 2

The post Sugestia: Boxer Skyranger 30 – Precyzja i Siła Ognia appeared first on rykoszet.info.

T30 został opracowany dla armii amerykańskiej podczas końcówki II Wojny Światowej. Miał być przeciwwagą dla ciężkich czołgów niemieckich podczas „ostatniej prostej” nazistowskich Niemiec w 1945 roku. Podjęto decyzje o wykorzystaniu podwozia innego Behemota, T28. Podczas gdy T28 Super Heavy Tank był w zasadzie bardziej podobny do działa samobieżnego, konstrukcje T30 i T29 wykorzystywały układ wieżyczek i były znacznie lżejsze niż ich cztero-gąsienicowy poprzednik jednak mocno uzbrojony i opancerzony.

T28 z zdemontowanymi dodatkowymi gąsienicami. Podwozie posłużyło do stworzenia rodziny pojazdów „T”

Prototypy czołgów ciężkich serii „T” były projektowane już w kwietniu 1945 r. Miałby być na początku swego istnienia odpowiedzią dla ciężkich czołgów niemieckich, jednak po zakończeniu najbrutalniejszego konfliktu w historii ludzkości, na horyzoncie pojawił się nowy gracz, Związek Radziecki. Wnosił z sobą IS-2 oraz nowe jak na tamte czasy, IS-3, który ówcześnie nie miał żadnego godnego sobie przeciwnika. Jednakże, dowództwo Armii Stanów Zjednoczonych wątpiło w sens rozwijania ogromnych, wolnych czołgów pokroju T29/T30/T34 w erze zaawansowanego lotnictwa oraz śmiercionośnej broni ppanc. Także T28, T29 i T30 przeszły w stan zawieszenia, czytaj, w 1950 AGF zakończyło ich rozwijanie z bardzo prostego powodu. Pojawił się projekt lżejszej armaty T112/T113, która miotała pociskami HEAT-FS oraz HEP (odpowiednik brytyjskiego HESH-a) więc potężne działa przechodziły do lamusa. Ostatecznie wszystkie wynalazki biur projektowych, które doskonale obrazowały, co działo się w głowach konstruktorów (więcej, mocnej, ciężej), zostały przekazane jako eksponaty muzealne.
T30 wykorzystywał jedną z największych armat kiedykolwiek zamontowanych w amerykańskim czołgu — jest to działo główne T7 L/40 kalibru 155 mm. Zasada konstruktorów była prosta, „nawet jak AP nic nie da, to pocisk burzący załatwi sprawę” i mieli racje. 155 mm pocisk HE nawet po trafieniu i braku penetracji robił w środku coś, co można porównać do założenia metalowego wiadra na głowę drugiej osoby i rytmiczne uderzanie w nań patelnią. Jednak ciągle używała pocisków rozdzielnego ładowania, co w połączeniu z masą amunicji powodowało bardzo długie i skomplikowane ładowanie. Broń ta została wpasowana w pełno obrotową wieżę, chronioną przez boczne powierzchnie płyt z zaokrąglonymi krawędziami, co dało całemu czołgowi raczej wysoki, ale niezbędny profil.Lufa umocowana na jarzmie z solidnymi sworzniami, które stabilizowały główne uzbrojenie czołgu. Sporych rozmiarów hamulec wylotowy miał za zadanie zmniejszyć bądź co bądź, ogromy już odrzut. Trzydzieści cztery pociski kalibru 155 mm używały systemu wspomagania ładownia (nie chodzi tu o „autoloadera”, ten występował prawdopodobnie w wersji T30E1). Ostrzał prowadzony był z pocisków przeciwpancernych (AP), jak i wybuchowych (HE). Uzbrojenie główne uzupełniono o „pół calówkę”, zamontowany współosiowo wkm Browning HBM2 oraz Browning M1919A4 0,30, w jarzmie na przedniej płycie. Zawieszenie było montowane na drążkach skrętnych, a szerokość każdej gąsienicy była zauważalnie szeroka, aby sprostać różnym typom terenu. Dobrze nachylona płyta chroniła przód czołgu, pomagając odeprzeć wszelkie nadlatujące pociski wroga, które występowały w obecnych im czasach.

Ciekawostka #1: działo T7 L/40 to skrócona i dostosowana do umieszczenia wewnątrz czołgi wersja haubicy M1, zwanej potocznie „Long Tom”. „Tomek” mógł miotać pociskami HEP, więc i nasz bohater artykułu miał do tego możliwość. Pociski te to nic innego jak amerykański odpowiednik amunicji typu HESH.

Podwozie było napędzane pojedynczym AV1790-3 marki Continental, chłodzony powietrzem, silnikiem benzynowym o mocy 704 KM. Zapewniało to prędkość do 16,5 mil na godzinę (~27 km/h) na utwardzonych nawierzchniach, choć mniejsza, w terenie. T30 ważył około 159,835 funtów (72,5 tony). Jego długość to 12 metrów, 3.8 metra szerokości, 3.2 metrów wysokości. Sześcioosobowa załoga. Stanowiska obejmowały dowódcę czołgu, kierowcę, dwóch ładowniczych, strzelca i strzelca karabinu maszynowego. Obaj ładowniczy byli potrzebni do obsługi i utrzymania specjalnej funkcji ładowania dużych pocisków 155 mm — każdy ważący 44.45 kg. Jeden ładowacz zarządzał zintegrowanym dźwigiem odpowiedzialnym za manewrowanie każdym pociskiem w miejscu, podczas gdy drugi, „ubijak” odpowiedzialny był za przeniesienie amunicji do zamka działa. Ochrona pancerza na wszystkich stronach czołgu wynosiła od 25 mm (0,98 cali) do 280 mm (11 cali) grubości.

Ciekawostka #2: Co się działo po trafieniu z pocisku M107 HE w Tygrysa II? Oto opis z testów w maju 1957 na poligonie Aberdeen. Działo które miotało pociski to M1 kalibru 155 mm, „Long Tom”, protoplasta i wzór naszego T7 L/40.

A second German „King Tiger” tank hull was placed 1300 yards from the muzzle and a M107 shell was fired at it. A direct hit was scored on the main front plate with a resulting Ik x 18 1/2 back spall 2 inches deep. The hit, which was high order, fractured all the welds on the main front plate as well as the welds on both sides. The hull was moved backwards 5 feet from the prefirlng position . It was decided that any further firing on the hull would fail to yield useful information, as the damage was too extensive.

Według danych, trafienie pociskiem HE podpisane jako 3 oraz 2, 1 należy do pocisku HEP.M36 trafione pociskiem HEP. Nie wygląda zbyt dobrze. Pojazd dosłownie rozpadł się na części. Według opisu z testów polowych pocisk trafił centralnie w pierścień wieży powodując efektownego backflipa.

• W grze

Kiedy młodszy brat przyprowadza starszego

Zdjęcie w lepszej rozdzielczości po kliknięciu na obraz

Pancerz T30

Pancerz T30 #2

„Suche” statystyki dla T30

Modyfikacje dla T30

Pociski występujące w T30

Zasadniczo w grze nasz T30 to przerośnięta wersja T29/T34. Różnice są subtelne, oczywiście, prócz działa. T29 posiada je w wariancie 105 mm, T34 w 120 milimetrach a T30, jako że to hybryda czołgu ciężkiego oraz masywnego niszczyciela czołgów, 155 mm. Co do bardziej subtelnych zmian to zmniejszona ilość wielkokalibrowych karabinów maszynowych M2HB. Gwiazda artykułu posiada ich 2 sztuki, pobratymcy, sztuk 3. Styl gry to typowy scenariusz HT w grze, powolne przedzieranie się do przodu torując drogę mniejszym jednostkom. Jednakże nie ma róży bez kolców. Czas przeładowania, o którym za chwilę, wymusza na nas ciut inne podejście do gry. Co w deseń IS-2. Posiadamy „boomsticka”, czyli masywnego potwora zdolnego rozerwać dowolny czołg stający z nami w szranki. Okupione jest to wyżej wspomniany przeładunkiem. Sam stosowałem taktykę peak-a-boo, czyli obserwowanie wroga, szybki wyjazd, salwa i za róg. Czołg ma swoje na klacie jednak na naszym battle ratingu, 6.7, oponenci mają dostatecznie dużo penetracji, by zrobić nas pieczonego kartofla jednym strzałem. Przeładowanie ze screenu wyżej wynosi prawie 39 sekund. Załoga przy maksymalnym wyszkoleniu jest w stanie zbić ten czas do 30 sekund co i tak jest wartością na poziomie KW-2. Również dzięki mocniejszemu silnikowi (810 KM) czołg jest zauważalnie bardziej żwawy niż T34 czy T29. Opuszczanie działa standardowe w amerykańskich pojazdach, -10/+15 stopni.

Atomowe pociski HE

No tak. Jeszcze mała wzmianka o głównym smaczku, amunicji burzącej. 7 kg TNT, jeśli nie zmiecie przeciwnika z mapy, to poturbuje go na, tyle że to wy zdążycie przeładować, nim oponent będzie w stanie się naprawić. Czy więc warto używać burzaków? Jeden rabin powie tak, a i inny rabin powie nie. To zależy.

Strzelając w ciężko opancerzone buldożery typu Maus, dobrze ustawione pojazdy pokroju T-54 lub po prostu w cele, w których wystaje tylko mocarna wieża, odłamek zawsze jest w cenie. Taki pocisk bez większego problemu zniszczy newralgiczne moduły pojazdu. W resztę polecam miotać amunicje APCBC, T29E1, która posiada 193 mm penetracji jednak na to, co spotyka T30 w okolicach B.R 6.7-7.7 przy dobrych wiatrach powinno wystarczyć.

Kto da więcej?

No dobra Aceton, ale w jaki sposób go zdobyć?

Aktualnie są dwie opcje, Gai jin Market lub zrobienie eventu świątecznego przełomu 2018/2019. Jako że event już się zakończył, zostaje nam jedynie ryneczek. Aktualnie, gdy piszę ten tekst, czołg będzie możliwy do wystawienia za ok. 6 dni. Cena może być różna jak to w markecie. Można trafić okazję za 20 GJNC, (1 Gaijin Coin ~ 1 euro). Jednak nie spodziewałbym się zejścia poniżej 50 euro. Wiem, drogo jak cholera za wirtualne piksele jednak tyle kosztuje 10.000 Złotych Orłów, za które można było kupić wszystkie 10 etapów wyzwania. Czy warto? Moim zdaniem nie. Waszym i waszego portfela może i tak. Decyzja będzie zależeć od Was.

Reasumując, czołg pośród swoich wad i zalet jest w porządku. Na tle konkurencji wolałbym kupić T29 w pakiecie z kontem premium oraz Złotem. O wiele przyjemniejszy ze względu na czas przeładowania oraz uniwersalność na polu bitwy. Po drugie, teraz można zdobyć go przez market. Ceny tam mogą być różne. Jeżeli dobrze się zakręcicie za parę dni, upolujecie go ciut taniej takie T29, więc wtedy, bardzo naciągając, warto. Pojazd powinien być traktowany jak kolekcjonerka, chociaż co lepsi gracze będą w stanie wyciągać nim ładne wyniki. Wszystko jak wspomniałem wyżej, zależy od Was. Jako że mój artykuł to kropla w morzu opisów czołgów polecam obejrzeć dowolny gameplay, by zorientować się co i jak.

Tymczasem, do następnego i jak zawsze, powodzenia na wirtualnych polach i niebach gry, Graczu

The post Profil maszyny: Heavy Tank T30 appeared first on rykoszet.info.

• Główna atrakcja – śmigłowce w natarciu

Śmigłowce w grze pojawiły się 1 kwietnia 2017 jako żart primaaprilisowy. Razem z nowoczesnymi maszynami takimi jak T-90 „Władimir” oraz Leopard 2A5 siały zniszczenie na Synaju i Opuszczonej fabryce. Wtedy było to zrobione jako „poligon testowy”. Każdy 1 kwietnia jest testem nowej zawartości i mechaniki pod przykrywką żartów. Mieliśmy już drewniane galeony (testy marynarki wojennej) czy kroczące mechy pancerne ST-1 (testy czołgów). Jednakże, śmigłowce to już inna para gąsienic. Sterowanie zostało usprawnione pod względem precyzji oraz dostępności (wspomaganie myszką lub pełna symulacja kontroli maszyny). Zostało stworzone kompletnie nowe drzewko maszyn USA oraz ZSRR/Federacji Rosyjskiej. Zaczynamy wyposażeni w zwykłe pociski H-70 Hydra, kończymy na zaawansowanych pociskach sterowanych laserowo – Ataka/TOW (stąd już niedaleko do pocisków Ataka-T, polecam poczytać o amunicji termo-barycznej). I tak czołgi z końca lat 50,na spółkę z odrzutowcem z lat 60, ramie w ramię walczy ze śmigłowcem z przełomu XX i XXI wieku. Miejmy nadzieje, że twórcy dodadzą nowe maszyny odrzutowe (oraz mechanikę noktowizji, laserowego namierzania celów czy termowizji na które to gracze czekają od dawna).

• ..lub w odwrocie – problem rotorów prymitywnych

Jak to w gamedevie bywa, nowy patch – nowe problemy. I tak wyszło szydło z worka.

Gracze nie rozumieją mechaniki. Normalne jako że zostaje wprowadzona całkowicie nowa linia maszyn i związana z tym gałąź sterowania. Jednak jest w tym drugie dno. Mamy do omówienia trzy sytuacje:

V era, 7.0 – 8.0

• w takim wypadku aby w ogóle wziąć śmigłowiec potrzebujemy punktów. Przykładowo podstawowy Mi-4V/AH-1G jest dostępny na takiej samej zasadzie jak samoloty. Nabijasz punkt za przejęcie bazy/zniszczone maszyny bądź inną dowolną akcje w rozgrywce – masz punty. Proste i przyjemne

V era, 8.0 – 9.0

• tutaj występuje już wysyp graczy którzy kupili helikoptery jako maszyny premium (Mi-24D lub UH-1 Huey) więc siłą rzeczy.. nie ogarniają. I mają do tego prawo. Jednak psuje to rozgrywkę gdyż taki gracz mógł (choć nie musiał) wziąć szturmowiec/myśliwiec z bombami/rakietami. Tutaj wszystko zależy od człowieka, więc robienie flame’u „hurr dur nie umiecie grać to nie grajcie” mija się z celem (mimo wszystko 5 poziom pilota i XM-01/UH-1 Huey nie wyglądają przyjemnie).

V era, 9.0 – 10.0

• tutaj już najstarsi górale nie wiedzą, co się dzieje. Przykład: początek bitwy, jadę na punkt X, by walczyć z pojazdami Y. Tak również postępuje cała moja drużyna. Oprócz tych 5 delikwentów, którzy mają możliwości odrodzenia się wyżej wspomnianym helikopterami, ale np. bez rakiet kierowanych. Na 10.0 te maszyny można brać od samego początku, a kosztują całą pulę punktów odradzania. Wiecie, co się dzieje dalej? Abramsy/T-64B niszczą helikopter, który szarżuje na pole bitwy. Więc taki delikwent ginie. A przepraszam. Tacy delikwenci giną i wychodzą. Rozumiecie. 1 minuta bitwy a 5 graczy wychodzi z gry, bo nie ma już punktów. Brzmi przyjemnie?. Lancetti, przecież mogą się odrodzić w czymś innym! Tak, w SPAA pokroju Szyłki/Geparda lub w T-34-85. Na 10.0. Są ludzie, którzy umieją tak grać, jednak nie oczekujmy cudów od gościa, który drogę do V sobie kupił, nie wygrindował.

Mam cichą nadzieję, że Gaijin zmieni coś w tej materii. Obecnie gra na wysokiej erze mija się z celem i bawię się wyśmienicie na „lolkach”. Po 6 latach gry jestem zmuszony grać na I erze, bo tam, gdzie tak uparcie dążyłem, granie jest nie tyle ciężkie, ile frustrujące. Zdarzają się wyjątki od reguły (czasami trafi się rozumny team, który nie szarżuje na „ura”), jednak przynajmniej mi, to zjawisko obce.

P. S – 26.09.2018 – Gaijin zmienił koszta spawnu dla helikopterów oraz śmigłowców. Teraz Mig-15bis z rakietami kosztuje 720 – 800 PO zamiast 480 PO. W końcu są to „REALISTYCZNE (tsa) BITWY PANCERNE, a nie AirRB + czołgi w DLC.

• Słów kilka o śmigłowcach

Mi-35M. Ludzie którzy do mnie podlatywali mylili mnie z Mi-24D który ma 1x 12.7 mm. Ja mam 5x23mm. Zdziwienie płomienne w skutkach.

Tak prezentuje się drzewko śmigłowców.

Aby mieć do nich dostęp musicie: wykonać codzienne zadanie polegające na wygraniu 5 bitw czołgowych, kupić paczkę z helikopterem lub poczekać aż zamknięte beta testy skończą się (koło miesiąca od daty patcha). Dodatkowo musicie posiadać V erę samolotów lub czołgów. Co mogę powiedzieć o śmigłowcach?. Taktyka jest taka. Po spawnie nie zawisaj w miejscu jak koliber, tylko oddal się od helipadu. Poleć za górkę, zrób rozeznanie czy z takiej pozycji będziesz miłą przestrzał na wrogą drużynę po czym, po dokładnym ogarnięciu nieba w poszukiwaniu polujących na ciebie myśliwców, zacznij siać zamęt w szeregach wroga. „Hover” (zawis) nad spawnem to najgorsze co może być. Jeśli jednak nie masz rakiet kierowanych… sam stosowałem taktykę „baitowania” samolotów. Leci w moją stronę, uskok w lewo/prawo, obrót o 180* i seria po samolocie. Nie zbliżaj się do pola bitwy, bo Szyłki i Gepard zrobią z Ciebie mielonkę w mniej niż 3 sekundy. Również możesz ekspić pojazdy na specjalny evencie w zakładce „Wydarzenia i turnieje”. Walczysz na mapie „Wietnam” przeciwko wrażym śmigłowcom.

Garść screenshotów wykonanych za pomocą Nvdidia Ansel.

Mi-24VAH-1B

UH-1 Huey

AH-1C

AH-1Z

• Sterowanie śmigłowcami, jak nimi grać, co należy wiedzieć?

Generalnie sterowanie śmigłowcem jest dosyć proste. Mamy dwie osie pochylenia, przód-tył/prawo-lewo. Wirnik na stateczniku stabilizuje nasz lot aby maszyna nie skręcała wokół własnej osi. W zależności od wybranego uzbrojenia mamy:

rakiety niekierowane które można odpalić serią bądź pojedynczo

Hydra-70, S-8KO

rakiety kierowane laserowo/radiowo

Ataka, Falanga, TOW, Shturm

zasobniki z dodatkowymi działkami/karabinami

XM-140, Gsh-23

bomby

FAB-100/FAB-200 (tylko helikoptery ZSRR/Federacji Rosyjskiej)

Przykładowa, podstawowa konfiguracja sterowania

1. Kiedy odpalisz rakietę sterowaną, uruchomiony zostanie system stabilizacji kamery.
2. Obszar w którym działa nasza kamera. Znacznik to właśnie prezentacja w którym punkcie znajduje się obiektyw.

1. Obroty wirnika
2. Moc silnika ~ 50% daje nam zerowe wznoszenie się bądź opadanie.
3. Prędkość TAS – względem ziemi
4. Uzbrojenie, odpowiednio na obrazku: działko 23 mm (CNN), rakiety (RKT) oraz pociski kierowane (MSL).
5. Selektor prędkości prowadzenia ogania. Wolniejsze bądź szybsze strzelanie z działek półautomatycznych
6. Temperatura oleju oraz silnika.

Wciskając klawisz „H” przechodzimy w tryb „hover„. Maszyna zacznie, wytrać prędkość, po czym zawisie nieruchomo nad ziemią. Sterować możemy, pochylając się klawiszami WSAD lub zwiększając/zmniejszając wysokość za pomocą klawiszy Ctrl (w dół) /Shift (w górę). Klikając „F”, wchodzimy w tryb stabilizacji uzbrojenia. Tyczy się to zarówno rakiet kierowanych, jak i działek.

• Make parts and FPE stock – sprawa gaśnic oraz części naprawczych

Anno Domini 2018 dnia 12 września oficjalny kanał War Thunder na YouTube zostaje wrzucony film „Overcoming the Stock Syndrome”/ Przezwyciężyć syndrom stockowej maszyny”.. i gniazdo szerszeni zostaje potraktowane z buta z bomby wodorowej.

Cytując komentarze z YT:

 

Stan na 27.08.2018

Did they just suggest ground pounding and killstealing and airfield camping in air RB?

Probably the most ill-advised video Gaijin has ever made

Fix your game Gaijin. People are jumping ship and its about to come crashing down. I haven’t played or spent money in two years. You’re shooting yourselves in the foot

The first tip is literally spend money. Literally.

I recently got banned on Gaijin War Thunder forums, for complaining about stock syndrome and how long it takes to grind modifications and the highest tier vehicles.

What?! Gaijin is evolving?! Gaijin has transformed into gEAijin!

Film, który został zamieszczony miał pomóc graczom pokazać jak wyjść z depresji zwanej „części zamienne i gaśnica”. Tak? No nie do końca, biorąc pod uwagę cel materiału, jakim były samoloty, nie czołgi. Jednak po kolei.

Co to za fun grając czołgiem takim jak KanonenJagdpanzer 4-5, który jest aktualnie najgorszym pojazdem (*patrzy na Ka-Mi*). Mało robi, dużo wymaga. Bez części nie naprawisz się na polu bitwy. Bez gaśnicy spłoniesz. To samo tyczy się gier na wyższej erze. Tam bez wydawania Złotych Szekli Orłów nie jesteś w stanie normalnie grać (chyba że masz, a jakże, konto premium więc szybciej ekspisz). Siłą rzeczy kupisz ten zestaw i gaśnice. Fala „hejtu” jaka wylała się na firmę jest moim zdaniem niewspółmierna do sytuacji.

• dialogiem, nie siłą – o czym spora część graczy zapomina. Mechanika związana z odkrywaniem części jest w grze od bardzo dawna. Czy graczom się to podoba czy też nie, i najprawdopodobniej będzie nadal. Jeśli spamowanie na oficjalnym kanale w koło i w koło tych samych komentarzy nie poskutkuje, co będzie następne? Szturm na siedzibę GJ?
• trochę racja – a trochę nie. Prawdę mówiąc, czołg z zestawem naprawczym/gaśnicą jest już w 50% pełnowartościowym pojazdem. Odróżnia go tylko np. mniejsze możliwości manewrowe/inna możliwość stabilizacji działa/gorsze niekiedy pociski. Jednak jest to już ciągle sprawna maszyna, która mimo wszystko nie daje takiej przyjemności z jazdy jak czołgiem „na maksa”.

Możliwe rozwiązania – z których można wybierać.

• brak części wydłuża czas naprawy, ich brak nie powoduje braku możliwości naprawy. Odpowiednio, części przyspieszają naprawę.
• zgodnie z logiką dla innych modułów, FPE redukuje czas potrzebny do ugaszenia pożarów w czołgu o znaczną ilość, gdzie wersja stockowa wydłuża czas. Czołgi mają pewną ilość ładunków w zależności od wielkości czołgu i prawdopodobieństwa, że będzie go potrzebować (M56 może dostać tylko jeden, ponieważ rzadko będzie potrzebował więcej niż jeden, ale T95 może uzyskać 3). FPE nie zwiększa już ilości ładunków, ponieważ jest związany z samym pojazdem.
• Prawdziwym problemem jest softcap RP. Bez tego ludzie byliby nagradzani za więcej zabójstw / capów, dzięki czemu znacznie szybciej wyszliby z stocka. Obniżenie ceny modułu nie pomoże, ponieważ nadal utkniesz na ustawionej ilości RP na grę. Uzyskanie darmowego FPE i części pomogłoby w krótkim czasie uniknięcia syndromu „stocku” , ale mimo wszystko, musisz przejść przez softcap – słowem za mało punktów idzie w stronę ekspienia modyfikacji. Nawet za dobrą grę na VI erze jesteś w stanie punkowo i zarobkowo wyjść na minus, mimo że dostajesz tylko 2000 XP do modyfikacji.

Natrafiłem też na całkiem ciekawe sformułowanie, jakoż CC, w szczególności Ci na forum, poprzez swoje podejście do społeczności psują odbiór firmy.

It’s been a problem since the beginning yes, but we have never been so explicitly disrespected by Gaijin employees. The problem is the words

The worst thing is that in a week or so all of this will probably be forgotten. That is, if Gaijin Bruce, Shawn, and the forum mods keep their mouths shut and don’t fuel the flames.

Poczekamy, zobaczymy.

• „Market Gaijin”

Miałem pisać o tym wcześniej jednak chciałem zaczekać i obserwować jak potoczy się sytuacja. I.. szambo się wylało. „Operacja Market Gaijin” (autorskie określenie) to nic innego jak event, w którym gracze mogli zdobyć IS-7 oraz T-34E, które składaliśmy poprzez codzienne granie. Części pospolite losowało różnie, raz 1-2 lub 3-5. Specjalne, takie jak granaty dymne, dodatkowy pancerz lub inne rzadkie przedmioty, które były wymagane szanse na drop miały odpowiednio niższą. Potem składaliśmy całość według przepisu, a gracz otrzymywał kupon na czołg. Mógł go zrealizować i przypisać do swojego konta lub sprzedać na ryneczku. Tylko że.

Tylko że sytuacja wyglądała jak ze skinami w CS:GO.

„Skąd ma sąsiad na to pieniążki? Złodziej jeden” – tak można podsumować sytuacje. Jedni nie dawali rady grindować (i wcale się im nie dziwie) części po 40h/tygodniowo na T-34E oraz około 80-100h/tygodniowo na IS-7. I rzeka fekaliów, jaka wylała się na graczy IS-7 była niemożebna. Dość powiedzieć, że gdy grałem IS-7, który był mi wypożyczony do testów na 7 dni, tak jak w przypadku PhlyDailiego czy innych CC/CP (CT- content partner), teamkille i wyzywanie mojej osoby osiągnęły dno Rowu Mariańskiego. Mnie, jako graczowi oraz człowiekowi było po prostu przykro grać tym pojazdem, gdyż nie nie dawało mi to przyjemności (tak, Ci po drugiej stronie ekranu to też ludzie. Pracuje tak samo, jak ~ 3 miliardy ludzi na planecie, po 8 h człowiek chciałby w grze komputerowej znaleźć relaks, nie frustracje). Takiej toksyczności nie wdziałem, w sumie nigdy jak grałem 6 lat. W szczególności oberwało mi się od naszej społeczności, w której może nie jestem pod tym nickiem aż tak bardzo rozpoznawalny, jednak niektórzy kojarzą „Profile maszyny” czy autorską „Contre”. „Skąd to masz wallerwariorze, jak się kradło, dałeś -czytają to też ludzie poniżej 18 roku życia- za niego” i wiele więcej. Tak jak delikwenta można zablokować, tak przed teamkillem ciężko uciec.

Abstrahując, moim zdaniem pomysł bardzo w porządku, gdyż teraz można handlować skinami, pojazdami, lub innymi przedmiotami i daje to możliwość pozyskania waluty w inny sposób niż otwieranie własnego portfela. Może kiedyś i Złote Zakłady/rozkaz etc. będą podlegały handlu. Ludzie od skinów mają teraz własne poletko do popisu i docenienia, nie tylko na WT. Live.

• Jak korzystać z Gaijin Marketu?

1. Zaloguj się na głównej stronie warthuder.com
2. Wejdź w zakładkę „Profil konta”, znajdziesz ją klikając na swój nick w lewym górnym rogu.
3. Aby w ogóle korzystać z sklepu wymagana jest „weryfikacja dwuetapowa”. Potrzebujesz odnaleźć zakładkę „Bezpieczeństwo”. Rozwiń ją po czym wejdź w „Ochrona konta”
4. Krok I: Pobieramy Gogle Authenticator z wybrane poniżej sklepu.
5. Krok II: Postępuj zgodnie z instrukcją zamieszczoną na screenie.
6. Krok III: W aplikacji Google zeskanuj QR code.
7. Krok IV: wpisujemy w polu kod który został wygenerowany po zeskanowaniu QR code. Teraz ponownie logujemy się na stronie.
8. Wchodzimy w link https://trade.gaijin.net/
9. Aby handlować musimy posiadać Gaijin Coinsy – GJN. Można je kupić w oficjalnym sklepie/wyhandlować na markecie sprzedając swoje przedmioty. System działa podobnie jak ten z rynku Steam tak więc jest on na tyle intuicyjny że z czasem będziecie szastać monetami jak „Wilk z Wallstreet”. W razie pytań, napisz post pod artykułem.

• „Arkejdyzacja” gry – zmniejszenie punktów odrodzeń oraz syndrom „szybkiego pulsu”.

Firma czuwa, firma widzi, firma czuje i przewiduje.

I zauważyła problem, jakim według większości był schemat „jedna buła-szybki hangar”. Przykładowo przed 1.81 posiadaliśmy 450 PB. Oznacza to, że możemy odrodzić się czołgiem ciężkim/średnim raz, czołgiem lekkim dwa, jeśli na maszynie posiadamy podwójne odrodzenie. Od 1.81 PB wymagane do odrodzenia zostały obcięte o 50%, co oznacza, że w puli 450 PB można odrodzić się większą ilość razy. Co moim, podkreślam moim, zdaniem nie jest O.K. Czemu? Wcześniej, gracz świadomy, w jakiś sposób zaznajomiony z mechaniką, wiedział, że jeśli zginie HT bądź MT drugi raz nie będzie w stanie się odrodzić. Szanowałeś punkty, jak i starałeś się szanować maszynę. Teraz potknięcia wybaczane są mocniej. Z trybu, który miał być Bitwami Historycznym (tak kiedyś nazywał się „realistyk”) zrobiono Battlefielda Hardline. Spawn-frag-zgon-spawn-1/2 fragi-zgon-hangar. Nie zrozumcie mnie źle. Jest t w porządku w stosunku do nowych graczy, którzy zginęli właśnie, bo głupio wyjechali na wroga. Teraz możesz odrodzić się po raz drugi. Tylko że zrobił się z tego arcade. Dosłownie. Tu się dzieje po prostu wszystko. Kiedyś  zrobienie 11 – 15 fragów na RB był wyczynem. Teraz na 8.0 70% moich bitw to w sumie wynik 12 fragów (statystyki, wiadomo, nie grają, ale jak przychodzi do tego, kto ma lepsze, już tak). Punkty Badań które zostały obcięte o 30% za każdą akcję w grze. Więc coś za coś. Czy moje biadolenie cokolwiek zmieni? Pewnie nie, jednak czołgisto pamiętaj. Szanuj swoją maszynę jak i punkty odrodzeń. Oprócz Ciebie jest X innych graczy którzy chcieli by wygrać, a rushowanie B nie zawsze jest tą najlepszą opcją.

P.S – za tego arcade nie bijcie. Sam jestem graczem realistycznym/symulacyjnym i na zręcznościówkach dzieje się dla mnie po prostu za wiele. Więc podziwiam, w swoim pancerno – lotniczym serduszku ludzi, którzy się tam odnajdują. Make XP, not flame.

Mam nadzieje że luźna pogadanka przypadnie Wam do gustu. Z mojej strony to już wszystko. Dobrego dnia i jak zawsze, udanych łowów, Graczu!

The post Słów kilka: Aktualizacja 1.81 „The Valkyries”, operacja Market Gaijin, #stocksydrome appeared first on rykoszet.info.

Czołg ciężki IS-7 był największym i najbardziej potężnym pojazdem opancerzonym zbudowanym przez Związek Radziecki w pierwszej połowie XX wieku. Przyjrzyjmy mu się bliżej!

Historia

Prace nad czołgiem rozpoczęły się w 1945 roku. Maszyna miała łączyć najnowsze nowinki techniczne i korzystać na doświadczeniach poprzedników. Po wielu próbach czołg pojawił się pod oznaczeniem Obiekt 260, później znanym jako IS-7. Waga dochodziła do 68 ton, silnik stanowiła jednostka Diesela wyciągnięta prosto z okrętu. Dzięki takiemu napędowi IS-7 mógł się rozpędzić do 60 km/h. Na uzbrojenie składało się potężne działo kal. 130 mm ze zmechanizowanym magazynem oraz aż osiem karabinów maszynowych: dwa KPW kal. 14.5 mm oraz sześć RP-46 kal. 7.62. Pancerz wykorzystany w IS-7 korzystał z najnowszych rozwiązań, które trafiły później do nowszych czołgów.

Niestety czołg okazał się zbyt drogi w produkcji, a po 2WŚ nie było na to pieniędzy. Produkcja masowa nie wchodziła w grę, a problemy stanowiłoby nawet transportowanie tego giganta. Do tego celu potrzebne były specjalne torowiska, a żaden most nie był w stanie przeprawić maszyny. Po wykonaniu kilku prototypów i serii eksperymentalnej projekt zamknięto. Lecz jego historia w naszej grze dopiero się zaczyna!

IS-7 znajdzie swoje miejsce na V Erze radzieckiego drzewka rozwoju jako nagroda główna w Operacji L.A.T.O. Czołg posiada świetny pancerz, jego stalowe płyty są zespawane pod kątem, przeciwnik z pewnością nie będzie miał prostego zadania. Wieża natomiast jest odlewana i posiada różną grubość oraz również niezłe kąty, co sprzyjać będzie rykoszetom. Front czołgu chroniony jest lepiej niż Maus, specyficzny przód osiąga grubość 150 mm i ustawiony jest pod kątami od 50 do 58 stopni. Efektywna grubość wieży wynosi natomiast od 260 mm do +500 mm. W rezultacie przód czołgu chroniony jest przed praktycznie wszystkimi pociskami AP z gry, a dodatkowo może oprzeć się niektórym pociskom HEAT (do 90 mm).Czołg uzbrojony jest w działo S-70 kal. 130 mm, na którego końcu znalazł się specyficzny hamulec wylotowy. Strzelać może z dwóch pocisków: przeciwpancernych o penetracji do 250 mm na dystansie 500 m, oraz odłamkowo-burzących. Dzięki zmechanizowanemu systemu ładowania oraz dwóch ładowniczych, czołg może oddać 6 strzałów na minutę. Wadą jest mała ilość pocisków w magazynie (30) jak i sama ilość typów amunicji. Dodatkowo kąty elewacji są typowo radzieckie, czyli niskie. Miłym dodatkiem będą natomiast dwa KMy w kalibrze 14.5 mm.Jeśli zaś chodzi o mobilność, to pomimo 68 ton wagi czołg może rozpędzić się do 60 km/h. Dzięki takiej charakterystyce maszynie bliżej do czołgów średnich, niż superciężkich. Bez wątpienia IS-7 to czołg, o którego warto powalczyć. Powodzenia czołgiści!

The post War Thunder: Radziecki dzik – IS-7 appeared first on rykoszet.info.

„Abrams, a tak umiesz?. Nie umiesz”

Type 90 podczas pokazu hydro-pneumatycznego zawieszenia.

• Opis

Trzecia generacja Type 90 Kyū-maru (90 式 戦 車 Kyū-maru-shiki-sensha) została opracowana w celu dopasowania do najbardziej aktualnych czołgów głównych, a mianowicie amerykańskich M1 Abrams i niemieckiego Leoparda 2. Wzmocniłoby to jednostki pancerne podczas wycofywania Type 61 i zmniejszyło liczbę operacyjnych Type 74.

Proces projektowania Type 90 rozpoczął się zaraz po wprowadzonym wcześniej Type 74, z pierwszymi specyfikacjami sporządzonymi w 1980 roku. Wcześniej uważano, że radziecki T-72 był równy, jeśli nie lepszy niż „74” w niektórych obszarach. Mitsubishi Heavy Industries, kręgosłup konstrukcji japońskich czołgów, połączył siły z TRDI (Instytut Badań i Rozwoju Technologii Japońskiej Agencji Obrony), by zaprojektować TK-X MBT, który został później przetestowany w latach 1976-1977. Do procesu przystąpili inni podwykonawcy, w tym Japan Steel Works, Daikin Industries, Mitsubishi Electric, Fujitsu i NEC.Kadłub (całkowicie spawany, japońska stal wysokiej jakości RHA) ma bardzo nachylony, prawie płaski „glacis”, podobnie jak jego rówieśnicy, dla przykładu, Abrams. Kierowca, umieszczony z przodu po lewej stronie, otrzymuje przesuwną klapę i trzy peryskopy z systemem ognia dzień/noc. Strzelec znajduje się tuż za nim w wieżyczce i ma własną jednoczęściową klapę i jednostkę wizyjną, z cyfrowym widokiem na IR o powiększeniu 10x i wyświetlaczem dalmierza. Dowódca znajduje się po prawej stronie, ma własną kopułę z blokami obserwacyjnymi oraz swój peryskopowy celownik z 3 × / 10 × (powiększenie tylko na dzień).

Ogólna konstrukcja wieży przypomina Leoparda 2A1-A4 z modułowym zespołem płyty. Dokładny skład pancerza pozostaje nieznany, ale obejmuje struktury warstwowe z ceramiką i stalą, prawdopodobnie ze stopami stali i innymi kompozytami. Uszkodzone klocki można łatwo usunąć i wymienić na polu.Załoga ma pełną ochronę NBC (nuklearną, biologiczną, chemiczną), składającą się z układu zbiorczego z nadciśnieniem i przedziałem załogi oraz automatycznym wykrywaczem / gaśnicami w komorze silnika. Boki kadłuba są osłonięte bocznymi osłonami. Jedyną obcą częścią w czołgu jest niemiecki Rheinmetall 120 mm, który jest również współdzielony dla Leopard 2, M1A1 / A2 Abrams i koreańskiego K1A1. Umożliwia pełną kompatybilność standardowej amunicji NATO. Wielką nowością jest jednak zastosowanie mechanizmu zautomatyzowanego ładowania konstrukcji Mitsubishi. Pozwala na zmniejszenie rozmiaru wieży i załogi. Cała tylna część wieży jest zatem używana do przechowywania pocisków o średnicy 120 mm, z odrzucanymi panelami dla dodatkowego bezpieczeństwa w razie zagrożenia wybuchu amunicji. Szybkość ładowania jest różna. Może trwać nawet 2 sekundy (sic!) podczas ciągłego ognia , a pełny cykl ładowania i wystrzału dla jednego celu wynosi około 4-6 sekund dla dobrze wyszkolonej załogi. Japoński system przeciwpożarowy został zmodernizowany w latach ’90.

• System Kierowania Ogniem (FCS)

Obecnie obejmuje dalmierz laserowy Itr/Aluminium-Garnet (zakres 300 – 5000 m) i 32-bitowy komputer balistyczny. Ulepszono również systemy obrazowania termicznego i wyświetlacze, a system FCS otrzymał system automatycznego śledzenia (aby śledzić ruchome lub stacjonarne cele przy prędkości, w dzień lub w nocy, przy słabej widoczności), ulepszoną stabilizację armaty. Obraz termowizyjnego śledzenia celu jest współdzielony i kontrolowany przez strzelca i dowódcę czołgów, ale nie ma potwierdzenia trybu „myśliwego-zabójcy”. (Wyjaśnienie – tryb „hunter-killer” jest to system celownika dowódcy, niezależnego do przyrządów namierzania celowniczego).

• Napęd

Typ 90 otrzymał jednostkę Mitsubishi 10ZG32WT, 10-cylindrowy, dwusuwowy silnik wysokoprężny o mocy 1500 kW (1120 kW mocy wyjściowej). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów Mitsubishi MT1500 (4 biegi wsteczne, 2 biegi wsteczne). Rozwój nowego zespołu napędowego rozpoczął się w 1978 r i został ukończony w 1982 r. Zapewnia on przyspieszenie na dystansie 0-200 metrów w 20 sekund. Zawieszenie zachowuje te same zdolności co typ 74, ale jest nieco mniej skomplikowanym układem hybrydowym z jednostkami hydro pneumatycznymi tylko na przednich i tylnych parach kół jezdnych. Mogą być regulowane w locie przez kierowcę, aby przechylić czołg do przodu i do tyłu, lub w lewo i prawo. Pozostałe koła są na standardowych drążkach skrętnych. Z wyjątkiem niemieckiego działa, czołg jest projektowany i produkowany lokalnie, bez większych udziałów firm trzecich, aby zminimalizować koszta produkcji. Aktualizacje zostały opóźnione ze względu na ograniczenia budżetowe, a wszystkie priorytety PR zostały przyznane nowemu MBT, Typ 10. Dziś Typ 90 jest przypisany do Brygady Szkolnej JGSDF Fuji i 7 Dywizji Pancernej na Hokkaido, aby wykorzystać charakter terenu i przestrzeni. Typ 10 jest o wiele lepiej przemyślany do działania w środowisku miejskim i dlatego zajął jego miejsce w tych jednostkach. Typ 90 uczestniczył corocznie w dużych (czasami połączonych, połączonych i zagranicznych) ćwiczeniach szkoleniowych, na przykład w Centrum Szkoleniowym Yakima w stanie Waszyngton.

Jako ciekawostkę można dodać że Type 90 uczestniczył w trakcie testów systemu C4I dla domyślnego następcy, Type 10, jednakże pojazd okazał się zbyt ciasny dla tego typu rozwiązania.

„Command, Control, Communication, Computer & Intelligence”

Czołg dowódcy (2) dostrzegł wroga (1).  Informacje zostają przekazane (3) do pozostałych jednostek (4) w celu wymiany koordynatów. Po potwierdzeniu i identyfikacji obiektu, następuje precyzyjnie trafienie (5).

(Czyli takie jakby oznaczanie celu w grze, nieco spłycone, ale jednak jest)

Wygląd C4I w Typie 10.

• W grze

Czołg bardzo świeży, wprowadzony w aktualizacji 1.79 o nazwie „Projekt X”.

Aktualnie zwieńczenie japońskich czołgów, które wcześniej zatrzymywały się na Type 74. Musiał on mierzyć się z Abramsami oraz Leopardami 2K. W tym momencie walka jest wyrównana z powodu zmian, jakie zaszły w systemie dobierania graczy (w przypadku braku ludzi na wyższej erze następuje wymieszanie nacji np. USA x UK x ZSRR kontra ZSRR x Niemcy x Francja) oraz w samym przetasowaniu topowych czołgów.

Badanie pojazdu następuje po jego poprzedniku, Type 74, który to znajduje się na B.R 8.7. Sama „90” kosztuje 390.000 punktów badań oraz 1.010.000 Srebrnych Lwów. Przeszkolenie załogi kosztuje 300.000 SL a ulepszenie jej za kredyty to wydatek miliona srebrnych lwów. Dobre opancerzenie, doskonała mobilność, świetne pociski APDS-FS, które aktualnie posiadają największa możliwą wartość penetracji (530¹ mm na 500 metrów) oraz pociski HEAT-FS (650¹ mm penetracji na każdej odległości) to jedne z jego zalet.

Moment coś sprawdzę.. tak. 19.06.2018, Abrams dalej tak nie potrafi ¯\_(ツ)_/¯

W pakiecie dostajemy zawieszenie hydro pneumatyczne, które zwiększa nasze możliwości wychyłu działa z bazowych – 7 stopni do około -12 stopni, oczywiście po wcześniejszym skonfigurowaniu klawiszy w opcjach sterowania pojazdami naziemnymi. W dużej mierze z własnych obserwacji czołg ten jest stylem gry nie odbiega od definicji „peak-a-boo”. Możemy oczywiście z powodzeniem przystąpić do ataku, bo jak wiadomo „najlepszą obroną jest atak” jednakże z powodu na dwa, dość dobrze widoczne weakspoty, co lepsi gracze nie będą mieli problemu ze zniszczeniem nas. Nie zalecam prób kątowania swojego czołgu w stosunku do wroga z powodu specyfikacji amunicji na tym poziomie. Z magicznych przyczyn (It’s just works – dop. Todd Howard) często gęsto możecie łapać strzały w przednie koła napędowe, nawet po lekkim skosie. Działa to rzecz jasna w drugą stronę. Obszar między kadłubem a wieżą nie jest niczym osłonięty prócz paru milimetrów stali walcowanej. Taki sam problem występuje w przypadku wanny pojazdu, która bardzo często łapie pociski w dolną, przednią płytę. Patrząc na wprost, po lewej stronie znajduje się zbiornik paliwa, który nie jest osłonięty pancerzem kompozytowym. Trafienie w ten obszar powoduje wysoce efektowne uruchomienie trybu „żywa pochodnia”, chociaż miejsce to działa też jako mokry magazyn amunicji, który jest skuteczny podczas pożarów. Pocisk kinetyczny posłany w to miejsce z automatu robi z nas grillowane warzywo. Sama amunicja jednak z tyłu wieży jest osłonięta system, który tak łatwo jej wysadzić nie da. Na uwagę zasługuję również mechanizm auto ładujący, który pozwala nam na oddawanie strzałów co pięć sekund. Minusem takiego rozwiązania jest liczba trzech załogantów. Dla przykładu Leopard 2A4 posiada ich 4. Po otrzymaniu trafienia w 2/3 przypadków nasz czołg zostaje wyłączony z rozgrywki z powodu eliminacji załogi. Zostaje nam zazwyczaj tylko kierowca lub udaje nam się przeżyć, tyle że kierowca już taki świeży nie jest.

Na wieży przewozimy 18 pocisków jako magazyn pierwszego ładowania, reszta amunicji znajduje się w mokrym magazynie w zbiorniku paliwa oraz 4 pociski umieszczone są pod „ręką” celowniczego. Wystrzelanie wszystkich pocisków pierwszego „sortu” zmusza nas do doładowania amunicji z kadłuba w tempie jeden pocisk na 20 sekund, tak więc nie zalecam strzelać w każdą stronę, bo czas też jest cenny. Warto nadmienić spore problemy podczas używania trybu snajperskiego. W przypadku używania zawieszenia hydro pneumatycznego celownik drga, co jest wybitnie upierdliwe przy celowaniu. Ten problem oraz nieścisłości związane z pancerzem mogą być, chociaż nie muszą, naprawione w jednej z bliższych łatek. Tak samo obecny sposób dobierania drużyn jest problematyczny. Testując pojazd, cały czas byłem rzucany w drużynach amerykańsko-japońskich. W takim przypadku, podczas szału czołgów XM-01 na V erze, w dobie gdzie każdy, bez względu na umiejętności może taki pojazd nabyć za prawdziwą gotówkę, jazda staje się mordęgą. Nie zrozumcie mnie źle. Zdarzają się drużyny wybitnie doskonałe w takim zestawieniu, jak podałem wyżej. Jednak sami wiecie.

Osobiste win ratio na poziomie 25% podczas jednego dnia było przerażające. Remedium jest połączenie sił z ekipą Niemiecką. W taki wypadku Type 90 x Leopard 2A4 potrafią wygrywać wszystko i sama gra pojazdem była wybitnie przyjemna. Wcześniej nie dawało rady. Oczywiście, ” just sayin’ „.

Reasumując:

Na +

• pociski JM33
• zawieszenie hydro pneumatyczne przydatne podczas wychylania zza górki
• dobre opancerzenie wieży
• znakomita mobilność
• „autoloader”
• zabezpieczenie załogi przez pożarem/eksplozji amunicji

Na –

• duże odstępy między pancerzem kompozytowym
• pociski JM33 dopiero na 4 belce badań modyfikacji
• celownik przy używaniu zawieszenia „hydro” lubi sobie skakać
• -7* opuszczania działa
• „drewniane” czołgi w linii badań. Type 87 musi walczyć z M1/2A4 które są dla niego zabójcze

Poniżej zestawiłem informacje dodatkowe o czołgu w formie tabelki. Jest ich dużo a nie chciałem by artykuł wyglądał jak ciągnący się tasiemiec. Dzięki wielkie i do następnego razu!

¹  540 mm oraz 650 mm penetracji pod kątem 90 stopni.

² RHA – Rolled homogeneous armour

The post Profil maszyny: Type 90 appeared first on rykoszet.info.

W latach 60. współpracowano nad projektem MBT-70 i do czasu zakończenia projektu Niemcy nie mogły rozwijać własnych czołgów podstawowych. Lecz MBT-70 trapiło wiele problemów, czołg nie mógł zostać ukończony w akceptowalnym czasie, więc Niemcy znaleźli obejście problemu związanego z limitacją kontraktu.

Zamiast pracować nad nowym czołgiem, rząd niemiecki wytoczył kontrakt na zmodernizowanie Leoparda I, który już służył w armii. Pozwoliło to Niemcom na badanie nowoczesnej maszyny bez zrywania kontraktu z USA. Fabryka Porsche na początku przestudiowała czołg Leopard w celu znalezienia miejsca pod ulepszenia. W rezultacie powstały dwa prototypy, jeden w 1969, a drugi o nazwie Keiler, rok później.

We wczesnych latach 70. Niemcy mogły wycofać się z projektu MBT-70 ze względu na niebotyczne koszty rozwoju. Kontynuowali jednak swoje prace nad Keilerem, którego przemianowano na Leoparda 2. Sam czołg posiadał dwa warianty, Leopard 2K wyposażony był w działo, a 2FK w armato-wyrzutnię podobną do tej z MBT-70. W 1971 roku zamówiono 10 prototypów, a tuż wkrótce kolejne 7.

Ten nowy projekt pre-serii został przemianowany na „Leopard 2K”, a prace polegały na testowaniu dwóch różnych systemów zawieszenia. Pierwsze, złożone zawieszenie hydro-pneumatyczne, oparte było na eksperymentalnym zawieszeniu drążka skrętnego z amortyzatorami ciernymi opracowanym specjalnie dla Keilera, drugie natomiast bazowało na częściach od MBT-70. Oba prototypy zostały przetestowane i porównane na terenach testowych Bundeswehry 41 w pobliżu Trewiru. Po tym procesie podjęto decyzję o odrzuceniu hydro-pneumatycznego układu zawieszenia.

Szkic wanny czołgu.

• W grze

Leopard 2K. Niby godny rywal wprowadzonych jakiś czas temu nowych VI poziomów, ale jednak nie do końca. Żeby móc w ogóle wypowiadać się na jego temat trzeba oczywiście go ograć. A ogrywałem całą 4 na każdym możliwym trybie, w każdy możliwy sposób. Tak więc czy warto? Na tle Challengera, Abramsa oraz T-64 czołg ten plasuje się na pozycji między Abramsem a T-64B. Challenger to temat na osobny artykuł na temat czegoś, czego można nazwać po prostu ślepą uliczką w rozwoju (dopóki Challenger istnieje jako zwieńczenie linii).

Wracając do Leosia.

• Informacje ogólne.

Grając Leopardami, możemy świetnie przygotować się do linii ze względu na ogólny brak pancerza. Poczynając od pierwszej wersji a kończąc na „2K”, nie uświadczymy większych ilości metalu czy kompozytu na klacie. Co prawda mamy jakiś „spaced armour” (175 mm ochrony przeciw amunicji chemicznej, tj. kumulacyjnej oraz 160 dla amunicji kinetycznej, tj. dla pocisków APDS-FS) jednak nie możemy na nim polegać. Pod ekstremalnymi kątami możemy coś ciekawego odbić, jednak główną siłą Leoparda jest .. brak pancerza. Paradoksalnie duże odległości między załogantami oraz modułami sprawiają, że często podczas trafienia wróg skasuje nam 2 z 4 załogantów, oraz zerwie gąsienice/uszkodzi działo i silnik. Rozprzestrzenianie się ognia również jest w dużym stopniu utrudnione właśnie ze względu na odległości. Jednak Leopard stoi mobilnością oraz działem. 1500 koni mechanicznych umożliwia nam rozpędzenie pojazdu do prędkości 70 km/h, zarówno w przód, jak i w tył. Ogromny minus to jego skręt w miejscu. Podczas gdy utkniesz w jakiejś dziurze, bardzo ciężko jest nim wyjechać. Rozwiązanie to zawsze niezawodna wrzutka pierwszego/drugiego biegu i bajlando. Do właściwości jego mobilności przyczepić się nie mogę. W razie walki przeciwko T-64/Challengerem zawsze będziemy pierwsi na pozycji. Jeśli jednak mamy vis-à-vis M1 Abrams, robi się wesoło ze względu na prędkość maksymalną większą na rzecz tego drugiego o 7 km/h.

No dobra, a jak z uzbrojeniem?.

No, „jeden rabin powie tak, a inny rabin powie nie”. Tutaj jest nawet O.K jednak mogłoby być, rzecz jasna, lepiej. Na start dostajemy amunicje DM12, pocisk kumulacyjny kalibru 120 mm, który potrafi przetopić się przez 650 mm RHA pod kątem 90*. Bardzo efektowny przeciwko małym pojazdom (M163, ZSU-23-4, wszelkiego rodzaju M551 etc.). Pociski APDS-FS przydają się na dystans do 1500 metrów, kiedy chcemy szybko ściągnąć wraży pojazd. Abramsa lejemy pod wieże (100 mm pancerza bez wspomagania kompozytu), Challengera w dolną płytę, T-64A/B w przednie koło napędowe pod kątem, dolną płytę, przód wieży w niewielkiej odległości od jarzma działa. W dodatku posiadamy jeszcze automatyczne, 20 mm działko na górze wieży, które może posłużyć do odganiania mniejszych śmieszków (ASU-57, radzieckie niskopoziomowe SPAA oraz wszelkiego rodzaju „piździki”). Na śmieszków radzę uważać szczególnie ze względu na brak naszego pancerza więc jako cel jesteśmy brani pierwsi. Należy też pamiętać, że 20 mm amunicja posiada 44 mm penetracji pancerza więc w razie walki „close combat” możemy z powodzeniem niszczyć bądź też uszkadzać lufy by nasi przeciwnicy nie mogli oddać strzału. Na uwagę zasługuje dalmierz z maksymalnym zasięgiem pomiaru do 3400 metrów, który przydaję się ze względu na rozległe mapy na VI erze.

• Podsumowanie

Następna aktualizacja przyniesienie nam Typa 90, Leoparda 2A4 oraz parę innych pojazdów z dziedziny high-end motorem napędowym pól bitew w tandemie ZSRR x Niemcy x Japonia kontra USA x UK x Francja. Gra się przyjemnie, jednak ciągle Leosiowi brakuje tego czegoś. Jak mówią, pożyjemy, zobaczymy.

W skrócie:

+ działo

+ mobilność

+ dobra podstawowa amunicja

+ pancerz..

– to jednak ciągle papier

– działo potrafi rozrzucić pociski w 3 różnych punktach pomimo celowania w to samo miejsce

– dotychczasowy system klasyfikacji bitewnej

Leopard 2K on tanks-encyclopedia,com

Stworzenie legendy – Leopard2K

The post Profil maszyny: Leopard 2K appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: świetnie opancerzony czołg premium V ery oparty na konstrukcji Centuriona Mk 5 ze stalowym lemieszem i potężną armatą, gdzie każdy pocisk jest około 5 razy mocniejszy niż typowa amunicja odkształcalna.

Centurion AVRE to pojazd inżynieryjny na podwoziu czołgu, wyposażony w specjalne działo przeznaczone do niszczenia budynków i umocnień, miotające pociski z niemal 16 kg wybuchowym wypełnieniem!

W grze Centurion AVRE, który pojawi się w aktualizacji 1.79, będzie jedną z pierwszych maszyn premium V ery. Czołg ten można już zamówić w przedsprzedaży. Pojazd saperski jest nietypowy i wyróżnia się nie tylko na tle brytyjskich maszyn, ale i wszystkich czołgów najwyższych er. Centurion AVRE nie jest najbardziej mobilnym wozem, zwiększona masa jest naprawdę odczuwalna. Pancerz jest jednak mocniejszy, bowiem na bokach czołgu zamontowano kompozytowe ekrany a na froncie wybuchowe kostki reaktywne. Tę część pojazdu częściowo osłania również lemiesz, więc niekiedy można liczyć na ochronę przed pociskiem burzącym. Przeżywalność na polu walki zwiększa także piąty członek załogi oraz przeniesienie magazynu amunicji do przedniej części kadłuba. Najistotniejszym atutem maszyny jest działo. Armata kalibru 165 mm przyniesie wspomnienia haubic z niższych er, kiedy każdy celny strzał rozrywał przeciwników na strzępy. Masa materiału wybuchowego w pocisku wynosi 15,7 kg, 5 razy więcej, niż w pocisku odkształcalnym kalibru 120 mm. Inne maszyny ze szczytowych er mają doskonałą ochroną od przeciwpancernych pocisków kierowanych oraz pocisków kumulacyjnych, ale ulegają surowej sile tak potężnego ładunku. Trafienie penetrujące pancerz z pewnością będzie ostatnim. A takie bez penetracji i tak wyrządzi krytyczne uszkodzenia gąsienic, działa i silnika. Z pewną dozą finezji pociski o małej prędkości wylotowej można przerzucać ponad wzniesieniami i budynkami, samemu pozostając ukrytym. Nowy pojazd to maszyna dotąd zupełnie niespotykanego rodzaju w szczytowych erach bitew naziemnych!

Historia

W latach 60. brytyjska armia potrzebowała nowego wielofunkcyjnego czołgu inżynieryjnego. Wybrano podwozie współczesnego Centuriona Mk 5, by oprzeć na nim następcę pojazdu opartego o przestarzałego Churchilla. Zastosowanie nowego czołgu było dosyć specyficzne, dlatego wóz został wyposażony w specjalne wyposażenie: stalowy lemiesz buldożera, dyspenser faszyny, zmodyfikowany tylny pancerz ze sprzęgiem pociągowym, a w przedziale załogi obok kierowcy wstawiono siedzenie dla nowego członka załogi, czyli nawigatora. Maszyna otrzymała oznaczenie Centurion AVRE (skrót Armoured Vehicle Royal Engineers) i przenosiła specjalne uzbrojenie główne, służące przede wszystkim do niszczenia fortyfikacji, budynków i umocnionych pozycji nieprzyjaciela. Krótkolufowa armata L9 kalibru 165 mm o małym odrzucie miała zapas 53 pocisków i miotała amunicję odkształcalną z pociskiem przenoszącym niemal 16 kg materiałów wybuchowych. Centurion AVRE stał się standardowym czołgiem saperskim brytyjskiej armii i był wykorzystywany między innymi podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku. Maszyna w latach 80. została zmodernizowana i otrzymała opancerzenie ROMOR. Wycofanie nastąpiło w 1993 roku.

The post Centurion AVRE: Inżynier na wojnie appeared first on rykoszet.info.