M113 nie był opancerzony w ścisłym znaczeniu tego słowa. Zgodnie z przypisanym przeznaczeniem „taksówki na bitwę” (przewiezienie żołnierzy na pole bitwy, a następnie powrót) wóz ten chronił jedynie przed ostrzałem z broni ręcznej. Wszystkie inne pociski (jak na przykład wystrzeliwane przez karabiny maszynowe lub przeciwpancerne bronie piechoty) wchodziły w niego jak w masło. Na początku nie stanowiło to żadnego problemu. W końcu nie przewidywano, żeby transporter ten pozostawał na polu bitwy. Nie mniej jednej był to jeden z czynników, który w połowie lat 60. ubiegłego wieku doprowadził do podważenia roli „taksówki na bitwę”.

Innym ważny czynnik stanowiła wojna atomowa. Z dzisiejszego punktu widzenia brzmi to frapująco, ale wówczas amerykańskie (zresztą radzieckie też) plany przewidywały taktyczne wykorzystanie broni atomowej. Dla Amerykanów była to jedna z niewielu opłacalnych opcji pokonania Sowietów, którzy mieli ogromną liczebną przewagę. Utrzymanie równie wielkiej armii w Europie nie było ekonomicznie rentowne. Co do ZSRR, to, no cóż, skoro Amerykanie myśleli o takim rozwiązaniu, to czemu nie oni.

I to był problem dla istniejących opancerzonych wozów bojowych. M113 nie był w tym czasie odporny na broń masowego rażenia, więc wysłanie oddziału na teren skażony promieniotwórczo byłby pozbawiony sensu. I tak powstało zapotrzebowanie na zmechanizowany wóz piechoty, który byłby zwrotny, dość odporny na ostrzał i uzbrojony w broń potężniejszą niż karabin maszynowy kal. 12,7 mm.

Koncepcja ta miała swoje minusy. Po pierwsze, standardowy transporter przewoził dwa do trzech razy więcej żołnierzy niż porównywalny gabarytowo pojazd z wieżą. Można sobie wyobrazić, że dowódcom piechoty koncepcja ta nie przypadła do gustu. Na tym zresztą nie koniec. Standardowe transportery opancerzone były bardzo tanie. Wdrożenie wieży i układów optycznych znacznie podnosiły ich koszty.

Te dwa poważne kontrargumenty straciły trochę rację bytu wraz z pojawieniem się w 1966 roku BMP-1. Wóz ten prezentował się elegancko, potrafił pływać i był odporniejszy na ostrzał niż M113, a na dokładkę, i co najważniejsze, miał większe działo. W rzeczywistości osiągi niskociśnieniowego działka kal. 73 mm nie były aż tak bardzo imponujące, ale jego groźny wygląd, doprawiony propagandą sprawiały, że uwierzono, że każdy radziecki wóz bojowy ma czołgową siłę ognia.

Do tego w paradę weszła wojna w Wietnamie. Dla nowego zmechanizowanego wozu opancerzonego wojna była przekleństwem i błogosławieństwem. Przekleństwem był jej ogromny koszt. Wojna pochłonęła straszne pieniądze. Była jak czarna dziura, w której zniknęły różne, też bardzo obiecujące projekty. To właśnie z powodu wojny anulowano jeden z pierwszych programów, przewidujących wyprodukowanie wozu bojowego piechoty z prawdziwego zdarzenia. Mowa jest o XM701 (MICV-65), przy czym wspomnieć należy, że prototyp borykał się też z innymi problemami.

Błogosławieństwem, na ironię losów, okazały się wczesne problemy, jakie zaczął stwarzać M113. Kiedy w 1963 roku M113 wylądował w Wietnamie, był to praktycznie rzecz biorąc kompletnie nowy pojazd (do służby wszedł przed trzema laty), a jego roli „taksówki na bitwę” nie sprawdzono jeszcze w praktyce. W rzeczywistości jego pierwsze wdrożenie przez żołnierzy ARVN (Armia Południowego Wietnamu) bez żadnej osłony skończyło się katastrofą, czyli zniszczeniem przez czekających północnych Wietnamczyków.

M113 był ponadto podatny na ostrzał z ciężkich karabinów maszynowych. Na szczęście NVA nie dysponowała zwykle dużą liczną granatników przeciwpancernych, które były bardzo skuteczne w zwalczaniu ciężko opancerzonych M113. Kolejnym, być może nawet największym zagrożeniem dla M113 były różne miny i inne urządzenia wybuchowe. Miny przeciwpancerne były w stanie przebić wóz i zabić wszystkich w środku. Nawet mniejsze ładunki mogły wyrządzić poważne szkody. To dlatego po „zabójczych” doświadczeniach żołnierze woleli siedzieć na, a nie w M113.

Wozu tego nie zaprojektowano do takiego wykorzystywania – z założenia miał on unikać tego typu podbramkowych sytuacji. No ale, jak to zwykle bywa, rzeczywistość i tym razem odbiegała od tej nakreślonej na papierze. Co do żołnierzy, to preferowali oni jazdę na pojeździe, ponieważ w ten sposób mogli ewentualnie wykryć wcześniej zagrożenia. W środku zaś czekała ich nagła i niespodziewana śmierć za sprawą eksplodującej miny, granatnika przeciwpancernego lub innych zagrożeń.

Lata później miał temu zaradzić Bradley, wyposażony w stanowiska strzelania. Choć w klasycznym już teraz filmie „The Pentagon Wars” wymóg ten spotkał się z drwinami, takie dokładnie było pochodzenie tego wymogu, mianowicie pierwotnie porty nie służyły do tego, by przewożeni żołnierze przez nie strzelali, lecz do obserwacji tego, co dzieje się na zewnątrz. Oprócz tego miały zapobiec lękom i klaustrofobii.

Biorąc pod uwagę te czynniki, a zwłaszcza wyżej wspomniane pojawienie się BMP-1 w ramach zakrojonej na dużą skalę modernizacji radzieckiej piechoty, armia amerykańska postanowiła w 1968 roku wrócić do programu Mechanized Infantry Combat Vehicle (MICV). M113 przestał być kłodą na drodze. Maszyna ta wprawdzie jeszcze nie wyszła z produkcji, ale nie mogła podołać współczesnym jej radzieckim pojazdom.

Począwszy od 1969 roku doprowadziło to do kilku koncepcji. FMC zmodyfikowało jeden z M113, produkując prototyp BWP, zwany XM765 AIFV (Armored Infantry Fighting Vehicle). Rozważano też opcję adaptowania niemieckiego BWP Marder, którą szybko odrzucono z uwagi na fakt, że pojazd nie był amerykańskiej produkcji. Na podest zwycięzcy nie wjechał też XM765, który zasadniczo był trochę lepiej opancerzonym M113 z działkiem kal. 20 mm. Co istotniejsze, wóz ten był zbyt wolny, aby wytrzymać konkurencję wjeżdżających na arenę czołgiem podstawowym Abrams. Również ten projekt anulowano.

FMC zareagowało na to wyprodukowaniem pojazdu, wyposażonego w trochę inną technologię, z oznaczeniem XM723 (Mechanized Infantry Combat Vehicle). Był on większy, wytrzymalszy i szybszy niż XM765. Jego stalowo-aluminiowe opancerzenie chroniło przed radzieckimi pociskami kal. 14,5 mm. Wóz rozwijał prędkość do 72 km/h. Problemy i opóźnienia stwarzało jednakże uzbrojenie. Zresztą nie był to jedyny problem, który ostatecznie doprowadził do rozwoju XM800T.

Na początku lat 70. ubiegłego wieku z uwagi na cięcia budżetowe kulało finansowanie projektów wojskowych. Odpowiedzialni za program MICV w październiku 1971 roku musieli pogodzić się z faktem, że część ich funduszy przekierowano do sił lądowych USA (w szczególności kawalerii pancernej), konkretnie programu Armored Reconnaissance Scout Vehicle.

Rozchodziło się o zastąpienie problematycznego Sheridana i M114 (który w rzeczywistości był tylko modernizacją M113 i nie nadawał się do roli zwiadowcy).

Następca miał być szybki, trudno wykrywalny i w najlepszym wypadku zdolny do transportu powietrznego. Przedsiębiorstwa Lockheed i FMC przedstawiły swoje propozycje, FMC wystąpił z pojazdem gąsienicowym, zaś Lockheed pojazdem kołowym o oznaczeniu XM800W.

Pierwotnie w maju 1972 roku podpisano umowy na cztery prototypy. Liczba ta została zredukowana do jednego prototypu na producenta. Gąsienicowy prototyp FMC o oznaczeniu XM800T był gotowy w maju 1973 roku. Oficjalne testy rozpoczęto w listopadzie tego samego roku (w tym czasie obydwa prototypy przemierzyły już 6000 mil).

Wersja gąsienicowa robiła wrażenie. Był to pojazd lekki i zwrotny, ważył 8,6 tony i był zasilany wersją silnika Detroit Diesel 6V53 o mocy 280 KM, sprzężonego ze skrzynią biegów Allison X-200 Crossdrive, co umożliwiało mu rozwinięcie prędkości do 88 km/h. Wskaźnik mocy do masy był imponujący jak na owe czasy, bo wynosił 32,5 KM/t.

Choć opancerzenie pozostało cienkie, chroniło – zgodnie z wojskowymi wymogami – przez pociskami kal. 14,5 mm.

Obydwa (kołowy i gąsienicowy) prototypy były wyposażone w tę samą wieżę z zaawansowanymi układami optycznymi i elektronicznymi, takimi jak celowniki dzienno-nocne Delco.

Wieżę uzbrojono w stabilizowane działko automatyczne Hispano-Suiza HS.820 kalibru 20 mm, które radziło sobie z takimi przeciwnikami, jak BMP-1. Broń ta była produkowana w Stanach Zjednoczonych pod nazwą M139. Losy tego działka w amerykańskiej służbie są dość ciekawe. Większość projektów, w których zostało zainstalowane, okazało się być wadliwymi lub pomimo zalet je odwołano.

Taki los spotkał taż XM800T. Testy były dość udane, a cały projekt, który rozłożył Lockheed w niemal każdej kategorii testów, przedstawiał się obiecująco. Nie mniej jednak wojna w Wietnamie wciąż wrzała i środków finansowych było mało.

Projekt był w istocie tak obiecujący, że Kongres rozważał kupno 3500 pojazdów za 141 tysięcy USD za sztukę. W kwietniu 1974 roku liczbę tę zredukowano do 1147.

Ostateczna decyzja odwołania projektu została podjęta na bardzo wysokim szczeblu dowodzenia. Jako oficjalny powód podawano brak funduszy, ale mówi się, że ważną rolę odegrało przedsiębiorstwo Lockheed, którego lobbiści mieli w Washingtonie dużo do powiedzenia. W listopadzie 1974 roku odwołano program ARSV, zaś pojedynczy prototyp XM800T został odstawiony do warsztatu i nawet przetrwał.

Rok później postanowiono połączyć cele programu ARVS z celami bieżącego programu MICV, co przejściowo spowodowało chaos, a ostatecznie zakończyło się wprowadzeniem serii M2 (BWP) i M3 (opancerzona kawaleria) Bradley Fighting Vehicle. No ale to już zupełnie inna historia.

W Armored Warfare XM800T jest gąsienicowym opancerzonym wozem bojowym. W odróżnieniu od swego rzeczywistego odpowiednika jest uzbrojony nie tylko w działko kal. 20 mm, lecz ponadto w dwie wyrzutnie LAW pocisków niekierowanych. M72 LAW to granatnik przeciwpancerny kal. 66 mm, wykorzystywany podczas wojny w Wietnamie (po raz pierwszy został wdrożony w 1963 roku), zdolny do przebicia 250 mm pancerza. Była to broń lekka, wytrzymała i bezpieczna. Zainstalowanie dwóch takich wyrzutni na wieży stanowi może nieortodoksyjne, ale sensowne rozwiązanie, choć broń ta jest skuteczna tylko podczas postoju pojazdu i o ile cel znajduje się z przodu pojazdu w niezbyt dalekiej odległości.

LAW dodano do XM800T w celach zachowania balansu w grze. Rozwiązanie to sprawia, że mamy do czynienia z jednym z najbardziej niepowtarzalnych pojazdów w grze. We właściwych rękach szybki i zwrotny XM800T to straszny przeciwnik, którego pod żadnym pozorem nie należy lekceważyć.

aw.my.com

The post Z cyklu nowe pojazdy Balansu 2.0 – XM800T appeared first on rykoszet.info.

Scorpion, do społu z Chieftainem i Challengerem, należy do plejady brytyjskich kultowych pojazdów okresu zimnej wojny. Opracowany w latach 60. zeszłego wieku wóz służył w brytyjskiej armii do 1994 roku. W innych krajach służy – w zazwyczaj zmodernizowanej formie – do dzisiaj.

Program modernizacji Scorpiona, który zlecono przedsiębiorstwu Alvis, zaczął się na początku lat 80. XX wieku. Oprócz ulepszeń uzbrojenia i modernizacji silnika (oryginalnie Jaguara) ulepszenia, które były ukierunkowane na eksport, różniły się znacznie między sobą. Przeważnie obejmowały lepsze systemy kierowania ogniem i celowniki działonowego (na przykład firmy Thales) oraz ulepszenia zawieszenia, mające na celu wydłużenie żywotności i zmniejszenie potrzeb konserwacji, ulepszone skrzynie biegów itd. Morał z tego taki, że powstały bardzo różne konfiguracje, wynikające z potrzeb zamawiających wóz krajów.

Scorpion 90 zalicza się do zmodernizowanych wariantów, będących jeszcze na służbie. Bazowa koncepcja pojazdu jest dość prosta – oryginalne działo kal. 76 mm zastąpiono działem CMI Defence (Cockerill) Mk.3 kal. 90 mm, osadzonym na zmodyfikowanej wieży Scorpiona, oznaczonej jako AC90. Alvis przeprowadził modernizację z myślą o eksporcie i czasem spotyka się oznaczenie wozu Scorpion 2.

Aluminiowy kadłub nie różni się niczym od starszych Scorpionów. Podobnie jak aluminiowa wieża, która oferuje ten sam poziom ochrony balistycznej co stara wieża (przód jest odporny na radzieckie pociski, jakimi strzela ciężki karabin maszynowy kal. 14,5, reszta pancerza na pociski PP kal. 7,62 mm), z tą różnicą, że jej przedni pancerz i osłona działa zostały przystosowane do działa Cockerill. Dodatkową ochronę wozu stanowią niemieckie wyrzutnie granatów dymnych KMW 76 mm.

Elewacja działa wynosi 30 stopni, depresja -8 stopni. Broń strzela różnymi pociskami, w tym przeciwpancernymi i odłamkowo-burzącymi. Wóz przewozi 43 pociski kal. 90 mm (wcześniej 40 pocisków kal. 76 mm).

Wenezuelski wariant wozu wyposażono w zaawansowany system kierowania ogniem Thales. Celowniki działonowego są w pełni stabilizowane i wyposażone w dalmierz laserowy z przetwornikiem termicznym.

Wóz jest zasilany 6-cylindrowym Dieslem T6.3544 z turbodoładowaniem o mocy 200 KM, połączonym ze skrzynią biegów David Brown Engineering TND-15D, i rozwija prędkość do 72 km/h.

Najsłynniejszym użytkownikiem Scorpionów jest Malezja, która w 1982 roku zamówiła 26 pojazdów. Wozy te są jeszcze na służbie. Nigeria z kolei w 1983 roku złożyła zamówienie na 33 egzemplarze Scorpiona 90 (z belgijskim systemem kierowania ogniem OIP-5), ale mało wiadomo na temat tej szczególnej transakcji. Kolejnym operatorem Scorpiona 90 jest Wenezuela, która w 1988 roku zamówiła około 80 wozów – kontrakt sfinalizowano w 1992 roku. Należy wymienić też Indonezję, która zamówiła nieznaną liczbę Scorpionów 90 w 1995 roku – analitycy szacują, że istnieje w sumie około setki indonezyjskich Scorpionów.

Era Scorpiona w Europie co prawda minęła, ale można wychodzić z założenia, że eksportowe modernizacje będą służyć w różnych częściach świata jeszcze przez lata.

The post SCORPION 90 – Mordercza Pchełka prowadzona przez Bzikers appeared first on rykoszet.info.

System produkowanych przez Euromissile przeciwpancernych pocisków kierowanych HOT (Haut subsonique Optiquement Téléguidé Tiré d’un Tube lub High Subsonic Optical Remote-Guided) był logicznym wyborem dla przyszłego pojazdu. Opracowany został w ramach współpracy Niemiec (Bölkow) i Francji (Nord) celem zastąpienia starszego systemu SS.11. Przedsięwzięcie rozpoczęło się w okolicach roku 1970. Pocisk rakietowy kalibru 136 mm robił duże wrażenie. W 1976 roku, kiedy ruszyła jego limitowana produkcja, był w stanie przebić do 800 mm RHA (czyli teoretycznie 200 mm więcej niż porównywalny model TOW) i miał maksymalny zasięg, wynoszący 4000 metrów.

Początkowa, później wycofana propozycja Porsche, przewidywała wymianę wyrzutni na wyrzutnię pocisków TOW, co oznaczało wycofanie wariantu HOT po prawie 30 latach. Przyczyny tej zmiany nie zostały jeszcze ujawnione, ale są też nietrudne do odgadnięcia. Po pierwsze, niemiecko-amerykańska współpraca wojskowa w zakresie rozwoju w 1970 roku szła pełną parę i Niemcy w imię sukcesu były skłonni do pewnych kompromisów i ustępstw. Po drugie, oryginalny system TOW został nie tylko opracowany na początku lat 70., ale do tego sprawdził się w walce (po raz pierwszy w czasie wojny w Wietnamie). Bardzo możliwe, że Niemcy postrzegali go jako lepszą opcję niż HOT, którego ograniczoną produkcję rozpoczęto dopiero sześć lat później.

Prototyp kolejnego, wyposażonego w HOT wariantu Wiesel 1 pokazano publiczności podczas specjalnego wydarzenia w 1998 roku – dnia otwartego Luftlandebrigade 26 „Saarland” (Brygady Spadochronowej 26 „Saara”). Wariant ten był owocem współpracy Euromissile i Thomson TTD Optronique.

W odróżnieniu od poprzedniej wersji TOW, wyrzutnia była integralną częścią modułu, zwanego ATM (Anti-Tank Modular System), łączącego wyrzutnię z zaawansowaną elektroniką i optyką, które obejmowały:

• Termowizor
• Dalmierz laserowy
• Kamerę dzienną CCD

Co ciekawe, moduł elektroniki można było wysunąć na około 2 metry, aby uzyskać lepszy punkt obserwacyjny. Wieża była bezzałogowa – jej operator zajmował stanowisko w kadłubie.

Pojazd ten nie był klasycznym niszczycielem czołgów, jako że mógł wykonywać wiele zadań rozpoznawczych, a nawet zwalczać opancerzone cele. Do zwalczania miękkich celów służyło działko Rheinmetall kal. 20 mm, które w zależności od zleconej misji mogło być wymienione na karabin maszynowy kal. 12,7 mm lub granatnik.

Kolejny prototyp ATM pojawił się w 2004 roku podczas niemieckiego Dnia Piechoty (Tag der Infanterie). Tym razem był on wyposażony w jeszcze lepszą optykę. W najbardziej zaawansowanej wersji zrezygnowano z działka automatycznego, pozostawiając tylko wyrzutnię i karabin maszynowy. Istnieje jeszcze jeden wariant z dwoma wyrzutniami. To właśnie ten pojazd wjechał jako niszczyciel czołgów 7 poziomu do Armored Warfare.

System HOT, zainstalowany na ATM, oczywiście, nie jest systemem, zaproponowanym w 1970 roku. Najnowszy wariant (HOT-3), opracowany w 1998 roku, uzbrojono w głowicę tandemową kal. 150 mm, dzięki której jest on w stanie przebić ERA i, według niektórych źródeł, nawet przeniknąć ponad 1000 RHA. Dodatkowo zwiększono maksymalny zasięg pocisku rakietowego o jakieś 300 metrów do 4300 metrów i wyposażono w bardziej zaawansowane środki przeciwzakłócania. Starsze warianty HOT były eksportowane do wielu krajów, niektóre nawet brały udział w walce (ostatnio w tym roku w Syrii).

Thomson i Euromissile zaoferowały rozwiązanie ATM Bundeswerze, demonstrując jego zalety na wyżej wymienionych prototypach. Uzbrojony w HOT Wiesel ATM jednakże nie zdołał detronizować pocisków TOW, które miały silną pozycję w łańcuchu dostaw w Bundeswerze.

W Armored Warfare Wiesel HOT występuje w dwóch wersjach: Pierwsza to standardowy niszczyciel czołgów 7 poziomu w drzewie Sophie Wölfli, zaś premium Wiesel HOT WOLF to niszczyciel premium 7 poziomu ze specjalnym kamuflażem. Obydwa wjechały do gry z aktualizacją 0.19 i zastąpiły starszy model Wiesel. Wiesel 1 HOT można uzyskać poprzez odblokowanie innego nowego pojazdu 7 poziomu jakim jest Warrior MILAN.

HOT Wiesel 1 należy do grona najbardziej mobilnych pojazdów w swojej klasie. Jest bardzo szybki i niezwykle zwrotny – w dużo większym stopniu niż kołowe niszczyciele czołgów. Ponieważ jest niewielki i kruchy, musi postawić na kamuflaż, aby przetrwać. Wiesel 1 HOT to idealny pojazd dla graczy, którzy wolą trzymać się po snajpersku z daleka od wroga, zwalczając go potężnymi pociskami rakietowymi.

aw.my.com

The post Z cyklu nowe pojazdy Balansu 2.0 – WIESEL 1 HOT appeared first on rykoszet.info.

BMP-3 był większy, lepiej opancerzony i, co najistotniejsze, lepiej uzbrojony niż BMP-2. W Armored Warfare występują obecnie dwa warianty BMP-3: BMP-3 i BMP-3M. BMP-3 to stosunkowo udana (choć posunięta w latach) konstrukcja, zaś BMP-3M to jej zmodernizowana pod koniec lat 90. zeszłego wieku wersja z ulepszonym silnikiem, wzmocnionym bocznym opancerzeniem i ulepszonym systemem kierowania ogniem.

BMP-3M Dragun (Dragoon, pol. „dragon”) różni się od obydwu wyżej wspomnianych konstrukcji, a z młodszą dzieli tylko to samo oznaczenie. Rozchodzi się bowiem o silnie zmodernizowaną wersję BMP-3M, opracowaną przez producenta oryginalnego BMP-3 czyli rosyjską fabrykę czołgów Kurganmaszzawod z Kurganu (aktualnie należącą do Machinery and Industrial Group N.V). Po raz pierwszy pokazano ją szerszej publiczności we wrześniu 2015 roku podczas rosyjskich targów zbrojeniowych. Pojazd jest przeznaczony głównie na eksport.

Od oryginalnych BMP-3 i BMP-3M różni się kilkoma ulepszeniami. Po pierwsze wymieniono silnik na Diesla z turbodoładowaniem o mocy 816 KM, który umożliwia rozwinięcie średniej prędkości wynoszącej 60 km/h (maksymalna prędkość nie została ujawniona, ale zakłada się, że przekracza 70 km/h). Silnik przeniesiono do przedniej części pojazdu, przy czym zwiększono jednocześnie ochronę balistyczną przedniego pancerza i poprawiono konstrukcję przedziału załogi.

Załoga jest trzyosobowa (dowódca, działonowy i kierowca). Oprócz tego Dragun może przewozić 8 żołnierzy. Przedział załogi znajduje się w środkowej części pojazdu, pomiędzy wieżą i silnikiem. W porównaniu do wcześniejszego BMP-3 przedział ten został kompletnie przebudowany i chroni lepiej przed minami oraz improwizowanymi urządzeniami wybuchowymi. W pobliżu przedziału bojowego, na tylnych odcinkach furt pojazdu, zamontowano specjalnie uszczelniane zbiorniki paliwa.

Bez wieży maszyna ta waży 15,5 tony, ma około 6,7 metra długości i 3,4 metra szerokości. Ze standardową wieżą jej masa opiewa na 21 ton.

Klasyczna odmiana BMP-3M Dragun dźwiga bezzałogową wieżę, uzbrojoną w standardowy zestaw broni BMP-3, czyli armatę 2A70 100 mm i działko automatyczne 2A72 30 mm (plus karabin maszynowy kal. 7,62). Działo główne pojazdu strzela oprócz tego pociskami rakietowymi. Wszystkie bronie są ładowane automatycznie. Kontrolowane są zaś przez zaawansowany system kierowania ogniem, koncentrujący się na zdolności strzelania przed przeciwnikiem. Dowódca i działonowy mają do swojej dyspozycji ujednolicone celowniki dzienno-nocne. To nie jedyny dostępny wariant uzbrojenia. Potencjalni nabywcy mają do wyboru jeszcze dwa następujące:

Bezzałogowa wieża BM57 z działkiem automatycznym kal. 57 mm. Nie należy mylić tego uzbrojenia z BMP-3 Derivation, który jest oddzielnym pojazdem, używającym tego samego wariantu wieży (AU220M i BM 57 są spokrewnione). BM to rosyjskie oznaczenie systemu, które na zachodzie nosi nazwę RCWS 57

Załogowa wieża BM 125 (RCWS 125) z armatą kal. 125 mm. Uzbrojono ją w działo gładkolufowe 2A75 kal. 125 mm, zamontowane na załogowej wieży BM 125, wykorzystywanej przez działo samobieżne 2S25 Sprut SDM-1, które jest zmodernizowaną wersją 2S25 Sprut-SD. Stanowiska działonowego i dowódcy przeniesiono w tej wersji do wieży (w odróżnieniu od konfiguracji z bezzałogową wieżą).

2A75 to w dużym zakresie zmodernizowana armata czołgowa 2A46M. Strzela ona standardowymi pociskami 2A46 kal. 125mm. Działo zamontowano na lekkim podwoziu, wykorzystującym hydrodynamiczne elementy zawieszenia. Automat ładowania umożliwia odpalenie 7 pocisków na minutę.

Wszystkie wersje tego pojazdu trafią kiedyś do Armored Warfare.

aw.my.com

The post Z cyklu nowe pojazdy Balansu 2.0 – BMP-3M Dragun appeared first on rykoszet.info.

Opancerzony wóz bojowy Wiesel należy bez cienia wątpliwości do najbardziej charakterystycznych i niepowtarzalnych maszyn w Armored Warfare. Co ciekawe, na pierwszy rzut oka ucieleśnia on powrót do przedwojennych tankietek czyli niewielkich, tanich pojazdów. Były one słabo opancerzone i w związku z tym odgrywały rolę powolnych platform dla karabinów maszynowych. Nie kończy się zresztą na zewnętrznym podobieństwie. Rola Wiesel na polu bitwy zasadniczo nie różni się od roli starych tankietek.

Rozwój pojazdu rozpoczął się w okolicach 1969 roku, kiedy zachodnioniemiecka armia postanowiła zastąpić quad Kraftkarren, wykorzystywany przez wojska powietrznodesantowe. W odróżnieniu do innych armii nie postrzegano niemieckich spadochroniarzy jako ofensywnej broni. Przypadła im w udziale rola elitarnych sił szybkiego reagowania, które w razie potrzeby zamierzano wdrożyć w gorących strefach w celu wsparcia obrońców. Odzwierciedlało to po większości defensywny charakter Bundeswehry.

Od początku lat 60. XX wieku niemieckie wojska spadochronowe wyposażano w lekkie quady Kraftkarren. Konstrukcja składająca się zasadniczo z czterech kół, silnika i płaskiej podstawy maszyny była bardzo lekka, mieściła się w śmigłowcu i służyła do przewozu różnych rzeczy (w tym działek kal. 20 mm i w późniejszym okresie też wyrzutni pocisków TOW). Niestety, nie zapewniała operatorom żadnej ochrony, co było dalekim od ideału rozwiązaniem. To dlatego niemieckie dowództwo zdecydowało wyposażyć spadochroniarzy w transportery, chroniące co najmniej przed ostrzałem z broni ręcznej i zdolne do transportu większych broni niż bazowe karabiny maszynowe kal. 7,62 mm, idealnie działek automatycznych lub wyrzutni pocisków przeciwpancernych.

Pierwsze wymogi, dotyczące planowanego pojazdu, sprecyzowano w 1970 roku. Na początku nie było jasne, czy wóz ma być gąsienicowy czy kołowy. Do najważniejszych wymogów zaliczały się:

• Działko automatyczne i uzbrojenie ppk
• Mała masa
• Transport lotniczy

Innymi słowy pojazd musiał pasować do śmigłowca CH-53G (produkowanego na licencji CH-53 Sea Stallion). To zaś dyktowało ograniczenia gabarytowe i masowe – CH-53G miał nośność, wynoszącą tylko 6 ton. Badania wstępne, dotyczące wykonalności tych wymagać, przeprowadziła firma Porsche. Na ich bazie sformułowano w 1973 roku nowy zestaw wytycznych. Własne oferty projektu, zwącego się teraz Waffenträger LL, zgłosiło pięć przedsiębiorstw (Porsche, IBH, Faun i Rheinstahl). Zatwierdzono zarówno kołowe jak i gąsienicowe projekty. Ostatecznie ustalono, że tylko pojazd gąsienicowy będzie w stanie spełnić wymogi i wybór padł na model Porsche. W czerwcu 1974 roku podpisano z Porsche umowę, w myśl której przedsiębiorstwo to miało być głównym projektantem i producentem pojazdu. Na tym stadium powstało oznaczenie Wiesel (niem. łasica).

Opracowane miały zostać dwie wersje transportera broni:

• Wersja uzbrojona w działko automatyczne (oznaczona jako MK od niemieckiego słowa „Maschinenkanone”, oznaczającego karabin maszynowy)
• Wersja uzbrojona w wyrzutnię pocisków TOW

Początkowo planowano wyprodukować 270 egzemplarzy pojazdu (170 wozów TOW i 100 MK). Liczbę szybko skorygowano do 500 wozów (170 egzemplarzy TOW i 330 MK). W październiku 1975 zbudowano zaś drewnianą makietę pojazdu.

Pierwszy prototyp powstał w 1976 roku, a w październiku tego samego roku zaczęły się testy. Testy przeprowadzono w 1977 i 1978 roku, a w 1979 roku projekt Wiesel nagle anulowano. Powodem było rozczarowanie niemieckich spadochroniarzy, liczących już na wycofanie quadów Kraftkaffen – ostatni miał być wycofany w 1989 roku.

W następstwie głośnych i negatywnych (mówiąc delikatnie) informacji zwrotnych niemieckich spadochroniarzy wszczęto ponownie i od zera projekt lekkiego Waffenträger (transporter broni) w 1981 roku czyli ponad dwa lata po odwołaniu Wiesel Porsche. W czasie tym zgłoszono zapotrzebowanie na dwa różne pojazdy: ważący 6,4 tony i przystosowany do przewozu CH-64G oraz ważący 3,2 tony i przewożony na podwieszeniu przez ten sam samolot. Tym razem poproszono 19 producentów uzbrojenia (niemieckich i zagranicznych) o przedstawienie swoich ofert pojazdu, który zasadniczo nie różnił się od modelu, opracowanego przez Porsche.

Przedsiębiorstwo to – nie trzeba chyba dodawać, że niezbyt rozbawione całą sytuacją – natychmiast zgłosiło nieco zmodyfikowaną ofertę uprzednio odwołanego programu Wiesel 1. W 1983 r. Niemieckie Ministerstwo Obrony zaakceptowano gąsienicowy wariant Porsche oraz lekki pojazd kołowy, zaproponowany przez Daimler Benz. Innych uczestników grzecznie poinformowano o odrzuceniu ich ofert. Oferty Porsche i Daimlera Benza miały się ze sobą zmierzyć w testach porównawczych. Pod lupę wzięto następujące, zdefiniowane przez ministerstwo parametry:

• Zdolność do przewozu śmigłowcem CH-53G
• Działko strzelające seriami i pojedynczymi strzałami
• Dostępny na rynku silnik wysokoprężny
• Dopasowanie pojazdu lub jego brak do automatycznej skrzyni biegów
• Możliwość ulepszenia siły ognia w przyszłości (MK 20 mm do MK 25 mm, TOW do TOW-2)

Wreszcie, pierwszy pojazd miał być dostarczony w 1989 roku. Przetarg wygrał Porsche, przy czym zgłoszono kilka poprawek prototypu. Pierwotnie pojazd miał być wyposażony w 5-cylindrowy silnik wysokoprężny Volkswagena, który był zbyt ciężki. Oprócz tego trzeba było przeprojektować opancerzenie pojazdu, który miał zyskać nowe płyty z lekkiej stali. W końcu (po raz kolejny) w czerwcu 1985 roku Porsche podpisało umowę na rozwój pojazdu. Rozwój ciągnął się około 18 miesięcy i zakończył się ostatecznie w 1987 roku. Co ciekawe, Porsche, powątpiewające w to, czy wygra przetarg, opracowało tylko pojazd, ale nie jego proces produkcyjny. W związku z tym projekt kosztował znacznie więcej niż wcześniej przewidywano.

Powstał zaś bardzo nietypowy lekki pojazd. Miał on załogę dwuosobową, ważył około 3 ton i miał bardzo cienkie stalowe opancerzenie, chroniące tylko przed ostrzałem z broni ręcznej kal. 7,62 mm. Wszystko inne dziurawiło go na wskroś. Oczywiście, nie chodziło o ty, by Wiesel stał i się dawał dziurawić. Dzięki niewielkiemu rozmiarowi, sile ognia i prędkości miał duże szanse przetrwania. Napędzany był silnikiem Volkswagen R5 z doładowaniem o mocy 86 KM z wymiennikiem ciepła. Może 86 koni mechanicznych nie robi wrażenia, ale dzięki małej masie Wiesel 1 mógł się pochwalić robiącym wrażenie współczynnikiem mocy do masy, wynoszącym 28 KM/t.

Silnik by sprzężony z 3-biegową automatyczną siłą biegów 3HP-22, umożliwiającą rozwinięcie prędkości do 80 km/h. Na czas pokoju prędkość została sztucznie ograniczona do 50 km/h. Za sprawą niewielkiego zawieszenia jazda z taką prędkością kwalifikowała się w zależności od terenu od niekomfortowej do samobójczej. Pojazd był ponadto bardzo zwrotny. Zarówno silnik, jak i skrzynia biegów były produktami komercyjnymi, co pozwoliło Bundeswehrze zaoszczędzić sporo pieniędzy i zapewniło jednocześnie bardzo łatwy dostęp do części zamiennych.

5 czerwca 1987 roku oficjalnie przyjęto pojazd do służby. Umowę, przypieczętowującą wyprodukowanie 243 wozów (210 egzemplarzy Wiesel 1 TOW i 133 wariantów Wiesel 1 MK) podpisano w marcu 1988 roku. Pojazdy dostarczono Bundeswerze w latach 1990-1992. I tak, dwadzieścia lat po zapadnięciu decyzji niemieccy spadochroniarze doczekali się lekkich transporterów broni.

Wariant MK (działko automatyczne) ważył 2,88 tony i był uzbrojony w działko automatyczne Rh 202 kal. 20 mm, obsługiwane przez dowódcę pojazdu (który występował ponadto w roli działonowego i ładowniczego). Działo obracało się o 110 stopni po każdej stronie osi pojazdu. Elewacja działa wynosiła +45 stopni, zaś depresja -10. Wyposażone jest ono w system podwójnego pasa klinowego, który umożliwia operatorowi natychmiastowe przełączanie między pociskami PP i POB.

W Armored Warfare występuje jednakże wariant TOW. W odróżnieniu od modelu Wiesel 1 TOW ma on załogę trzyosobową (kierowca, dowódca/działonowy i ładowniczy). Wariant TOW waży 2,856 tony (współczynnik mocy do masy wynosi ponad 30 KM/t) i, jak sugeruje nazwa, jest uzbrojony w amerykański system przeciwpancernych pocisków kierowanych Hughes BGM-71A-1 lub A-3 TOW, który stanowi bazowy BGM-71A o zwiększonym zasięgu.

Wyrzutnia jest obsługiwana przez dowódcę pojazdu. Pojazd przewozi tylko 7 pocisków kierowanych, 5 w kadłubie, jeden w wyrzutni i 1 na zewnątrz pojazdu. Standardowa optyka TOW została wzmocniona termowizorem AN/TAS-4, dzięki czemu Wiesel TOW jest w pełni zdolny do operowania nocą.

Wyrzutnia obraca się o 45 stopni po obu stronach osi pojazdu (nie jest pełnoobrotowa). Maksymalna depresja i elewacja wynosi +/-10 stopni. Maksymalny zasięg bojowy wyrzutni pocisków TOW wynosi 3750, zaś minimalny (nie dotyczy to modelu w Armored Warfare) 60 metrów. 4-kilogramowa głowica HEAT zdolna jest do penetracji około 600 mm RHAe, a prędkość pocisków wynosi 280 m/s.

Podstawowy wariant Wiesel 1 TOW nazywa się Wiesel 1A0 TOW. Wiesel 1A1 TOW to trochę ulepszona wersja z dodatkowym karabinem maszynowym MG3 kal. 7,62 mm i zmodyfikowanym siedzeniem dowódcy. Wersja finalna Wiesel 1A2 TOW to w zasadzie starszy Wiesel 1, wyposażony w niemiecki system FüInfoSysH.

Wiesel 1 TOW wciąż jeszcze znajduje się na uzbrojeniu niemieckich sił zbrojnych. Od czasu wprowadzenia brał udział w różnych, po większości pokojowych operacjach w ramach niemieckiego kontyngentu (Bundeswera jest jedynym użytkownikiem wozu). Wiesel 1 TOW bywał na przestrzeni lat w Jugosławii, Iraku i Afganistanie.

Pomimo zawrotnej prędkości i tym samym zdolności uniknięcia ostrzału nie nadaje się do użytku na terenach zurbanizowanych z uwagi na bardzo cienki pancerz, który nie chroni przed improwizowanymi urządzeniami wybuchowymi i granatnikami przeciwpancernymi. Na szczęście, Wiesel 1 TOW nigdy nie musiał spełnić roli swojego przeznaczenia czyli wsparcia walczącej z radzieckimi siłami Bundeswehry. Dzięki możliwościom zwiadowczym pozostaje nadal jeszcze przydatnym sprzętem.

W Armored Warfare Wiesel 1 to hybryda bardzo szybkiego bojowego wozu opancerzonego i niszczyciela czołgów. Zajmij ostrożnie pozycję i potraktuj przeciwnika pociskami przeciwpancernymi, a następnie zmień pozycję, aby uniknąć wykrycia. Cokolwiek robisz, nigdy się nie zatrzymuj, stojący Wiesel to martwy Wiesel.

The post Z cyklu nowe pojazdy Balansu 2.0 – WIESEL 1 TOW appeared first on rykoszet.info.

Historia serii BMD zaczęła się w 1969 roku wraz z wprowadzeniem BMD-1 jako ekwiwalentu BMP-1 na wyposażenie rosyjskich wojsk powietrznodesantowych (WDW). BMD-1 miał zasadniczo to samo uzbrojenie, ale był znacznie lżejszy. Głównym wymogiem BMD-1 i wszystkich jego następców była mianowicie niewielka i lekka konstrukcja, nadająca się do transportu drogą powietrzną samolotami Antonow An-12 i Iljuszyn Il-76 oraz zrzutu przy pomocy spadochronów. Oprócz tego miał to być pojazd amfibijny.

BMD-2M

Wymagania dotyczące masy i gabarytów pojazdu miały swoje minusy: wóz był mały i do tego słabo opancerzony (zasadniczo był odporny tylko na ostrzał z broni ręcznej). Wprawdzie był na tyle uzbrojony, by poradzić sobie z umocnionymi pozycjami i tym samym wesprzeć lekko uzbrojone jednostki powietrznodesantowe, nie mniej jednak był ekstremalnie narażony na ostrzał, co stanowiło poważny problem zwłaszcza podczas walk w terenach zurbanizowanych.

Pomimo tych minusów zbudowano kolejną konstrukcję w postaci BMD-2, stosując się do tych samych wymogów. Uzbrojony tak samo jak BMP-2 wóz trafił do służby w 1985 roku..

BMD-2

Rozwój i historia służby serii BMD będą tematem przyszłego artykułu, ale warto nadmienić, że wóz ten brał udział w późniejszych etapach wojny w Afganistanie, w wojnach czeczeńskich, w wojnie w Osetii Południowej w 2008 roku i – ostatnio – w konflikcie na Ukrainie. Do dzisiaj BMD-2 stanowi trzon rosyjskich sił powietrznodesantowych – na służbie znajduje się jeszcze około 850 egzemplarzy. I choć bez wątpienia przyszłość należy do BMD-4M, podejmowano próby modernizacji BMD-2, aby sprostał wymogom współczesnego pola bitwy.

W 2010 roku w mieście Żukowskij przedstawicielom rosyjskiego Ministerstwa Obrony zademonstrowano zmodernizowany wariant BMD-2. W 2013 roku Ministerstwo to podjęło decyzję o modernizacji 34 BMD-2 za 170 milionów rubli. Zmodernizowany wariant (bazowany na wariancie z 2010 roku z oznaczeniem BMD-2M) zaprezentowano rosyjskiemu Ministerstwu Obrony w 2014 roku, co zaowocowało kontraktem na modernizację 200 BMD-2 do standardu BMD-2M do 2017 roku..

BMP-2 Berezhok

Głównym ulepszeniem jest moduł bojowy Bereg, bazujący na tych samych ulepszeniach co BMP-2 Berezhok. Wbrew marketingowym zapewnieniom nie rozchodzi się tu o kompletnie nową wieżę, lecz raczej ulepszenie siły ognia i elektroniki standardowych konstrukcji wieży z BMP-2/BMD-2.

Nowy jest celownik działonowego z termowizorem (ten sam model co w BMD-4M) oraz nowy, cyfrowy system kierowania ogniem. Ponadto ulepszono stabilizator działa (nowy model o nazwie 2E36-6), zwiększający celność podczas jazdy oraz pływania. Starsze wyrzutnie ppk Fagot i Konkurs zastąpiono nowoczesną podwójną wyrzutnią PPK Kornet-M.

Zwiększenie ochrony pojazdu miał zapewnić nowy systemu wyrzutni granatów dymnych. Pojazd ma jednak wciąż to samo aluminiowe opancerzenie i prawdopodobnie oryginalny silnik 5D20 o mocy 240 KM, choć domagano się zwiększenia jego mobilności. Wreszcie, nowa radiostacja R-168-25U-2 oznaczała poprawę systemów łączności.

BMD-2M

Rosyjskie Ministerstwo Obrony twierdzi, że ulepszenia te oznaczają czterokrotne, jeśli nawet nie sześciokrotne zwiększenie wartości bojowej. Jak zawsze, należy podejść do tego typu deklaracji z pewną dozą sceptycyzmu. Program modernizacji BMD-2M jeszcze się nie zakończył, aczkolwiek trochę się spowolnił, prawdopodobnie z powodów finansowych. Nie mniej jednak pod koniec 2016 roku pierwsze 30 pojazdów mają zostać dostarczone jednostkom powietrznodesantowym w Ussuryjsku.

W Armored Warfare BMD-2M zastąpi Bradleya na poziomie 6, w linii BMD. Sam Bradley zostanie zmodernizowany do wariantu M2A3 i przeniesiony do 8 poziomu w nowo utworzonej linii zachodnich opancerzonych wozów bojowych – tuż nad zbalansowanym Warriorem Milan 7 poziomu. Więcej szczegółów ujawnimy w przyszłości.

aw.my.com

The post Z cyklu nowe pojazdy Balansu 2.0 – BMD-2M appeared first on rykoszet.info.

Rozwój ppk 9M111 Fagot zaczął się w 1963 roku w biurze konstrukcyjnym CKB-14 w Tuli pod kierownictwem A. G. Szypunowa i N. F. Makarowa. Pocisk rakietowy kal. 120 mm w ciągu 12 sekund osiągał swój maksymalny zasięg wynoszący 2,5 kilometra i był w stanie przebić 400 mm walcowanego jednolitego stalowego opancerzenia pod kątem 0 stopni. Wariant 9M111M stanowił ulepszoną wersję oryginalnego Fagota z odmienną konstrukcją głowicy, która zwiększała osiągi – 9M111M był w stanie przebić 460 mm opancerzenia czyli 60 mm więcej niż oryginalny pocisk. W ciągu 13,5 sekundy osiągał maksymalny zasięg, wynoszący również 2,5 kilometra.

Pocisk rakietowy Konkurs opracowano również w biurze CKB-14 pod kierownictwem Szypunowa i przyjęto na wyposażenie armii w 1974 roku. Od starszego Fagota różnił się on maksymalnym zasięgiem, który wynosił 4 km, i penetracją opancerzenia, wynoszącą 600 mm. Pocisk osiągał maksymalny zasięg w ciągu 19,2 sekundy. Zmodyfikowany wariant, oznaczony jako 9M113M Konkurs-M, pojawił się w 1986 roku. Po raz kolejny zwiększyła się penetracja – tym razem do 800 mm. Maksymalna prędkość pocisku wynosiła około 250 m/s.

System przeciwpancerny (seria 9P135) składał się z wyrzutni 9P56M ze zdejmowalnym statywem i optycznego systemu naprowadzania pocisku rakietowego 9S451M. Kiedy system nie był w użyciu, chowano go w pojeździe pod siedzeniem działonowego. W walce montowano go na wieży po prawej stronie osi działa. Wyrzutnia obracała się o 15 stopni w lewo i 37 stopni w prawo – służyło to tylko dokładniejszemu namierzeniu celu, bo ogólny kierunek wyrzutni regulowano obrotem wieży. Maksymalna elewacja wyrzutni wynosiła +10 stopni, zaś maksymalna depresja -5 stopni. W razie konieczności można było rozmontować wyrzutnię i umieścić ją na specjalnym statywie, przewożonym również w wozie.

Inne zmiany pojazdu miały mniejszy kaliber. Należały do nich::

• Redukcja przewożonej liczby amunicji karabiny maszynowego do 1500 pocisków
• Odmienna konstrukcja magazynu na amunicję
• Trochę zmieniona konstrukcja przedniej części kadłuba

Niewielką liczbę pojazdów BMD-1P wyposażono w system wyrzutni granatów dymnych 902V Tucha 82 mm. Reszta wozów generowała dym poprzez układ wydechowy. W 1980 roku zaczęto wymieniać baterie 12ST-70M na model o większej pojemności – 12ST-85R. Wymieniono również wałki skrętne (na wykonane w całości ze stali), zaś silnik wzbogacił się o nowy elektryczny podgrzewacz układu rozruchowego, ułatwiający ruszanie przy niskich temperaturach.

W końcu, począwszy od 1984 roku, wyposażano wóz w nowe radiostacje (system R-173 Abzac dla nadawców, R-173P dla odbiorców), który zastąpił starsze systemy R-123M i R-124.

Istniała też wersja pojazdu dowodzenia, oznaczona jako BMD-1PK. Różniła się ona głównie liczbą przewożonej amunicji, zredukowanej do 3 pocisków rakietowych i 1250 sztuk amunicji do karabinów maszynowych. Zwolnione w ten sposób miejsce zajęła radiostacja R-123M. Wóz dowodzenia miał ponadto na wyposażeniu kompas żyroskopowy.

BMD-1P był o około 400 kg cięższy od oryginalnego BMD-1 – ważył 7,6 ton – a zasilał go ten sam silnik V6 5D20-240 o mocy 240 KM. Wskutek przyrostu masy wskaźnik mocy do masy spadł z 33,3 do 31,6 KM/t. Maksymalna prędkość (60 km/h), uzbrojenie i rozmiar pozostały te same, podobnie jak właściwości jazdy po bezdrożach. Identyczne było też opancerzenie obu wozów, wykonane z wojskowego aluminium:

• Górna płyta przedniego pancerza: 15 mm (pochylona pod kątem 75 stopni)
• Dolna płyta przedniego pancerza: 32 mm (pochylona pod kątem 47 stopni)
• Opancerzenie boczne górnego kadłuba: 23 mm
• Opancerzenie boczne górnego kadłuba: 20 mm
• Wierzch kadłuba: 12 mm
• Spód kadłuba: 12 mm
• Pancerz tyłu: 15-20 mm
• Przód wieży: 22 mm (pochylony pod kątem 42 stopni)
• Boki wieży: 18 mm (pochylony pod kątem 33 stopni)
• Tył wieży: 12 mm (pochylony pod kątem 21 stopni)
• Strop wieży: 5 mm

Opancerzenie BMD-1P różniło się od opancerzenia BMD-1 jednie zainstalowaną na górze przedniego kadłuba prążkowaną płytą, która uniemożliwiała rykoszet pocisków do peryskopu kierowcy.

Teoretycznie przedni pancerz chronił załogę przed amunicją przeciwpancerną kal. 12,7 mm, w rzeczywistości był jednakże odporny tylko na broń strzelecką i małe odłamki pocisków. Duża podatność na ostrzał z broni większych od karabinu szturmowego była dużym minusem serii BMD, która pociągnęła za sobą stosunkowo duże straty we wszystkich konfliktach z udziałem pojazdu, w tym wojnę w Afganistanie.

Słaba ochrona była ceną faktycznej roli pojazdu – który miał być lekkim, zdolnym do transportu lotniczego, mobilnym transporterem opancerzonym z niejaką siłą przeciwpancerną, przeznaczonym dla elitarnych radzieckich (później rosyjskich) powietrznodesantowych jednostek. BMD-1 służył i służy nadal w Rosji oraz kilku byłych republikach ZSRR, w tym na Ukrainie i Białorusi. Rosja ma na wyposażeniu jeszcze około 100 zmodernizowanych wozów BMD-1, które są już niemalże całkiem przestarzałe. Kolejne dwa tysiące pojazdów znajduje się w rosyjskiej rezerwie.

Oprócz Afganistanu kilka BMD-1 brało udział w konflikcie w Iraku i ostatnich walkach na Ukrainie, aczkolwiek uważano, że ich skuteczność, podobnie jak BMP-1, jest bardzo niska.

aw.my.com

The post Z cyklu nowe pojazdy 2.0 – BMD-1P AW appeared first on rykoszet.info.

Podobnie jak w przypadku wielu późnych radzieckich konstrukcji, informacje na temat i tego pojazdu są dość skąpe. Prace rozpoczęły się w czerwcu 1986 roku w Uralwagonzawod w ramach programu badawczo-rozwojowego pod nazwą „Ulepszenie T-72B”, zatwierdzonego przez radzieckie Ministerstwo Obrony 19 czerwca 1986 r. Rozwój Obiekta 187 przebiegał praktycznie rzecz biorąc równolegle z pracami nad Obiektem 188. Jak sugeruje nazwa, chodziło o stworzenie godnego następcy T-72B.

Obydwie konstrukcje opierały się na T-72, ale Obiekt 187 był bardziej radykalną modernizacją. W przeciwieństwie do swojego kuzyna Obiekt 187 wynikał faktycznie z inicjatywy firmy, a nie zgłoszonej potrzeby ministerstwa. Było to dość niezwykłe pod koniec ery ZSRR, jako że finanse były na ogół dość szczupłe, ale Uralwagonzawod czyli producent T-72, miał szersze pole do popisu niż inne przedsiębiorstwa lub biura projektowe. Szefem zespołu ds projektu był W.I. Potkin (T-90 „Władimir” był tak nazwany na jego cześć), a nadzór nad projektem sprawował A.S. Szeglaczew.

Na pierwszy rzut oka Obiekt 187 prezentuje się jak inne starsze radzieckie czołgi, ale tak naprawdę w dużym stopniu się od nich różnił. Po pierwsze znacznej przemianie uległ przedni pancerz. W starszych czołgach, począwszy od T-64, stanowisko kierowcy wraz z włazem i optyką mieściło się tuż pod górnym przednim pancerzem. Kadłub Obiekta 187 zaś poszerzono, a stanowisko kierowcy przesunięto do tyłu – przeniesiono tym samym właz i optykę kierowcy za przednią płytę. Rozwiązanie to umożliwiło przeprojektowanie górnego przedniego pancerza, który zrobił się bardzo odporny na pociski stosowane pod koniec lat 80. XX wieku.

Do tego doszła nowa, spawana wieża. Rozchodziło się przy tym o nowoczesne, choć nie ekskluzywne rozwiązanie – spawane wieże opracowano też dla Obiekta 188 (w Uralwagonzawod) i T-80UD (w Charkowie). Wariant z Obiekta 187 był wszakże większy od wyżej wymienionych. Wieżę chroniły płyty ze stali kompozytowej oraz pancerz ERA o oznaczeniu Malachit, który rzekomo jest bezpośrednim poprzednikiem nowoczesnego zestawu ERA pod nazwą Relikt. Dodatkową ochronę zapewniał miękki SOA „Sztora” oraz system wyrzutni granatów dymnych 902A.

Obiekt 187 sb5 lub sb6

Pojazd uzbrojono w nową armatę gładkolufową kalibru 125 mm, która mogła się pochwalić znacznie większą siłą ognia niż starsze działo T-72B pod nazwą 2A46M. Najbardziej charakterystyczną cechą tego działa jest charakterystyczny hamulec wylotowy, którego nie posiadały inne radzieckie armaty kal. 125 mm. Nie był to przy tym hamulec wylotowy sensu stricte, bo służył głównie jako narzędzie do odprowadzania gazów, jakie tworzyły się przy strzelaniu pociskami rakietowymi. Specjalnie dla tej broni opracowano nieprawdopodobnie potężny pocisk APFSDS ZBM-39 „Anker” ze zubożonym uranem, dzięki któremu czołg mógł wyeliminować każde zagrożenie na polu bitwy. Do tego dochodził kolejny fajny nowoczesny element technologii, jakim był nowy system kierowania ogniem, cieszący się w chwili powstania opinią najlepszego na świecie. W temacie mobilności przetestowano w Obiekcie 187 kilka silników i skrzyni biegów, w tym turbinę. Najbardziej obiecującą opcją zdawał się być produkowany w Czelabińsku silnik A-85-2 o mocy 1200 KM.

Od sierpnia 1988 r. do kwietnia 1999 r. zbudowano łącznie sześć prototypów. Powstały one w trzech znacznie różniących się między sobą seriach.

Pierwsza seria składała się z trzech pierwszych prototypów (oznaczonych jako Obiekt 187 sb1, sb2 i sb3). Prace zaczęły się w czerwcu 1986 r. i trwały do 1989 r., prototyp zaś zbudowano w sierpniu 1988 r.

Pierwsze dwa pojazdy (oznaczone jako Obiekt 187 sb1 i sb2) najbardziej ze wszystkich przypominały konstrukcję Obiektu 188 (przyszłego T-90). Obydwa mają standardową odlewaną wieżę, przypominającą wieżę T-72, ale w porównaniu z ówczesnymi radzieckimi czołgami podstawowymi miały dłuższy pancerz przedni i lepsze pochylenie opancerzenia, co owocowało lepszą ochroną wraz z wyżej wspomnianym przesunięciem stanowiska kierowcy nieznacznie do tyłu. To zaś pozwoliło konstruktorom usunąć właz kierowcy i tym samym słaby punkt z przedniego pancerza. Oprócz tego pojazd wyposażono w zestaw ERA Kontakt-5.

Prototyp 1 zasilał Diesel V-84MS 840 KM z Czelabińska. Silnik wraz ze skrzynią biegów wykorzystano w prawie niezmienionej postaci w Obiekcie 188. Po kilku testach prototyp zdemontowano. Kadłub wykorzystano później w prototypie 3.

Drugi prototyp był zasilany silnikiem Diesla V-85 V12 o mocy 1000 KM z doładowaniem. Jego zdolność do pracy w wysokich temperaturach przetestowano starannie w Turkmenistanie. Po pewnych poprawkach pojazd po raz pierwszy przetestowano w Rosji, a następnie wykorzystano do testów uzbrojenia, które wykazały doskonały poziom ochrony. Po próbach pojazd okazał się być jednak wrakiem i jego kadłub trafił na złom.

Trzeciego prototypu (oznaczonego jako Obiekt 187 sb3) nigdy nie ukończono. W zasadzie rozchodziło się o kadłub sb2, wykorzystywany w różnych testach konstrukcji. W odróżnieniu od obu pierwszych prototypów wyposażono go w nową wieżę ze spawanych płyt grubości 40 mm. Przypomina ona konstrukcję wieży, występującej w obecnych czołgach T-90A, T-90S i T-90SA. Kadłub jest ten sam co w prototypie sb2. Pojazd wyposażono ponadto eksperymentalnie w prototypowy SOA, chroniony jak w przypadku poprzednika zestawem ERA Kontakt-5.

Trochę poprawiono też zawieszenie: piąte koło jezdne wyposażono w amortyzator (w poprzednich wersjach amortyzator miało tylko pierwsze i szóste koło). W drodze eksperymentu zastąpiono silnik sb2 turbiną gazową GTD-1250 z T-80U. Krok ten miał zabarwienie polityczne. Zwolennicy i producenci gazowej turbiny tymczasowo zarządzali produkcją pojazdu, a Uralwagonzawod chciał pokazać, że też jest zdolny do produkcji czołgu z silnikiem turbinowym. Testy porównawcze silników wysokoprężnych i turbinowych w tym samym pojeździe uwypukliły jednakże zalety pierwszych silników o dużej mocy oraz ujawniły wiele poważnych minusów turbin. Częściowo gotowy pojazd przeszedł testy najpierw w Niżnym Tagile, a następnie w Kubince.

Czwarty prototyp (Obiekt 187 sb4) wywodzi się z drugiej fazy projektu, podczas której w ciągu dwóch lat rozwoju (1989-1991) zrealizowano znaczne ulepszenia. Pojazd zbudowano w czerwcu 1990 r. Kadłub, podobny do kadłuba trzeciego prototypu (choć sb3 przekształcono w pojazd z turbiną) wyposażono w nową, większą spawaną wieżę. Zasilany był silnikiem A-85-2 o mocy 1200 KM. Pozostałe zmiany to:

• Ulepszenia zawieszenia
• Ulepszona chłodnica wydechu, zmniejszająca ślad termiczny czołgu
• Nowy zestaw ERA, który zastąpił starszy Kontakt-5

Zanim rozwój projektu przeszedł do fazy finalnej, prototyp poddano testom w Kubince.

Piąty i szósty prototyp (Obiekt 187 sb5 i sb6) to ostatnie warianty projektu, reprezentujące trzecią serię. Prace rozwojowe zaczęły się w 1991 roku, a zakończyły w czerwcu 1993 roku. Pojazdy zaś były gotowe w kwietniu 1991 r. Maszyny te przedstawiają sobą największe odejście od poprzedniej koncepcji, a to za sprawą dużej liczby zmian, które obejmują między innymi:

• Dalsze poszerzenie przedniego pancerza i zmianę kształtu celem zapewnienia maksymalnej ochrony
• Kolejne przesunięcie do tyłu włazu kierowcy i optyki
• Powiększoną jeszcze bardziej wieżę (miała teraz szerokość 3,12 metra). Znacznie zwiększoną ochronę boczną, poszerzony i pokryty dużymi aluminiowymi skrzynkami na narzędzia tył
• Starszy zestaw Kontakt-5 zastąpiono (jak w prototypie 4) nowym zestawem ERA
• Boków kadłuba chroniło opancerzenie grubości 4 mm
• Duża liczba mniejszych zmian, jak na przykład nowe koła jezdne

Podobnie jak 4 prototyp, obydwa pojazdy były zasilane silnikiem A-85-2 o mocy 1200 KM, ale każdy miał inną skrzynię biegów: sb5 mechaniczną, zaś sb6 eksperymentalną hydrostatyczną. Kiedy jest mowa o Obiekcie 187, ma się zwykle na myśli właśnie te prototypy. Uzbrojone są one w najnowsze działo i są dzięki hamulcom wylotowym rozpoznawalne.

Obydwa sprawowały się bardzo dobrze i Uralwagonzawod dołożył wielu starań, aby Obiekt 187 zrobił karierę kolejnego standardowego radzieckiego czołgu. Pojazd poddał się w końcu nie wrogiej armacie ani własnym problemom, ale wskutek braku pieniędzy, który to zaważył o losie wszystkich radzieckich super czołgów w latach 80. i na początku lat 90. zeszłego wieku. W grudniu 1991 roku rozpadł się Związek Radziecki, zaś nowo utworzona Federacja Rosyjska nie miała środków, aby kontynuować kosztowny wyścig zbrojeń z USA. Był to zły czas dla rosyjskich sił zbrojnych. Odwołano wtedy wiele bardzo obiecujących projektów.

Taki los spotkał też Obiekta 187. Czołg prezentował się świetnie, ale Rosja postawiła na bardziej konwencjonalną i tańszą modernizację w postaci T-90. Cztery prototypy przetrwały do dzisiaj i rdzewieją olbrzymich polach otaczających poligon Kubinka. Smutny to koniec tych wspaniałych maszyn.

Na szczęście, nie wszystkie wyniesione z rozwoju nauki poszły w las. Kilka elementów i rozwiązań wykorzystano na początku XXI wieku, kiedy wznowiono prace nad rosyjskimi konstrukcjami czołgów, kończące się opracowaniem supernowoczesnego czołgu następnej generacji T-14 Armata.

W Armored Warfare model Obiekt 187 bazuje na trzeciej serii (prototyp 5 i 6). Będzie to czołg premium wysokiego poziomu, który do gry wjedzie w aktualizacji 0.20. Inny pojazdy, w tym całe linie, są zaplanowane na niedaleką przyszłość.

aw.my.com

The post Na warsztacie: Obiekt 187 – AW appeared first on rykoszet.info.