Zestawy tańsze o 50%!

50% zniżki dotyczy zestawów zawierających rzadkie maszyny oraz tytuły w grze, które nie będą już dostępne! Końcowa cena zestawu zależy od tego, czy posiadacie już jakąś paczkę wchodzącą w jego skład.

Po zakupie otrzymacie maszyny, Złote Orły oraz konto premium z zestawów, które nie zostały odjęte podczas zakupu.

Od 4 maja do 10 maja 11:00

• 30% zniżki na wszystkie maszyny sił Aliantów (w tym premium)
• 50% zniżki na konto premium na okres 90 oraz 365 dni

Uwaga! Specjalne tytuły możecie również uzyskać od 4 maja do 10 maja wygrywając jedną bitwę, jeśli posiadacie wszystkie paczki z danego zestawu. Tytuły zostaną przyznane po 11 maja.

Oferta dotyczy platform PC/Mac/Linux. Gracze PS4 mogą skorzystać z 50% zniżki w maju.

Gracze PS4 mogą zdobyć unikalne tytuły wydając 50 EUR/USD w sklepie PSN w okresie 4-10 maja.

Uwaga! Po zakończeniu promocji następujące zestawy zostaną wycofane:

• Dewoitine D.371 H.S.9
• T-34-85E, 1945
• Be-6

The post Zestawy aliantów oraz promocje na Dzień Zwycięstwa appeared first on rykoszet.info.

Look At Me, I’m The Captain Now

Wtedy to, gracze po raz pierwszy mieli okazje poprowadzić T-90 oraz Leopardem 2A5. Nie była to jednak przypadkowa, losowo rzucona atrakcja. To część testu mającego sprawdzić jak nowoczesne pojazdy będą zachowywać się na polu bitwy, jak trzeba zmodyfikować silnik gry oraz jaki będzie „feedback” z strony graczy. A ten, okazał się miażdżący. Ciepło przyjęliśmy nowe maszyny na spółkę z helikopterami (które mają powrócić. Osobiście widział bym je jako coś na wskroś nagrody za „killstreak” w multiplayerze Call of Duty. Za wykonanie danego zadania możemy wybrać, zamiast samolotu, helikopter, tylko raz na grę). Deweloperzy od tego momentu kontynuują wprowadzanie coraz to nowocześniejszych maszyn. No dobra, ale co ciekawego w burzy piszczy?

I. Zmiany graficzne

..znacznie ulepszyliśmy grafikę! Obraz stał się głębszy i zyskał na teksturze, cienie wyglądają bardziej realistycznie, a deszcz wypełnia kałuże. Krajobrazy zyskały na szczegółach dzięki nowym algorytmom i cieniom kontaktowym: budynki, trawa, roślinność i inne detale wyglądają jak prawdziwe. Upewnijcie się, że przykładacie wagę do dźwięku. Każdy strzał składa się teraz z wielu warstw, dzięki temu zyskał na głębi.

No dobra, co jak co, gra zyskała o wiele głębszy wygląd. Teraz na grafice maksymalnej/filmowej kolory są o wiele  bardziej żywe. Nowa mgła robi robotę. Nic nie daje takiej przyjemności jak walka 1vs1 nad koreańską ziemią, gdy każda głębsza dolina pokryta jest poranną mgłą. Co ciekawe, dopiero teraz zaimplementowane zostało przesuwanie chmur względem gruntu. Stoicie w miejscu, w jasnym, ogrzanym słońcem polu aż tu nagle wszystko pokrywa się ogromną narzutą cienia, tylko wioska w oddali, ta na Kursku, złowrogo powita jest w blasku promieni które odbijają się od pancerzy wrogów. Efekt jest wręcz piorunujący.

[Pomoc techniczna]

Jako że do gry wprowadzono nowe opcje wygładzania krawędzi część graczy którzy ustawione mieli wysoką jakość grafiki, odczuli kolosalną utratę FPS. Śpieszę wyjaśnić. Do silnika graficznego dodano możliwość włączenia wygladzania krawędzi SSAAx4.  Jest to nic innego jak Super Sampling Antialiasing – to opcja, po włączeniu której gra działająca płynnie może zamienić się w pokaz slajdów. Nie da się ukryć, że jest ona bardzo skuteczna, ale sposób jej działania, czyli generowanie obrazu w wyższej rozdzielczości, a następnie przeskalowanie jej do rozmiarów ekranu, wyciska z naszego układu graficznego siódme poty. W moim przypadku gra staje się mało płynna, okolice 50 FPS. Jednak różnica w generowanym obrazie jest bardzo, ale to bardzo widoczna. Chodzi to głównie o wyostrzone krawędzie modeli oraz tekstur.

II. Nowe dźwięki

Wcześniej gdy chcieliśmy usłyszeć coś nowego niż płytkie ćwieki wystrzałów, ambient otoczenia czy inne tego typu rzeczy, potrzebowaliśmy modów dźwiękowych. Prym tutaj wiodły dwa: Epic Thunder oraz Boris Sound Mod. Każde z nich miały inne pomysły na siebie w danym momencie wyprzedzały konkurenta (do okolic początku 2016,  kiedy Boris przestał być aktualizowany). Czy to lepsze pozycjonowanie przestrzenne, czy efekt dochodzenia dźwięku do nas (np. po wybuchu, pierw zobaczymy błysk a później dojdzie do nas dźwięk) zgodnie z prędkością rozchodzenia fal akustycznych w powietrzu. Jednak od teraz zostało to zunifikowane w całość i zaimplementowane tak, jak to powinno wyglądać być słychać. Oto jakie zmiany dokonano, a na pewno nie są one ostatnie:

nowy modułowy system udźwiękowienia uzbrojenia pojazdów (KM-ów, działek, wieloprowadnicowych wyrzutni i PPK)
nowe dźwięki wszystkich KM-ów pojazdów.
nowe dźwięki wszystkich działek pojazdów.
nowe dźwięki wszystkich armat pojazdów.
nowe dźwięki wszystkich wieloprowadnicowych wyrzutni (zwłaszcza BM-13 Katiusza).
nowe dźwięki PPK pojazdów.
nowe odgłosy pogłosu, ciągnące się po strzelaniu (dotyczy KM-ów, działek, wieloprowadnicowych wyrzutni i PPK) i pozwalające na ocenę kalibru. Dotyczy sojuszników, wrogów i uzbrojenia gracza.
dodano wpływ otoczenia na natężenie dźwięku strzelania. Im bliższe i gęściejsze otoczenie budynków, tym mocniejsze echo i głośniejszy dźwięk wystrzału.
dodano wpływ tłumienia zewnętrznych dźwięków przez pancerz dla obserwatora wewnątrz pojazdu.
odgłosy są wyraźnie inne z perspektywy strzelca w pojeździe i dowódcy na wieży.
pod uwagę brane są pozycje obserwatora, odgłosy zależą od tego, czy kierowca jest w kadłubie, celowniczy w wieży, a dowódca w otwartym przedziale.
zmieniono zależność odległości od samolotu na natężenie jego odgłosów.
dodano warstwy bardzo niskich częstotliwości dla eksplozji, wystrzałów z dział, walenia się budynków i odgłosów zawieszenia.
dodano nowe ścieżki dźwiękowe dla każdej nacji.

III. Nowe jednostki naziemne

Opis z każdej wymienionej tu maszyny pojawi się w cyklu „Profil maszyny”, czołgów oraz samolotów. Z jednostkami nawodnymi jest problem natury otwartej bety łódek, kutrów, okrętów etc. Ogranie każdego z pojazdów tak by ogarnąć wszystkie ich wady i zalety wymaga trochę czasu. Jednak już teraz mogę Wam zdradzić, że nowa VI era jest warta swojego wybadania.

• M1 Abrams

• Leopard 2K

• T-64B

• Challenger

• AMX-30B2 Brenus

• Maybach Magach 3

IV. Nowe samoloty

• Martin-Baker M.B.5

• He 177 Greif

• Ła-200

• Ki-108

• F-84G-21-RE

• M.D.452 Mystere IIC

V. Marynarka wojenna

USA:

• PT-6 – MTB
• PT-20 – MTB
• PT-71 – MTB
• PT-103 – MTB
• PTF-7 – MGB
• SC-497 – Kuter ZOP
• LCS(L)(3) – Wsparcie desantu
• PC-451 – Kuter ZOPr
• PT-314 – MTB
• PT-625 – MTB
• PT-565 – MTB
• PT-810 – MTB
• PT-59 – MGB
• Asheville – Szybka kanonierka
• Fletcher – Niszczyciel
• Cowell – Niszczyciel

NIemcy:

• LS – MTB
• S-38 – MTB
• S-38b – MTB
• R-41 – Trałowiec
• R-130 – Trałowiec
• R-301 – Trałowiecr
• SF 40 Leichte – Platforma Flak (lekka)
• SF 40 Schwere – Platforma Flak (ciężka)
• AF D1 – Kanonierka
• AF D3 – Kanonierka
• MZ1 – Kanonierka
• S-100 (1945) – MTB
• S-100 (1944) – MTB
• VS-10 – Torpedowiec-wodolot
• Jaguar – MTB
• VS-8 – Torpedowiec-wodolot
• Albatros – Szybka kanonierka
• Zerstörer 1936 (1941) – Niszczyciel
• Z-20 Karl Galster – Niszczyciel

Pełną listę zmian znajdziecie pod tym linkiem.

The post Aktualizacja 1.77 „Advancing Storm” appeared first on rykoszet.info.

W okresie przedwojennym Biuro Projektowe Beriev, zgodnie z wymaganiami Marynarki Wojennej ZSRR, miało za zadanie opracować samoloty zdolne do operowania na otwartym morzu. Samolot Be-2, a następnie Be-4, zostały wprowadzone do produkcji seryjnej. Dzięki temu można było użyć ich jako jednostki doświadczalne w celu zaprojektowania nowej, ulepszonej łodzi latającej. Były to całkowicie metalowe maszyny ze składanymi skrzydłami, które startowały z okrętowych katapult. Pod kierownictwem G.M.Beriev zostały opracowane projekty dobrze wykonanego, składanego samoloty zwiadowczego typu hydroplan, przeznaczone do przechowywania w hangarach okrętów podwodnych o małej powierzchni. Jednak ten aspekt projektu nie był dalej rozwijany.

W 1937 roku firma „Consolidated” otrzymała umowę licencyjną na produkcję latających łodzi PBY-1, do długich poszukiwań na pełnym morzu. Niemniej jednak klient – Navy (Navy Aircraft Navy 1938) – nie wykazywał dużego zainteresowania samolotami o nazwie GST. Do zadań „гидросамолет„, wodnosamolotów,  należy: prowadzenie eksploracji na morzu i powietrzu, eskortowanie transportów konwojowych, ochrona przed atakami okrętów podwodnych, torpedowców i samolotów, dostarczanie boi do obszarów nawigacyjnych. Okazały się niezastąpione w ekipach poszukiwawczo-ratowniczych zestrzelonych samolotów i zatopionych statków.

Na podstawie doświadczeń II wojny światowej, a także działań lotnictwa na obszarach wód morskich, biorąc pod uwagę rozwój współczesnej technologii lotniczej, biuro projektowe G.M.Beriev, na bazie uprzednio wydanych wodnosamolotów, opracowało projekt latającej łodzi, Be-6. Prace projektowe zostały uruchomione w Beriev Design Bureau w 1945 roku. Samolot był wyposażony w mocne, chłodzone powietrzem silniki tłokowe i wystarczająco zaawansowany sprzęt, niezbędny do obsługi, patrolowania i prowadzenia operacji bojowych na otwartym morzu. Założono, że Be-6 będzie miał długi czas lotu, do 20 godzin i zasięg do 5000 km.

Beriev Be-6 NATO Code: Madge

Protoplastą był eksperymentalny bombowiec Beriev LL-143, całkowicie metalowy, górnopłat, który posiadał dwa silniki promieniowe Shvetsova ASH-72 o mocy 1492 kW (2000 KM). Uzbrojenie składało się z zamontowanej na ogon wieży zdalnie sterowanej z działami 23 mm i wieżyczki z działkiem 23 mm. Pierwotnie miało składać się z 6 karabinów maszynowych DP kalibru 7,62 jednak taka siła ognia była niewystarczająca. Zmienione w trakcie testów uzbrojenie zostało przyjęte na stałe w seryjnej wersji Be-6. Pierwszy lot z wody odbył się 14 listopada 1947 r. Po modyfikacji konstrukcji samolot był produkowany seryjnie jako Beriev Be-6. Samolot seryjny różni się od eksperymentalnego projektu ulepszonym wyposażeniem, w tym zmodyfikowanym łukiem kadłuba bez broni palnej.

Be-6 był hydroplanem rozpoznawczym dalekiego zasięgu. Dwu silnikowa latająca łódź patrolowa, której konfiguracja przypomina amerykański samolot, PBM. Pierwszy lot bojowy nastąpił w 1949 roku. Po zakończeniu testu został przyjęty do służby z adnotacją, że Be-6 powinien być wykorzystywany przede wszystkim do dalekiego zasięgu morskiego rozpoznania, poszukiwania i niszczenia okrętów podwodnych. Ponadto, samolot może być wykorzystywany jako platforma poszukiwawcza i ratownicza, a także do rozminowywania słabo chronionych obszarów morskich.

US Navy A-4B przechwytująca Be-6 w Japonii, 1964.

Ogólnie rzecz biorąc, skuteczność bojowa Be-6 znacznie przewyższyła przestarzałą Catalinę, która wciąż pozostawała głównym samolotem zwiadu morskiego w Związku Radzieckim. Jednak, w porównaniu do Cataliny, „szóstka” była znacznie bardziej kosztowna w eksploatacji, co jak wiemy nie szło w parze z zamysłem konstruktorów. W innych wersjach wieżyczka u góry została zastąpiona przez sprzęt MAD (wykrywanie anomalii magnetycznych). Samolot Be-6 figurował w kodzie NATO jako „Madge„. Ładunek min, bomb głębinowych, torped został zawieszony na pylonach między silnikiem a końcem skrzydła.

W dniu 31 marca 1949 r podpisano akt rozpoczęcia produkcji seryjnej. „Samolot-amfibia” dalekiego zasięgu przeznaczona do zadań dalekiego zasięgu, został przyjęty na polecenie ministra marynarki wojennej. W latach 1951-1956 aż do 1957 roku Taganrog, zbudował 19 wariantów Be-6, łącznie 123 egzemplarze. W trakcie całej produkcji starano się podnosić jakość produkowanych samolotów. Pozostał w służbie do późnych lat sześćdziesiątych.

• W grze

„Pamiętajcie dzieci, za latanie bombowcem na symulacji idzie się do piekła”

Samolot można kupić w paczce wartej 30 Euro ~ 125 zł. Znajduję się tam sama Be-6, 1000 Złotych Orłów oraz 15 dni konta premium. Osobiście polecałbym zaczekać z ewentualnym zakupem do świąt. Zawsze to 30% bądź 50% taniej.

Umieszczony w IV erze drzewka technologicznego, posiada klasyfikację bitewną na poziomie 5.0 w każdym z trzech trybów rozgrywki tj. AB/RB/SB. Wyposażony jest w dwie wieżyczki oraz pojedyncze działko co daje sumaryczne pięć NR-23 kalibru 23 mm. Główna siła defensywna umieszczona jest z tyłu. Jedna „dwódziestkatrójka” zainstalowana jest na nosie hydroplanu. Duża wada uzbrojenia to wiele „martwych stref”, miejsc, gdzie nasze działka nie sięgają wrogich maszyn. Tyczy się to głównie całego dołu maszyny oraz boku poniżej linii horyzontalnej. Z ładunku dodatkowego możemy wybrać torpedy oraz bomby. Najlepsza konfiguracja, z którą sam osobiście latałem to 8 x 500kg. Zrzucane są po dwie, wiec na uderzenie mamy 1 tonę. Od biedy można zniszczyć bazę, zrzucając dwa ładunki po 2 bomby (RB) lub cały ładunek (SB).

Konfiguracja optymalna. FAB-500 oraz amunicja FI-T do wieżyczek 

Bardzo dużą zaletą całej konstrukcji jest fakt wykonania poszycia z metalu. Dzięki temu jesteśmy odporni w odpowiednim stopniu przeciwko uzbrojeniu do kalibru 8 mm. Pociski będą się rykoszetować bądź zadawać minimalne uszkodzenia. Druga sprawa to sam typ samolotu. Jest on hydroplanem więc praktycznie cały środek, to jedna wielka pustka a odległości między poszczególnymi członkami załogi są duże. Dzięki temu odłamki, jakie dość często wokół „Behemota” latają, nie zadają aż tak dużych uszkodzeń. Większość pocisków na tym poziomie to zwykła amunicja przeciwpancerna, czasami z wkładką zapalającą. Rykoszety sypią się dość często, jednak jeśli którykolwiek z adwersarzy zaatakuje nas od boku, prostopadle do kadłuba, jesteśmy w nieciekawej sytuacji. Wszystko wchodzi nas jak w masło. Szczególnie groźna dla nas broń to wszelkiego rodzaju działka automatyczne powyżej 30 mm oraz niemieckie pociski Minengeschoß. Zaprojektowane tak by nie wybuchały w kontakcie z powierzchnią a dopiero gdy znajdują się w środku. Streszczając, robią nam straszliwą szkodę.

Duży problem to silniki. Tak łatwego do zatarcia gniotu nie widziałem dawno. Wystarczy byle trafienie z artylerii przeciwlotniczej, nawet w dużej odległości od nas, by z miejsca je uszkodzić. Co ciekawe amunicja wystrzeliwana z wrogich samolotów bardzo rzadko spowoduje takie szkody jak w przykładzie wyżej. Uszkodzone silniki to jakieś 2 minuty lotu maksymalnie, po czym zacierają się kompletnie i jedyne co nam zostaje to lądowanie.

No właśnie, lądowanie. Jako że nie posiadamy podwozia, a jedynie płozy zamontowane pod skrzydłami, musimy bardzo uważać bu nie zaliczyć „koziołka” na lotnisku. Oczywiście da się wylądować jednak musimy zrobić to umiejętnie. Najlepiej zejść do 220 km/h i bardzo powoli, po uziemieniu, sterować, tak by nie przechylić się na żadną ze stron. Musi być idealnie prosto. Inaczej gra stwierdzi, że się rozbiliśmy. Tak, po minimalnym oparciu się o grunt z automatu urywa nam skrzydło, po czym zalicza rozbicie.

Jednak rozbicie ma też swoje plusy. Na jednej z map (Stanica Krymska 1945.r.) lotnisko wroga znajdowało się przy morzu. Stwierdziłem, że można by pośmieszkować (hohohoh, wysoki poziom żartu) z wrogów i wylądować centralnie przed ich pasem startowym. Mając na uwadze fakt, iż działka przeciwlotnicze nie strzelają poniżej linii płyty lotniska, udało mi się przekraść praktycznie 300 metrów do samego końca pasa. Zdziwienie dwóch lądujących P-51, które myślały, że jestem zwykłą łódka desantową było bezcenne. Zorientowali się, dopiero gdy jeden z nich wybuchł po trafieniu 23 mm kartoflem w twarz a drugi podpalony starał się wlecieć w mnie. Szkoda, że mu się nie udało, bo poobijana B-17, która leciała za nimi, też skończyła marnie.

Reasumując
Większość z Was która śledzi moje „Profile maszyny” zarzuci mi „PIEEEEEEEEEEEEEEEEEEESSSSOOOOOOOVVVVVVVV !!@!@!@!@!@!@!@!, znów RUSKIE, znów PROPAGANDA”. Co by dużo się nie produkować, Be-6 to samolot warty swojej ceny, jednak jak mówiłem poczekajcie do świąt. Sprawia dużo frajdy, przyjemnie zarabia oraz jest brzydki jak noc listopadowa. To wszystko składa się na fakt  przyznania mu medalu „Russian Bias” oraz rekomendacji Związku Ludzi Latających Bombowcami na Symulacji. Gratulacje.

The post Profil maszyny: Be-6 appeared first on rykoszet.info.

Pod koniec II wojny światowej Związek Radziecki posiadał niewielką liczbę ciężkich bombowców Pe-8 do prowadzenia bombardowań strategicznych. Widząc łatwość, z jaką amerykańskie samoloty operujące z odległych baz zrzucały bomby na terytorium Japonii, Józef Stalin nakazał rozpoczęcie prac nad nowym bombowcem strategicznym.

W 1945 roku trzy amerykańskie bombowce Boeing B-29 Superfortress awaryjnie wylądowały na terytorium radzieckim. Maszyny zostały internowane i przekazane do badań w Biurze Konstrukcyjnym Tupolewa. Maszyny skopiowano tak dokładnie, jak to było możliwe. W rezultacie powstał bombowiec Tu-4 (w kodzie NATO: Bull), oblatany 19 maja 1947 roku. Maszyna weszła do służby w roku 1948. Trapiło ją wiele problemów rozwojowych, co wynikało z braku znajomości technologii wykonania samolotu tej klasy, innymi normami, czy wreszcie innym systemem miar (zamiana cali na system metryczny). Przysporzyło to wielkich problemów w Biurze Tupolewa. Jego wejście do służby poważnie zaniepokoiło amerykańskich strategów – samolot mógł osiągnąć cele położone głęboko na terytorium USA i przenieść opracowaną przez Rosjan w 1949 roku bombę atomową. Potencjalne zagrożenie ze strony Tu-4 było bezpośrednim impulsem do opracowania przez Amerykanów rozbudowanego systemu obrony powietrznej własnego terytorium – w 1957 roku przemianowanego na NORAD.

Do zakończenia produkcji w roku 1953, w ZSRR zbudowano 847 samolotów bombowych Tu-4. Maszyny te trapiły liczne usterki, przez co nie były lubiane przez załogi. Osiągi były niższe niż w B-29, przyczyniły się do tego m.in. gorsze, ulegające częstym awariom silniki. Choć radzieckich maszyn nigdy nie wykorzystano w walce, przyczyniły się do gwałtownego rozwoju radzieckiego programu budowy bombowców strategicznych. W 1954 roku, właśnie z Tu-4 zrzucono bombę atomową na poligonie tockim koło Orenburga.

Samoloty Tu-4 wycofano ze służby w latach sześćdziesiątych i zastąpiono nowocześniejszymi Tu-16 i Tu-95. Część maszyn przekazano Chinom. Według niektórych źródeł, kilkanaście Tu-4 do dzisiaj pozostaje na wyposażeniu Chińskich Sił Powietrznych.

Planowano kilka wersji rozwojowych – zarówno zaawansowane warianty bombowe (Tu-80 i Tu-85), jak i samolot pasażerski Tu-70 i transportowy Tu-75, lecz nie weszły do produkcji.

• W grze

Dawno, dawno temu. Kiedy świat WarThundera raczkował rozwijał się..no dobra, może aż tak to nie.

W aktualizacji 1.57 wprowadzono B-29. Skondensowana siła ognia sześciu wieżyczek z podwójnymi ciężkimi karabinami maszynowymi M2 Browning kalibru 12.7, które potrafił poszatkować każdy samolot w grze. Nie mówiąc już o palnych japońskich samolotach. Gracze wybadali „Super Parówe”, grali nimi, uprzykrzając życie innym w sytuacji, gdy taki delikwent zostawał sam w rozgrywce i wchodził w nadprzestrzeń międzyorbitalną. Rzadko który śmiałek chciał podlatywać do tego monstrum. Czas leciał, tak samo, jak leciały spadające samoloty spod karabinków B-29. Aż tu nagle,

ni z gruchy ni z pietruchy.

Myk, wprowadzamy Tu-4.

Myk dajemy go na 6.3. Myk, zaburzamy całkowicie balans, chęć grania, najmniejszą cząstkę przyjemności w sumie to wszystko zaburzamy. Wyobraźcie sobie takie B-29. Złodupiec już wtedy uzbrojenie miał mocarne. Zmieniamy karabinki 12.7 mm na działka 23 mm. Ktoś w dziale „Historical Balance Team” (w czym?) wpadł na genialny pomysł by potwora z praktycznie brakiem stref martwych, kolosalną siłą ognia oraz genialną wytrzymałością wsadzić na B.R. – 7.0. Spitfire? A proszę Was. Bearcat? Poof i nie ma. Me262, cała masa odrzutowców na 7.0, tłokowe i reszta wesołego towarzystwa bała się nawet do tego podlecieć, jeśli nie byli nad nimi, mieli prędkość oraz kierowca bombowca był ślepy. No, ale dobre się skończyło. Dano mu jego obecny B.R., 8.0, podnieśli koszta naprawy do 46.000 Srebrnych Lwów,  68.000 Srebrnych Lwów w trybie Realistycznym w aktualizacji 1.73 (teraz to już sam się pogubiłem). To ostatecznie ograniczyło ich populacje. No i wprowadzono Huntera F1. Był to jedyny skuteczny jet służący w grze do zwalczania zagrożenia w postaci „czwórki”. Najgorsza z możliwych sytuacji dla wrogiego teamu to transformacja w Tu-16, czytaj „pluton 4 x Tu-4″. Takie coś potrafiło i w sumie dalej potrafi, o ile leci w bliskiej formacji, wykosić całą wrogą drużynę. Gorzej z bazami, bo nie wiadomo kto ma na co lecieć, ale to standard, o ile gracie z „randomami” a jedyne słowo, jakie wasz sojusznik potrafi napisać to „rush B”. Wszystko się w bitwie ułoży.

Więc, co mamy do dyspozycji? 6x (wieżyczka wyposażona jest w 2 × 23 mm) działek półautomatycznych 23 mm, takich samych jak w opisywanym przeze mnie na samym początku samolocie Ła-9. Do tego dochodzi ogromy „bomb load” wynoszący prawie 12 ton, co na 8.0 w dwie maszyny potrafi zmieść z powierzchni ziemi całe lotnisko wroga. Powszednią taktyką jest latanie w czterech, dwóch udaję się na bazy, dwóch leci w stronę lotniska. Czy to bokiem mapy bądź na „ura”, przed siebie, ryzykując tym upolowanie poprzez Huntera F1 bądź Me262. W razie, gdyby lotnisko nie zostało zniszczone, ubezpieczająca dwójka plutonowych dokańcza robotę. Optymalna konfiguracja to 8 × 1500 kg. Jedna bomba potrafi zmieść małe bazy na uderzenie. Oczywiście możemy wziąć 4 × 3000 kg, jednak nie jest to na tyle uniwersalna konfiguracja, by z nią latać. Latając Tu-4 polecam ciągle się rozglądać. Zabłąkany myśliwiec, który znajduję się nad nami prostą taktyką, „boom & zoom” (uderzenie i ucieczka) potrafi w łatwy sposób pozbawić nas jakichkolwiek szans na reakcje. A tak, zawsze dostajemy te parę sekund, by móc rozpocząć ostrzał z odległości większej niż 1000 metrów (zasięg maksymalny działek NS-23 to 2.000 metrów).

[Q&A]

Jak grać by się nie nagrać ale i zagrać i zarobić?

Wersja edukacyjno-nieśmieszna. 

Musisz obudzić w sobie duszę ninja. Musisz być sprytny jak ASU-57 na 9.0, szybki jak Mig-17 oraz, co najważniejsze, niewidzialny. Tak wiem, ukrycie takiego monstrum to jak obkładanie krzakami Mausa.

• Nie ufaj nikomu, nawet nikomu.

TY nie masz sojuszników. TY masz potencjalnych złodziei Twojego lotniska. Oraz ludzi, którzy nie są w stanie wycelować w małą, poboczną bazę z wysokości 5 kilometrów. No i śmieszków w dwupłatowcach na odrzutowcach. Śmieszek śmieszkowi nierówny. Więc najlepsze rozwiązanie to zgrana ekipa „kierowców bombowców”, sztuk czterech. Najlepiej w wersji z Discordem/TS3. Skoordynowany atak zawsze będzie lepszy niż „hajla-bajla raszujemy lotnisko”. Musicie podzielić swoje obowiązki. Kto ma zaatakować mniejsze bazy a komu, przypadnie zaszczyt zrzutu na lotnisko. Gdy już to zrobicie, musicie być pewni, że za pierwszym przelotem uda się tego dokonać. Tak jak pisałem wyżej, uniwersalny zestaw małej ekipy wyburzeniowej to tonaż 8 × 1500 kg. Mała baza schodzi od jednego ładunku, pozostaje kolejnych 7. W ekipie doskonałej latacie w 3, dwóch lotnisko, jeden kosi pomniejsze bazy. Kiedy lotnisko jakimś cudem się opiera, trzeci kończy robotę. Jednak..

Zabawa zaczyna się, wtedy gdy cały Twój team gryzie glebę, każdy już śpi. A ty jako jeden w tabeli, wspólnie (bądź w wersji ekstremalnej, samemu) wraz z dwoma innymi Tu-4 zostajecie sami. Tam wysoko w chmurach.

• Chmura to lawa, a do lawy się nie wchodzi. Taka dla zasady.

Z takim przekonaniem musisz wlecieć w jak największy pas zachmurzeń. Chmury to Twój sojusznik. Oraz kat. Dają osłonę przed wzrokiem wrogich myśliwców jednak gdy ktoś CIEBIE dostrzeże oraz uruchomi myślenie, będzie wesoło. Z takiej pozycji łatwiej zaatakować samotny bombowiec. Szczególnie z góry wraz z dużą prędkością. Na to jednak jest rada. Rozglądanie się cały czas wokół swojego statku kosmicznego oraz nasłuchiwanie wrogów. Już z odległości jednego kilometra da się usłyszeć mniej więcej, z której strony nadleci przeciwnik.

• Baitować czy nie baitować, oto jest pytanie.

Obrazek adekwatny, tutaj mina pilota, gdy leci na Ciebie stado rozwścieczonych odrzutowców

Kursk 1969 w świecie Realistycznych Bitw Lotniczych, malarz nie znany.

Bait to z angielskiego przynęta więc używa się go jako określenia taktyki mającej zmylić. Granie Tu-4 to wieczne mylenie przeciwnika. O ile korzystasz z ręcznego sterowania wieżyczkami, możesz podpuścić go bliżej, na taką odległość gdzie nie będzie miał już czasu na ucieczkę. On lub Ty. Z reguły jest to ryzykowny manewr. On może już strzelać np. z amunicji niewidzialnej z daleka, podczas gdy Ty czaisz się jak… jak coś. Czajka. O. To pasuje. No więc teraz kwestia kluczowa czy otwierać ogień, czy nie? Przyjmując, że masz ustawioną zbieżność na odległość X, starasz się celować z wyprzedzeniem już z odległości X+200 metrów zależnie od jego prędkości. Możesz też pruć już z 2000 metrów. O ile trafisz, Twój punkt. Nigdy nie wiadomo jak potoczy się sytuacja, jednak jako gracz broniący się masz realny wpływ na to, kto będzie spadał w kuli ognia. Więc albo podpuszczasz go na blisko by otworzyć ogień co daje realną szansę zestrzelenia połączoną z realniejszą szansą na własny zgon bądź odstraszasz go z większej odległości, licząc na to by ten jeden pocisk, siadł centralnie w niego. Your choice.

• Jaka amununicja będzie najle..

Tylko uniwersalna. Lasery w połączeniu z niszczycielską siłą ognia ładnie wyglądają na niebie. I są śmiertelnie zabójcze. Zamykamy podpunkt.

• Trochę drogi w naprawie

Więc nie gińcie, Towarzyszu xaxaxaa)

• Czy za graniem na symulacji bombowcem pokroju Tu-4 idzie się do piekła?

Na samo dno i jeszcze głębiej.

The post Profil maszyny: Tu-4 (TooOP-4) appeared first on rykoszet.info.

• Czym jest ULQ?

Ultra Low Quality – jest to specjalna grupa ustawień graficznych oraz w ekstremalnych przypadkach, dźwiękowych. Skierowane są one przede wszystkim dla tych którym aplikacja nie gwarantuje utrzymania komfortu użytku. Tyczy się to zachowania stałego poziomu klatek na sekundę. Do komfortowej gry zalecane jest 60 FPS

Ultra Low Quality w War Thunder – grupa ustawień graficznych/dźwiękowych/sprzętowych która pozwala osiągnąć jak najwyższą wydajność kosztem wyglądu, a konkretnie jakością generowanego obrazu/dźwięku. Pogorszy się wszystko, od jakości renderowanego obrazu, przez tekstury, cienie, ilość szczegółów sceny oraz *odległości wyświetlanych obiektów w rozgrywce*.

Mogą znaleźć się ludzie typu „Przecież luckie oko nie widzi rużnicy miendzy 30 FPS a 60FPS, a 144FPS to już hyba tylko dla bogoczy!!11!one11!„. Tutaj link do filmu aby zobrazować o co w tym chodzi.

• Ultra Low War Thunder

Teraz prawdopodobnie najtrudniejsza część.

Zacznijmy jednak od ustalenia paru stałych. Tryb ULQ kosztuje 0$. Jest on dostępny dla każdego. Nie ważne jakie masz podzespoły, ważne że możesz go uruchomić.

Pierw małe porównanie.

Najwyższe ustawienia graficzne – ponad „filmowe”, 1920×1080.

Ustawienia średnie 

Ustawienia niskie

Ustawienia „Ultra Low Quality”

Wyodrębnijmy najważniejsze powody dlaczego ULQ posiada taką renomę a nie inną. Zastosuje oznaczenia: A– osoba grająca na UHQ (Ultra High Quality), B– osoba grająca na ULQ(Ultra low Quality)

• Brak szczegółowego terenu
  • Poprzez termin „brak szczegółowego terenu” rozumiemy pojęcie braku wyświetlania dodatkowej warstwy ziemi z perspektywy celowniczego oraz trzecioosobowej kamery. Prostymi przykładami jest dodatkowy śnieg postaci „puszystego” puchu w celowniku bądź dodatkowy piach na pustyni. Wyłączona opcja przydaję się w sytuacji walki z przeciwnikiem. W takim wypadku, jeśli A wystawia swoją wieżę zza węgła, B jest w stanie dostrzec czubek jego pojazdu wcześniej. Druga sprawa to celowanie na odległość. Tutaj znowu B ma gorzej. Na dalekich dystansach osobie A pojazd wyrenderuje się idealnie na podłożu. A będzie musiał wziąć poprawkę na „lewitujący” pojazd przeciwnika.
• Brak zaawansowanej roślinności
  • Tutaj można napisać minimalnie esej na ten temat. Zaawansowana roślinność to: szczegółowe listowie, włączona trawa (w celowniku/z kamery trzecioosobowej), zasięg rysowania drzew, zasięg rysowania trawy. Wszystkie te wyżej wymienione opcje potrafią skutecznie utrudnić dopatrzenie się wroga. Poniżej film z przeprowadzonych testów. Moje pisanie nie zda się na nic, jeśli nie będzie można pokazać przykładu konkretnie. A same zrzuty ekranu nie oddadzą tego tego, czego ja chciałbym przekazać.

• Mniej elementów = mniejsze rozproszenie uwagi
  • Teoria jest prosta. Gramy x godzin — x godzin nasz mózg jest zmuszony do ciągłej interpretacji tego, co rozgrywa się na ekranie. Mniej elementów do analizy — mniejsze obciążenie organizmu, tak samo, jak w przypadku procesorów. Więcej danych do przetworzenia w ciągu sekundy — większe obciążenie. Poprzez termin rozpraszające uwagę elementy liczymy tutaj wszystkie tweaki w postaci elementów cząsteczkowych, falującej trawy, maksymalnych efektów (pogoda, wybuchy, a nawet krople wody uderzające o powierzchnię). Jest tego multum. Sam po przesiadce na maksymalne ustawienia około 3-4 dni miałem problemy z ogarnięciem tego wszystkiego. A uwierzcie mi. Nawet jazda przez głupi lasek i oglądanie falujących liści może zgubić człowieka. Jednak na serio to ogromna ilość rzeczy rozpraszała moją uwagę, przez co nie byłem w stanie w 100% skupić się na tym, co znajduję się na ekranie. Dopiero teraz mogę grać, tak jak to miało miejsce parę tygodni temu. Pewien gracz z polskiej sceny powiedział (nie jest to w 100% taki sam cytat), że gracz, który grał na ULQ i przesiądzie się na UHQ nie będzie miał problemów. I uczciwie trzeba przyznać, że problemów prócz tych z samego początku nie mam. W dużej mierze gram symulacje a tam niedostrzeżenie wroga na czas = zgon. Jednak obserwując swoje zachowanie a nawet wykresy na stronie thunderskill.com z okresu przejścia na nowy sprzęt nie zauważyłem spadku w efektywność.
• Jakość chmur a bitwa
  • Jeśli mógłbym wymienić wady grania na ULQ to ta, będzie jedną z nich. Za pierona nie da się dostrzec wroga który wlatuje na tło chmur. Pamiętam sztandarową akcje kiedy nie dawno temu (oho, zaczyna się), gdzieś w okolicach grudnia 2016 roku graliśmy turniej 2×2 lotnicza symulacja. Nerwy jak cholera bo wychodzimy z fazy play-off czyli lecimy po eliminacjach. Pierwszy mecz i na dzień dobry wiatr w oczy i.. no wiecie sami co. Mapa, Kursk ogromne zachmurzenie. Siedze w swoim kokpicie, mój skrzydłowy w słuchawce drze się (drze, nie krzyczy) żebym pomógł mu z „bandytą” siedzącym mu na ogonie. Wait.. Z jakim bandytą? Lece za nim w odległości dosłownie 150 metrów, tylko mi lampka w kokpicie oświetla celownik. Otwieram manualnie kabinę z pomocą przycisku „K”. Wiatr mi szumi niemiłosiernie. Jednak faktycznie gdzieś tak 100 metrów na godzinie 2 słyszę wystrzały niemieckiego działka 20 mm, MG 151. A tego nie da się z niczym pomylić. Kolega dostał po zbiornikach, zaczął płonąć i niestety finał był „ciepły”. Więc zostałem sam na sam z typem którego nawet nie widzę. Nie no super. Wylatuje z dużej (ogromnej, oglądałem później powtórkę z rozgrywki) chmury. A ten ciągle do mnie pruje. Tylko siedzę z zaciśnięta myszką i proszę o to by nie trafił w statecznik. Tylko moment. W chmurze już nie jestem, odleciałem na dobre 5km od niej, a ten dalej do mnie ładuje. Jak się okazało, mój przeciwnik znajdował się równo 500 metrów odemnie, jednak z powodu ustawień, gra nie renderowała go na tle chmury. No cóż. Bywa i tak. Czyli jeśli gracz A chce uciec B wystarczy znaleźć najbliższą chmurę i wlecieć nawet na jej tło. No i modlić się by B faktycznie grał na najniższych.
• LOD – poziom detali wyświetlanych wraz z wzrostem odległości
  • „Im dalej, tym mniej”, tak ogólnikowo można określić LOD w WT. Cała magia sprowadza się do tego, iż ze wzrostem odległości jednostka odpowiedzialna za grafikę renderuje obiekty w coraz niższej rozdzielczości. Każdy znajdujący się w grze zbudowany jest z polygonów (pol. wierzchołki). Są to wierzchołki połączone na siatce, które w przestrzeni postrzegane są jako trójwymiarowy przedmiot. Dla przykładu niechaj posłuży nam budynek. Z bliska będziemy widzieć wszystkie jego szczegóły — ramy okien, drzwi, poszczególne cegłówki etc. Z daleka natomiast będzie to obiekt, który swoim zarysem przypomina budynek, jednak gdyby zrobić zrzut ekranu w wysokiej rozdzielczości oraz przybliżyć, okaże się, że to tylko biała bryła z teksturami niskiej rozdzielczości. Dzięki takiemu zabiegowi PC nie musi na bieżąco generować tak szczegółowego obrazu, który i tak jest na dalszym planie, co za tym idzie, nie zwracamy na niego aż tak dużej uwagi. Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku krzaków. A krzaki jak już wiemy, razem z szeroko pojętą roślinnością są głównym powodem, dlaczego ULQ jest pod tak dużym ostrzałem. Konkretnie chodzi tu o brak roślinności na dalekich dystansach. Każda mapa ma zapisane w swoich ustawieniach dwa rodzaje obiektów. Te, które render może pominąć na każdym rodzaju ustawień oraz te, które są ustawione na siłę. Te pierwsze będą wyświetlane zależnie od tego, jak blisko bądź jak daleko się znajdujemy. Te drugie będą „forsowane” na siłę, czytaj, nie zależnie jak daleko będziemy, zostaną wyrenderowane. Cała magia polega na tym, iż ULQ ma opcje wyświetlania drzew ustawioną na bardzo niskim poziomie. Więc po parędziesięciu metrach część krzaków nie pokaże się tak, jak to będzie miało miejsce w rozgrywce gracza z najwyższymi ustawieniami. Od bardzo dawna istnieje trick, pozwalający dostrzec co znajduję się za jeszcze nie wyrenderowaną ścianą. Polecam przetestować mapę „Opuszczona fabryka”. Dowiecie się, dlaczego LOD to takie zło.

Teraz można sobie zadać pytanie. Po co grać na maksymalnych ustawieniach graficznych skoro istnieje „ULQ”, który pozwala na „czystą” grę, bez żadnych rozpraszających, zakrywających obraz itp. elementów? No właśnie i tu zaczyna się sedno problemu, jakim jest niewątpliwie „ULQ”. Po pierwsze, dużo osób, z którymi gram otwarcie mówi, że pomimo posiadania sprzętu, który mógłby udźwignąć Crysisa 3 w stabilnych 60 klatkach, woli w War Thunder grać na najniższych. I ja (czy chcę, czy nie) doskonale to rozumiem. Cały problem jest podobny do tego z artylerią w World of Tanks. Jest dostępna w grze dla każdego? Jest. Wpisana jest w samą mechanikę gry? Tak. Czy gracze ją lubią/nie lubią? Na to pytanie nie muszę odpowiadać. (często przeglądam forum WoT, mimo że od gry odszedłem dobre 3 lata temu). Tak samo jest z ULQ? Niby jest dla każdego, chociaż zostajesz wyklęty przez społeczeństwo. Nic nie szkodzi. Dzięki „napinaczom UHQ” i ich poświeceniu jako mięso armatnie wyekspiłem nie jeden pojazd )). Nie ma co się oszukiwać. W ogólnym rozrachunku tryb ten daje dużą przewagę. I to widać. Pomysłów na rozgraniczenie było wiele. Osobne tryby, blokady sprzętowe uzależnione od tego, co mamy w obudowie, jakieś chore serwery osobne dla tych z „1080” i tych z ziemniakiem. Gry pokroju WoTa, WT mają być przystępne jako gry darmowe oraz jako gry z niskimi wymaganiami. Uruchamiasz, grasz X godzin, wyłączasz. Basta. I tu jest cały trup pogrzebany. Na 10 ludzi z mocnym PC przypada 110 z tymi słabszymi, którzy swoimi płatnościami, tak samo, jak ma to miejsce w przypadku ludzi z mocnymi jednostkami, oraz czasem ciągle napędzają grę. I jest to całkowicie normalny zabieg. I teraz wydawca może mieć problem. Czy iść w high-end grafikę oraz podkręcać na maksa oprawę wideo, czy utrzymać „patato players” (sam grałem na marchewce ze sznurkiem więc no offence miśki). Więc idziemy w półśrodki i pozwalamy na grę każdemu. O ile w trybie bitw zręcznościowych nie stanowi to większego problemu (znaczniki), tak na RB jest to ciężkie, nie mówiąc już nawet o symulacji gdzie nawet poruszona gałąź to znak na salwę we wzruszone miejsce.

No dobrze, czyli kwestie czym jest ULQ, jak on wygląda, jakie przewagi daje oraz czemu znajduje się w naszej grze, poruszyliśmy. Teraz czas na problem powtórek, z jakimi często spotykam się u graczy. Dużo z nich po zaistnieniu „dziwnej” sytuacji pokroju super-mega-ultra strzału przez krzaki, dom bądź inny element posądza innych o „cheaty”. Po pierwsze. Obejrzyj powtórkę serwerową. Ta, którą posiadasz na swoim PC, pokazuje co się działo w bitwie, z Twojej perspektywy. Ta pobierana z serwera Ganijinu zawiera czyste dane o położeniu, zmiennych występujących w grze bez uwzględnienia artefaktów pokroju źle dobranej tekstury lub opóźnienia serwer-host. Znajdziesz ją tutaj. Logujesz się na swoje konto, wybierasz interesujący Cię tryb, zaznaczasz typ rozgrywki oraz rodzaj bitwy.

Po znalezieniu tej interesującej Cię wchodzimy w tym samym momencie do gry (na stronie, jak i w grze trzeba być zalogowanym z tego samego konta). Następnie wciskami „View replay” gdzie zostaniemy przeniesieni już w grze, automatycznie do powtórki. Pamiętajcie, by powtórki uruchamiać na najniższych dostępnych ustawieniach. Nigdy nie wiadomo czy taki gracz właśnie dzięki temu mógł Cię łatwiej trafić.

Oczami Graczy

Dla graczy War Thunder którzy uczestniczyli na naszym polskim forum, sama nazwa powinna dać do myślenia. Sekcja luźnych komentarzy jakie udało mi się wyłapać od graczy tych starszych stażem oraz tych młodszych. Przedstawiamy, Oczami Graczy!

The post Ultra Low WarThunder czyli jak bardzo drzewa w grach są krzywdzone. appeared first on rykoszet.info.

Dolnopłatowy myśliwiec jednomiejscowy. Ostatni stosowany bojowo myśliwiec inżyniera G. Gabrielliego. Jeden z trzech „myśliwców 5 serii” (z MC.205 i Re.2005). Jeden z lepszych włoskich myśliwców. Konstrukcja metalowa. Konstrukcja kadłuba identyczna jak w G.50. Dużo uwagi poświęcono połączeniu aerodynamicznie dopracowanej konstrukcji z odporną strukturą. Samolot miał w pełni chowane podwozie z tylnym kółkiem i podwyższoną kabinę gwarantującą pilotowi doskonałą widoczność. Pierwszy z trzech prototypów został oblatany 30 kwietnia 1942, jedynie trzeci z nich miał pełne uzbrojenie. Ministerstwo zamówiło 600 tych samolotów. Do kapitulacji Włoch tylko 16 G-55 i 15 G-55/I trafiło do jednostek Regia Aeronautica. Przemysł RSI zbudował kolejne 150 egzemplarzy. Na początku 1944 roku rząd RSI zwrócił się z propozycją budowy 500 G.55, w tym 100 w specjalnej odmianie torpedowo-bombowej, przeznaczonej do zwalczania żeglugi. W tym celu odkurzono projekt G.55S (o nim poniżej). Samolot miał przenosić standardową torpedę Whitehead-Fiume, dlatego też trzeba było zredukować jego masę. Zdemontowano skrzydłowe działka 20 mm MG 151/20 i kadłubowe km kal. 12,7 mm. W celu przyspieszenia powstania prototypu zdecydowano w czerwcu 1944 o przebudowie istniejącego już G.55 (M.M. 91086). Fiat G.55S i G.57 – 28 października 1942 inż. Giovanni Pegna, odpowiedzialny za dostosowanie istniejących konstrukcji lotniczych do roli samolotów pokładowych, wystosował zapytanie do konstruktora G.55 inż. Gabrielli o możliwość dokonania stosownych modyfikacji. Odpowiedź była pozytywna. Największym plusem G.55 było to, że był on dostosowany do transportu kolejowego poprzez możliwość odczepienia końcówek skrzydeł. Wadą innych włoskich konstrukcji był brak składanych skrzydeł (potrzebnych na lotniskowcu dla ograniczenia miejsca, jakie samolot zajmował w hangarze), tutaj ten problem nie występował. Istniała także możliwość zastosowania wzmocnionego podwozia i zabudowy pod kadłubem haka zaczepnego. Konieczna natomiast była modyfikacja wlotu powietrza do chłodnicy ulokowanej pod kadłubem, tak aby dało się podwiesić torpedę lub bombę o dużym wagomiarze. 2 listopada 1942 Gabrielli wysłał odpowiedź, z adnotacją, że pierwszy tak zmodyfikowany samolot może powstać po zbudowaniu 101 seryjnego G.55. W styczniu 1943 Gabrielli dowiedział się, że samolotem pokładowym stać się ma Re.2001, ale G.55 został wytypowany jako jego następca. W marcu 1943 wysłano do Turynu wymagania wraz z charakterystykami przewidzianej do przenoszenia przez samolot torpedy. Miała to być lżejsza od standardowej używanej przez Włochów torpedy lotniczej Whitehead-Fiume (987 kg) ważąca zaledwie 680 kg torpeda. Po rozpoczęciu prac studialnych oznaczenie samolotu zmieniono na G.55S. Zamiast jednego dużego wlotu powietrza miały być dwa mniejsze, umieszczone na trzykadłubowych częściach skrzydeł, wygospodarowaną przestrzeń między nimi planowano przeznaczyć na torpedę lub bombę. Wysokość goleni koła ogonowego przedłużono w celu umożliwienia startu z torpedą. Nim projekt dopracowano. Lotnictwo morskie zmieniło zdanie i poleciło przerwać prace, zlecając budowę z nową jednostką napędową – chłodzonym powietrzem silnikiem gwiazdowym Fiat A.83RC 24-52 „Vortice” o mocy 1250 KM (łatwiejszy w obsłudze i bardziej pewny). Zastosowanie nowego silnika spowodowało zmniejszenie siły ognia do dwóch działek 20 mm i dwóch km kal. 12,7 mm. Nowy samolot oznaczono jako G.57. Projekt samolotu ukończono w maju 1943. Do produkcji seryjnej wytypowano wytwórnię CMASA. We wrześniu 1943 do zakładów dostarczono pierwszy silnik A.83, który miał być zabudowany na drewnianej makiecie samolotu. Pracę przerwała kapitulacja Włoch.

• W grze

Samolot premium, który znajduję się w pakiecie z kontem premium na 15 oraz 1000 złotymi orłami w cenie 29.99 Euro ~ 120 zł. Pytanie, czy warto? Jeszcze jak!

Skupmy się na samej maszynie. Klasyfikacja bitewna 4.3, era IV. Uzbrojony w potrójne działko MG 151 (zabójczo skuteczne). Jedno w nosie, dwa jako podwieszenia pod skrzydłami. Prędkość maksymalna 643 km/h na godzinę, ale tylko wtedy gdy spadamy. Nie ma możliwości rozwinąć przy ziemi prędkości większej niż 450 km/h. Jest to bardzo, ale to bardzo wolny samolot. Pościg za innymi samolotami nie jest wskazany. Po prostu ich nie dogonimy. Retencja energii, czyli to jak maszyna ją magazynuje oraz ją oddaje np. poprzez nurkowanie na cel, po czym odbicie w gore jest tragiczna. Wykonywanie manewrów wiąże się z szybką utratą całej swojej mocy. Jeśli chodzi o właściwości skrętne to tutaj mamy absolutny majstersztyk. Fiat potrafi w dobrych rękach bez większego problemu porobić Spitfire, Mustangi (P-51), Hellcaty (F6F-2/5), Airacobry (P-39, P-63) oraz inne. Gorzej, kiedy wyklepiemy się z energii. Wtedy zaczyna się zabawa. Co zasługuje na ogromny plus to ster wysokości. Byłem zdziwiony jak ten, reaguje na polecenia gracza. Wychodzenia z nurku to czysta przyjemność. Słowem jest on bardzo dobry. Teraz trochę o silniku. Chłodzenie maszyny też jest wybitnie dobre. Można lecieć na WEP (doładowanie silnika, uzyskujemy poprzez przytrzymanie domyślnie W) prawie 10-15 minut i nic. A co najlepsze w większości walczymy na mapach gorących (Sycylia), gdzie temperatura jednostki napędowej jest jeszcze podbijana przez nagrzane już otoczenie. A co do działek. Proszę Was. Tutaj, określenie dematerializacja celu jest tylko eufemizmem. Cel dosłownie jest rozrywany na strzępy przez 20 mm działka. Tylko że każdy kij ma dwa końce. A takim końcem jest zapas amunicji, który potrafi się bardzo szybko wyczerpać. Muszę też wspomnieć o kabinie, która dla osób latających w trybie symulacyjnym, okaże się bardzo przejrzystą. Czysta niczym niezastawiona przednia szyba, w miarę dobry widok na boki oraz przyzwoity do tyłu.

Dzięki 1000 sztuk złotych orłów możemy wymaksować naszą załogę od samego zera. Dostajemy za całość waluty premium równe 17500, punktów szkolenia załogi co starcza na wybadanie całej zakładki pilota (odporność na przeciążenia, widoczność, wytrzymałość itp.)oraz całej zakładki obsługi naziemnej).

Mario się z Wami żegna oraz czeka z niecierpiętliwość na następny „Profil Maszyny” 

Arriverderla!

Screeny pochodzą od mojego znajomego z dywizjonu – SynProboszcza – WarThunder.Live!

The post Profil maszyny: G.55S appeared first on rykoszet.info.

Zebraliśmy się tu dziś, by przedstawić Wam efekt naszej pracy. Testy przeprowadzane były przez trojga wyśmienitych naukowców, na emeryturze. Towarzysz_Piesov – główny zarządca, Towarzysz_Kotov – nasza tarcza, Piotross111 – główny matematyk projektu (oczywiście jest to znany nam, Towarzysz_Szczurov ale amerykański wywiad nie śpi). Na nasz poligon trafiły następujące maszyny: Brummbär, ISU-152, Panzerwerfer 42, Leopard I, T-62, Raketenjagdpanzer 2 HOT, IT-1. Teraz zaprezentujemy Wam główny raport.

Poligon testowy Kubinka Biassinka, 1945 rok.

Zapis z prób ogniowych przeprowadzonych w dniach 21-29 lipca, 1945 roku.

Cel nr.1 – Czy Brummbär w grze może strzelać tak jak artyleria?

Odpowiedź:  Tak.

Objaśnienie: Testowany pojazd jest zdolny strzelić stromotorowo. Prędkość pocisku kumulacyjnego wynosi 280 m/s (wcześniej 240 m/s). Problemem w naszym świecie jest jednak, ograniczony czas lotu. Zaobserwowaliśmy, iż pocisk „znika” po 30 sekundach . Po tym czasie smugacz wypala się a wystrzelony obiekt znikał. Jednak po prawię 45 minutach oddawania strzałów oraz obejrzeniu niezliczonej ilości powtórek, udało nam się oddać ten jeden, decydujący strzał. Efektem było trafienie celu pod kątem 65°. 2 poprzednio oddane strzały podpaliły dwukrotnie T-34-85 (oczywiście odpowiednio zmodyfikowany by „wpuścił” pocisk). Trzeci już wyeliminował załogę. Nie widzieliśmy żadnych udokumentowanych prób w podobny sposób Jest to jak na razie, najwyżej oddany strzał z trafieniem i zniszczeniem pojazdu jaki został zanotowany na znanej stronie WWW z filmami.

Cel nr.2 – Które działo z gry ma największy zasięg?

Odpowiedź: ISU-152 z haubicoarmatą ML-20S.

Objaśnienie: Po namowie Ivana oraz Szczurova by w końcu ruszyli swoje burżuazyjne ****** (poddano korekcie – zdajecie raport najważniejszym osobą w kraju, proszę się hamować – Dr. Groniew), udało nam się uzyskać dostęp do alianckiego ośrodka „Normandia”. Celem testowym była maszyna amerykańskiej produkcji, PBY-5a Catalina która miała być  tarczą oraz, wskazywać poprzez radiooperatorowi działa po jakim czasie oraz na jakim dystansie, smugacz zostaje w 100% wypalony. Po oddaniu 10 strzałów amunicją BR-540D nad ocean, dochodzimy do konkluzji, iż donośność maksymalna to 10.500 metrów. Pocisk przeleciał z średnią prędkością 600 m/s. Czas lotu to około 18 sekund. Powyżej tej wartości pocisk zawszę znikał nad samą taflą wody.

Cel nr.3 – Jaki dystans może pokonać pocisk HEAT-FS?

Odpowiedź: Uśredniony dystans wynosi 7000 metrów.

Objaśnienie: Po serii strzelań z dział zamontowanych na pojazdach Leopard I, T-62, Object 906, M60A1 dochodzimy do wniosku iż, średni dystans po jakim następuje wypalenie się smugacza i zaniku pocisku to dokładnie 7000 metrów.

Cel nr.4 – Co możemy powiedzieć na temat PPK wroga?

Czy do nosicieli pocisków rakietowych zostało zaimplementowane wypalanie się paliwa w nich zawartego?

Odpowiedź: Nie.

Objaśnienie: Pocisk rakietowy pojazdów takich jak Raketenjagdpanzer 2 HOT oraz Swingfire posiada zasięg maksymalny 4.000 metrów. Według podstawowych praw fizyki wraz z upływem czasu, po wystrzeleniu, paliwo powinno zostać wypalone. Jednakże, tego nie zaobserwowaliśmy. Przykład:

–cel: T-34-85

–dystans: 1) 3.000 metrów 2) 4.000 metrów 3) 6.000 metrów

–obserwacje: pocisk po przebyciu drogi 3000 metrów bez problemu trafia w cel. Trafienie na dystansie 4000 metrów następuje bez większych przeszkód. Jednakże, podczas manewrowania rakietą, w wartościach jak najbardziej skrajnych, lecz tak aby nie uciekła ona z celownika, pocisk po wykonaniu fenomenalnych akrobacji  (o mało co nie zestrzeliliście naszego eksperymentalnego, odrzutowego PO-2 z poligonu obok – Dr. Groniew) ponownie doleciał do wyznaczonego celu. Na dystansie 6.000 metrów próbowaliśmy trafić w cel tak by rakieta po wypaleniu się paliwa, siła bezwładności poleciała dalej, trafiając w cel. Maksimum jakie udało nam się osiągnąć to 6.500 metrów. Pocisk po dystansie 4km „wyłączył się”, zaczął pędzić przed siebie po czym uderzył w stojące dalej T-34-85. Oczywiście z rykoszetem co dowodzi wspaniałego pancerza naszych czołgów.

Cel nr.5: Obserwacje związane z incydentem PW-42

Odpowiedź: Sprawdzić sekcje objaśnienie

Objaśnienie: Jako że w nasze ręce wpadła niemiecka wyrzutnia rakiet Panzerwerfer 42 uzbrojona w 10 pocisków niekierowanych kalibru 150mm, postanowiono przeprowadzić serie testów stawiając sobie za zadanie: zatopić pancernik, zniszczyć samolot, zamontować kamerę GoSputnik na pocisku sprawdzając maksymalną donośność amunicji niemieckiej.

Ad.1 – pancernik został nie zatopiony. Na poligonie „Normandia”, Towarzysz_Piesov ustawił się obok punktu A by po oddanych strzałach móc się swobodnie przeładowywać. Po oddaniu 50 strzałów, zrezygnowaliśmy z dalszych prób.

Ad.2 – samolot został zniszczony. Większych wyjaśnień nie trzeba. Zacumowany na morzu cel, rozpadł się po bliskim trafieniu.

Ad.3 – maksymalny zasięg pionowy to około 11.000 metrów. Widok był piękny, jednakże Anatolij nie wziął pod uwagę samodetonujących się pocisków więc nasza cenna kamera uległa zniszczeniu. Słuch o dzielnym sierżancie zaginał. Nie wiem, może przeniesiono go do innej jednostki? Ostatnio wspominał coś o bólu głowy.

Cel nr. 6: Co jest w stanie wejść na orbitę około ziemską?

Odpowiedź: Działo plazmowe przeciwlotnicze 4M GAZ-AAA))

Objaśnienie: W celu sprawdzenia powyższego pytania, postanowiliśmy użyć samolotu Pe-8 wraz z największą bombą czyli 5.000KG zwaną potocznie „Kakadu” oraz wyżej wymienionym działkiem przeciwlotniczym. Ivan po ustawieniu się na punkcie wysiadł z pojazdu, zaciągnął ręczny oraz wyciągnął kluczyki. Po paru minutach nad cel nadleciał nosiciel mini „Tsar Bomby”. Spadła ona obok pojazdu, wbiła się w ziemie i eksplodowała po upływie 10 seknud. Wynik był imponujący.

Zapis rozmów odbytych między ludźmi znajdującymi się bunkrze obserwacyjnym:

Bravinsky: Więc mówicie Groniew, że odkryliście nowy pierwiastek, z którego będzie można stworzyć najbardziej odporny stop metalu? – mówi generał, gładząc swoje wąsy.

Groniew: Dokładnie tak. Po zmieszaniu łez naszego Wodza, czystego paliwa lotniczego z domieszką żyta, pozostałości po czołgu KW-2, powstał nowy, lepszy tytan. Stalinium.

B: Ciekawe, kontynuujcie.

G: Więc w celu przetestowania czy faktycznie jest tak wytrzymały, oblepiliśmy całego Gazika nową substancją. Powinien bez problemu przetrwać wybuch naszej 5.000 kg „Katarzyny” – z zaparciem opowiada mu młody naukowiec.

B: Hmmm. Więc zaczynajmy.

G: Jeszcze jedno pytanie co do sierżanta, Anatolijego. Wiadomo, co się z nim stało?

B: Zbadamy tę sprawę, kontynuujcie.

~test przeprowadzony, niepowodzenie. pojazd nie sprostał 5.000kg bombie~

G: No cóż. Nie wyszło — powiedział Groniew z wyrazem smutku na twarzy.

B: Właśnie widzę — spojrzał na niego z politowaniem wojskowy.

G: Spokojnie, tu się poklepię, tam się z kitem zmiesza. I wszytko będzie grało i śmigało niczym nasz Mig-17.

B: Macie czas do następnego piątku. Inaczej dowiecie się, gdzie jest Wasz sierżant. Wychodzę.

Graficzna prezentacja nowego pierwiastka

Zapis wideo jednej z kamer znajdujących się na terenie ośrodka. Jednak Iwan był w środku. Z nim załapał się również jego znajomy, Vladimir.

Mamy nadzieje iż parę ciekawych faktów, udało się nam przemycić. Kolejne testy już wkrótce!

The post Poligon testowy Biassinka appeared first on rykoszet.info.

• Zarys historyczny

US Navy PB4Y-1P Liberator, SNB-2P, F4U-5P Corsair, F6F-5P Hellcat, F8F-2P Bearcat, F9F-5P Panther, and F2H-2P Banshee aircraft in flight, August 1952.

Grumman F8F Bearcat był jednym z najlepszych, tłokowych myśliwców morskich w służbie US Navy. Była to także ostatnia seria myśliwców tłokowych przeznaczonych dla marynarki, których historia została zapoczątkowana wraz z samolotem FF-1 z 1931 roku. Projektowany był przede wszystkim jako maszyna przechwytująca zdolna operować z dala od statku macierzystego. Nigdy nie wykorzystany bojowo podczas drugiej wojny światowej, lecz pewna ilość maszyn, odgrywała ważną role podczas wojny w Indochinach wraz z francuskim Armée de l’Air i Tajskimi Królewskimi Siłami Powietrznymi. Znaczna część tych samolotów znalazła drugie życie na rynku cywilnym, jako pospolite zabawki.

Grumman oznakował nowy projekt jako G-58, zaczynając prace w 1943 roku. Był to dolnopłat, w układzie skrzydeł laminarnym w całości wykonany z metalu. Poprawiono ochronę pilota oraz dodano samo uszczelniające się zbiorniki paliwa. Dodano 5 łopatkowe śmigło oraz zmniejszono wagę o 1200 kg, dzięki czemu prędkość wznoszenia wrosła o 30% w porównaniu do swego poprzednika, F6F Hellcat. Będąc mniejszym oraz lżejszym, Bearcat był ciągle napędzany tym samym silnikiem Pratt & Whitney R-2800 używanym w F7F. Zapewniło to wspaniałą tolerancje energii, szczególnie w wspinaniu. Poprawiono aerodynamikę maszyny. Samolot konstruowany był do wytrzymania przeciążeń dochodzących aż do 9 G. Wzorując się na innych samolotach, słabym punktem każdego samolotu było to, iż w razie odstrzelenia jednego z skrzydeł, doskwierał brak zachowanej symetrii. Inżynierowie rozwiązali to w ten sposób, dodając w kluczowych miejscach małe ładunki wybuchowe dzięki którym pilot mógł odstrzelić dobry, kawałek skrzydła. Paradoksalnie dzięki temu zwiększało to szanse przeżycia pilota. gdyż wtedy zachowana była symetria maszyny. Jednak ta nowinka nie zawsze działała tak, jak twórcy by chcieli, więc zaprzestali jej stosować, gdy podczas rutynowej konserwacji, jeden z pilotów US Navy został zabity przez detonacje ładunku – całkowicie przypadkowo.

Dwa prototypy zostały zamówione przez Marynarke Wojenną USA, 27 października 1943 roku, z oznaczeniem XF8F-1. Pierwszy samolot wzbił się w powietrze już 21 kwietnia 1944 roku (inne źródła podają 13 kwietnia 1944) i napędzany był silnikiem P&W R-2800-22. Podczas lotu testowego wyszły następujące wady:

1. Kokpit był mały.
2. Trymy nie działały poprawnie.
3. Słaba stabilność samolotu w locie.
4. Wskaźnik prędkości był źle wykalibrowany
5. Dopuszczalna prędkość wysunięcia podwozia musiała zostać zwiększona
6. Konieczna zmiana uzbrojenia – 6 x .50 to stanowczo za mało.

Grumman w odpowiedzi wystawił model F8F-1B z 20 mm działkami oraz poprawionymi błędami swej poprzedniej wersji.

Firma poszła jeszcze dalej, konstruując w 1948 F8F-2 z wieloma usprawnieniami, wliczając w o dodatkowe osłony, poprawioną pionową stabilizacje działek oraz w pełni automatyczne, napędzane elektrycznie działka AN/M3.

W 1946, rekord czasu potrzebnego na osiągniecie danego pułapu, został pobity właśnie przez Bearcata. Czas to 94 sekundy, a wysokość – 7620 metrów czyli około 80 metrów na sekundę!

• W grze

„Misiokot” – z takim pojęciem możecie spotkać się kiedy spytacie o F8F, szczególnie w wersji 1B. Oczywiście jest to błędne tłumaczenie, ale że przyjęło się na naszej arenie takie pojęcie, niech tak zostanie. Samolot z klasyfikacją bitewną 6.3 umiejscowiony na IV erze. Dużo zawodowo grających drużyn wybiera go czy to do losowych bitew pancernych, jako doskonały samolot semi-premium po zakupie talizmanu bądź jako wół roboczy SQB czyli squadron battles, popularne „dywizjonówki”. Świetna retencja energii, duże możliwości konfiguracji uzbrojenia podwieszanego oraz fe-no-me-nal-ne działka elektryczne AN/M3 załadowane podstawową taśmą (najskuteczniejsza, konfiguracja pocisków to HEF-T, HEF-T oraz API-T) czynią z niego maszynę wielozadaniową. Już sama możliwość rozpędzenia go do, bagatela, 650 km/h w locie poziomym przy ziemi a dochodząca nawet do 670 km/h z ręcznym sterowaniem silnikiem, czynią go jednym z najszybszych tłokowców. A to cecha pożądana zwłaszcza, że potrafi nas rzucić na wczesne myśliwce odrzutowe. Z prawie każdym, prócz Hortena 229, polecam wchodzić w dogfight. Odrzutowiec po paru zwrotach zacznie energie tracić, a Wy dzięki potędze swojego silnika, będziecie mieli ciągle nad nim przewagę. Jednakże już spora cześć graczy na tym poziomie nie daje się wciągnąć w tak proste zagrania. Chociaż pewnie spotkacie inżynierów lotnictwa którzy zaczną się z Wami kręcić. Maszyna przyjemna w pilotażu, szybko zbierająca energię. Wytrzymać swoje na przeciążeniu może, ale do pewnych granic. Kręcenie się powyżej 700 km/h to zły pomysł. 826 sztuk amunicji do czterech działek 20 mm starczają na bitwę spokojnie. Dodać można że w przypadku rozgrywki z czołgami T-44 w wersji 85/100/122 możemy od góry spokojnie przebić pojazd samym uzbrojeniem ofensywnym. Zaletą także jest wyśmienity rolltate.

http://www.aviation-history.com/grumman/f8f.html

The post Profil maszyny: F8F Bearcat appeared first on rykoszet.info.