Krótko i na temat:
Turms jest jednym z najlepszych czołgów premium w okolicach BR 10.0. Dobry pancerz (nie licząc dolnej płyty ale o tym później), bardzo dobre działo z potężnym pociskiem oraz celownik termalny strzelca jak i dowódcy czynią z tego pojazdu bardzo przyjemnego snajpera.
BR 10.0 jest idealnym dla niego miejscem ponieważ nasz lineup na tym poziomie jest chyba najlepszy w całej grze.
Nie jest to niestety pojazd bez bolączek mniejszych i większych takich jak max prędkość wstecz na poziomie 4km/h oraz bardzo złe możliwości ruchu działem w pionie to jego największe problemy. Poniżej postaram się rozwinąć temat.

Pancerz:

Jak możecie zauważyć na poniższej grafice, pancerz „Turmsa” jest na akceptowalnym poziomie. Standardowo jak to na wysokich poziomach strzał w kadłub będzie prawie zawsze śmiertelny. Wieża natomiast jest bardzo dobrze opancerzona jak na swój poziom. W skrócie, „Turmsem” powinniśmy grać ostrożnie. Granie „na wieże” powinno być naszym najlepszym przyjacielem. Niestety pancerz kadłuba jest problemem w całym drzewku ZSRR.

Przeżywalnosć:
„Turms” to nic innego jak zmodyfikowany T-72. Mamy tutaj więc do czynienia z trzema członkami załogi:

1. Dowódcą (wieża)
2. Strzelcem/Celowniczym (wieża)
3. Kierowcą (kadłub)

Ważną kwestią jest również sposób w jaki magazynowana jest amunicja. Nie dość, że mamy tutaj automat ładujący połączony z karuzelą to kolejnym problemem znanym z chyba wszystkich pojazdów ZSRR jest brak paneli wybuchowych chroniących nas przed zabiciem załogi w przypadku wybuchu amunicji znanych z np. Abramsów lub Leopardów. Słaby pancerz kadłuba połączony z wcześniej wymienionymi faktami czyni z tego czołgu pojazd w którym bardzo łatwo głupio umrzeć.

Siła ognia:
W tej właśnie kategorii „Turms” zbiera najwięcej celujących ocen. Mamy do czynienia z działem 125mm, które na najlepszym pocisku (który mamy dostępny od razu ze względu na status premium) przebija 445mm pancerza na odległości 500m. Na swoim poziomie nie znajdziemy nic co będzie problemem. Czas przeładowania na poziomie 7.1s nie jest najlepszy ale nie jest też zły a fakt, że mamy tutaj automat ładujący, który działa tak samo nawet przy dwóch załogantach jest swego rodzaju plusem. „Turms” najnormalniej na świecie morduje co chce, gdzie chce i kiedy chce.

Mobilność:
Szczerze mówiąc to o mobilności tego czołgu nie mogę mówić za wiele. Dobra prędkość w przód w granicach 72km/h. Tragiczna prędkość cofania na poziomie 4km/h. Jest to problem w praktycznie każdym rosyjskim MBT dlatego jeśli jest to dla was znaczący minus to odradzam drzewko ZSRR w całości.

Konkluzje:
T-72AV (TURMS-T) jest czołgiem idealnym dla każdego kto chce odblokować drzewko pojazdów lądowych ZSRR. Połączenie okej pancerza i cudownej siły ognia jest na tyle przyjemne, że grając nim jesteśmy w stanie zapomnieć o słabej przeżywalności i mobilności.
Z czystym sercem polecam wam zakupić ten zestaw na najbliższych przecenach ponieważ przyniesie wam on wiele godzin przyjemnej rozgrywki. Nie trzeba się nim nadmiernie starać, wystarczy trochę uwagi a „Turms” sam odwdzięczy się wynikami.

Dla tych, którzy są zainteresowani zakupem zapraszam na oficjalną stronę sklepu War Thunder.

The post T-72AV (TURMS-T) – Prawie idealny ( ͡° ͜ʖ ͡°) appeared first on rykoszet.info.

Nadszedł czas żeby ruszyć temat topowych czołgów premium, które pomogą wam w badaniu praktycznie całego drzewka od początku do końca. 
Dzisiaj przyjrzymy się jednym z popularniejszych wyborów nowych graczy czyli M1A1 Click-Bait! 

Click-Bait to tzw. reskin drzewkowego M1A1 HC. Oba pojazdy znajdują się na BR 11.3 czyli już niemal topce drzewka USA.
Gdybym miał opisać ten czołg w skrócie to nazwałbym go ,,Shermanem top tieru„, już śpieszę z wyjaśnieniem.

Abrams HC jest czołgiem, który jest średni we wszystkim co robi. Niektórzy pomyślą, że przez ten fakt jest słaby ale właśnie tutaj byście się pomylili. M1A1 HC ma akceptowalną mobilność, dobre działo i średni pancerz ale przez te właśnie kombinację jest on pojazdem, który potrafi wykręcić niesamowite wyniki w rękach nawet średnich graczy.

Top tier w drzewku USA nie skupia się na super szybkich albo super opancerzonych czołgach. Skupia się na sile ognia. Grając „Click-Bait’em” musimy pamiętać o dobrym pozycjonowaniu i oddawaniu tylko pewnych strzałów. Czas przeładowania w tym czołgu przy perfekcyjnej załodze to lekko ponad 5s przez co to właśnie wy będziecie mieli przewagę nad niemalże każdym czołgiem podstawowym oprócz wyjątków jak na przykład japońskie MBT, które przeładują działo w 4s (swoją drogą jest to najszybszy czas przeładowania dla tego typu czołgu w grze). 596mm penetracji pozwoli wam na przebicie wszystkiego co tylko spotkacie jeśli będziecie wiedzieć gdzie celować a dalmierz laserowy i optyka termalna tylko wam te zadanie ułatwią.

Teraz nasuwa się pytanie. Dla kogo jest ten czołg?
Abrams „Click-Bait” to na pewno nie pojazd dla nowych graczy, którzy nie nauczyli się grać na wysokich poziomach.
Nie jest to czołg, który wiele wybacza i dlatego też zdecydowanie i z czystym sercem odradzam jego zakupu tym, którzy nie grali jeszcze top tieru bitew naziemnych.
Polecam go natomiast tym, którzy odkryli już całe drzewko naziemne innych krajów i chcą zacząć przygodę z USA lub tym, którzy grają już innymi abramsami i chcieliby mieć dodatkowy (choć drogi) pojazd do swojego składu.

Jeśli ten artykuł zachęcił was do zakupu M1A1 HC „Click-Bait” to możecie to zrobić na tej stronie.
Pamiętajcie, że jest on częścią zestawu więc za cenę 70euro dostajecie również 2500 złota oraz 20 dni premium.

The post M1A1 HC Click-Bait – Znany i lubiany appeared first on rykoszet.info.

 W momencie przejęcia przez Wojska Lądowe na uzbrojenie pierwszych czołgów Leopard 2A4 w 2002 roku z zasobów Bundeswehry, wiadome było, że ich modernizacja to konieczność, jednak pierwsze prace nad opracowaniem planu, jak i zakresu ich modernizacji ruszyły dopiero w połowie roku 2012. Opracowano wtedy przez Dowództwo Wojsk Lądowych wstępne wymagania dotyczące modernizacji czołgów Leopard. Programowi nadano nazwę Leopard 2PL. W wyniku prowadzonych prac określono dwa warianty modernizacji.

 Pierwsza, podstawowa, obejmowała wprowadzenie elektrycznego napędu wieży i stabilizacji armaty, montaż APU, modernizacje układu optoelektronicznego poprzez m.in. zamontowanie nowych kamer termowizyjnych, modernizację stanowiska kierowcy oraz nowy pakiet ochrony przeciwwybuchowy, przeciwpożarowy jak i przeciwminowy. Wariant drugi, bardziej rozszerzony, oprócz prac proponowanych w pierwszej wersji modernizacyjnej, rozszerzony był o system zarządzania walką BMS, montaż zdalnie sterowanego modułu strzeleckiego na wieży czołgu, nowe rodzaje amunicji i układ klimatyzacji przedziału kierowcy i bojowego oraz modernizację bloku chłodzenia elektroniki. Pierwotny harmonogram prac zakładał, że cały proces prac podzielony zostanie na pięć etapów. W pierwszym etapie na rok 2016 przewidywano przygotowanie całej infrastruktury i potrzebnych do modernizacji zasobów. Drugi etap przewidywał że od listopada 2016 roku do końca 2017 zostaną wykonane demontażów maszyn i przygotowanie ich do procesu modernizacyjnego, zaś w etapie trzecim przypadającym na rok 2018 transfer technologii oraz szkolenia personelu na partii próbnej czołgów. Od czerwca 2018 do marca 2019 roku rozpocząć się miał proces rozpoczęcia produkcji i dostarczenie do odbiorcy partii przed seryjnej maszyn, a ostatni piąty etap trwający od stycznia 2019 do listopada 2020 rozpocząć się miała seryjna modernizacja maszyn i dostawy (tylko maszyny z pierwszej umowy, czyli 128 sztuk).

 Natomiast pierwotny proces modernizacji przewidywał, że prototyp w liczbie 1 sztuki dostarczony zostanie do III kwartału 2018 roku, partia próbna w ilości 5 sztuk (proces szkolenia polskich specjalistów i transferu technologii) wykonana w Niemczech dostarczona zostanie do końca 2018 roku, partia próbna obejmująca 12 maszyn wykonana już na terenie Polski dostarczona zostanie do końca I kwartału 2019, a produkcja seryjna pozostałych maszyn z umowy podstawowej ma zostać zrealizowana od II kwartału 2019 do III kwartału roku 2020. Leopard 2PL to czołg podstawowy III generacji, powstały w wyniku prowadzonej modernizacji czołgów Leopard 2A4, znajdujących się na wyposażeniu Wojsk Lądowych, przy współpracy firm Polskiej Grupy Zbrojeniowej i Rheinmetall Landsysteme.

 Czołg przeznaczony jest do opanowania i utrzymania terenu, oraz wspierania ogniem z broni pokładowej działań pododdziałów zmechanizowanych i zmotoryzowanych, w każdych warunkach atmosferycznych, zarówno w dzień jak i w nocy. W wyniku prowadzonych prac opracowane dwie wersje pojazdów. Standardową Leopard 2PL, która dostarczana jest obecnie do wojska oraz Leopard 2PLM1, która powstała na mocy decyzji zamawiającego z 2018 roku. Za wykonanie prototypu wersji Leopard 2PLM1 jest odpowiedzialny partner niemiecki. Pojazd został dostarczony w styczniu 2021, zaś jego testy rozpoczęły się w lutym 2021. Różnice w konfiguracji czołgów w wersji Leopard 2PL i Leopard 2PM1 polegają na wyposażeniu maszyn w wersji 2PLM1 w system aktywnego chłodzenia przedziału elektroniki EGPT, system zabezpieczający elektronikę wieży przed spadkiem napięcia podczas rozruchu, modyfikację trybów pracy dalmierza laserowego, dodatkowe gniazdo do ładowania akumulatorów oraz funkcję PIX pozwalającą dowódcy na automatyczny obrót głowicy optoelektronicznej urządzenia obserwacyjno-celowniczego PERI na pozycję „godziny szóstej” i „dwunastej” względem kadłuba maszyny. Modernizacja Leopardów 2A4 do standardu 2PL obejmuje wzmocnienie odporności balistycznej wieży do poziomu przewyższającego maszyny w wersji Leopard 2A5. Dookoła wieży pojazdu zamontowane są dodatkowe, zewnętrzne moduły pancerza.

Nie zdecydowano się na dopancerzenie kadłuba i podwozia pojazdu z powodu znaczącego wzrostu masy oraz redukcji kosztów. Wewnątrz pojazdu zamontowano specjalne wykładziny przeciwodpryskowe, chroniące załogę wewnątrz pojazdu przed odpryskami i odłamkami pancerza w razie przebicia bądź trafienia. Podstawowym uzbrojeniem czołgu pozostała dalej armata gładkolufowa Rheinmetall Rh-120 w wersji L/44, jednak poddano ją modyfikacji w celu dostosowania do użytkowania nowych typów amunicji tj. amunicji przeciwpancernej DM63 i programowalnej DM11. Wymieniono oporniki, powrotnik, wskaźnik odrzutu oraz pojemnik na dna łusek, w celu użycia amunicji DM11. Wprowadzono system jej programowania w zamku armaty oraz system kierowania ogniem oraz montaż elektronicznego spustu armaty. Zamontowano nowy komputer pokładowy z nowymi tabelami balistycznymi. Nie wymieniono karabinów maszynowych MG3 na inny model. Wymieniono system stabilizacji armaty oraz napędów wieży z hydraulicznego na wyłącznie elektryczny. Modernizacji poddano przyrządy obserwacyjno-celownicze działonowego oraz dowódcy, poprzez dodanie polskich kamer termowizyjnych III generacji KLW-1 Asteria produkcji PCO. Poprawiono również świadomość kierowcy poprzez montaż dzienno-nocnej kamery cofania kierowcy KDN-1 Nyks również produkcji PCO. 

Zamontowano nowy pulpit dowódcy CCMS oraz zmodernizowano blok sterowania dowódcy i testowania RPP, który umożliwia zarządzanie systemami wieżowymi, testowanie działania systemów wieżowych, alternatywną transmisję obrazu ze zmodernizowanego celownika EMES 15 i przyrządu PERI R17A3L4 CP. Dodatkowo czołg po poddanej modernizacji zyskał możliwość pracy trybie hunter-killer. Zastosowano nową, cyfrową magistralę komunikacyjną. Nie wymieniono radiostacji na nowe, więc wozy dalej wyposażone są radiostacje SEM80/90.

• W grze

Leopard 2PL został dodany do gry jako maszyna dywizjonowa w aktualizacji „Ixwa Strike”. Umieszczony na VII erze pojazdów naziemnych wojsk niemieckich jako dopełnienie pojazdów z przedziału 10.3 – 10.7, z jego aktualną klasyfikacją 10.7. Pula punktów dywizjonowych jaką trzeba na niego przeznaczyć to 380000. Teraz, do rzeczy. To w gruncie rzeczy Leopard 2A5 odpicowany do granic możliwości. Pierwsza z różnic to pancerz. Inne ułożenie oraz inne wartości. Druga to inna amunicja, ale o tym za chwilę.

Czołg jest bardzo zwrotny jak przystało na rodzinę Leopardów. 25 koni mechanicznych na tonę sprawia że bez większego problemu jesteśmy w stanie skrócić dystans do potencjalnego przeciwnika. Również uciec w przypadku gęstnienia sytuacji bitewnej. Prędkość maksymalna Leosia wynosi 68 km/h w przód na 8 biegu oraz 31 km/h do tyłu na 4 biegu. Rzadko kiedy jesteśmy w stanie rozpędzić go do takiej prędkości z względu na opory dla gruntu, oraz jakby nie patrzeć, sporą ilość stali zamontowanej na zawieszeniu., w skrócie – trochę mu to zajmuje.

Rzecz jasna Szwecja jako mapa typowo betonowa pozwala na rozbujanie go do takich wartości, jednak już Karelia będzie nas ograniczała. Ograniczać za to nie będzie elewacja działa na wspomnianej już ostatniej mapie. Ujemne 9 stopni oraz dodatnie 20 pozwalają na stosowanie taktyki starej jak świat, a mianowicie „hulldown” która w przypadku jego potężnej (p.o.t.ę.ż.n.ę.j) wieży, daje nam gigantyczną przewagę.

W przypadku atakowania nas pociskami APDS-FS kompletnie nic nie jest nas w stanie przebić. No, może poza dzidą w jarzmo działa, a konkretnie mały okrąg wokół mocowania armaty. Jednak, który z pojazdów nie jest w tym miejscu wrażliwy na ostrzał? Duża zaletą jest brak stolików na kawę czy innych bardzo wystających elementów, jak ma to przypadek w Challengerze 2F. Dlaczego? 3OF26. Radziecki/rosyjski pocisk burzący. Trafienie w wystający element kończy się opłakanym skutkiem gdy odłamki przebiją się przez strop wieży. Czołg jest w gruncie rzeczy przeznaczony do szybkiego, skoncentrowanego uderzenia w grupce. 2-3 Leopardy wbijająca się w front wroga jest tym, co nie raz przesądzało o wygranej bitwie. Możliwość przyjęcia strzału, szybkiego oddania, bo co 6 sekund, jest tym co Leoparda wyróżnia na polu bitwy. Kolejną rzeczą która przemawia na plus to jego amunicja, chociaż jest tu łyżka dziegciu w beczce miodu

Podstawowa amunicja DM23 radzi sobie mizernie na swoim poziomie. Wiadomo, znając weakspoty pojazdów łatwiej jest jej używać, jednak nawet mimo – karkołomna gra. Trochę lepiej robi się po odblokowaniu DM33. Jednak, 481 mm penetracji na 100 metrów dalej nie jest zachwycające. Pusty, świeżo odblokowany Leopard 2PL jest ociężały, nic nie jest w stanie ugryźć oraz jest ślepy jak kret poprzez brak termowizji, Na duży plus zasługuje na pewno dodanie a wcześniejsze jej odblokowanie na II belce modyfikacji, amunicji DM11 która jest zarazem pociskiem burzącym oraz pociskiem HE-VT. Oznacza to ni mniej, ni więcej możliwość atakowania nisko latających samolotów oraz helikopterów. 4 kg ekwiwalentu TNT zmiata w większości wypadków każdy helikopter, nie mówiąc już nawet o samolocie. Przyjemną niespodzianką była natomiast termowizja z poziomu dowódcy oraz celowniczego. Nie jest to rozmyta 1 generacja lecz wysoka rozdzielczość 3 generacji termowizji, co oznacza wyraźny i klarowny obraz pola bitwy. Kolejne miłe zaskoczenie to granaty dymne, mianowicie 16 lecz wystrzeliwane po 4 sztuki które wylatują względem pojazdu na dużym łuku. Więc mamy 4 możliwości ucieczki lub „taktyczny odwrót” jeśli wolcie to określać w ten sposób.

Podsumowując. Platforma 2A5 znana z normalnego drzewka, wzbogacona o lepiej przemyślany, moim zdaniem, pancerz. Dodatkowa amunicja, aspekt „polska gurom” (no nie oszukujmy się, dobrze jeździ mi się Leopardem z naszej polskiej stajni, z drobną pomocą Rheinmetall).

The post Profil maszyny: Leopard 2PL appeared first on rykoszet.info.

9P149 to radziecki niszczyciel czołgów. Został opracowany w celu uzupełnienia linii pojazdów opartych na BRDM-2 w służbie sowieckiej. Bardziej wydajny niszczyciel czołgów był pożądany wraz z pojawieniem się nowego zachodniego czołgu, takiego jak M1 Abrams i Leopard 2. 9P149 używa tych samych pocisków przeciwpancernych 9M114 Shturm, co w śmigłowcu szturmowym Mi-24. Model 9P149 oparty jest na podwoziu gąsienicowego transportera opancerzonego MT-LB. Wnętrze pojazdu jest wypełnione pojedynczą, okrągłą, wysuwaną wyrzutnią, która jest połączona z automatyczną ładowarką amunicji. Zamiast małej wieżyczki karabinu maszynowego zamontowano optyczny tracker. Tylko wczesne rakiety Shturm mogą być uruchamiane w „locie”, ponieważ ulepszone modele są zbyt długie dla autoloadera w 9P149. 9P149 wykorzystuje pocisk 9M114 Shturm sterowany częstotliwością radiową o wysokiej prędkości. Maksymalny zasięg pocisku wynosi 5 km, dzięki czemu większość współczesnych czołgów jest w zasięgu niszczyciela. Można również użyć nowszej i dłuższej rakiety Ataka 9M120. Szybkostrzelność wynosi od 2 do 4 pocisków na minutę, w sumie 12 pocisków. Stalowy pancerz zapewnia ochronę przed ostrzałem z broni ręcznej dookoła maksymalnie do kalibru 5,56 × 39. Większa amunicja a w szczególności poddźwiękowa bez większego problemu jest w stanie podziurawić pojazd.

9P149 jest podatny na cięższe uzbrojenie. System NBC jest standardem, ale brakuje granatników dymnych, jak i defensywnych. Oparty na podwoziu MT-LB 9P149 jest bardzo mobilnym systemem. Ma dobre osiągi na drogach i bardzo trudnym terenie. Niski nacisk na podłoże czyni go idealnym do stosowania na bagnach i śniegu. Silnik wysokoprężny o mocy 290 KM zapewnia napęd i maksymalną prędkość 65 km / h. Shturm jest w pełni amfibią. Używany przez kraje byłego ZSRR, a głównym użytkownikiem jest Rosja. Nie jest tak szeroko rozpowszechniony, jak niszczyciele czołgów na podstawie podwozia BRDM-2 lub MT-LB, na którym został oparty. Dzieje się tak częściowo dlatego, że 9P149 został opracowany z myślą o zaangażowaniu nowoczesnego zachodniego pancerza i jest znacznie droższy niż inne mniej wydajne radzieckie projekty.

• W grze

Pojazd ciekawostka. Musimy sobie to ustalić na samym początku. Mały, zwinny karaluch, który wciśnie się wszędzie, gdzie jest dosyć miejsca, by upchnąć jego obszerne aluminiowe cztery litery.

Przechodząc do konkretów: Szturm jest pojazdem wsparcia, w takim samym formacie, jakim jest RaketenJagdpanzer HOT. Umiejscowiony na battleratingu 9.3 w trybie realistycznym pełni role pojazdu 2 linii. Jego niski profil jest w stanie bardzo nam pomóc, jeśli chcemy polować na czołgi, słowem, mistrz kamuflażu. Minusem tego rozwiązania jest kąt podnoszenia i opuszczania prowadnicy wyrzutni rakiet, która jest tutaj bronią podstawową. Nie uświadczymy żadnych karabinków maszynowych. Tylko wyrzutnia rakiet.

A rakiet mamy całkiem sporo. Od zwykłych rakiet przeciwpancernych po wysoce zaawansowany system Ataka oraz amunicje z zapalnikiem zbliżeniowym. Dochodzą do tego jeszcze rakiety z wkładką wybuchową. Moim zdaniem na czołgi, z którymi przyjdzie nam walczyć, lepiej sprawdza się kombinacja Tandem/pocisk zbliżeniowy. To, co go wyróżnia na tle swojego bezpośredniego rywala, HOT-a-2 jest szerokość i długość. Ciut szerszy jednak trochę niższy. Jeśli chodzi o manewrowość moim zdaniem na tym tle Sztum wypada gorzej niż Raketten. Dodatkowym atutem, a nie raz i game changerem jest zdolność pływania (wysepka za rzeką na mapie Kursk, chociażby). Można bez większego problemu na wielu mapach ukryć się dosłownie na tafli wody.

Ogromną wadą pojazdu jest ilość załogi. Dwóch załogantów oznacza ni mniej, ni więcej, że każdy strzał = hangar. Tutaj niemiecki rywal ma nad nami przewagę w postaci jednego więcej załoganta. Minusem okazuję się system ładowania amunicji. Jest to magazyn bębnowy z „pre aplikacją” pocisku. Co to oznacza? A no, w trakcie ładowania nie możemy zmienić aktualnej rakiety na inną. Przed wystrzeleniem pocisku musimy mieć już wybrany odpowiedni pocisk, co w ferworze walki, nie jest zbyt wygodne, biorąc pod uwagę fakt żonglowania rodzajami rakiet co chwilę. Następną wybraną rakietę sygnalizuje cienka, żółta obwódka wokół wybranej amunicji. Kolejnym mankamentem to tryb „travel/battle”. Podczas jazdy z prędkością większą niż 10 km/h system ogniowy chowa się do środka. W przypadku walki musimy jechać na „pojedynczej erce”, czyli raz wciśniętym klawiszu „R”. MTLB porusza się wtedy w trybie „battle” w prędkości oscylującej wokół 10 km/h. Jest to dosyć upierdliwe. Tak samo, jak kąty opuszczenia/podnoszenia prowadnicy, o których wspominałem wcześniej. W przypadku walki z jednostkami powietrznymi, gdy delikwent jest pod ostrzejszym kątem niż nasza kamera celowniczego jest w stanie się wychylić, nie zostaje nam nic innego jak celowanie z trzeciej osoby. Kolejną wartą omówienia sprawą jest jego pancerz. Chociaż możemy mówić tu o jego braku.

Choć w tej grze brak pancerza to pancerz sam w sobie.

Tłumacząc, walczymy na określonych przeciwników. Ameryka/Niemcy/Japonia/Francja, najczęściej. Tutaj lata nad naszymi głowami w przeważającym większości czasu amunicja pod-kalibrowa, APDS. W przypadku oberwania APDS-FS przy odrobinie szczęścia pocisk po prostu przejdzie na wylot, robiąc po drodze parę odłamków i znikając. Większy minus „ujemny” to sytuacja, kiedy pocisk zahaczy o silnik. Wtedy wylatuje on razem z załogantami przez tylne drzwi.

Bardzo ważna sprawa to kwestia amunicji. Skupmy się na dwóch rodzajach. Tej, z głowicą typu tandem oraz amunicji PF (proximity fuze). Pierwszy rodzaj to swoiste remedium na hordy Leopardów i M1 Abramsów. Pocisk zawiera układ typu tandem. Oznacza to:

The first stage of the weapon is typically a weak charge that either pierces the reactive armour of the target without detonating it leaving a channel through the reactive armour so that the second warhead may pass unimpeded, or simply detonating the armourplate causing the timing of the counter-explosion to fail. The second detonation from the same projectile (which defines it as a tandem charge) attacks the same location as the first detonation where the reactive armour has been compromised. Since the regular armour plating is often the only defence remaining, the main charge (second detonation) has an increased likelihood of penetrating the armour.

Czyli..co?

Czyli w przypadku walki z pojazdami wyposażonymi w pancerz reaktywny ERA, po trafieniu z załogi zostaje dżem. Dosłownie. Bardzo efektywne w przypadku..walki z T-80. Cóż, jedyną wadą jest fakt że jesteśmy w tej samej nacji co wspomniany czołg.

Drugi typ pocisku to swego rodzaju nowość. Żaden rakietowy niszczyciel czołgów nie mógł wcześniej używać rakiet SAM. Do tej pory. Od teraz Szturm może przejąć kontrole na niczyim niebem. W przypadku helikopterów jest to broń wysoce zabójcza. Tak naprawdę 9/10 oddanych strzałów kończy się zestrzeleniem. Minusem pocisków jest ich średnia prędkość oraz fakty że nic nie jesteśmy w stanie zrobić czołgom. W przypadku lekkich pojazdów możliwe jest przełamanie kadłuba, jednak w większości będzie to góra ściągniętą gąsienica.

Jaki jest „Kasztan”? (Nie pytajcie czemu tak, po prostu)

Pojazd ciekawostka, niźli coś fenomenalnego. Jako że lubię takie dziwne zabawki do nie wiadomo czego, daje „Pancerne OK”

Powodzenia na placu boju, czołgiści

The post Profil maszyny: 9К114 «Штурм» [Szturm-S] appeared first on rykoszet.info.

T30 został opracowany dla armii amerykańskiej podczas końcówki II Wojny Światowej. Miał być przeciwwagą dla ciężkich czołgów niemieckich podczas „ostatniej prostej” nazistowskich Niemiec w 1945 roku. Podjęto decyzje o wykorzystaniu podwozia innego Behemota, T28. Podczas gdy T28 Super Heavy Tank był w zasadzie bardziej podobny do działa samobieżnego, konstrukcje T30 i T29 wykorzystywały układ wieżyczek i były znacznie lżejsze niż ich cztero-gąsienicowy poprzednik jednak mocno uzbrojony i opancerzony.

T28 z zdemontowanymi dodatkowymi gąsienicami. Podwozie posłużyło do stworzenia rodziny pojazdów „T”

Prototypy czołgów ciężkich serii „T” były projektowane już w kwietniu 1945 r. Miałby być na początku swego istnienia odpowiedzią dla ciężkich czołgów niemieckich, jednak po zakończeniu najbrutalniejszego konfliktu w historii ludzkości, na horyzoncie pojawił się nowy gracz, Związek Radziecki. Wnosił z sobą IS-2 oraz nowe jak na tamte czasy, IS-3, który ówcześnie nie miał żadnego godnego sobie przeciwnika. Jednakże, dowództwo Armii Stanów Zjednoczonych wątpiło w sens rozwijania ogromnych, wolnych czołgów pokroju T29/T30/T34 w erze zaawansowanego lotnictwa oraz śmiercionośnej broni ppanc. Także T28, T29 i T30 przeszły w stan zawieszenia, czytaj, w 1950 AGF zakończyło ich rozwijanie z bardzo prostego powodu. Pojawił się projekt lżejszej armaty T112/T113, która miotała pociskami HEAT-FS oraz HEP (odpowiednik brytyjskiego HESH-a) więc potężne działa przechodziły do lamusa. Ostatecznie wszystkie wynalazki biur projektowych, które doskonale obrazowały, co działo się w głowach konstruktorów (więcej, mocnej, ciężej), zostały przekazane jako eksponaty muzealne.
T30 wykorzystywał jedną z największych armat kiedykolwiek zamontowanych w amerykańskim czołgu — jest to działo główne T7 L/40 kalibru 155 mm. Zasada konstruktorów była prosta, „nawet jak AP nic nie da, to pocisk burzący załatwi sprawę” i mieli racje. 155 mm pocisk HE nawet po trafieniu i braku penetracji robił w środku coś, co można porównać do założenia metalowego wiadra na głowę drugiej osoby i rytmiczne uderzanie w nań patelnią. Jednak ciągle używała pocisków rozdzielnego ładowania, co w połączeniu z masą amunicji powodowało bardzo długie i skomplikowane ładowanie. Broń ta została wpasowana w pełno obrotową wieżę, chronioną przez boczne powierzchnie płyt z zaokrąglonymi krawędziami, co dało całemu czołgowi raczej wysoki, ale niezbędny profil.Lufa umocowana na jarzmie z solidnymi sworzniami, które stabilizowały główne uzbrojenie czołgu. Sporych rozmiarów hamulec wylotowy miał za zadanie zmniejszyć bądź co bądź, ogromy już odrzut. Trzydzieści cztery pociski kalibru 155 mm używały systemu wspomagania ładownia (nie chodzi tu o „autoloadera”, ten występował prawdopodobnie w wersji T30E1). Ostrzał prowadzony był z pocisków przeciwpancernych (AP), jak i wybuchowych (HE). Uzbrojenie główne uzupełniono o „pół calówkę”, zamontowany współosiowo wkm Browning HBM2 oraz Browning M1919A4 0,30, w jarzmie na przedniej płycie. Zawieszenie było montowane na drążkach skrętnych, a szerokość każdej gąsienicy była zauważalnie szeroka, aby sprostać różnym typom terenu. Dobrze nachylona płyta chroniła przód czołgu, pomagając odeprzeć wszelkie nadlatujące pociski wroga, które występowały w obecnych im czasach.

Ciekawostka #1: działo T7 L/40 to skrócona i dostosowana do umieszczenia wewnątrz czołgi wersja haubicy M1, zwanej potocznie „Long Tom”. „Tomek” mógł miotać pociskami HEP, więc i nasz bohater artykułu miał do tego możliwość. Pociski te to nic innego jak amerykański odpowiednik amunicji typu HESH.

Podwozie było napędzane pojedynczym AV1790-3 marki Continental, chłodzony powietrzem, silnikiem benzynowym o mocy 704 KM. Zapewniało to prędkość do 16,5 mil na godzinę (~27 km/h) na utwardzonych nawierzchniach, choć mniejsza, w terenie. T30 ważył około 159,835 funtów (72,5 tony). Jego długość to 12 metrów, 3.8 metra szerokości, 3.2 metrów wysokości. Sześcioosobowa załoga. Stanowiska obejmowały dowódcę czołgu, kierowcę, dwóch ładowniczych, strzelca i strzelca karabinu maszynowego. Obaj ładowniczy byli potrzebni do obsługi i utrzymania specjalnej funkcji ładowania dużych pocisków 155 mm — każdy ważący 44.45 kg. Jeden ładowacz zarządzał zintegrowanym dźwigiem odpowiedzialnym za manewrowanie każdym pociskiem w miejscu, podczas gdy drugi, „ubijak” odpowiedzialny był za przeniesienie amunicji do zamka działa. Ochrona pancerza na wszystkich stronach czołgu wynosiła od 25 mm (0,98 cali) do 280 mm (11 cali) grubości.

Ciekawostka #2: Co się działo po trafieniu z pocisku M107 HE w Tygrysa II? Oto opis z testów w maju 1957 na poligonie Aberdeen. Działo które miotało pociski to M1 kalibru 155 mm, „Long Tom”, protoplasta i wzór naszego T7 L/40.

A second German „King Tiger” tank hull was placed 1300 yards from the muzzle and a M107 shell was fired at it. A direct hit was scored on the main front plate with a resulting Ik x 18 1/2 back spall 2 inches deep. The hit, which was high order, fractured all the welds on the main front plate as well as the welds on both sides. The hull was moved backwards 5 feet from the prefirlng position . It was decided that any further firing on the hull would fail to yield useful information, as the damage was too extensive.

Według danych, trafienie pociskiem HE podpisane jako 3 oraz 2, 1 należy do pocisku HEP.M36 trafione pociskiem HEP. Nie wygląda zbyt dobrze. Pojazd dosłownie rozpadł się na części. Według opisu z testów polowych pocisk trafił centralnie w pierścień wieży powodując efektownego backflipa.

• W grze

Kiedy młodszy brat przyprowadza starszego

Zdjęcie w lepszej rozdzielczości po kliknięciu na obraz

Pancerz T30

Pancerz T30 #2

„Suche” statystyki dla T30

Modyfikacje dla T30

Pociski występujące w T30

Zasadniczo w grze nasz T30 to przerośnięta wersja T29/T34. Różnice są subtelne, oczywiście, prócz działa. T29 posiada je w wariancie 105 mm, T34 w 120 milimetrach a T30, jako że to hybryda czołgu ciężkiego oraz masywnego niszczyciela czołgów, 155 mm. Co do bardziej subtelnych zmian to zmniejszona ilość wielkokalibrowych karabinów maszynowych M2HB. Gwiazda artykułu posiada ich 2 sztuki, pobratymcy, sztuk 3. Styl gry to typowy scenariusz HT w grze, powolne przedzieranie się do przodu torując drogę mniejszym jednostkom. Jednakże nie ma róży bez kolców. Czas przeładowania, o którym za chwilę, wymusza na nas ciut inne podejście do gry. Co w deseń IS-2. Posiadamy „boomsticka”, czyli masywnego potwora zdolnego rozerwać dowolny czołg stający z nami w szranki. Okupione jest to wyżej wspomniany przeładunkiem. Sam stosowałem taktykę peak-a-boo, czyli obserwowanie wroga, szybki wyjazd, salwa i za róg. Czołg ma swoje na klacie jednak na naszym battle ratingu, 6.7, oponenci mają dostatecznie dużo penetracji, by zrobić nas pieczonego kartofla jednym strzałem. Przeładowanie ze screenu wyżej wynosi prawie 39 sekund. Załoga przy maksymalnym wyszkoleniu jest w stanie zbić ten czas do 30 sekund co i tak jest wartością na poziomie KW-2. Również dzięki mocniejszemu silnikowi (810 KM) czołg jest zauważalnie bardziej żwawy niż T34 czy T29. Opuszczanie działa standardowe w amerykańskich pojazdach, -10/+15 stopni.

Atomowe pociski HE

No tak. Jeszcze mała wzmianka o głównym smaczku, amunicji burzącej. 7 kg TNT, jeśli nie zmiecie przeciwnika z mapy, to poturbuje go na, tyle że to wy zdążycie przeładować, nim oponent będzie w stanie się naprawić. Czy więc warto używać burzaków? Jeden rabin powie tak, a i inny rabin powie nie. To zależy.

Strzelając w ciężko opancerzone buldożery typu Maus, dobrze ustawione pojazdy pokroju T-54 lub po prostu w cele, w których wystaje tylko mocarna wieża, odłamek zawsze jest w cenie. Taki pocisk bez większego problemu zniszczy newralgiczne moduły pojazdu. W resztę polecam miotać amunicje APCBC, T29E1, która posiada 193 mm penetracji jednak na to, co spotyka T30 w okolicach B.R 6.7-7.7 przy dobrych wiatrach powinno wystarczyć.

Kto da więcej?

No dobra Aceton, ale w jaki sposób go zdobyć?

Aktualnie są dwie opcje, Gai jin Market lub zrobienie eventu świątecznego przełomu 2018/2019. Jako że event już się zakończył, zostaje nam jedynie ryneczek. Aktualnie, gdy piszę ten tekst, czołg będzie możliwy do wystawienia za ok. 6 dni. Cena może być różna jak to w markecie. Można trafić okazję za 20 GJNC, (1 Gaijin Coin ~ 1 euro). Jednak nie spodziewałbym się zejścia poniżej 50 euro. Wiem, drogo jak cholera za wirtualne piksele jednak tyle kosztuje 10.000 Złotych Orłów, za które można było kupić wszystkie 10 etapów wyzwania. Czy warto? Moim zdaniem nie. Waszym i waszego portfela może i tak. Decyzja będzie zależeć od Was.

Reasumując, czołg pośród swoich wad i zalet jest w porządku. Na tle konkurencji wolałbym kupić T29 w pakiecie z kontem premium oraz Złotem. O wiele przyjemniejszy ze względu na czas przeładowania oraz uniwersalność na polu bitwy. Po drugie, teraz można zdobyć go przez market. Ceny tam mogą być różne. Jeżeli dobrze się zakręcicie za parę dni, upolujecie go ciut taniej takie T29, więc wtedy, bardzo naciągając, warto. Pojazd powinien być traktowany jak kolekcjonerka, chociaż co lepsi gracze będą w stanie wyciągać nim ładne wyniki. Wszystko jak wspomniałem wyżej, zależy od Was. Jako że mój artykuł to kropla w morzu opisów czołgów polecam obejrzeć dowolny gameplay, by zorientować się co i jak.

Tymczasem, do następnego i jak zawsze, powodzenia na wirtualnych polach i niebach gry, Graczu

The post Profil maszyny: Heavy Tank T30 appeared first on rykoszet.info.

Centauro został zaprojektowany według specyfikacji z 1984 roku. Impulsem było zapotrzebowanie na szybki, taktyczny pojazd rozpoznawczy o takiej samej sile ognia, jak OF-40 lub Leopard, który miałby być następnie zbudowany na licencji przez konsorcjum przemysłowe. Aby osiągnąć wymaganą prędkość, ostatecznie postanowiono stworzyć niszczyciel czołgów na kołach. Centauro odniósł sukces i można go porównać do innych podobnych systemów uzbrojenia, które zostały opracowane jako alternatywa dla kosztownych czołgów podstawowych i do wypełnienia roli dawnych lekkich czołgów. Został zakupiony także przez Hiszpanię, Jordanię i Oman, podczas gdy armia amerykańska pożyczyła dwadzieścia pojazdów do oceny i zdobyła doświadczenie taktyczne przed przybyciem Stryker Mobile Gun System.

Całkowicie spawany stalowy kadłub może wytrzymać naboje 14,5 mm i fragmenty odłamków, a także uderzenia 25 mm pocisków na przednim pancerzu. Ochrona ta może zostać zwiększona za pomocą przykręcanego pancerza, wystarczającego na 30 mm pociski AP. Centauro jest również odporny na działanie NBC, zintegrowany z układem klimatyzacji pojazdu (nadciśnienie itp.). Po każdej stronie wieży zainstalowano cztero-lufowy bank wyrzutni granatów dymnych, a laserowy odbiornik ostrzegawczy uzupełnił aktywny system ochrony. Prędkość jest także formą aktywnej ochrony, która zapewnia korzystny stosunek mocy do masy (19,50 hp / tonę). Załoga składa się z czterech osób. Kierowca znajdował się po lewej stronie (widzianej z wieży) z kopułkową klapą i trzema peryskopami, a trzech członków załogi w wieży. Zarówno dowódca, jak i strzelec mają luki w échelonie, dowódca otrzymuje serię sześciu peryskopów bocznych i czołowych.

Układ napędowy to turbodoładowany, chłodzony silnikiem wysokoprężnym Iveco V6, który może dostarczyć 520 KM (382,4 kW). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów ZF, która ma pięć biegów do przodu i dwa biegi wsteczne. Osiem dużych niezależnych sprężynowych kół jezdnych na drążkach skrętnych ma system Run-flat i system centralnej sygnalizacji jazdy (CTIS), a wszystkie mają potężny układ hamulcowy. Układ kierowniczy jest stosowany do pierwszej i drugiej osi, a przy niskiej prędkości do czwartej osi w przypadku ciasnych manewrów o promieniu skrętu 9m. B1 Centauro może osiągać prędkości drogowe przekraczające 100 km / h, wspinać się po pochyłościach o nachyleniu 60% i brodzie 1,5 m bez przygotowania.

Głównym uzbrojeniem jest OTO Melara 105 mm/52 stabilizowany dzięki żyroskopowi, działo niskiego odrzutu, nieco podobne do tego opracowanego dla włoskiego Leoparda.  Wyposażony w tuleję termiczną i zintegrowany wyciąg spalin. Strzelec miał do dyspozycji 14 gotowych pocisków w wieży i 26 w kadłubie. Są to standardowe amunicje NATO opracowane początkowo dla L7:  HE, AP, Frag, HEAT i APFSDS. System kierowania ogniem – Galileo Avionica TURMS, wyposażony w układ szybkiego podniesienia lufy i pełny cyfrowy komputer balistyczny. Celownik jest w pełni ustabilizowany, posiada kamerę termowizyjną i dalmierz laserowy. Dowódca ma panoramiczny, ustabilizowany widok, powiększanie i powiększanie nocnych obrazów obrazu oraz wyświetlacz monitora termowizyjnego widoku celownika strzeleckiego. Obaj mogą strzelać z działa (tryb hunter-killer o którym pisałem w przypadku japońskiego Typa 90). Centauro jest zatem w stanie zaangażować dowolne ruchome lub stacjonarne cele przy każdej pogodzie, w dzień i w nocy, będąc w ruchu.

Główną misją Centaura jest ochrona innych lżejszych elementów kawalerii. Obecnie jest rozmieszczona w Reggimento de Cavalleria „Nizza Cavalleria”, „Savoia Cavalleria”, „Piemonte Cavalleria”, „Genova Cavalleria”, „Lancieri di Novara”, „Lancieri di Montebello”, „Guide Cavalleggeri”, „Lancieri di Aosta” „. Jak dotąd włoskie pojazdy zostały rozmieszczone w byłej Jugosławii (Bośnia w 1996 r.), IFOR, a także w Somalii w celach pokojowych i okazały się skuteczne. Ich głównym obowiązkiem była często eskorta konwojów motorowych, duża kontrola obwodowa i patrole drogowe. Widziały także akcję  „Antica Babilonia”, włoską operacje w Iraku. Pojedynczy pułk Centaurów wziął udział w bitwie o mosty Nassiriya w celu wsparcia piechoty. Kolejna jednostka działała z siłami UNIFIL w Libanie po stronie hiszpańskiej w marcu 2009 r.

• W grze

Dawno nie było filmu do artykułu :(, oto więc jest!

Ten kołowy niszczyciel czołgów to dla mnie, osobiście, kolosalna zagadka. Niby jak tym grać? Jak czołgiem lekkim? Jak niszczycielem? Czy może coś innego? Tyle pytań, mało odpowiedzi.

Pojazd ten sklasyfikowany został jako niszczyciel czołgów. Co już jest sporym minusem. Dlaczego? Nie posiadamy systemu aktywnego zwiadu, czyli podświetlania wrogich pojazdów na minimapie. Łącząc to z naszą prędkością maksymalną, tworzy nam się pewien oksymoron. Szarżować na wrogie czołgi za pomocą firanki na kółkach? Jednak, po kolei.

Włoski TD umiejscowiony na V erze drzewka technologicznego, klasyfikacja bitewna AB/RB/SB – 7.7/7.7/7.7 – czyli szczęśliwa. Absolutnie papierowy, absolutnie szybki i zabójczy. Dlaczego?

Mobilność

520 kucy mechanicznych naszego Centaura potrafi rozbujać tę stalową puszkę do 120 km/h. Jednak nie ma róży bez kolców. Taką wartość osiągniemy tylko na sowicie utwardzonej powierzchni oraz na drogach. Jako że mapy w War Thunder projektowane były i są pod pojazdy gąsienicowe, owoż nie jest to teren przeznaczony dla nas. Średnia prędkość, jaką udało mi się zanotować to oscylacja wokół wartości 45 – 55 km/h na terenie typowo nieutwardzonym. Dodatkowy problem zaczyna się na mapach z podmokłym terenem (Korea, Mozdok, obecna mapa Wietnam). Maksimum, jakie jest nam dane ujrzeć na prędkościomierzu to .. 10 km/h. Wszelkie koryta rzek to dla B1 samobójstwo. Dodatkowo nie pomaga fakty problemów z wjazdami pod górki. Podczas testowania naszego niszczyciela cały czas jeżdżę na manualnej skrzyni biegów. Automat nie wyrabia z poprawną detekcją podłoża. Ciężko też wspina się pod górki, co dla mnie osobiście jest zaskoczeniem, biorąc pod uwagę, że oryginał wdrapuję się bardzo dobrze. Balans? Podejrzane…

Akceleracja stoi na wysokim poziomie, więc w razie problemów da się uciec bez większego szwanku. Również fakt, że mamy koła wypełnione pianką pomaga w tym że nic nie jest nas w stanie zdetrackować. Tylko strzał w silnik, eliminacja kierowcy bądź zniszczenie wału/skrzyni biegów może nas zatrzymać. Musimy uważać na podbijanie kół podczas ostrego hamowania. Moment bezwładności popchnie nas ku dołowi po czym odbije w górę, czego już nawet stabilizator nie jest w stanie wyłapać.

Siła ognia

Jak na 7.7, miażdżąca. 105 mm działo, ~ 7 sekund przeładowania, pełna stabilizacja do 55 km/h w dwóch płaszczyznach. Podstawowe pociski APDS to 303 mm penetracji, jednak jak to bywa w przypadku właśnie tych pocisków, post pen effect (obrażania jakie zachodzą w czołgu po trafieniu) są dosyć mierne. Zabawa zaczyna się na pociskach HEAT-FS które z penetracją 400mm są już dosyć konkretnym argumentem w starciach z oponentami. W naszym arsenale dostępny również jest pocisk dymny który odpowiednio użyty nie raz czy nie dwa, uratuje nam nasze blaszane drzwiczki. Elewacja działa +18/-6 stopni więc tragedii nie ma.

Przeżywalność

No i tutaj dochodzimy do tego, co czyni ten pojazd świetnym i przyjemnym: brak mechaniki hullbreak. Podczas walki na naszym domyślnym battle ratingu często spotykamy pojazdy wyposażone w pociski kumulacyjne. Mechanika gry w przypadku niektórych pojazdów stosuje specjalną mechanikę oddająca wpływ masy, ekwiwalentu burzącego oraz efektu uderzenia kinetycznego takich pocisków. Absurdem było trafienie z 128 mm pocisku Pz.Gr Jagdtigera w dowolne działko przeciwlotnicze bazujące np. na podwoziu ciężarówki, który to pocisk przechodził na wylot, bo zapalnik się nie aktywował. Teraz gdy trafi w cokolwiek, przekładnie silnik, z automatu nasz czołg zostaje zniszczony. W przypadku „pustaków” – czołgów które w środku posiadają dużą przestrzeń między modułami i załogantami oraz mają bardzo mało pancerza, jego brak, jest paradoksalnie zaletą. Teraz trafienie pociskiem niszczy nas z automatu. W przypadku Centaura B1 obstawiam wprowadzenie tej mechaniki, przez co przyjemność z jazdy spadnie drastycznie. Byle trafienie w kółko wyklucza nas z automatu.

A, i jeszcze sprawa śmigłowców . Kiedy usłyszycie dźwięk wirników jesteście pierwsi do odstrzału. Centaur przyciąga je w ilościach niebotycznych. Spam 70 rakiet Hydra nie należy do przyjemnych, co dopiero mówiąc o 40 mm granatniku na pociski HEATFG.

Meritum. Pojazd ten posiada 3 załogantów w wieży. Trafienie eliminuje nam 3/4 braci broni. Co wiąże się ZAWSZE z końcem naszego blaszanego życia. Tak więc z wystawianiem samej „głowy” trzeba postępować bardzo ostrożnie. Amunicja zmagazynowana jest na tyle pojazdu oraz posiada jakąś namiastkę systemu ochrony, tak abyśmy nie zniknęli w pięknej kuli ognia.

Reasumując

Dla mnie osobiście to świetny pojazd który daje mi pełno frajdy. Szczególnie z talizmanem to maszyna wręcz doskonała. Pomimo swoich pewnych mankamentów na 100% znajdzie w paru z Was fana. Chociaż moim zdaniem, już niedługo może powędrować na 8.0.

The post Profil maszyny: Centauro B1 appeared first on rykoszet.info.

Informacje na temat tego niszczyciela są dosyć skromne.

Kadłub maszyny był spawany z równych stalowych płyt. Za pochyloną płytą przednią znajdowało się duże płaskie łoże z tylną częścią, w której znajduję się obrotowa wieżyczka. Zanim wieże zostały przymocowane do kadłuba, osłaniano dwiema kwadratowymi osłonami obszary wizjerów kierowcy oraz radiotelegrafisty. Pokrywy były otwierane na boki i zamykane na właz. Reszta załogi znajdowała się w samej wieży (celowniczy oraz dowódca). Jednostką napędową był dwunastocylindrowy silnik Steyer o mocy 140 KM. Dane na temat wagi, prędkości lub grubości pancerza nie są dokładnie znane. Prototyp został uzbrojony w działo przeciwpancerne PaK 43 L / 71 88mm. Jak technicznie rozwiązano możliwość wymiany broni podczas produkcji, nie jest jasne.

Latem 1944 roku powstały prototypy firm – Krupp i Ardelt, które wspólnie rozwijały projekt. Zastosowano podwozia Panzer 38 (t). Zmienił się układ rolek podtrzymujących. Znajdowały się w mniejszych odstępach między powiązanymi parami kółek.

• W grze

Mały, papierowy niszczyciel z równie małym papierowym silnikiem który ma do dyspozycji najpotężniejsze działo na swoim B.R – tak można opisać w skrócie „Wafla”.

• Waffel jako platforma strzelecka

No, tutaj możemy wylewać najwięcej jadu. W 44′ niemieccy inżynierowie przewidzieli taki czołg w wirtualnej grze o czołgach i samolotach więc na siłę dali jak najgorsze statystyki… no tak było przecież, byłem, widziałem..

Więc jako podstawa dla działa, ten niszczyciel czołgów to szrot. I tu musicie sobie już uświadomić z chwilą kupna go. Prędkość maksymalna to w porywach 20 – 25 km/h. Niby istnieje możliwość rozpędzić go do 35, ale tylko wtedy gdy trafi Was KW-2. Tym szkrabem jeździ się bardzo uciążliwie. 140 KM po „wypikowaniu” jest wartością… no cóż. Silnik dodatkowo posiada improwizowany system „hull brake” czyli przełamanie kadłuba. Trafienie pociskiem dużego kalibru czyli <122 mm oraz amunicją typu HEAT-FS (na szczęście na tym poziomie ma ją tylko PT-76) kończy się kiepsko. Nawet jeśli X-Ray nie wskaże poważnych uszkodzeń.. i tak jesteście martwi. Działa to (a jak!) bardzo losowo. Raz dostaniesz od Shermana w jednostkę napędową i znikasz, innym razem jesteś w stanie przeżyć strzał z przeciw betonowego pocisku zagłady produkcji rosyjskiej, patrz ML-10 kal. 152 mm. Obrót w miejscu został stworzony tylko dla pozoru, „aby tylko był” , a wsteczny to jest jakiś dramat. Dodatkowo mogę powiedzieć coś o jego krochmalonej blasze pancernej, ale jednak lepiej jeśli się wstrzymam. Fakt, jakieś pociski 7 – 8 mm odbijemy, jednak już na 12.7 mm Browninga M2 nie znajdziemy ochrony. Dodatkowo aby było śmieszniej,  nie mamy żadnej -> to sobie weźcie w nawias i podkreślcie <- ŻADNEJ ochrony jeśli chodzi o samoloty, a co za tym idzie, często wróg którego sprzątnęliśmy w akcie zemsty, będzie nas gnębić samolotem. A jak napisałem wcześniej, mamy całe 0 mm osłony.. no cóż. Nie jest to czołg na tryb bitw zręcznościowych. Byle kamikaze czy zabłąkany pocisk jest nam w stanie skosić załogę.  Lepiej robi się w trybie symulacyjnym bo: A) alianccy piloci nie umieją latać*, B) zlokalizowanie Waffla nawet z wysokości 100 metrów jest ciężkie C) spora część graczy i tak nie zabiera żadnego samolotu więc jesteśmy względnie bezpieczni.  Więc bezpieczniej, choć nie zawsze, na symulacji.

Jego kolejnym mankamentem jest wolny obrót wieży. 15 stopni na sekundę to naprawdę mało. Jeszcze kiedy jakiś czołg chce nas objechać (patrz na wszelkiego rodzaju Gaziki albo inne SPAA) robi się wesoło. W celowaniu nie pomagają osłonięte wizjery załogi zlokalizowane centralnie przed działem. W tych miejscach musimy podnieść działo wyżej by w ogóle przekręcić nasz argument w stronę adwersarza.

Dwa wizjery kierowcy które życia nam nie ułatwią.

• 88 milimetrowy argument wystrzeliwany z prędkością 1000 m/s.

Przejdźmy teraz do najważniejszego w niszczycielach czołgów, czyli do działa. Tak jak mogłem narzekać na sam kadłub i właściwości trakcyjne Waffla, tak na działo po prostu się nie da. Siła ognia zamiata wszystkie możliwe problemy pod ziemie. Razem z naszym problemem. . Nashorn na 5.3 również posiada PaK 8.8. Na 6.3 oraz 6.7 mamy już działo czołgowe KwK 8.8 mm. Tym samym nie ma absolutnie żadnego pojazdu który mógłby się przeciwstawić naszemu działu. Plusem jest też element zaskoczenia kierowców M4A3E2 „Jumbo” kiedy zadowoleni jadą swoim „nieprzebijanym” klockiem, aż tu nagle buła wwierca się w jarzmo działa. Oczywiście Shermana można zabić i zwykłą rosyjską 85 albo podobnym działem. Ciekawym rozwiązaniem jest elewacja działa. Jest bardzo powolna ale… mamy możliwość podniesienia uzbrojenia pod kątem 45º w górę. Bardzo przydatne kiedy zajmujemy niestandardowe pozycje snajperskie albo uda nam się dopaść spadający na nas samolot.

• „Czołg do zadań niespecjalnych”

Najlepszy, moim zdaniem, kamuflaż na Waffentragera. Dostępny jest na rynku Gaijin za około 1.5 GJN ~ 1.5 dolara. Doskonały jeśli trzymamy się z boku ze względu na dobre właściwości kamuflujące.

Reasumując, niszczarka nie dla wszystkich. Jako że większość moich artykułów piszę w oparciu o swoją gra w trybach realistycznym oraz symulacyjnych, zbyt dużego rozeznania na temat bitw zręcznościowych nie mam. Parę razy specjalnie udałem się na ten tryb jednak ilość quasi-pilotów samobójców skutecznie mnie odstrasza. No, chociaż tyle że 35 km/h rozwijasz w parę sekund a nie parędziesiąt.

Odradzam go wszystkim tym którzy lubią szybką dynamiczną grę. Odradzam go graczom którym obrót wieży wokół własnej osi powyżej 40 sekund się nie podoba. To jest stricte druga linia która nawet nie może pokazać się wrogowi bo jak wiemy z tekstu wyżej = zgon. Walka w mieście jest wykonalna jednak to już wyższa szkoła jazdy. Streszczając, brak pancerza, brak mobilności, brak ochrony przed samolotami, działo które nie ma problemu z niczym, super-snajper.

Mam nadzieje że kolejny profil Wam się spodobał. Dajcie znać co widzielibyście następne. Samolot, czołg a może coś z marynarki wojennej? Do zobaczenia na polu bitwy, Żołnierzu

The post Profil maszyny: Waffenträger Krupp-Steyr mit Pak 43 appeared first on rykoszet.info.

„Abrams, a tak umiesz?. Nie umiesz”

Type 90 podczas pokazu hydro-pneumatycznego zawieszenia.

• Opis

Trzecia generacja Type 90 Kyū-maru (90 式 戦 車 Kyū-maru-shiki-sensha) została opracowana w celu dopasowania do najbardziej aktualnych czołgów głównych, a mianowicie amerykańskich M1 Abrams i niemieckiego Leoparda 2. Wzmocniłoby to jednostki pancerne podczas wycofywania Type 61 i zmniejszyło liczbę operacyjnych Type 74.

Proces projektowania Type 90 rozpoczął się zaraz po wprowadzonym wcześniej Type 74, z pierwszymi specyfikacjami sporządzonymi w 1980 roku. Wcześniej uważano, że radziecki T-72 był równy, jeśli nie lepszy niż „74” w niektórych obszarach. Mitsubishi Heavy Industries, kręgosłup konstrukcji japońskich czołgów, połączył siły z TRDI (Instytut Badań i Rozwoju Technologii Japońskiej Agencji Obrony), by zaprojektować TK-X MBT, który został później przetestowany w latach 1976-1977. Do procesu przystąpili inni podwykonawcy, w tym Japan Steel Works, Daikin Industries, Mitsubishi Electric, Fujitsu i NEC.Kadłub (całkowicie spawany, japońska stal wysokiej jakości RHA) ma bardzo nachylony, prawie płaski „glacis”, podobnie jak jego rówieśnicy, dla przykładu, Abrams. Kierowca, umieszczony z przodu po lewej stronie, otrzymuje przesuwną klapę i trzy peryskopy z systemem ognia dzień/noc. Strzelec znajduje się tuż za nim w wieżyczce i ma własną jednoczęściową klapę i jednostkę wizyjną, z cyfrowym widokiem na IR o powiększeniu 10x i wyświetlaczem dalmierza. Dowódca znajduje się po prawej stronie, ma własną kopułę z blokami obserwacyjnymi oraz swój peryskopowy celownik z 3 × / 10 × (powiększenie tylko na dzień).

Ogólna konstrukcja wieży przypomina Leoparda 2A1-A4 z modułowym zespołem płyty. Dokładny skład pancerza pozostaje nieznany, ale obejmuje struktury warstwowe z ceramiką i stalą, prawdopodobnie ze stopami stali i innymi kompozytami. Uszkodzone klocki można łatwo usunąć i wymienić na polu.Załoga ma pełną ochronę NBC (nuklearną, biologiczną, chemiczną), składającą się z układu zbiorczego z nadciśnieniem i przedziałem załogi oraz automatycznym wykrywaczem / gaśnicami w komorze silnika. Boki kadłuba są osłonięte bocznymi osłonami. Jedyną obcą częścią w czołgu jest niemiecki Rheinmetall 120 mm, który jest również współdzielony dla Leopard 2, M1A1 / A2 Abrams i koreańskiego K1A1. Umożliwia pełną kompatybilność standardowej amunicji NATO. Wielką nowością jest jednak zastosowanie mechanizmu zautomatyzowanego ładowania konstrukcji Mitsubishi. Pozwala na zmniejszenie rozmiaru wieży i załogi. Cała tylna część wieży jest zatem używana do przechowywania pocisków o średnicy 120 mm, z odrzucanymi panelami dla dodatkowego bezpieczeństwa w razie zagrożenia wybuchu amunicji. Szybkość ładowania jest różna. Może trwać nawet 2 sekundy (sic!) podczas ciągłego ognia , a pełny cykl ładowania i wystrzału dla jednego celu wynosi około 4-6 sekund dla dobrze wyszkolonej załogi. Japoński system przeciwpożarowy został zmodernizowany w latach ’90.

• System Kierowania Ogniem (FCS)

Obecnie obejmuje dalmierz laserowy Itr/Aluminium-Garnet (zakres 300 – 5000 m) i 32-bitowy komputer balistyczny. Ulepszono również systemy obrazowania termicznego i wyświetlacze, a system FCS otrzymał system automatycznego śledzenia (aby śledzić ruchome lub stacjonarne cele przy prędkości, w dzień lub w nocy, przy słabej widoczności), ulepszoną stabilizację armaty. Obraz termowizyjnego śledzenia celu jest współdzielony i kontrolowany przez strzelca i dowódcę czołgów, ale nie ma potwierdzenia trybu „myśliwego-zabójcy”. (Wyjaśnienie – tryb „hunter-killer” jest to system celownika dowódcy, niezależnego do przyrządów namierzania celowniczego).

• Napęd

Typ 90 otrzymał jednostkę Mitsubishi 10ZG32WT, 10-cylindrowy, dwusuwowy silnik wysokoprężny o mocy 1500 kW (1120 kW mocy wyjściowej). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów Mitsubishi MT1500 (4 biegi wsteczne, 2 biegi wsteczne). Rozwój nowego zespołu napędowego rozpoczął się w 1978 r i został ukończony w 1982 r. Zapewnia on przyspieszenie na dystansie 0-200 metrów w 20 sekund. Zawieszenie zachowuje te same zdolności co typ 74, ale jest nieco mniej skomplikowanym układem hybrydowym z jednostkami hydro pneumatycznymi tylko na przednich i tylnych parach kół jezdnych. Mogą być regulowane w locie przez kierowcę, aby przechylić czołg do przodu i do tyłu, lub w lewo i prawo. Pozostałe koła są na standardowych drążkach skrętnych. Z wyjątkiem niemieckiego działa, czołg jest projektowany i produkowany lokalnie, bez większych udziałów firm trzecich, aby zminimalizować koszta produkcji. Aktualizacje zostały opóźnione ze względu na ograniczenia budżetowe, a wszystkie priorytety PR zostały przyznane nowemu MBT, Typ 10. Dziś Typ 90 jest przypisany do Brygady Szkolnej JGSDF Fuji i 7 Dywizji Pancernej na Hokkaido, aby wykorzystać charakter terenu i przestrzeni. Typ 10 jest o wiele lepiej przemyślany do działania w środowisku miejskim i dlatego zajął jego miejsce w tych jednostkach. Typ 90 uczestniczył corocznie w dużych (czasami połączonych, połączonych i zagranicznych) ćwiczeniach szkoleniowych, na przykład w Centrum Szkoleniowym Yakima w stanie Waszyngton.

Jako ciekawostkę można dodać że Type 90 uczestniczył w trakcie testów systemu C4I dla domyślnego następcy, Type 10, jednakże pojazd okazał się zbyt ciasny dla tego typu rozwiązania.

„Command, Control, Communication, Computer & Intelligence”

Czołg dowódcy (2) dostrzegł wroga (1).  Informacje zostają przekazane (3) do pozostałych jednostek (4) w celu wymiany koordynatów. Po potwierdzeniu i identyfikacji obiektu, następuje precyzyjnie trafienie (5).

(Czyli takie jakby oznaczanie celu w grze, nieco spłycone, ale jednak jest)

Wygląd C4I w Typie 10.

• W grze

Czołg bardzo świeży, wprowadzony w aktualizacji 1.79 o nazwie „Projekt X”.

Aktualnie zwieńczenie japońskich czołgów, które wcześniej zatrzymywały się na Type 74. Musiał on mierzyć się z Abramsami oraz Leopardami 2K. W tym momencie walka jest wyrównana z powodu zmian, jakie zaszły w systemie dobierania graczy (w przypadku braku ludzi na wyższej erze następuje wymieszanie nacji np. USA x UK x ZSRR kontra ZSRR x Niemcy x Francja) oraz w samym przetasowaniu topowych czołgów.

Badanie pojazdu następuje po jego poprzedniku, Type 74, który to znajduje się na B.R 8.7. Sama „90” kosztuje 390.000 punktów badań oraz 1.010.000 Srebrnych Lwów. Przeszkolenie załogi kosztuje 300.000 SL a ulepszenie jej za kredyty to wydatek miliona srebrnych lwów. Dobre opancerzenie, doskonała mobilność, świetne pociski APDS-FS, które aktualnie posiadają największa możliwą wartość penetracji (530¹ mm na 500 metrów) oraz pociski HEAT-FS (650¹ mm penetracji na każdej odległości) to jedne z jego zalet.

Moment coś sprawdzę.. tak. 19.06.2018, Abrams dalej tak nie potrafi ¯\_(ツ)_/¯

W pakiecie dostajemy zawieszenie hydro pneumatyczne, które zwiększa nasze możliwości wychyłu działa z bazowych – 7 stopni do około -12 stopni, oczywiście po wcześniejszym skonfigurowaniu klawiszy w opcjach sterowania pojazdami naziemnymi. W dużej mierze z własnych obserwacji czołg ten jest stylem gry nie odbiega od definicji „peak-a-boo”. Możemy oczywiście z powodzeniem przystąpić do ataku, bo jak wiadomo „najlepszą obroną jest atak” jednakże z powodu na dwa, dość dobrze widoczne weakspoty, co lepsi gracze nie będą mieli problemu ze zniszczeniem nas. Nie zalecam prób kątowania swojego czołgu w stosunku do wroga z powodu specyfikacji amunicji na tym poziomie. Z magicznych przyczyn (It’s just works – dop. Todd Howard) często gęsto możecie łapać strzały w przednie koła napędowe, nawet po lekkim skosie. Działa to rzecz jasna w drugą stronę. Obszar między kadłubem a wieżą nie jest niczym osłonięty prócz paru milimetrów stali walcowanej. Taki sam problem występuje w przypadku wanny pojazdu, która bardzo często łapie pociski w dolną, przednią płytę. Patrząc na wprost, po lewej stronie znajduje się zbiornik paliwa, który nie jest osłonięty pancerzem kompozytowym. Trafienie w ten obszar powoduje wysoce efektowne uruchomienie trybu „żywa pochodnia”, chociaż miejsce to działa też jako mokry magazyn amunicji, który jest skuteczny podczas pożarów. Pocisk kinetyczny posłany w to miejsce z automatu robi z nas grillowane warzywo. Sama amunicja jednak z tyłu wieży jest osłonięta system, który tak łatwo jej wysadzić nie da. Na uwagę zasługuję również mechanizm auto ładujący, który pozwala nam na oddawanie strzałów co pięć sekund. Minusem takiego rozwiązania jest liczba trzech załogantów. Dla przykładu Leopard 2A4 posiada ich 4. Po otrzymaniu trafienia w 2/3 przypadków nasz czołg zostaje wyłączony z rozgrywki z powodu eliminacji załogi. Zostaje nam zazwyczaj tylko kierowca lub udaje nam się przeżyć, tyle że kierowca już taki świeży nie jest.

Na wieży przewozimy 18 pocisków jako magazyn pierwszego ładowania, reszta amunicji znajduje się w mokrym magazynie w zbiorniku paliwa oraz 4 pociski umieszczone są pod „ręką” celowniczego. Wystrzelanie wszystkich pocisków pierwszego „sortu” zmusza nas do doładowania amunicji z kadłuba w tempie jeden pocisk na 20 sekund, tak więc nie zalecam strzelać w każdą stronę, bo czas też jest cenny. Warto nadmienić spore problemy podczas używania trybu snajperskiego. W przypadku używania zawieszenia hydro pneumatycznego celownik drga, co jest wybitnie upierdliwe przy celowaniu. Ten problem oraz nieścisłości związane z pancerzem mogą być, chociaż nie muszą, naprawione w jednej z bliższych łatek. Tak samo obecny sposób dobierania drużyn jest problematyczny. Testując pojazd, cały czas byłem rzucany w drużynach amerykańsko-japońskich. W takim przypadku, podczas szału czołgów XM-01 na V erze, w dobie gdzie każdy, bez względu na umiejętności może taki pojazd nabyć za prawdziwą gotówkę, jazda staje się mordęgą. Nie zrozumcie mnie źle. Zdarzają się drużyny wybitnie doskonałe w takim zestawieniu, jak podałem wyżej. Jednak sami wiecie.

Osobiste win ratio na poziomie 25% podczas jednego dnia było przerażające. Remedium jest połączenie sił z ekipą Niemiecką. W taki wypadku Type 90 x Leopard 2A4 potrafią wygrywać wszystko i sama gra pojazdem była wybitnie przyjemna. Wcześniej nie dawało rady. Oczywiście, ” just sayin’ „.

Reasumując:

Na +

• pociski JM33
• zawieszenie hydro pneumatyczne przydatne podczas wychylania zza górki
• dobre opancerzenie wieży
• znakomita mobilność
• „autoloader”
• zabezpieczenie załogi przez pożarem/eksplozji amunicji

Na –

• duże odstępy między pancerzem kompozytowym
• pociski JM33 dopiero na 4 belce badań modyfikacji
• celownik przy używaniu zawieszenia „hydro” lubi sobie skakać
• -7* opuszczania działa
• „drewniane” czołgi w linii badań. Type 87 musi walczyć z M1/2A4 które są dla niego zabójcze

Poniżej zestawiłem informacje dodatkowe o czołgu w formie tabelki. Jest ich dużo a nie chciałem by artykuł wyglądał jak ciągnący się tasiemiec. Dzięki wielkie i do następnego razu!

¹  540 mm oraz 650 mm penetracji pod kątem 90 stopni.

² RHA – Rolled homogeneous armour

The post Profil maszyny: Type 90 appeared first on rykoszet.info.