T30 został opracowany dla armii amerykańskiej podczas końcówki II Wojny Światowej. Miał być przeciwwagą dla ciężkich czołgów niemieckich podczas „ostatniej prostej” nazistowskich Niemiec w 1945 roku. Podjęto decyzje o wykorzystaniu podwozia innego Behemota, T28. Podczas gdy T28 Super Heavy Tank był w zasadzie bardziej podobny do działa samobieżnego, konstrukcje T30 i T29 wykorzystywały układ wieżyczek i były znacznie lżejsze niż ich cztero-gąsienicowy poprzednik jednak mocno uzbrojony i opancerzony.

T28 z zdemontowanymi dodatkowymi gąsienicami. Podwozie posłużyło do stworzenia rodziny pojazdów „T”

Prototypy czołgów ciężkich serii „T” były projektowane już w kwietniu 1945 r. Miałby być na początku swego istnienia odpowiedzią dla ciężkich czołgów niemieckich, jednak po zakończeniu najbrutalniejszego konfliktu w historii ludzkości, na horyzoncie pojawił się nowy gracz, Związek Radziecki. Wnosił z sobą IS-2 oraz nowe jak na tamte czasy, IS-3, który ówcześnie nie miał żadnego godnego sobie przeciwnika. Jednakże, dowództwo Armii Stanów Zjednoczonych wątpiło w sens rozwijania ogromnych, wolnych czołgów pokroju T29/T30/T34 w erze zaawansowanego lotnictwa oraz śmiercionośnej broni ppanc. Także T28, T29 i T30 przeszły w stan zawieszenia, czytaj, w 1950 AGF zakończyło ich rozwijanie z bardzo prostego powodu. Pojawił się projekt lżejszej armaty T112/T113, która miotała pociskami HEAT-FS oraz HEP (odpowiednik brytyjskiego HESH-a) więc potężne działa przechodziły do lamusa. Ostatecznie wszystkie wynalazki biur projektowych, które doskonale obrazowały, co działo się w głowach konstruktorów (więcej, mocnej, ciężej), zostały przekazane jako eksponaty muzealne.
T30 wykorzystywał jedną z największych armat kiedykolwiek zamontowanych w amerykańskim czołgu — jest to działo główne T7 L/40 kalibru 155 mm. Zasada konstruktorów była prosta, „nawet jak AP nic nie da, to pocisk burzący załatwi sprawę” i mieli racje. 155 mm pocisk HE nawet po trafieniu i braku penetracji robił w środku coś, co można porównać do założenia metalowego wiadra na głowę drugiej osoby i rytmiczne uderzanie w nań patelnią. Jednak ciągle używała pocisków rozdzielnego ładowania, co w połączeniu z masą amunicji powodowało bardzo długie i skomplikowane ładowanie. Broń ta została wpasowana w pełno obrotową wieżę, chronioną przez boczne powierzchnie płyt z zaokrąglonymi krawędziami, co dało całemu czołgowi raczej wysoki, ale niezbędny profil.Lufa umocowana na jarzmie z solidnymi sworzniami, które stabilizowały główne uzbrojenie czołgu. Sporych rozmiarów hamulec wylotowy miał za zadanie zmniejszyć bądź co bądź, ogromy już odrzut. Trzydzieści cztery pociski kalibru 155 mm używały systemu wspomagania ładownia (nie chodzi tu o „autoloadera”, ten występował prawdopodobnie w wersji T30E1). Ostrzał prowadzony był z pocisków przeciwpancernych (AP), jak i wybuchowych (HE). Uzbrojenie główne uzupełniono o „pół calówkę”, zamontowany współosiowo wkm Browning HBM2 oraz Browning M1919A4 0,30, w jarzmie na przedniej płycie. Zawieszenie było montowane na drążkach skrętnych, a szerokość każdej gąsienicy była zauważalnie szeroka, aby sprostać różnym typom terenu. Dobrze nachylona płyta chroniła przód czołgu, pomagając odeprzeć wszelkie nadlatujące pociski wroga, które występowały w obecnych im czasach.

Ciekawostka #1: działo T7 L/40 to skrócona i dostosowana do umieszczenia wewnątrz czołgi wersja haubicy M1, zwanej potocznie „Long Tom”. „Tomek” mógł miotać pociskami HEP, więc i nasz bohater artykułu miał do tego możliwość. Pociski te to nic innego jak amerykański odpowiednik amunicji typu HESH.

Podwozie było napędzane pojedynczym AV1790-3 marki Continental, chłodzony powietrzem, silnikiem benzynowym o mocy 704 KM. Zapewniało to prędkość do 16,5 mil na godzinę (~27 km/h) na utwardzonych nawierzchniach, choć mniejsza, w terenie. T30 ważył około 159,835 funtów (72,5 tony). Jego długość to 12 metrów, 3.8 metra szerokości, 3.2 metrów wysokości. Sześcioosobowa załoga. Stanowiska obejmowały dowódcę czołgu, kierowcę, dwóch ładowniczych, strzelca i strzelca karabinu maszynowego. Obaj ładowniczy byli potrzebni do obsługi i utrzymania specjalnej funkcji ładowania dużych pocisków 155 mm — każdy ważący 44.45 kg. Jeden ładowacz zarządzał zintegrowanym dźwigiem odpowiedzialnym za manewrowanie każdym pociskiem w miejscu, podczas gdy drugi, „ubijak” odpowiedzialny był za przeniesienie amunicji do zamka działa. Ochrona pancerza na wszystkich stronach czołgu wynosiła od 25 mm (0,98 cali) do 280 mm (11 cali) grubości.

Ciekawostka #2: Co się działo po trafieniu z pocisku M107 HE w Tygrysa II? Oto opis z testów w maju 1957 na poligonie Aberdeen. Działo które miotało pociski to M1 kalibru 155 mm, „Long Tom”, protoplasta i wzór naszego T7 L/40.

A second German „King Tiger” tank hull was placed 1300 yards from the muzzle and a M107 shell was fired at it. A direct hit was scored on the main front plate with a resulting Ik x 18 1/2 back spall 2 inches deep. The hit, which was high order, fractured all the welds on the main front plate as well as the welds on both sides. The hull was moved backwards 5 feet from the prefirlng position . It was decided that any further firing on the hull would fail to yield useful information, as the damage was too extensive.

Według danych, trafienie pociskiem HE podpisane jako 3 oraz 2, 1 należy do pocisku HEP.M36 trafione pociskiem HEP. Nie wygląda zbyt dobrze. Pojazd dosłownie rozpadł się na części. Według opisu z testów polowych pocisk trafił centralnie w pierścień wieży powodując efektownego backflipa.

• W grze

Kiedy młodszy brat przyprowadza starszego

Zdjęcie w lepszej rozdzielczości po kliknięciu na obraz

Pancerz T30

Pancerz T30 #2

„Suche” statystyki dla T30

Modyfikacje dla T30

Pociski występujące w T30

Zasadniczo w grze nasz T30 to przerośnięta wersja T29/T34. Różnice są subtelne, oczywiście, prócz działa. T29 posiada je w wariancie 105 mm, T34 w 120 milimetrach a T30, jako że to hybryda czołgu ciężkiego oraz masywnego niszczyciela czołgów, 155 mm. Co do bardziej subtelnych zmian to zmniejszona ilość wielkokalibrowych karabinów maszynowych M2HB. Gwiazda artykułu posiada ich 2 sztuki, pobratymcy, sztuk 3. Styl gry to typowy scenariusz HT w grze, powolne przedzieranie się do przodu torując drogę mniejszym jednostkom. Jednakże nie ma róży bez kolców. Czas przeładowania, o którym za chwilę, wymusza na nas ciut inne podejście do gry. Co w deseń IS-2. Posiadamy „boomsticka”, czyli masywnego potwora zdolnego rozerwać dowolny czołg stający z nami w szranki. Okupione jest to wyżej wspomniany przeładunkiem. Sam stosowałem taktykę peak-a-boo, czyli obserwowanie wroga, szybki wyjazd, salwa i za róg. Czołg ma swoje na klacie jednak na naszym battle ratingu, 6.7, oponenci mają dostatecznie dużo penetracji, by zrobić nas pieczonego kartofla jednym strzałem. Przeładowanie ze screenu wyżej wynosi prawie 39 sekund. Załoga przy maksymalnym wyszkoleniu jest w stanie zbić ten czas do 30 sekund co i tak jest wartością na poziomie KW-2. Również dzięki mocniejszemu silnikowi (810 KM) czołg jest zauważalnie bardziej żwawy niż T34 czy T29. Opuszczanie działa standardowe w amerykańskich pojazdach, -10/+15 stopni.

Atomowe pociski HE

No tak. Jeszcze mała wzmianka o głównym smaczku, amunicji burzącej. 7 kg TNT, jeśli nie zmiecie przeciwnika z mapy, to poturbuje go na, tyle że to wy zdążycie przeładować, nim oponent będzie w stanie się naprawić. Czy więc warto używać burzaków? Jeden rabin powie tak, a i inny rabin powie nie. To zależy.

Strzelając w ciężko opancerzone buldożery typu Maus, dobrze ustawione pojazdy pokroju T-54 lub po prostu w cele, w których wystaje tylko mocarna wieża, odłamek zawsze jest w cenie. Taki pocisk bez większego problemu zniszczy newralgiczne moduły pojazdu. W resztę polecam miotać amunicje APCBC, T29E1, która posiada 193 mm penetracji jednak na to, co spotyka T30 w okolicach B.R 6.7-7.7 przy dobrych wiatrach powinno wystarczyć.

Kto da więcej?

No dobra Aceton, ale w jaki sposób go zdobyć?

Aktualnie są dwie opcje, Gai jin Market lub zrobienie eventu świątecznego przełomu 2018/2019. Jako że event już się zakończył, zostaje nam jedynie ryneczek. Aktualnie, gdy piszę ten tekst, czołg będzie możliwy do wystawienia za ok. 6 dni. Cena może być różna jak to w markecie. Można trafić okazję za 20 GJNC, (1 Gaijin Coin ~ 1 euro). Jednak nie spodziewałbym się zejścia poniżej 50 euro. Wiem, drogo jak cholera za wirtualne piksele jednak tyle kosztuje 10.000 Złotych Orłów, za które można było kupić wszystkie 10 etapów wyzwania. Czy warto? Moim zdaniem nie. Waszym i waszego portfela może i tak. Decyzja będzie zależeć od Was.

Reasumując, czołg pośród swoich wad i zalet jest w porządku. Na tle konkurencji wolałbym kupić T29 w pakiecie z kontem premium oraz Złotem. O wiele przyjemniejszy ze względu na czas przeładowania oraz uniwersalność na polu bitwy. Po drugie, teraz można zdobyć go przez market. Ceny tam mogą być różne. Jeżeli dobrze się zakręcicie za parę dni, upolujecie go ciut taniej takie T29, więc wtedy, bardzo naciągając, warto. Pojazd powinien być traktowany jak kolekcjonerka, chociaż co lepsi gracze będą w stanie wyciągać nim ładne wyniki. Wszystko jak wspomniałem wyżej, zależy od Was. Jako że mój artykuł to kropla w morzu opisów czołgów polecam obejrzeć dowolny gameplay, by zorientować się co i jak.

Tymczasem, do następnego i jak zawsze, powodzenia na wirtualnych polach i niebach gry, Graczu

The post Profil maszyny: Heavy Tank T30 appeared first on rykoszet.info.

Centauro został zaprojektowany według specyfikacji z 1984 roku. Impulsem było zapotrzebowanie na szybki, taktyczny pojazd rozpoznawczy o takiej samej sile ognia, jak OF-40 lub Leopard, który miałby być następnie zbudowany na licencji przez konsorcjum przemysłowe. Aby osiągnąć wymaganą prędkość, ostatecznie postanowiono stworzyć niszczyciel czołgów na kołach. Centauro odniósł sukces i można go porównać do innych podobnych systemów uzbrojenia, które zostały opracowane jako alternatywa dla kosztownych czołgów podstawowych i do wypełnienia roli dawnych lekkich czołgów. Został zakupiony także przez Hiszpanię, Jordanię i Oman, podczas gdy armia amerykańska pożyczyła dwadzieścia pojazdów do oceny i zdobyła doświadczenie taktyczne przed przybyciem Stryker Mobile Gun System.

Całkowicie spawany stalowy kadłub może wytrzymać naboje 14,5 mm i fragmenty odłamków, a także uderzenia 25 mm pocisków na przednim pancerzu. Ochrona ta może zostać zwiększona za pomocą przykręcanego pancerza, wystarczającego na 30 mm pociski AP. Centauro jest również odporny na działanie NBC, zintegrowany z układem klimatyzacji pojazdu (nadciśnienie itp.). Po każdej stronie wieży zainstalowano cztero-lufowy bank wyrzutni granatów dymnych, a laserowy odbiornik ostrzegawczy uzupełnił aktywny system ochrony. Prędkość jest także formą aktywnej ochrony, która zapewnia korzystny stosunek mocy do masy (19,50 hp / tonę). Załoga składa się z czterech osób. Kierowca znajdował się po lewej stronie (widzianej z wieży) z kopułkową klapą i trzema peryskopami, a trzech członków załogi w wieży. Zarówno dowódca, jak i strzelec mają luki w échelonie, dowódca otrzymuje serię sześciu peryskopów bocznych i czołowych.

Układ napędowy to turbodoładowany, chłodzony silnikiem wysokoprężnym Iveco V6, który może dostarczyć 520 KM (382,4 kW). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów ZF, która ma pięć biegów do przodu i dwa biegi wsteczne. Osiem dużych niezależnych sprężynowych kół jezdnych na drążkach skrętnych ma system Run-flat i system centralnej sygnalizacji jazdy (CTIS), a wszystkie mają potężny układ hamulcowy. Układ kierowniczy jest stosowany do pierwszej i drugiej osi, a przy niskiej prędkości do czwartej osi w przypadku ciasnych manewrów o promieniu skrętu 9m. B1 Centauro może osiągać prędkości drogowe przekraczające 100 km / h, wspinać się po pochyłościach o nachyleniu 60% i brodzie 1,5 m bez przygotowania.

Głównym uzbrojeniem jest OTO Melara 105 mm/52 stabilizowany dzięki żyroskopowi, działo niskiego odrzutu, nieco podobne do tego opracowanego dla włoskiego Leoparda.  Wyposażony w tuleję termiczną i zintegrowany wyciąg spalin. Strzelec miał do dyspozycji 14 gotowych pocisków w wieży i 26 w kadłubie. Są to standardowe amunicje NATO opracowane początkowo dla L7:  HE, AP, Frag, HEAT i APFSDS. System kierowania ogniem – Galileo Avionica TURMS, wyposażony w układ szybkiego podniesienia lufy i pełny cyfrowy komputer balistyczny. Celownik jest w pełni ustabilizowany, posiada kamerę termowizyjną i dalmierz laserowy. Dowódca ma panoramiczny, ustabilizowany widok, powiększanie i powiększanie nocnych obrazów obrazu oraz wyświetlacz monitora termowizyjnego widoku celownika strzeleckiego. Obaj mogą strzelać z działa (tryb hunter-killer o którym pisałem w przypadku japońskiego Typa 90). Centauro jest zatem w stanie zaangażować dowolne ruchome lub stacjonarne cele przy każdej pogodzie, w dzień i w nocy, będąc w ruchu.

Główną misją Centaura jest ochrona innych lżejszych elementów kawalerii. Obecnie jest rozmieszczona w Reggimento de Cavalleria „Nizza Cavalleria”, „Savoia Cavalleria”, „Piemonte Cavalleria”, „Genova Cavalleria”, „Lancieri di Novara”, „Lancieri di Montebello”, „Guide Cavalleggeri”, „Lancieri di Aosta” „. Jak dotąd włoskie pojazdy zostały rozmieszczone w byłej Jugosławii (Bośnia w 1996 r.), IFOR, a także w Somalii w celach pokojowych i okazały się skuteczne. Ich głównym obowiązkiem była często eskorta konwojów motorowych, duża kontrola obwodowa i patrole drogowe. Widziały także akcję  „Antica Babilonia”, włoską operacje w Iraku. Pojedynczy pułk Centaurów wziął udział w bitwie o mosty Nassiriya w celu wsparcia piechoty. Kolejna jednostka działała z siłami UNIFIL w Libanie po stronie hiszpańskiej w marcu 2009 r.

• W grze

Dawno nie było filmu do artykułu :(, oto więc jest!

Ten kołowy niszczyciel czołgów to dla mnie, osobiście, kolosalna zagadka. Niby jak tym grać? Jak czołgiem lekkim? Jak niszczycielem? Czy może coś innego? Tyle pytań, mało odpowiedzi.

Pojazd ten sklasyfikowany został jako niszczyciel czołgów. Co już jest sporym minusem. Dlaczego? Nie posiadamy systemu aktywnego zwiadu, czyli podświetlania wrogich pojazdów na minimapie. Łącząc to z naszą prędkością maksymalną, tworzy nam się pewien oksymoron. Szarżować na wrogie czołgi za pomocą firanki na kółkach? Jednak, po kolei.

Włoski TD umiejscowiony na V erze drzewka technologicznego, klasyfikacja bitewna AB/RB/SB – 7.7/7.7/7.7 – czyli szczęśliwa. Absolutnie papierowy, absolutnie szybki i zabójczy. Dlaczego?

Mobilność

520 kucy mechanicznych naszego Centaura potrafi rozbujać tę stalową puszkę do 120 km/h. Jednak nie ma róży bez kolców. Taką wartość osiągniemy tylko na sowicie utwardzonej powierzchni oraz na drogach. Jako że mapy w War Thunder projektowane były i są pod pojazdy gąsienicowe, owoż nie jest to teren przeznaczony dla nas. Średnia prędkość, jaką udało mi się zanotować to oscylacja wokół wartości 45 – 55 km/h na terenie typowo nieutwardzonym. Dodatkowy problem zaczyna się na mapach z podmokłym terenem (Korea, Mozdok, obecna mapa Wietnam). Maksimum, jakie jest nam dane ujrzeć na prędkościomierzu to .. 10 km/h. Wszelkie koryta rzek to dla B1 samobójstwo. Dodatkowo nie pomaga fakty problemów z wjazdami pod górki. Podczas testowania naszego niszczyciela cały czas jeżdżę na manualnej skrzyni biegów. Automat nie wyrabia z poprawną detekcją podłoża. Ciężko też wspina się pod górki, co dla mnie osobiście jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że oryginał wdrapuję się bardzo dobrze. Balans? Podejrzane…

Akceleracja stoi na wysokim poziomie, więc w razie problemów da się uciec bez większego szwanku. Również fakt, że mamy koła wypełnione pianką pomaga w tym że nic nie jest nas w stanie zdetrackować. Tylko strzał w silnik, eliminacja kierowcy bądź zniszczenie wału/skrzyni biegów może nas zatrzymać. Musimy uważać na podbijanie kół podczas ostrego hamowania. Moment bezwładności popchnie nas ku dołowi po czym odbije w górę, czego już nawet stabilizator nie jest w stanie wyłapać.

Siła ognia

Jak na 7.7, miażdżąca. 105 mm działo, ~ 7 sekund przeładowania, pełna stabilizacja do 55 km/h w dwóch płaszczyznach. Podstawowe pociski APDS to 303 mm penetracji, jednak jak to bywa w przypadku właśnie tych pocisków, post pen effect (obrażania jakie zachodzą w czołgu po trafieniu) są dosyć mierne. Zabawa zaczyna się na pociskach HEAT-FS które z penetracją 400mm są już dosyć konkretnym argumentem w starciach z oponentami. W naszym arsenale dostępny również jest pocisk dymny który odpowiednio użyty nie raz czy nie dwa, uratuje nam nasze blaszane drzwiczki. Elewacja działa +18/-6 stopni więc tragedii nie ma.

Przeżywalność

No i tutaj dochodzimy do tego, co czyni ten pojazd świetnym i przyjemnym: brak mechaniki hullbreak. Podczas walki na naszym domyślnym battle ratingu często spotykamy pojazdy wyposażone w pociski kumulacyjne. Mechanika gry w przypadku niektórych pojazdów stosuje specjalną mechanikę oddająca wpływ masy, ekwiwalentu burzącego oraz efektu uderzenia kinetycznego takich pocisków. Absurdem było trafienie z 128 mm pocisku Pz.Gr Jagdtigera w dowolne działko przeciwlotnicze bazujące np. na podwoziu ciężarówki, który to pocisk przechodził na wylot, bo zapalnik się nie aktywował. Teraz gdy trafi w cokolwiek, przekładnie silnik, z automatu nasz czołg zostaje zniszczony. W przypadku „pustaków” – czołgów które w środku posiadają dużą przestrzeń między modułami i załogantami oraz mają bardzo mało pancerza, jego brak, jest paradoksalnie zaletą. Teraz trafienie pociskiem niszczy nas z automatu. W przypadku Centaura B1 obstawiam wprowadzenie tej mechaniki, przez co przyjemność z jazdy spadnie drastycznie. Byle trafienie w kółko wyklucza nas z automatu.

A, i jeszcze sprawa śmigłowców . Kiedy usłyszycie dźwięk wirników jesteście pierwsi do odstrzału. Centaur przyciąga je w ilościach niebotycznych. Spam 70 rakiet Hydra nie należy do przyjemnych, co dopiero mówiąc o 40 mm granatniku na pociski HEATFG.

Meritum. Pojazd ten posiada 3 załogantów w wieży. Trafienie eliminuje nam 3/4 braci broni. Co wiąże się ZAWSZE z końcem naszego blaszanego życia. Tak więc z wystawianiem samej „głowy” trzeba postępować bardzo ostrożnie. Amunicja zmagazynowana jest na tyle pojazdu oraz posiada jakąś namiastkę systemu ochrony, tak abyśmy nie zniknęli w pięknej kuli ognia.

Reasumując

Dla mnie osobiście to świetny pojazd który daje mi pełno frajdy. Szczególnie z talizmanem to maszyna wręcz doskonała. Pomimo swoich pewnych mankamentów na 100% znajdzie w paru z Was fana. Chociaż moim zdaniem, już niedługo może powędrować na 8.0.

The post Profil maszyny: Centauro B1 appeared first on rykoszet.info.

Samoloty naddźwiękowe oraz pociski powietrze-powietrze

Nowy krok w War Thunder – VI era lotnictwa! Nowe samoloty potrafią przekroczyć prędkość dźwięku oraz posiadają nowy typ uzbrojenia.

MiG-19PT

Javelin Mk.9

F-100D

Pociski powietrze-powietrze

Włoskie jednostki naziemne

Od teraz każdy kraj ma własne drzewko naziemne. Zostań testerem i sprawdź je już teraz!

OF-40 Mk.2A

OTOMATIC

B1 Centauro

Oczywiście to nie wszystkie nowości które pojawiły się w grze wraz z aktualizacją 1.85 „Supersonic”. Pełną listę zmian znajdziecie tutaj.

Źródło: https://warthunder.com/pl

The post Powitajcie aktualizację 1.85 „Supersonic” appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Nowoczesny zestaw przeciwlotniczy o wysokiej skuteczności, wyposażony w automatyczną armatę kal. 76 mm, naprowadzaną radarem.

W War Thunder Otomatic będzie prawdziwym klejnotem w koronie włoskiej linii pojazdów obrony przeciwlotniczej, oczekując na swojego dowódcę na najwyższej erze włoskiego drzewka w nachodzącej niebawem aktualizacji 1.85. Pojazd wniesie dużą dozę nowoczesności w szeregi wojsk przeciwlotniczych i zapewni znakomitą osłonę przed wrogim lotnictwem. Z pewnością największym atutem maszyny jest imponujące uzbrojenie — automatyczna armata OTO Melara 76/62 kal. 76 mm. Armata jest naprowadzana radarem a także całkowicie stabilizowana oraz wyposażona jest w automat ładujący. Dzięki niej Otomatic jest w stanie zasypać gradem zabójczych pocisków przeciwlotniczych z zapalnikiem zbliżeniowym każdy nierozważny śmigłowiec bądź samolot, jaki wtargnie w jego osobistą strefę powietrzną. Jednak nie tylko piloci powinni się go obawiać. Poza pociskami typu AAVT Otomatic może też zostać wyposażony w pewien zapas pocisków typu APFSDS, których może użyć w obronie przed wrogimi czołgami.

Ciekawy fakt: Uzbrojenie główne pojazdu jest zmodernizowaną wersją morskiej armaty przeciwlotniczej, służącej uzbrojonemu w nią okrętowi między innymi do zwalczania zagrażających mu pocisków rakietowych

Otomatic może wygląda na lekko opancerzony, jednak jak na samobieżny zestaw przeciwlotniczy, jest on chroniony całkiem dobrze. Pancerz przedni wieży i kadłuba ma grubość 70 mm, dodatkowo pojazd posiada pancerz warstwowy na bokach kadłuba, które są podobnej grubości. Taki pancerz zapewnia całkowitą ochronę przeciw broni strzeleckiej i małokalibrowym działkom, a także niektórymi mniejszymi armatami przeciwpancernymi. Otomatic oparty jest o podwozie czołgu OF-40 Mk 2, dzięki czemu nie należy, mówiąc oględnie, do najwolniejszych pojazdów. Z silnikiem o mocy 830 KM zdolny jest osiągnąć prędkość do 65 km/h podczas jazdy po drodze. Prędkość na biegu wstecznym natomiast dochodzi do świetnych 26 km/h! Dowódcy pojazdu Otomatic powinni korzystać z jego dużej ruchliwości jak najczęściej, trzymając się w pobliżu sojuszników a w razie potrzeby przemieszczać się sprawnie pomiędzy sektorami natarcia aby pozostawić wrogich pilotów w niepewności co do miejsca, z którego może paść zabójcza salwa. Samobieżny zestaw przeciwlotniczy Otomatic stanie się dostępny na szczycie włoskiego drzewka pojazdów wsparcia przeciwlotniczego już w nadchodzącej aktualizacji 1.85. Nie przegapcie żadnych wiadomości o niej! A póki co… załoga, do wozu!

Link do strony  – – – > warthunder.com/pl

Zarejestruj się oraz odbierz bonus w postaci 50 sztuk Złotych Orłów na start – – – > Stwórz nowe konto i dołącz do gry!

The post [WaThunder DevBlog] OTOMATIC: Automatyczny zbój appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Czołg podstawowy późnych lat 70-tych, o dużym stopniu pokrewieństwa w wyglądzie i osiągach z Leopardem 1.

W War Thunder, OF-40 Mk 2 stanie się dostępny dla czołgistów na 6 erze drzewka włoskich sił lądowych wraz z aktualizacją 1.85. Z powodu podobieństwa do Leoparda 1 dowódcy z nim zaznajomieni nie będą mieli kłopotów z eksploatacją OF-40, bez trudu odnotowując wspólne cechy. Pod względem ruchliwości oba pojazdy cechują się podobnymi charakterystykami, a to z powodu tej samej jednostki napędowej, silnika Diesla o mocy 830 KM, zdolnego do rozpędzenia obu pojazdów do prędkości maksymalnej 65 km/h. Jednakże z powodu nieco większej masy bojowej OF-40 kierowcy zauważą nieco słabsze przyspieszenie i wartości hamowania.

Historia

Po II Wojnie Światowej włoski przemysł całkowicie zaprzestał produkcji i rozwoju rodzimych projektów pojazdów pancernych. Podczas Zimnej Wojny włoskie koncerny prowadziły produkcję pojazdów na potrzeby własnej armii, były to jednak maszyny głównie licencyjne.

Pod koniec lat 70-tych zakłady FIAT oraz OTO Melara, powziąwszy wspólną inicjatywę, rozpoczęły prace nad pierwszym od czasów II Wojny Światowej czysto włoskim czołgiem. Jako że spółka OTO Melara prowadziła już seryjną, licencyjną produkcję czołgu podstawowego Leopard 1 dla włoskiej armii, inżynierowie posiadali już pewne niezbędne doświadczenie i wiedzę do opracowania w pełni włoskiego pojazdu. Rezultat tych działań, oznaczony OF-40, charakteryzował się zupełnie niezaskakującym podobieństwem do Leoparda, będącego już we włoskiej służbie. Był to jednak już projekt rodzimy, całkowicie włoski pojazd pancerny od czasów ostatniej wojny światowej. Mimo wielu podobieństw do znanej czołgistom konstrukcji, armia Włoch była niechętna rodzimej maszynie i nie złożyła zamówienia. Produkcja seryjna nie została rozpoczęta, w następstwie czego zakłady OTO Melara zmuszone były do poszukiwań zagranicznego nabywcy. Ten znalazł się w postaci Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Krótko po tym czołg OF-40 poddano modernizacji. Zamontowano ulepszoną optykę, dwupłaszczyznowy stabilizator armaty oraz zmodyfikowany system kontroli ognia, umożliwiając strzelanie skuteczniejszą amunicją. Nowy wariant oznaczono jako Mk 2. OF-40 wyprodukowano w ograniczonej ilości, a jedynym użytkownikiem były i wciąż są Zjednoczone Emiraty Arabskie. Sytuacji nie zmieniły wprowadzane do czołgu zmiany i proponowane nabywcom rozmaite wersje, między innymi ciężkiego bwp.

Ochrona wnętrza obu maszyn również może wydawać się bardzo podobna, ale po bliższym przyjrzeniu się, różnice staną się wyraźne. Kadłub owszem, opancerzony jest podobnie, z grubością pancerza dochodzącą do 70 mm, wieża jednak chroniona jest lepiej we włoskim czołgu. Mamy tu do czynienia z obecnością pancerza warstwowego na całym obwodzie wieży. Powoduje to, że wieża OF-40 jest bardziej odporna na ostrzał zarówno pociskami kumulacyjnymi, jak i zawierającymi penetrator kinetyczny. OF-40 Mk 2 uzbrojony jest w znane doskonale działo L7 kal. 105 mm, szeroko stosowane w pojazdach NATO tamtych czasów. W wersji Mk 2 armata występuje w parze z dwupłaszczyznowym stabilizatorem, nieobecnym w pojeździe prototypowym. Dowódcy OF-40 mogą wybierać spośród standardowej palety amunicji przeciwpancernej, tak pod kalibrowej jak i kumulacyjnej, dostępnej dla innych zachodnich konstrukcji z podobnych er. Uzbrojenie uzupełnia km kal. 7,62 mm, sprzężony z armatą, oraz wkm kal. 12,7 mm na dachu wieży. OF-40 Mk 2 już wkrótce stanie się dostępny w drzewku włoskich sił lądowych jako część aktualizacji 1.85. Do tego czasu nie przegapcie żadnych wieści o tym kolejnym dużym rozszerzeniu, niemal widocznym na horyzoncie. Do zobaczenia na polu bitwy!

Link do strony  – – – > warthunder.com/pl

Zarejestruj się oraz odbierz bonus w postaci 50 sztuk Złotych Orłów na start – – – > Stwórz nowe konto i dołącz do gry!

The post [WarThunder DevBlog] OF-40 Mk.2 appeared first on rykoszet.info.

Pierwsze testy rozpoczęliśmy w 2017 roku. Dopiero teraz jesteśmy gotowi na ten krok, czyli wprowadzenie lotnictwa 6 Ery!

Pierwsze samoloty VI Ery oraz pociski powietrze-powietrze

W aktualizacji 1.85 do gry wprowadzimy: MiG-19PT, F-100D Super Sabre oraz Javelin Mk.9. Każdy z nich jest naddźwiękowy oraz posiada kierowane pociski (termicznie). Pociski te to nowe uzbrojenie w grze. Zostały zaprojektowane do zwalczania celów, które poruszają się z ogromną prędkością, na tyle dużą że tradycyjne działka nie są w stanie im zaszkodzić. Ich rozwój był bardzo długi oraz intensywny, dzisiejsze pociski potrafią wymanewrować większość samolotów. Po zablokowaniu celu, samolot praktycznie jest już martwy, lecz nie zawsze tak było. Wczesne wersje tego uzbrojenia miały ograniczone możliwości, w tym zasięg czy kąt śledzenia. Pilot musiał utrzymać cel w zasięgu przez dłuższy czas. Po otrzymaniu ostrzeżenia, pilot mógł wykonać manewr wymijający, lub skierować się w stronę Słońca, pocisk tracił namiar. Dzięki takim rozwiązaniom wprowadzenie nowego uzbrojenia nie spowoduje dramatycznych zmian w rozgrywce.

Nowe systemy i balans

Nowe uzbrojenie dołączy także do śmigłowców, otrzymają one także urządzenia przeciwdziałające takim pociskom: flary, redukcja gazów wylotowych, systemy optyczno-elektroniczne. Dzięki temu nowe pociski nie będą niszczyć balansu, a stanowić będą ciekawy dodatek. Dodamy także symulację wykrywania wystrzelonych pocisków w ramach interfejsu. Umiejętność załogi będzie wpływać na te ostrzeżenie. Mamy nadzieję, że nowa zawartość przypadnie Wam do gustu!

Często zadawane pytania

• Czy dodacie do gry F-4/F-16/F-22/Su-27 itp?

Jest to możliwe, lecz na pewno nie wydarzy się nagle. Rozwój takich samolotów wymaga wiele czasu, analizy oraz statystyk. Oczywiście dodanie samolotu nie oznacza, że będzie posiadał całe dostępne uzbrojenie.

• Czy planujecie samoloty Tu-95 lub B-52?

Wątpimy czy takie bombowce strategiczne są potrzebne, lecz nie wykluczamy ich.

• Co z radarami?

Pojawią się w grze jeśli uda nam się zrobić je łatwymi w użyciu. 

• Śmigłowce przenosiły zaawansowane pociski powietrze-powietrze. Nie zaburzy to balansu?

To prawda, późne śmigłowce posiadały pociski typu AIM-9L, czy R-60. Jednakże posiadają także znacznie mniejszą zwrotność niż samoloty, a ich silniki wydzielają mniej ciepła. Dzięki temu balans pozostaje wyrównany, samolot jest szybszy, lecz także śmigłowiec szybciej może go namierzyć. Dodatkowo śmigłowce posiadać będą środki przeciwdziałania.

• A co z takimi środkami dla lotnictwa?

Pojawią się na samolotach, które je posiadały.

• Czy dodacie takie pociski dla obecnych samolotów?

Jest to możliwe.

• Czy pojawią się zmiany w KB na V Erze lotniczej? 

KB nowych samolotów zostanie dobrana względem ich możliwości. Dodatkowo nowe samoloty posiadać będą pewne ograniczenia względem prawdziwych odpowiedników, co da szansę obecnym myśliwcom.

• Czy VI Era pojawi się od razu w 1.85 czy najpierw będzie ZBT?

Tak, będą dostępne od razu.

• Czy samoloty VI Ery dołączą do innych krajów?

Oczywiście.

• Czy to oznacza że nie będzie więcej samolotów z 2WŚ?

Nie, będziemy pracować nad nimi cały czas.

• Czy dodacie efekt Sonic Boom?

Tak, zarówno dźwiękowy jak i wizualny.

Źródło oraz link do sklepu z zestawami premium – – – > Super Sonic Jets

Zarejestruj się oraz odbierz bonus w postaci 50 sztuk Złotych Orłów na start – – – > Stwórz nowe konto!

The post Przyszłość lotnictwa: Samoloty naddźwiękowe oraz rakiety powietrze-powietrze appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Zwrotny i dobrze uzbrojony kołowy niszczyciel czołgów, który ustanowi rekord szybkości na ziemi w War Thunder dzięki maksymalnej szybkości, wynoszącej ponad 100 km/h!

W War Thunder B1 Centauro będzie jednym z pojazdów oczekujących na czołgistów na szczycie włoskiego drzewka technologicznego. Trafi do gry wraz z aktualizacją 1.85. Pojazd wyróżnia niespotykana mobilność, dzięki której sprawdzi się doskonale w bitwach na najwyższym poziomie. Krótko mówiąc – nie ma sobie równych!

Centaur swoją ruchliwość zawdzięcza turbodoładowanemu dieslowi o mocy 520 KM i stosunkowo niskiej masie 27 ton. Parametry te w połączeniu z dobrze zaprojektowanym zawieszeniem pozwalają mu osiągnąć na drodze prędkość ok. 110 km/h, co czyni go najszybszą jednostką naziemną w grze! Aby jednak uzyskać tę niezwykłą mobilność, włoscy inżynierowie musieli poświęcić pancerz maszyny. Jego grubość może powstrzymać najwyżej ogień ciężkich karabinów maszynowych i lekkich działek. Jakiekolwiek cięższe uzbrojenie poważnie zagraża integralności pojazdu i załogi.

Ciekawostka: w rzeczywistości pojazd można było przekształcić w amfibię, choć wymagało to wcześniejszych modyfikacji.

Całe szczęście ta wersja B1 Centauro jest wyposażona w pancerz reaktywny ROMOR na kadłubie oraz wieży. Dodatkowy pancerz wzmacnia ochronę przed pociskami kumulacyjnymi, ale powinien być traktowany najwyżej jako ostatnia szansa na zejście z linii ognia, a nie pełnoprawna ochrona przed ogniem głównych dział wrogich pojazdów. W przeciwieństwie do pancerza, Włosi nie poszli na kompromis w kwestii siły ognia. Wyposażyli Centauro w zmodyfikowaną wersję powszechnie używanego działa L7 kal. 105 mm, wyposażoną w pełną stabilizację. Jest ono przystosowane do strzelania większością standardowych pocisków NATO, w tym pod kalibrowymi oraz kumulacyjnymi. Na uzbrojenie pojazdu składają się ponadto dwa karabiny maszynowe kal. 7,62 mm — jeden sprzężony z armatą, drugi na wieży. B1 Centauro wjedzie do bitwy wraz z nadchodzącą aktualizacją 1.85. Trafi do wysokich er włoskiego drzewka technologicznego już wkrótce. Śledźcie aktualności, aby dowiedzieć się więcej o kolejnej wersji gry. Do zobaczenia, czołgiści!

Źródło: warthunder.com/pl

The post [WaThunder DevBlog] B1 Centauro: Mamma mia! appeared first on rykoszet.info.

W skrócie: Amerykański gąsienicowy pojazd rozpoznawczy o dużej ruchliwości, uzbrojony w szybkostrzelne działko automatyczne i zabójcze PPK.

W War Thunder Bradley będzie pierwszym BWP, który dołączy do najwyższej ery drzewka amerykańskich sił lądowych wraz z aktualizacją 1.85. Niezwykle mobilny i świetnie uzbrojony, choć niewinnie wyglądający, zasieje strach w sercach wrogich załóg nawet najpotężniej opancerzonych czołgów podstawowych! Jak większość pojazdów tego typu, Bradley jest lekko opancerzony i jego pancerz spawany z blach aluminiowych pokrytych laminatem wytrzyma ostrzał najwyżej z WKM lub niektórych działek. Nie można zatem powiedzieć aby pancerz ten był bardzo odporny, lecz z pewnością jest bardzo lekki — co przekłada się na dużą mobilność. Skoro o tym mowa, M3 Bradley charakteryzuje się dużą prędkością maksymalną po drodze, wynoszącą 66 km/h dzięki silnikowi Diesla o mocy 660 KM. Choć nie jest to wartość najwyższa wśród tego typu maszyn wszystkich nacji, jest ona wystarczająca do szybkiego przemierzania pola bitwy i flankowania potencjalnych przeciwników, także biorąc pod uwagę trudność terenu.

Ciekawy fakt: Kłopoty przy pracach rozwojowych nad Bradleyem przedstawione zostały w filmie satyrycznym „Pentagon Wars” z 1998 roku, opartym na książce o tym samym tytule. Autor książki brał udział w opracowywaniu pojazdu.

Z uzbrojeniem głównym w postaci działka łańcuchowego M242 Bushmaster kal. 25 mm M3 Bradley nie będzie w stanie zaszkodzić wrogim czołgom podstawowym, wyposażonym w rozmaite pancerze reaktywne i kompozytowe. W każdym razie nie od przodu. A zatem połączmy Bushmastera z obecnością 660-konnego silnika i prędkością. Co otrzymamy? No właśnie, odsłonięte boki lub tył czołgu! Szybkostrzelność wynosi 200 strz./min I wystarczy, by tą sytuację należycie wykorzystać.

Przyszli dowódcy Bradleya z pewnością zetkną się z sytuacją, w której flankowanie przeciwnika będzie niemożliwe, lub ten jest zbyt daleko, by działka skutecznie użyć. W takiej sytuacji z pomocą przyjdzie dodatkowe uzbrojenie w postaci dwuprowadnicowej wyrzutni przeciwpancernych pocisków kierowanych TOW, znajdującej się na boku wieży. Znane już pancerniakom pociski rakietowe TOW pozwolą dowódcy Bradleya razić cele opancerzone na dużych odległościach z zabójczą precyzją, w szczególności nareszcie poważnie zagrozić czołgom — nawet od przodu. Ale uwaga — z wyrzutni nie można korzystać podczas poruszania się z dużą prędkością. W prawdziwym Bradleyu wyrzutnia jest chowana w czasie przemieszczania się, w celu uniknięcia jej możliwego oderwania się przy dużych prędkościach. Ta sytuacja jest symulowana w grze, wyrzutnia samoczynnie chowa się lub wysuwa, w zależności od tego czy i jak szybko pojazd się porusza. Długo oczekiwany M3 Bradley wjeżdża niebawem, wraz z aktualizacją 1.85 I dostępny będzie na szczycie amerykańskiego drzewka sił naziemnych. Trzymajcie rękę na pulsie kolejnych nowinek. A do tego czasu… do wozu

Ź: warthunder.com/pl

The post [WaThunder DevBlog] M3 Bradley: Współczesny koń pociągowy appeared first on rykoszet.info.