W tym materiale dogłębna, rzeczowa analiza jednej z trudniejszych i zdecydowanie nielubianych map w grze – Zatoki rybackiej. Gdzie jeździć czym, co robić, a czego nie? Gdzie można znaleźć przydatne, nietypowe przestrzały? Które krzaczki są ważne, a które „nie działają”? Jak zachować się w późniejszej części bitwy? Wszystkiego dowiecie się z [TEGO] odcinka!

The post Nowy warty uwagi kanał na polskim YT appeared first on rykoszet.info.

Źródło: https://warthunder.com/pl

The post Film instruktażowy „Taśmy amunicyjne” appeared first on rykoszet.info.

„Abrams, a tak umiesz?. Nie umiesz”

Type 90 podczas pokazu hydro-pneumatycznego zawieszenia.

• Opis

Trzecia generacja Type 90 Kyū-maru (90 式 戦 車 Kyū-maru-shiki-sensha) została opracowana w celu dopasowania do najbardziej aktualnych czołgów głównych, a mianowicie amerykańskich M1 Abrams i niemieckiego Leoparda 2. Wzmocniłoby to jednostki pancerne podczas wycofywania Type 61 i zmniejszyło liczbę operacyjnych Type 74.

Proces projektowania Type 90 rozpoczął się zaraz po wprowadzonym wcześniej Type 74, z pierwszymi specyfikacjami sporządzonymi w 1980 roku. Wcześniej uważano, że radziecki T-72 był równy, jeśli nie lepszy niż „74” w niektórych obszarach. Mitsubishi Heavy Industries, kręgosłup konstrukcji japońskich czołgów, połączył siły z TRDI (Instytut Badań i Rozwoju Technologii Japońskiej Agencji Obrony), by zaprojektować TK-X MBT, który został później przetestowany w latach 1976-1977. Do procesu przystąpili inni podwykonawcy, w tym Japan Steel Works, Daikin Industries, Mitsubishi Electric, Fujitsu i NEC.Kadłub (całkowicie spawany, japońska stal wysokiej jakości RHA) ma bardzo nachylony, prawie płaski „glacis”, podobnie jak jego rówieśnicy, dla przykładu, Abrams. Kierowca, umieszczony z przodu po lewej stronie, otrzymuje przesuwną klapę i trzy peryskopy z systemem ognia dzień/noc. Strzelec znajduje się tuż za nim w wieżyczce i ma własną jednoczęściową klapę i jednostkę wizyjną, z cyfrowym widokiem na IR o powiększeniu 10x i wyświetlaczem dalmierza. Dowódca znajduje się po prawej stronie, ma własną kopułę z blokami obserwacyjnymi oraz swój peryskopowy celownik z 3 × / 10 × (powiększenie tylko na dzień).

Ogólna konstrukcja wieży przypomina Leoparda 2A1-A4 z modułowym zespołem płyty. Dokładny skład pancerza pozostaje nieznany, ale obejmuje struktury warstwowe z ceramiką i stalą, prawdopodobnie ze stopami stali i innymi kompozytami. Uszkodzone klocki można łatwo usunąć i wymienić na polu.Załoga ma pełną ochronę NBC (nuklearną, biologiczną, chemiczną), składającą się z układu zbiorczego z nadciśnieniem i przedziałem załogi oraz automatycznym wykrywaczem / gaśnicami w komorze silnika. Boki kadłuba są osłonięte bocznymi osłonami. Jedyną obcą częścią w czołgu jest niemiecki Rheinmetall 120 mm, który jest również współdzielony dla Leopard 2, M1A1 / A2 Abrams i koreańskiego K1A1. Umożliwia pełną kompatybilność standardowej amunicji NATO. Wielką nowością jest jednak zastosowanie mechanizmu zautomatyzowanego ładowania konstrukcji Mitsubishi. Pozwala na zmniejszenie rozmiaru wieży i załogi. Cała tylna część wieży jest zatem używana do przechowywania pocisków o średnicy 120 mm, z odrzucanymi panelami dla dodatkowego bezpieczeństwa w razie zagrożenia wybuchu amunicji. Szybkość ładowania jest różna. Może trwać nawet 2 sekundy (sic!) podczas ciągłego ognia , a pełny cykl ładowania i wystrzału dla jednego celu wynosi około 4-6 sekund dla dobrze wyszkolonej załogi. Japoński system przeciwpożarowy został zmodernizowany w latach ’90.

• System Kierowania Ogniem (FCS)

Obecnie obejmuje dalmierz laserowy Itr/Aluminium-Garnet (zakres 300 – 5000 m) i 32-bitowy komputer balistyczny. Ulepszono również systemy obrazowania termicznego i wyświetlacze, a system FCS otrzymał system automatycznego śledzenia (aby śledzić ruchome lub stacjonarne cele przy prędkości, w dzień lub w nocy, przy słabej widoczności), ulepszoną stabilizację armaty. Obraz termowizyjnego śledzenia celu jest współdzielony i kontrolowany przez strzelca i dowódcę czołgów, ale nie ma potwierdzenia trybu „myśliwego-zabójcy”. (Wyjaśnienie – tryb „hunter-killer” jest to system celownika dowódcy, niezależnego do przyrządów namierzania celowniczego).

• Napęd

Typ 90 otrzymał jednostkę Mitsubishi 10ZG32WT, 10-cylindrowy, dwusuwowy silnik wysokoprężny o mocy 1500 kW (1120 kW mocy wyjściowej). Jest on połączony z automatyczną skrzynią biegów Mitsubishi MT1500 (4 biegi wsteczne, 2 biegi wsteczne). Rozwój nowego zespołu napędowego rozpoczął się w 1978 r i został ukończony w 1982 r. Zapewnia on przyspieszenie na dystansie 0-200 metrów w 20 sekund. Zawieszenie zachowuje te same zdolności co typ 74, ale jest nieco mniej skomplikowanym układem hybrydowym z jednostkami hydro pneumatycznymi tylko na przednich i tylnych parach kół jezdnych. Mogą być regulowane w locie przez kierowcę, aby przechylić czołg do przodu i do tyłu, lub w lewo i prawo. Pozostałe koła są na standardowych drążkach skrętnych. Z wyjątkiem niemieckiego działa, czołg jest projektowany i produkowany lokalnie, bez większych udziałów firm trzecich, aby zminimalizować koszta produkcji. Aktualizacje zostały opóźnione ze względu na ograniczenia budżetowe, a wszystkie priorytety PR zostały przyznane nowemu MBT, Typ 10. Dziś Typ 90 jest przypisany do Brygady Szkolnej JGSDF Fuji i 7 Dywizji Pancernej na Hokkaido, aby wykorzystać charakter terenu i przestrzeni. Typ 10 jest o wiele lepiej przemyślany do działania w środowisku miejskim i dlatego zajął jego miejsce w tych jednostkach. Typ 90 uczestniczył corocznie w dużych (czasami połączonych, połączonych i zagranicznych) ćwiczeniach szkoleniowych, na przykład w Centrum Szkoleniowym Yakima w stanie Waszyngton.

Jako ciekawostkę można dodać że Type 90 uczestniczył w trakcie testów systemu C4I dla domyślnego następcy, Type 10, jednakże pojazd okazał się zbyt ciasny dla tego typu rozwiązania.

„Command, Control, Communication, Computer & Intelligence”

Czołg dowódcy (2) dostrzegł wroga (1).  Informacje zostają przekazane (3) do pozostałych jednostek (4) w celu wymiany koordynatów. Po potwierdzeniu i identyfikacji obiektu, następuje precyzyjnie trafienie (5).

(Czyli takie jakby oznaczanie celu w grze, nieco spłycone, ale jednak jest)

Wygląd C4I w Typie 10.

• W grze

Czołg bardzo świeży, wprowadzony w aktualizacji 1.79 o nazwie „Projekt X”.

Aktualnie zwieńczenie japońskich czołgów, które wcześniej zatrzymywały się na Type 74. Musiał on mierzyć się z Abramsami oraz Leopardami 2K. W tym momencie walka jest wyrównana z powodu zmian, jakie zaszły w systemie dobierania graczy (w przypadku braku ludzi na wyższej erze następuje wymieszanie nacji np. USA x UK x ZSRR kontra ZSRR x Niemcy x Francja) oraz w samym przetasowaniu topowych czołgów.

Badanie pojazdu następuje po jego poprzedniku, Type 74, który to znajduje się na B.R 8.7. Sama „90” kosztuje 390.000 punktów badań oraz 1.010.000 Srebrnych Lwów. Przeszkolenie załogi kosztuje 300.000 SL a ulepszenie jej za kredyty to wydatek miliona srebrnych lwów. Dobre opancerzenie, doskonała mobilność, świetne pociski APDS-FS, które aktualnie posiadają największa możliwą wartość penetracji (530¹ mm na 500 metrów) oraz pociski HEAT-FS (650¹ mm penetracji na każdej odległości) to jedne z jego zalet.

Moment coś sprawdzę.. tak. 19.06.2018, Abrams dalej tak nie potrafi ¯\_(ツ)_/¯

W pakiecie dostajemy zawieszenie hydro pneumatyczne, które zwiększa nasze możliwości wychyłu działa z bazowych – 7 stopni do około -12 stopni, oczywiście po wcześniejszym skonfigurowaniu klawiszy w opcjach sterowania pojazdami naziemnymi. W dużej mierze z własnych obserwacji czołg ten jest stylem gry nie odbiega od definicji „peak-a-boo”. Możemy oczywiście z powodzeniem przystąpić do ataku, bo jak wiadomo „najlepszą obroną jest atak” jednakże z powodu na dwa, dość dobrze widoczne weakspoty, co lepsi gracze nie będą mieli problemu ze zniszczeniem nas. Nie zalecam prób kątowania swojego czołgu w stosunku do wroga z powodu specyfikacji amunicji na tym poziomie. Z magicznych przyczyn (It’s just works – dop. Todd Howard) często gęsto możecie łapać strzały w przednie koła napędowe, nawet po lekkim skosie. Działa to rzecz jasna w drugą stronę. Obszar między kadłubem a wieżą nie jest niczym osłonięty prócz paru milimetrów stali walcowanej. Taki sam problem występuje w przypadku wanny pojazdu, która bardzo często łapie pociski w dolną, przednią płytę. Patrząc na wprost, po lewej stronie znajduje się zbiornik paliwa, który nie jest osłonięty pancerzem kompozytowym. Trafienie w ten obszar powoduje wysoce efektowne uruchomienie trybu „żywa pochodnia”, chociaż miejsce to działa też jako mokry magazyn amunicji, który jest skuteczny podczas pożarów. Pocisk kinetyczny posłany w to miejsce z automatu robi z nas grillowane warzywo. Sama amunicja jednak z tyłu wieży jest osłonięta system, który tak łatwo jej wysadzić nie da. Na uwagę zasługuję również mechanizm auto ładujący, który pozwala nam na oddawanie strzałów co pięć sekund. Minusem takiego rozwiązania jest liczba trzech załogantów. Dla przykładu Leopard 2A4 posiada ich 4. Po otrzymaniu trafienia w 2/3 przypadków nasz czołg zostaje wyłączony z rozgrywki z powodu eliminacji załogi. Zostaje nam zazwyczaj tylko kierowca lub udaje nam się przeżyć, tyle że kierowca już taki świeży nie jest.

Na wieży przewozimy 18 pocisków jako magazyn pierwszego ładowania, reszta amunicji znajduje się w mokrym magazynie w zbiorniku paliwa oraz 4 pociski umieszczone są pod „ręką” celowniczego. Wystrzelanie wszystkich pocisków pierwszego „sortu” zmusza nas do doładowania amunicji z kadłuba w tempie jeden pocisk na 20 sekund, tak więc nie zalecam strzelać w każdą stronę, bo czas też jest cenny. Warto nadmienić spore problemy podczas używania trybu snajperskiego. W przypadku używania zawieszenia hydro pneumatycznego celownik drga, co jest wybitnie upierdliwe przy celowaniu. Ten problem oraz nieścisłości związane z pancerzem mogą być, chociaż nie muszą, naprawione w jednej z bliższych łatek. Tak samo obecny sposób dobierania drużyn jest problematyczny. Testując pojazd, cały czas byłem rzucany w drużynach amerykańsko-japońskich. W takim przypadku, podczas szału czołgów XM-01 na V erze, w dobie gdzie każdy, bez względu na umiejętności może taki pojazd nabyć za prawdziwą gotówkę, jazda staje się mordęgą. Nie zrozumcie mnie źle. Zdarzają się drużyny wybitnie doskonałe w takim zestawieniu, jak podałem wyżej. Jednak sami wiecie.

Osobiste win ratio na poziomie 25% podczas jednego dnia było przerażające. Remedium jest połączenie sił z ekipą Niemiecką. W taki wypadku Type 90 x Leopard 2A4 potrafią wygrywać wszystko i sama gra pojazdem była wybitnie przyjemna. Wcześniej nie dawało rady. Oczywiście, ” just sayin’ „.

Reasumując:

Na +

• pociski JM33
• zawieszenie hydro pneumatyczne przydatne podczas wychylania zza górki
• dobre opancerzenie wieży
• znakomita mobilność
• „autoloader”
• zabezpieczenie załogi przez pożarem/eksplozji amunicji

Na –

• duże odstępy między pancerzem kompozytowym
• pociski JM33 dopiero na 4 belce badań modyfikacji
• celownik przy używaniu zawieszenia „hydro” lubi sobie skakać
• -7* opuszczania działa
• „drewniane” czołgi w linii badań. Type 87 musi walczyć z M1/2A4 które są dla niego zabójcze

Poniżej zestawiłem informacje dodatkowe o czołgu w formie tabelki. Jest ich dużo a nie chciałem by artykuł wyglądał jak ciągnący się tasiemiec. Dzięki wielkie i do następnego razu!

¹  540 mm oraz 650 mm penetracji pod kątem 90 stopni.

² RHA – Rolled homogeneous armour

The post Profil maszyny: Type 90 appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec II wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.

W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.

Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.

Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Część maszyn przekazano Chinom. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 do dzisiaj pozostaje na wyposażeniu Chińskich Sił Powietrznych.

Planowano kilka wersji rozwojowych – zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.

• W grze

Dawno, dawno temu. Kiedy świat WarThundera raczkował rozwijał się..no dobra, może aż tak to nie.

W aktualizacji 1.57 wprowadzono B-29. Skondensowana siła ognia sześciu wieżyczek z podwójnymi ciężkimi karabinami maszynowymi M2 Browning kalibru 12.7, które potrafił poszatkować każdy samolot w grze. Nie mówiąc już o palnych japońskich samolotach. Gracze wybadali „Super Parówe”, grali nimi, uprzykrzając życie innym w sytuacji, gdy taki delikwent zostawał sam w rozgrywce i wchodził w nadprzestrzeń międzyorbitalną. Rzadko który śmiałek chciał podlatywać do tego monstrum. Czas leciał, tak samo, jak leciały spadające samoloty spod karabinków B-29. Aż tu nagle,

ni z gruchy ni z pietruchy.

Myk, wprowadzamy Tu-4.

Myk dajemy go na 6.3. Myk, zaburzamy całkowicie balans, chęć grania, najmniejszą cząstkę przyjemności w sumie to wszystko zaburzamy. Wyobraźcie sobie takie B-29. Złodupiec już wtedy uzbrojenie miał mocarne. Zmieniamy karabinki 12.7 mm na działka 23 mm. Ktoś w dziale „Historical Balance Team” (w czym?) wpadł na genialny pomysł by potwora z praktycznie brakiem stref martwych, kolosalną siłą ognia oraz genialną wytrzymałością wsadzić na B.R. – 7.0. Spitfire? A proszę Was. Bearcat? Poof i nie ma. Me262, cała masa odrzutowców na 7.0, tłokowe i reszta wesołego towarzystwa bała się nawet do tego podlecieć, jeśli nie byli nad nimi, mieli prędkość oraz kierowca bombowca był ślepy. No, ale dobre się skończyło. Dano mu jego obecny B.R., 8.0, podnieśli koszta naprawy do 46.000 Srebrnych Lwów,  68.000 Srebrnych Lwów w trybie Realistycznym w aktualizacji 1.73 (teraz to już sam się pogubiłem). To ostatecznie ograniczyło ich populacje. No i wprowadzono Huntera F1. Był to jedyny skuteczny jet służący w grze do zwalczania zagrożenia w postaci „czwórki”. Najgorsza z możliwych sytuacji dla wrogiego teamu to transformacja w Tu-16, czytaj „pluton 4 x Tu-4″. Takie coś potrafiło i w sumie dalej potrafi, o ile leci w bliskiej formacji, wykosić całą wrogą drużynę. Gorzej z bazami, bo nie wiadomo kto ma na co lecieć, ale to standard, o ile gracie z „randomami” a jedyne słowo, jakie wasz sojusznik potrafi napisać to „rush B”. Wszystko się w bitwie ułoży.

Więc, co mamy do dyspozycji? 6x (wieżyczka wyposażona jest w 2 × 23 mm) działek półautomatycznych 23 mm, takich samych jak w opisywanym przeze mnie na samym początku samolocie Ła-9. Do tego dochodzi ogromy „bomb load” wynoszący prawie 12 ton, co na 8.0 w dwie maszyny potrafi zmieść z powierzchni ziemi całe lotnisko wroga. Powszednią taktyką jest latanie w czterech, dwóch udaję się na bazy, dwóch leci w stronę lotniska. Czy to bokiem mapy bądź na „ura”, przed siebie, ryzykując tym upolowanie poprzez Huntera F1 bądź Me262. W razie, gdyby lotnisko nie zostało zniszczone, ubezpieczająca dwójka plutonowych dokańcza robotę. Optymalna konfiguracja to 8 × 1500 kg. Jedna bomba potrafi zmieść małe bazy na uderzenie. Oczywiście możemy wziąć 4 × 3000 kg, jednak nie jest to na tyle uniwersalna konfiguracja, by z nią latać. Latając Tu-4 polecam ciągle się rozglądać. Zabłąkany myśliwiec, który znajduję się nad nami prostą taktyką, „boom & zoom” (uderzenie i ucieczka) potrafi w łatwy sposób pozbawić nas jakichkolwiek szans na reakcje. A tak, zawsze dostajemy te parę sekund, by móc rozpocząć ostrzał z odległości większej niż 1000 metrów (zasięg maksymalny działek NS-23 to 2.000 metrów).

[Q&A]

Jak grać by się nie nagrać ale i zagrać i zarobić?

Wersja edukacyjno-nieśmieszna. 

Musisz obudzić w sobie duszę ninja. Musisz być sprytny jak ASU-57 na 9.0, szybki jak Mig-17 oraz, co najważniejsze, niewidzialny. Tak wiem, ukrycie takiego monstrum to jak obkładanie krzakami Mausa.

• Nie ufaj nikomu, nawet nikomu.

TY nie masz sojuszników. TY masz potencjalnych złodziei Twojego lotniska. Oraz ludzi, którzy nie są w stanie wycelować w małą, poboczną bazę z wysokości 5 kilometrów. No i śmieszków w dwupłatowcach na odrzutowcach. Śmieszek śmieszkowi nierówny. Więc najlepsze rozwiązanie to zgrana ekipa „kierowców bombowców”, sztuk czterech. Najlepiej w wersji z Discordem/TS3. Skoordynowany atak zawsze będzie lepszy niż „hajla-bajla raszujemy lotnisko”. Musicie podzielić swoje obowiązki. Kto ma zaatakować mniejsze bazy a komu, przypadnie zaszczyt zrzutu na lotnisko. Gdy już to zrobicie, musicie być pewni, że za pierwszym przelotem uda się tego dokonać. Tak jak pisałem wyżej, uniwersalny zestaw małej ekipy wyburzeniowej to tonaż 8 × 1500 kg. Mała baza schodzi od jednego ładunku, pozostaje kolejnych 7. W ekipie doskonałej latacie w 3, dwóch lotnisko, jeden kosi pomniejsze bazy. Kiedy lotnisko jakimś cudem się opiera, trzeci kończy robotę. Jednak..

Zabawa zaczyna się, wtedy gdy cały Twój team gryzie glebę, każdy już śpi. A ty jako jeden w tabeli, wspólnie (bądź w wersji ekstremalnej, samemu) wraz z dwoma innymi Tu-4 zostajecie sami. Tam wysoko w chmurach.

• Chmura to lawa, a do lawy się nie wchodzi. Taka dla zasady.

Z takim przekonaniem musisz wlecieć w jak największy pas zachmurzeń. Chmury to Twój sojusznik. Oraz kat. Dają osłonę przed wzrokiem wrogich myśliwców jednak gdy ktoś CIEBIE dostrzeże oraz uruchomi myślenie, będzie wesoło. Z takiej pozycji łatwiej zaatakować samotny bombowiec. Szczególnie z góry wraz z dużą prędkością. Na to jednak jest rada. Rozglądanie się cały czas wokół swojego statku kosmicznego oraz nasłuchiwanie wrogów. Już z odległości jednego kilometra da się usłyszeć mniej więcej, z której strony nadleci przeciwnik.

• Baitować czy nie baitować, oto jest pytanie.

Obrazek adekwatny, tutaj mina pilota, gdy leci na Ciebie stado rozwścieczonych odrzutowców

Kursk 1969 w świecie Realistycznych Bitw Lotniczych, malarz nie znany.

Bait to z angielskiego przynęta więc używa się go jako określenia taktyki mającej zmylić. Granie Tu-4 to wieczne mylenie przeciwnika. O ile korzystasz z ręcznego sterowania wieżyczkami, możesz podpuścić go bliżej, na taką odległość gdzie nie będzie miał już czasu na ucieczkę. On lub Ty. Z reguły jest to ryzykowny manewr. On może już strzelać np. z amunicji niewidzialnej z daleka, podczas gdy Ty czaisz się jak… jak coś. Czajka. O. To pasuje. No więc teraz kwestia kluczowa czy otwierać ogień, czy nie? Przyjmując, że masz ustawioną zbieżność na odległość X, starasz się celować z wyprzedzeniem już z odległości X+200 metrów zależnie od jego prędkości. Możesz też pruć już z 2000 metrów. O ile trafisz, Twój punkt. Nigdy nie wiadomo jak potoczy się sytuacja, jednak jako gracz broniący się masz realny wpływ na to, kto będzie spadał w kuli ognia. Więc albo podpuszczasz go na blisko by otworzyć ogień co daje realną szansę zestrzelenia połączoną z realniejszą szansą na własny zgon bądź odstraszasz go z większej odległości, licząc na to by ten jeden pocisk, siadł centralnie w niego. Your choice.

• Jaka amununicja będzie najle..

Tylko uniwersalna. Lasery w połączeniu z niszczycielską siłą ognia ładnie wyglądają na niebie. I są śmiertelnie zabójcze. Zamykamy podpunkt.

• Trochę drogi w naprawie

Więc nie gińcie, Towarzyszu xaxaxaa)

• Czy za graniem na symulacji bombowcem pokroju Tu-4 idzie się do piekła?

Na samo dno i jeszcze głębiej.

The post Profil maszyny: Tu-4 (TooOP-4) appeared first on rykoszet.info.

• Czym jest ULQ?

Ultra Low Quality – jest to specjalna grupa ustawień graficznych oraz w ekstremalnych przypadkach, dźwiękowych. Skierowane są one przede wszystkim dla tych którym aplikacja nie gwarantuje utrzymania komfortu użytku. Tyczy się to zachowania stałego poziomu klatek na sekundę. Do komfortowej gry zalecane jest 60 FPS

Ultra Low Quality w War Thunder – grupa ustawień graficznych/dźwiękowych/sprzętowych która pozwala osiągnąć jak najwyższą wydajność kosztem wyglądu, a konkretnie jakością generowanego obrazu/dźwięku. Pogorszy się wszystko, od jakości renderowanego obrazu, przez tekstury, cienie, ilość szczegółów sceny oraz *odległości wyświetlanych obiektów w rozgrywce*.

Mogą znaleźć się ludzie typu „Przecież luckie oko nie widzi rużnicy miendzy 30 FPS a 60FPS, a 144FPS to już hyba tylko dla bogoczy!!11!one11!„. Tutaj link do filmu aby zobrazować o co w tym chodzi.

• Ultra Low War Thunder

Teraz prawdopodobnie najtrudniejsza część.

Zacznijmy jednak od ustalenia paru stałych. Tryb ULQ kosztuje 0$. Jest on dostępny dla każdego. Nie ważne jakie masz podzespoły, ważne że możesz go uruchomić.

Pierw małe porównanie.

Najwyższe ustawienia graficzne – ponad „filmowe”, 1920×1080.

Ustawienia średnie 

Ustawienia niskie

Ustawienia „Ultra Low Quality”

Wyodrębnijmy najważniejsze powody dlaczego ULQ posiada taką renomę a nie inną. Zastosuje oznaczenia: A– osoba grająca na UHQ (Ultra High Quality), B– osoba grająca na ULQ(Ultra low Quality)

• Brak szczegółowego terenu
  • Poprzez termin „brak szczegółowego terenu” rozumiemy pojęcie braku wyświetlania dodatkowej warstwy ziemi z perspektywy celowniczego oraz trzecioosobowej kamery. Prostymi przykładami jest dodatkowy śnieg postaci „puszystego” puchu w celowniku bądź dodatkowy piach na pustyni. Wyłączona opcja przydaję się w sytuacji walki z przeciwnikiem. W takim wypadku, jeśli A wystawia swoją wieżę zza węgła, B jest w stanie dostrzec czubek jego pojazdu wcześniej. Druga sprawa to celowanie na odległość. Tutaj znowu B ma gorzej. Na dalekich dystansach osobie A pojazd wyrenderuje się idealnie na podłożu. A będzie musiał wziąć poprawkę na „lewitujący” pojazd przeciwnika.
• Brak zaawansowanej roślinności
  • Tutaj można napisać minimalnie esej na ten temat. Zaawansowana roślinność to: szczegółowe listowie, włączona trawa (w celowniku/z kamery trzecioosobowej), zasięg rysowania drzew, zasięg rysowania trawy. Wszystkie te wyżej wymienione opcje potrafią skutecznie utrudnić dopatrzenie się wroga. Poniżej film z przeprowadzonych testów. Moje pisanie nie zda się na nic, jeśli nie będzie można pokazać przykładu konkretnie. A same zrzuty ekranu nie oddadzą tego tego, czego ja chciałbym przekazać.

• Mniej elementów = mniejsze rozproszenie uwagi
  • Teoria jest prosta. Gramy x godzin — x godzin nasz mózg jest zmuszony do ciągłej interpretacji tego, co rozgrywa się na ekranie. Mniej elementów do analizy — mniejsze obciążenie organizmu, tak samo, jak w przypadku procesorów. Więcej danych do przetworzenia w ciągu sekundy — większe obciążenie. Poprzez termin rozpraszające uwagę elementy liczymy tutaj wszystkie tweaki w postaci elementów cząsteczkowych, falującej trawy, maksymalnych efektów (pogoda, wybuchy, a nawet krople wody uderzające o powierzchnię). Jest tego multum. Sam po przesiadce na maksymalne ustawienia około 3-4 dni miałem problemy z ogarnięciem tego wszystkiego. A uwierzcie mi. Nawet jazda przez głupi lasek i oglądanie falujących liści może zgubić człowieka. Jednak na serio to ogromna ilość rzeczy rozpraszała moją uwagę, przez co nie byłem w stanie w 100% skupić się na tym, co znajduję się na ekranie. Dopiero teraz mogę grać, tak jak to miało miejsce parę tygodni temu. Pewien gracz z polskiej sceny powiedział (nie jest to w 100% taki sam cytat), że gracz, który grał na ULQ i przesiądzie się na UHQ nie będzie miał problemów. I uczciwie trzeba przyznać, że problemów prócz tych z samego początku nie mam. W dużej mierze gram symulacje a tam niedostrzeżenie wroga na czas = zgon. Jednak obserwując swoje zachowanie a nawet wykresy na stronie thunderskill.com z okresu przejścia na nowy sprzęt nie zauważyłem spadku w efektywność.
• Jakość chmur a bitwa
  • Jeśli mógłbym wymienić wady grania na ULQ to ta, będzie jedną z nich. Za pierona nie da się dostrzec wroga który wlatuje na tło chmur. Pamiętam sztandarową akcje kiedy nie dawno temu (oho, zaczyna się), gdzieś w okolicach grudnia 2016 roku graliśmy turniej 2×2 lotnicza symulacja. Nerwy jak cholera bo wychodzimy z fazy play-off czyli lecimy po eliminacjach. Pierwszy mecz i na dzień dobry wiatr w oczy i.. no wiecie sami co. Mapa, Kursk ogromne zachmurzenie. Siedze w swoim kokpicie, mój skrzydłowy w słuchawce drze się (drze, nie krzyczy) żebym pomógł mu z „bandytą” siedzącym mu na ogonie. Wait.. Z jakim bandytą? Lece za nim w odległości dosłownie 150 metrów, tylko mi lampka w kokpicie oświetla celownik. Otwieram manualnie kabinę z pomocą przycisku „K”. Wiatr mi szumi niemiłosiernie. Jednak faktycznie gdzieś tak 100 metrów na godzinie 2 słyszę wystrzały niemieckiego działka 20 mm, MG 151. A tego nie da się z niczym pomylić. Kolega dostał po zbiornikach, zaczął płonąć i niestety finał był „ciepły”. Więc zostałem sam na sam z typem którego nawet nie widzę. Nie no super. Wylatuje z dużej (ogromnej, oglądałem później powtórkę z rozgrywki) chmury. A ten ciągle do mnie pruje. Tylko siedzę z zaciśnięta myszką i proszę o to by nie trafił w statecznik. Tylko moment. W chmurze już nie jestem, odleciałem na dobre 5km od niej, a ten dalej do mnie ładuje. Jak się okazało, mój przeciwnik znajdował się równo 500 metrów odemnie, jednak z powodu ustawień, gra nie renderowała go na tle chmury. No cóż. Bywa i tak. Czyli jeśli gracz A chce uciec B wystarczy znaleźć najbliższą chmurę i wlecieć nawet na jej tło. No i modlić się by B faktycznie grał na najniższych.
• LOD – poziom detali wyświetlanych wraz z wzrostem odległości
  • „Im dalej, tym mniej”, tak ogólnikowo można określić LOD w WT. Cała magia sprowadza się do tego, iż ze wzrostem odległości jednostka odpowiedzialna za grafikę renderuje obiekty w coraz niższej rozdzielczości. Każdy znajdujący się w grze zbudowany jest z polygonów (pol. wierzchołki). Są to wierzchołki połączone na siatce, które w przestrzeni postrzegane są jako trójwymiarowy przedmiot. Dla przykładu niechaj posłuży nam budynek. Z bliska będziemy widzieć wszystkie jego szczegóły — ramy okien, drzwi, poszczególne cegłówki etc. Z daleka natomiast będzie to obiekt, który swoim zarysem przypomina budynek, jednak gdyby zrobić zrzut ekranu w wysokiej rozdzielczości oraz przybliżyć, okaże się, że to tylko biała bryła z teksturami niskiej rozdzielczości. Dzięki takiemu zabiegowi PC nie musi na bieżąco generować tak szczegółowego obrazu, który i tak jest na dalszym planie, co za tym idzie, nie zwracamy na niego aż tak dużej uwagi. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku krzaków. A krzaki jak już wiemy, razem z szeroko pojętą roślinnością są głównym powodem, dlaczego ULQ jest pod tak dużym ostrzałem. Konkretnie chodzi tu o brak roślinności na dalekich dystansach. Każda mapa ma zapisane w swoich ustawieniach dwa rodzaje obiektów. Te, które render może pominąć na każdym rodzaju ustawień oraz te, które są ustawione na siłę. Te pierwsze będą wyświetlane zależnie od tego, jak blisko bądź jak daleko się znajdujemy. Te drugie będą „forsowane” na siłę, czytaj, nie zależnie jak daleko będziemy, zostaną wyrenderowane. Cała magia polega na tym, iż ULQ ma opcje wyświetlania drzew ustawioną na bardzo niskim poziomie. Więc po parędziesięciu metrach część krzaków nie pokaże się tak, jak to będzie miało miejsce w rozgrywce gracza z najwyższymi ustawieniami. Od bardzo dawna istnieje trick, pozwalający dostrzec co znajduję się za jeszcze nie wyrenderowaną ścianą. Polecam przetestować mapę „Opuszczona fabryka”. Dowiecie się, dlaczego LOD to takie zło.

Teraz można sobie zadać pytanie. Po co grać na maksymalnych ustawieniach graficznych skoro istnieje „ULQ”, który pozwala na „czystą” grę, bez żadnych rozpraszających, zakrywających obraz itp. elementów? No właśnie i tu zaczyna się sedno problemu, jakim jest niewątpliwie „ULQ”. Po pierwsze, dużo osób, z którymi gram otwarcie mówi, że pomimo posiadania sprzętu, który mógłby udźwignąć Crysisa 3 w stabilnych 60 klatkach, woli w War Thunder grać na najniższych. I ja (czy chcę, czy nie) doskonale to rozumiem. Cały problem jest podobny do tego z artylerią w World of Tanks. Jest dostępna w grze dla każdego? Jest. Wpisana jest w samą mechanikę gry? Tak. Czy gracze ją lubią/nie lubią? Na to pytanie nie muszę odpowiadać. (często przeglądam forum WoT, mimo że od gry odszedłem dobre 3 lata temu). Tak samo jest z ULQ? Niby jest dla każdego, chociaż zostajesz wyklęty przez społeczeństwo. Nic nie szkodzi. Dzięki „napinaczom UHQ” i ich poświeceniu jako mięso armatnie wyekspiłem nie jeden pojazd )). Nie ma co się oszukiwać. W ogólnym rozrachunku tryb ten daje dużą przewagę. I to widać. Pomysłów na rozgraniczenie było wiele. Osobne tryby, blokady sprzętowe uzależnione od tego, co mamy w obudowie, jakieś chore serwery osobne dla tych z „1080” i tych z ziemniakiem. Gry pokroju WoTa, WT mają być przystępne jako gry darmowe oraz jako gry z niskimi wymaganiami. Uruchamiasz, grasz X godzin, wyłączasz. Basta. I tu jest cały trup pogrzebany. Na 10 ludzi z mocnym PC przypada 110 z tymi słabszymi, którzy swoimi płatnościami, tak samo, jak ma to miejsce w przypadku ludzi z mocnymi jednostkami, oraz czasem ciągle napędzają grę. I jest to całkowicie normalny zabieg. I teraz wydawca może mieć problem. Czy iść w high-end grafikę oraz podkręcać na maksa oprawę wideo, czy utrzymać „patato players” (sam grałem na marchewce ze sznurkiem więc no offence miśki). Więc idziemy w półśrodki i pozwalamy na grę każdemu. O ile w trybie bitw zręcznościowych nie stanowi to większego problemu (znaczniki), tak na RB jest to ciężkie, nie mówiąc już nawet o symulacji gdzie nawet poruszona gałąź to znak na salwę we wzruszone miejsce.

No dobrze, czyli kwestie czym jest ULQ, jak on wygląda, jakie przewagi daje oraz czemu znajduje się w naszej grze, poruszyliśmy. Teraz czas na problem powtórek, z jakimi często spotykam się u graczy. Dużo z nich po zaistnieniu „dziwnej” sytuacji pokroju super-mega-ultra strzału przez krzaki, dom bądź inny element posądza innych o „cheaty”. Po pierwsze. Obejrzyj powtórkę serwerową. Ta, którą posiadasz na swoim PC, pokazuje co się działo w bitwie, z Twojej perspektywy. Ta pobierana z serwera Ganijinu zawiera czyste dane o położeniu, zmiennych występujących w grze bez uwzględnienia artefaktów pokroju źle dobranej tekstury lub opóźnienia serwer-host. Znajdziesz ją tutaj. Logujesz się na swoje konto, wybierasz interesujący Cię tryb, zaznaczasz typ rozgrywki oraz rodzaj bitwy.

Po znalezieniu tej interesującej Cię wchodzimy w tym samym momencie do gry (na stronie, jak i w grze trzeba być zalogowanym z tego samego konta). Następnie wciskami „View replay” gdzie zostaniemy przeniesieni już w grze, automatycznie do powtórki. Pamiętajcie, by powtórki uruchamiać na najniższych dostępnych ustawieniach. Nigdy nie wiadomo czy taki gracz właśnie dzięki temu mógł Cię łatwiej trafić.

Oczami Graczy

Dla graczy War Thunder którzy uczestniczyli na naszym polskim forum, sama nazwa powinna dać do myślenia. Sekcja luźnych komentarzy jakie udało mi się wyłapać od graczy tych starszych stażem oraz tych młodszych. Przedstawiamy, Oczami Graczy!

The post Ultra Low WarThunder czyli jak bardzo drzewa w grach są krzywdzone. appeared first on rykoszet.info.

A) Opis projektu

MBT-70 to wspólny amerykańsko-niemiecki projekt z lat 60. XX wieku, który zakładał opracowanie nowego czołgu podstawowego, wykorzystując szereg zaawansowanych funkcji. Pod koniec lat 60. projekt był znacznie droższy, niż zakładał to budżet, a Niemcy wycofywały się ze współpracy, rozwijając Leopard 2. Rozwój trwał w Stanach Zjednoczonych, ale koszt jednostkowy wzrósł pięciokrotnie, w 1971 r. Kongres zamknął cały program, a finanse MBT-70 zostały przekierowane na utworzenie M1 Abrams.

Przesłanki stworzenia MBT-70 były jasne, ZSRR planowało wprowadzić zaktualizowaną wersję swojego T-62 z systemem auto ładującym oraz polepszonym pancerzem (ostatecznie był to T-64). Nowy projekt spowodowałby, że amerykańskie czołgi M60 znajdowałyby się w niekorzystnej sytuacji, więc zaczęto patrzeć na projekty, które mogłyby, stanąć w ewentualne szranki z nowym radzieckim, rewolucyjnym jak na tamte czasy, pojazdem. To samo dotyczyło Niemców, których niedawno wprowadzony czołg Leopard 1 wyglądał tak, jak gdyby został wdrożony o parę lat za późno. Uaktualnienia dla Leoparda były już w toku, ale okazało się, że ten model nie wystarczy, a sprawa nie była warta w większym spektrum, zachodu.

B) Opancerzenie

Pancerz składał się z dwóch rozstawionych warstw, wewnętrznej miększej stali, która również służyła jako system powstrzymujący odłamki, a zewnętrzna z twardej stali walcowanej na zimno. Rozstaw został tak dobrany, aby pomóc pokonać efekty trafienia amunicją HEAT, zwłaszcza pocisków kierowanych. Projekt obejmował grodzice, drzwi ognioodporne i sekcje „wzmocnionego magazynu amunicyjnego” w obszarze składowania amunicji, aby zminimalizować szkody załogi podczas trafienia zarówno czołgu, jak i załogi.

MBT-70 został zaprojektowany z niską sylwetką, czyli czymś, czego nie udało się uchwycić w M60, którego wysoka sylwetka została uznana za poważną wadę. W rzeczywistości MBT-70 znalazł się na tak niskiej wysokości, nieco ponad 6 stóp (1,8 m) od podłogi do wierzchołka wieży, że nie starczyło miejsca na kierowcę w głównym kadłubie. Zamiast tego był umieszczony z resztą załogi w pozornie zbyt wielkiej wieżyczce. Niska sylwetka była bardzo specyficzną cechą, mniej więcej można było go porównać do współczesnego szwedzkiego „S-Tank”.

C) Mobilność

Amerykańskie wersje miały zamontowane nowy silnik wysokoprężny V-12 o mocy 1470 KM (1096 kW). Niemieckie wersje pierwotnie używały podobnego modelu Daimlera-Benza, ale później używano w nim silnika  MTU o mocy 1500 KM (1.100 kW). Jednostka MTU mogła być łatwo wymieniona  w czołgu wraz z pojazdem inżynieryjnym w ciągu 15 minut. Obydwie wersje mogą osiągać 43 mph (69 km / h) 

D) Uzbrojenie

Wersja amerykańska była uzbrojona działo 152 mm firmy XM-150 (wraz z systemem wspomagającym ładowanie) wyposażony w laserowy dalmierz, Działo było konstrukcją charakteryzującą się średnią prędkością wylotową, która wystrzeliwała pociski HE, amunicje „przeciwpiechotną” oraz krótkich dystansach pociski HEAT. W przypadku strzelania na dystans działo ładowano pociskiem Shillelagh. Niemcy do uzbrojenia podchodzili niechętnie, więc podjęto decyzje o zamontowaniu ich najnowocześniejszej zabawki, armaty Rheinmetall o średnicy 120 mm, również wyposażony w system autoładujacy. Uzbrojenie wtórne dla obu składało się ze zdalnie sterowanego działka 20 mm, które wyłoniło się z luku za kopułą kierowcy do użycia na wrogich samolotach, 7,62 mm karabinu maszynowego zamontowanego obok głównego działa i systemu zadymiania umieszczono po obu stronach wieży. Użycie „ładowarki” w obu wersjach pozwoliło na zmniejszenie załogi do trzech ludzi — dowódcy, strzelca i kierowcy.

Podsumowanie

Do roku 1969, koszt projektu „MBT-70” wzrósł aż pięciokrotnie, niż przewidywano – 1 milion USD za sztukę. Niemcy wycofały się z projektu i ponownie rozpoczęły rozwój Leoparda 2. W tym momencie Kongres zaczął również wywoływać aferę w związku z ceną, na którą Armia odpowiedziała, wprowadzając tańszy, zmodernizowany projekt oparty na MBT-70 jednak pod nazwą XM803. Kongres, rozwścieczony przez opóźnienia i przekroczenia kosztów, odwołał projekt w listopadzie 1971 roku i przeznaczył resztę pieniędzy redystrybucję na nowy model XM815. Ten znów został później przemianowany na XM1, projekt, który doprowadził do M1.

• W grze

Film który miał być w swym założeniu recenzją nowego pojazdu, jednak powstało coś, co idealnie obrazuje charakter „Zerga”. Przyjemnego oglądania. PS. Przewija się nawet tam wątek fabularny  

Wyobraźcie sobie takiego małego skurczybyka, który popiernicza po polu bitwy niczym wyścigówka. Takiego wrednego dziadygę, którego chcielibyście wysłać do innego wymiaru. No, to już ogólny zarys czołgu jest.

Wprowadzony w najnowszej aktualizacji 1.71 E.R.A zmienił całkowicie układ sił w grze. Normalnie na V erze dało się jeszcze w miarę spokojnie pograć. Teraz, wyjeżdżając T-64… w sumie czymkolwiek jesteśmy narażeni na spam „Zergów”. Małe, szybkie, zwrotne, z powalającą siłą ognia. W grze znajdują się dwa takie same pojazdy w dwóch różnych sobie drzewkach, USA (MBT-70) oraz Niemiec (Kpz-70). Maszyny są swoim odbiciem lustrzanym.

Na wstępie dostajemy małego potwora VI ery, coś jak premium Ru-251. Szybki (64 k/h prędkości maksymalnej), zwrotny, z potężną armatą kalibru 152 mm zdolną wystrzeliwać amunicje APSD-FS, dymną oraz pociski kierowane XM-51 (te same, które występują w amerykańskim M551). Jesteśmy wyposażeni w pancerz kompozytowy, który potrafi przyjąć na siebie bardzo wiele. Tak jak na wieży oraz na przodzie kadłuba (dolna płyta nie jest już osłonięta). Amunicje kierowaną jesteśmy w stanie wybadać na dalszym etapie expienia maszyny co idzie bardzo szybko. Wyposażony w 20 mm działko zamontowane na górze, które może służyć za mobilną artylerię przeciwlotniczą, jak i skuteczną broń w walce z mniej opancerzonymi pojazdami. Obłędny wręcz obrót wieży sprawia, że naprawdę ciężko nas zajechać. Stabilizacja armaty oczywiście już wchodzi w grę na takim poziomie. Droga do niego jest otwarta tak naprawdę z każdego pojazdu, jaki posiadamy na piątej erze. Zorganizowana grupa 4x „Zerg” równa się chaos w czystej postaci. Tak jak jestem w stanie zrozumieć każdy pojazd w grze, tak ten doprowadza mnie do szewskiej pasji. Co nie oznacza, że sam nim nie śmigam. Jeśli miałbym ustawić nową VI erę pod względem radości z rozgrywki, klasyfikacja wygląda tak: MBT-70/KPz-70 > T-64A (1971) > Chieftain Mk.10 > M60A1 RISE (P).

Nowy amerykański czołg średnio/lekki de klasyfikuje całą resztę. W przypadku tego pojazdu nie da się być obiektywnym. Sprawia on po prostu największa radość z rozgrywki. No dobrze, ale co dalej?

Dalej jest tylko lepiej. Za każdym wybadanym modułem maszyna staję się coraz bardziej mordercza. Apogeum w moim przypadku zostało osiągnięte po około 50 bitwach. Zamiatanie samemu pola bitwy na trybie RB/SB to już norma. O ile zostajemy w cieniu, o tyle jesteśmy pogromem pola bitwy. Pomaga w tym 6-sekundowy czas przeładowania, który nie bierze pod uwagę liczebności członków załogi. Jeśli nawet stracimy 1 z 3 (2 jest wymaganych do gry) dalej będzie to 6 sekund. Jedyne co może być irytujące to strzały w dolną płytę. Gracze po pewnym czasie wyrobili sobie już nawyki ładowania w nas w dół bądź pod lekkim kątem w przednie koło napędowe.

Reasumując. Tego pojazdu nie da się opisać w paru słowach. Nim trzeba pograć, by poczuć prawdziwą potęgę płynąca z mobilności. Gameplay z YT oraz nawet moje recenzje nie są w stanie opisać w 1000 słów mocy tego potwora. Standardowo, w rękach słabego gracza będzie to kolejny statysta na polu bitwy. W rękach dobrego, takiego, który potrafi analizować sytuacje w grze, będzie już jako prawdziwy młot na wrogów.

Ten z „szóstym zmysłem” (własne określenie) jest w stanie w krytycznej sytuacji wygrać „sam” rozgrywkę. Salut 

The post Profil maszyny: MBT-70 appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec lat pięćdziesiątych w Wielkiej Brytanii rozpoczęto pracę nad nowymi wersjami czołgów były to Centurion i Chieftain, które miały zastąpić używane w tym okresie czołgi z okresu II wojny światowej. Zainteresowane były nimi także inne kraje, lecz z uwagi na ich cenę nie zamawiały ich. W związku z tym kierownictwo brytyjskiej wytwórni Vickers z własnej inicjatywy rozpoczęło pracę nad tańszą wersją czołgu podstawowego, który oznaczono jako Vickers MBT.

Przy jego opracowaniu wykorzystywano elementy pochodzące z czołgów Centurion i Chieftain co znacznie skróciło pracę nad jego projektem. Już w 1962 roku zbudowano prototyp tego czołgów i od razu został on przez Indiez akupiony wraz z licencją na jego budowę.

Produkcję seryjną tego czołgu oznaczoną jako Vickers Mk 1 MBT w Wielkiej Brytanii w 1964 roku a w 1965 roku w Indiach pod oznaczeniem Vijayanta. Po podjęciu produkcji seryjnej rozpoczęto także dalsze pracę nad tym czołgiem w związku z zamówieniem złożonym przez armię kenijską. Wersja ta została wyposażona w lepszy system kierowania ogniem oraz nową armatę L7A1 zamiast dotychczasowej L7. Wersja ta została oznaczona jako Vickers Mk 3 MBT. Na podwoziu tego czołgu budowano także pojazdy specjalne.

Czołg zbudowany jest w klasyczny sposób.

Kadłub prostokątny, z przodu nachylony. Miejsce kierowcy umieszczone jest z prawej strony kadłuba. Silnik umieszczony z tyłu kadłuba.

Wieża umieszczona w przedniej części kadłuba, wyposażona w dwa włazy, właz z prawej strony jest większy i umieszczono na nim obrotnicę przeciwlotniczego karabinu maszynowego. Armata umieszczona jest w 1/3 wysokości wieży. Jarzmo armaty ma kształt cylindra i osłonięte jest skórzanym płaszczem. W wieży znajdują się pozostałe miejsca załogi: dowódcy z prawej strony wieży, działonowego z lewej strony i poniżej ładowniczego.

Układ jezdny składa się z 6 kół oraz 3 kół podporowych. Górna część układu jezdnego osłonięta jest płytami pancernymi.

• W grze

Kolejny film mojego autorstwa, ciut krótszy jednak mam nadzieje Waszego entuzjazmu. A teraz koniec z pierdołami, czas na recenzje!

Siadaj synu, coś Ci opowiem.

Historie o brytyjskim działku automatycznym. Takim, które masakrowało każdy czołg w grze. 107 mm bratnia armata z Leoparda wrzucona na 7.0. Zamontowana na papierowym podwoziu z pancerzem porównywalnym do grubości firanki.

*zaciąga się cygarem*

Jaki na niego był hype po wprowadzeniu. O matulu. Okropny. Sam do niego podchodziłem specyficznie. No niby taki czołg średni z pancerzem lekkiego, mobilnością średniaka a armatą potwora. Bo wiesz, co z tego, że 107 mm jak rzucasz HESH-em co 5 sekund. Tak właśnie. Pocisk odkształcalny co pięć sekund we wroga, 127 mm penetracji pod każdym kątem, przyzwoita prędkość wylotowa. No i jeszcze te latające z prędkością 1500 m/s pociski APDS. Tak było przed patchem 1.69. Teraz, po nerfie pocisków odkształcalnych sam nie wiem co o nim myśleć. Nic się nie zmieniło prócz tych pocisków. Pogorszono penetrację pod 30* kątem padania. Teraz szansa na rykoszet, w szczególności od radzieckiej maszyny (no ba) jest większa.

*popija brandy*

Jednak ciągle jest to dobra maszynka. Przyzwoicie się zbiera tj. zrywna, przydatne, kiedy chcemy uciec przed pociskiem nadlatującym z oddali. Szybka, bo maksymalna prędkość wynosi 50 km/h. Dosyć zwrotna, chociaż całkowicie świeża, dopiero co kupiona jest ociężała. Tak jak praktycznie, zaznaczam, stockowy czołg. Tak jak wspominałem wcześniej, na pancerzu nie ma co polegać. Nie na takim poziomie. No może na pierwszej erze byście komuś nim zaimponowali.

Obrót wieży zasługuje na uznanie. Nie jest to może karuzela dziecięcą, ale jednak od biedy ujdzie. Główną zaletą pojazdu, w porównaniu do Centuriona MK.10 jest przeładowanie, wsteczny bieg oraz brak pancerza. Dzięki temu jesteśmy trochę szybsi. Sam dałem się skusić wspaniałym statystyką pojazdu. Wybadałem, pograłem. Urzekł mnie. Tak po prostu. Do tego stopnia, że kupiłem na niego talizman, by mieć przyjemną ekspiarkę. Pożałować nie mogę. Droga do niego to kogiel-mogiel czystej postaci. Pierw przedzieramy się przez nisko poziomowe „pierdziki” wyposażone tylko w amunicje AP (nie mylić z APHEBC bądź APHE, to pociski z wkładką wybuchową) więc o ile nie celujemy po składach amunicji i wrażliwych punktach, jest ciężko. Potem dochodzimy do FV4202 który jest moim zdaniem dominatorem Battle Ratingu 6.3. Dość powiedzieć, że zdarza mi się na nim wykonywać Generalskie Złote Zakłady w trybie RB. W pojedynkę bądź 4-osobowym plutonem. Potem dochodzimy do MBT. Pierwsze X bitw (w moim przypadku około 7) starałem się wypracować sobie taktykę. Na pierwszą linię nie pojedziemy, bo jak nas „dojadą” w ciemnym zaułku to kaplica, na drugiej trzymać się szkoda, bo amunicja HESH do tych z najlepszym torem lotu nie należy. Mamy amunicję APDS, jednak jeśli mordowaliśmy się z APDS niżej, czy nie przyjemniej rozrywać wrogów z wybuchowych „placków”?

Tak więc to taki 1,5 liniowy wóz do zadań specjalnych. Jasnej taktyki nie ma. Trzeba się kręcić, flankować. Próbować skubać przeciwników. [Czyli mój styl gry, preferuję czołgi lekkie i odstawiać robotę „komandosa” za tyłami wroga, chociaż i ciężkim nie pogardzę]. Wracając do HESH, trzeba mieć też na uwadze, że nie jest to błogosławiony pocisk przeciw okrętom atomowym marki KW-2 kalibru 152 mm, który potrafi zniszczyć wszystko na swej drodze. Radze ostrożnie dobierać amunicję. Zasadniczo HESH sprawdza się najlepiej na pojazdy radzieckie oraz amerykańskie, oraz japońskie, APDS na Niemców

W skrócie, z uwagi na nerf amunicji wydaje mi się jakoś mniej uniwersalny, choć może być to subiektywne odczucie. Nie jest to czołg wybaczający łatwo błędy. On ich wcale nie wybacza.

The post Profil maszyny: Vickers MBT appeared first on rykoszet.info.

Dane na jego temat są dość skromne, jak to w przypadku „dziwnych” radzieckich projektów więc przedstawię te najbardziej ogólne.

Su-152 „Taran” (СУ-152 „Таран”) był w pełni zamkniętym sowieckim niszczycielem czołgów zbudowanym w 1965 roku, który nigdy nie wyszedł poza etap projektowania.

We wczesnych latach 60. XX wieku, armia sowiecka doszła do wniosku, iż pociski przeciwpancerne używane w T-54, T-55 oraz T-10M nie są w stanie przebić frontalnego pancerza amerykańskiego M60 oraz brytyjskiego Chieftaina MBT. Zaczęto zatem poszukiwania pojazdu zdolnego zniszczyć każdy napotkany ówcześnie czołg wroga. Jednym z nich był Su-152 z fabrycznym oznaczeniem Object 120. Siła ognia oraz opancerzenie było porównywalne do istniejącego już brytyjskiego niszczyciela, FV4005 Stage II opracowanego w 1955 roku, uzbrojonego w 182 mm haubicoarmatę strzelającą pociskami HESH. Powodami dlaczego „Taran” nie wszedł do produkcji, było opracowanie efektywnej amunicji do dział gładkolufowych kalibru 125 mm oraz udoskonalanie pocisków przeciwpancernych.

Uzbrojony w gwintowane działo 152.4 mm M-69 o długości 9045 mm z potężnym hamulcem wylotowym. Biorąc pod uwagę cała długość pojazdu, było to prawdopodobnie jedno z najdłuższych dział ppanc. zamontowanych w zamkniętej obudowie czołgu. Przewoził zapas 22 pocisków APDS oraz HE. Posiadał system ładujący z szybkostrzelnością na poziomie 3-5 strzałów na minutę. Pocisk odłamkowo-burzący ważył 43.5 kg. Strzelając 12.5 kg pociskiem APDS-FS z maksymalnym ładunkiem miotającym (10.7 kg) był w stanie rozpędzić go do prędkości 1720 m/s (6 192 km/h), działo M-69 było w stanie przebić 290 mm RHA pod kątem 90° na dystansie 2000 metrów.

• W grze

Moja następna krótka „recenzja” w formie „”wideo””. Wszystkie wady i zalety sprytnie ukryłem. Potraficie je wskazać?

Jak można opisać Tarana?. Bierzemy super zwinny dół, ogromną wieżę. Wkładamy w nią 9-metrowe, *epitet* mocarne działo, wsadzamy do tego system auto-loader, dajemy na start pociski HEAT-FS o penetracji 480 mm. Wrzucamy to na B.R 7.7. Dodajemy szczyptę fear factor (strach przed pojazdem, obawa przez wyrwaniem potężnej buły). No i voila. Mamy czołg, który na papierze wygląda jak marzenie.

Czy na pewno?

No jednak nie.

Su-152 „Taran”, oznaczenie Object 120, bo tak brzmi jego poprawna nazwa, znalazł się w WarThunder po nowej aktualizacji 1.71 E.R.A

Dodany jako „paczka” za około 50 euro zawiera w sobie pojazd premium, 2000 sztuk Złotych Orłów oraz 15 dni konta premium. Warto wydać na to wszystko, bagatela, ponad 200 zł? Standardowo, jeden rabin powie tak, a inny rabin powie nie. Jeśli chodzi o opłacalność pakietu, jest to, moim zdaniem, mało sensowne. Biorę pod uwagę koszt zestawu/przyjemność zestawu (przyjemność, jaką maszyna dostarcza). No, chyba że poczekamy do 1 listopada. Wtedy, gdy następują urodziny WarThunder, zniżki sypią się niczym te na Steam Summer Sale więc już mocno trzymałbym portfel z kartą w szafce. Idziemy dalej.

Czołg/niszczyciel czołgów/czołg średni-tak można w skrócie go opisać. Ma wszystkie wady i zalety tych wymienionych maszyn.

Działo

152 mm M-69 ( ͡° ͜ʖ ͡°) o długości 9 metrów ( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°) jest dostatecznym argumentem, by wypuścić go z hangaru na pole bitwy. Podstawowe pociski HEAT-FS o penetracji 480 mm ( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°)( ͡° ͜ʖ ͡°) (sic!) potrafią wyparować każdy, KAŻDY, pojazd w grze. 6.50 kg ekwiwalentu trotylowego robi w środku wrogiej maszyny powidła z załogi, obszar rażenia odłamków to około 0,5 metra. Pocisk wylatuje z prędkością równą 1000 metrów na sekundę, więc celowanie jest bardzo ułatwione. A co najlepsze, jest darmowy. Drugim wartym uwagi rodzajem amunicji jest 152 mm APDS-FS. 405 mm penetracji na bliski dystans/340 mm na 2000 metrów, bardzo mała szansa rykoszetu podczas trafienia w skątowany pancerz, 1710 m/s prędkości wylotowej. Tym rodzajem amunicji ładujemy we wszystko, co znajduję się na dalekim dystansie/ w pojazdy VI ery. Pancerz kompozytowy oraz reaktywny nie jest tak odporny na „strzałki”, czyli APDS korzystające z energii kinetycznej w odróżnieniu od pocisków HEAT-FS, które bazują na chemicznych (plazmowych) penetratorach. Tylko jest jedno, ale. Każdy strzał to 1100 kredek.

Pojazd

Co przy zapasie 22 sztuk amunicji nie daje nam okazji do radosnego rozsiewania komunizmu na lewo i prawo. Znaczy, daje, bo mamy system auto-ładujący, który skraca przeładowanie do 10 sekund. Nie ma znaczenia czy załogantów jest czterech bądź dwóch. Zawsze przeładowanie wynosi tyle samo. Co najlepsze, tak jak opisywałem to w T64A (1971) nawet ładowniczy w palącym się pojeździe jest w stanie załadować pocisk. W naszego „Tarana” też jest bardzo łatwo załadować pocisk. 30 mm pancerza na V oraz VI erze. Gdzie średnia penetracji oscyluje w wartości 350-400 mm.

Ja to może pominę, ok?

Dużym minusem są brak stabilizacji działa oraz cała amunicja znajdująca się z tyłu wieży. Tak jak 3 z 4-osobowej załogi, która się w niej znajduję . Nie możemy strzelać tak łatwo w ruchu a po trafieniu w „sagan”, pięknie wybuchniemy albo rozerwie nam załogę co przy minimalnym 2-osobowym stanie ludzi w pojeździe, oznacza wyeliminowanie maszyny z pola bitwy.
Trzeba wspomnieć o właściwościach jezdnych „sto dwudziestki”. A te są zaskakujące. Bardzo zwrotna bestia. Szybka (w terenie 40 km/h, na prostej nawet do 65 km/h), wsteczny którego w rosyjskich pojazdach można szukać ze świecą, czyli -15 km/h. Depresja armaty taka jak zawsze, -5*.
Najbardziej frustrujący jest „hype” pojazdu. Siedzisz w garażu i myślisz o odparowywaniu za jego pomocą wrogów. Kupujesz, parę bitew siada. A potem tylko oddajesz jeden strzał i koniec. Bo szybkie pojazdu cię okrążają i sprzedają jeden pocisk w bok. Chcesz wyjechać zza górki. Czysto. Okej Ivan wrzucaj pierwszy bieg, wyjazd a ty Anatolij ładuj bułę w tego Leoparda. Oddajesz strzał a tu nagle samolot z rakietami/bombami, jakiś jegomość od góry za pomocą pocisków robi z nas mielonkę. Albo po prostu pocisk. I do hangaru.
Maszyna z rodzaju 3/4 linii. Stajesz daleko w krzakach, za jakąś przeszkodą i używasz lornetki. Jest ofiara, jest pocisk? Uderzenie i się wycofujemy. Osobiście wolę jednak lekkie pojazdy i nękanie innych w bitwie dlatego mi o wiele bardziej przypadnie do gustu darmowy Object 906 niż Taran, chociaż nie mogę powiedzieć, że nie bawiłem się świetnie przy nim. Jednak oddawanie strzału i modlenie się o niewyparowanie od zbłąkanej kuli to nie mój styl gry.

Podsumowując. Typowy camper, na 3 linie. Ogromny wygar, bardzo mobilny, bez pancerza. „Glass Cannon”. Czy warto? Zależy od Ciebie. Jednak po zniżkach można się nad tym solidnie zastanowić. Przed nimi. Osobiście bym sobie odpuścił.

The post Profil maszyny: Object 120 „Taran” appeared first on rykoszet.info.