Oto zawitał do nas kolejny artykuł z cyklu „Mechanika gry„!

Dzisiaj, postaram się omówić aspekty uzbrojenia podwieszanego wszelkiej maści – od małych rakiet, aż po kolosy pokroju Tiny Tim. Let’s begin !

1. Czy załoga jest ważna?

Jeszcze jak . Jak sami wiecie, maszyna jest przypisana do konkretnej załogi na slocie. Tutaj skupimy się na najważniejszej zakładce dla nas, czyli „Obsługa naziemna”. Definiuje ona z jaką szybkością samolot zostanie naprawiony,  erę maszyny jaką mechanik może naprawić, zarówno w hangarze jak i na pasie startowym lotniska. Jednak my skupmy się na dwóch umiejętnościach.

2. Konserwacja uzbrojenia

Jest to, jak sama gra nam podaje, umiejętność rusznikarza. Zwiększa ona efektywność uzbrojenia. W naszym przypadku jest to bardzo ważna umiejętności ponieważ zmniejsza ona rozrzut przy strzelaniu z uzbrojenia ofensywnego, szanse na przegrzanie i zacięcie broni oraz rozrzut bomb i rakiet. Jak możecie zobaczyć na poniższym zdjęciu, wartość bazowa skupienia bomb na 1000 m wynosić 35 metrów. Z całkowicie wymaksowaną załogą jest to już 21 metrów, a na tej z wykupionym Asem tylko 17. Jednak czy to jest potrzebne?. Moim zdaniem nie, jeśli:

a) Twoje bomby są podwieszone pod kadłubem a nie na skrzydłach. Dobry pilot praktycznie zrzuca „gruz” nad celem na wysokości 150 – 50 metrów

b) Latasz samolotem z podwieszanym uzbrojeniem. Ta umiejętność może się przydać jeśli mówimy np. zrzucaniu bomb z bombowca. Wtedy każdy metr może okazać się przydatny

Teraz kwestia rakiet. Jeśli chodzi o ten aspekt, wyskilowana umiejętność ma OGROMNY (podkreślić, wziąć w potrójny nawias i wydrukować) wpływ na rozrzut. Jedna z nich poleci w prawo, druga w lewo. Jeśli chcesz zobaczyć jak to wygląda, na „zerowej” załodzę, spróbuj wziąć P-47 Thunderbolt, podwieś 10 rakiet po czym z odległości 400 metrów od celu odpal je wszystkie. Przy dobrych wiatrach 1 z 10 trafi w cel. I to jeszcze przy dużym szczęściu.

3. SZYBKOŚĆ PRZEŁADOWANIA

Ta umiejętność definiuje jak szybko na lotnisku bądź w powietrzu zostaną przeładowane działka, rakiety lub bomby. Bardzo przydatne w bitwach zręcznościowych. Ma to tez ogromne znaczenie jeśli mówimy o przeładowaniu uzbrojenia defensywnego. Czasami te 20 sekund to sprawa nadrzędna.

4. Jak zrzucać swój ładunek ?

Od aktualizacji 1.65 „Ścieżka Samuraja” celownik bombowy znany z gier w trybie arcade został usunięty. Teraz gracz musi celować ręcznie za pomocą wbudowanego urządzenia bądź na „czuja”. Kilka słów objaśnień.

• Zrzucanie ładunku z samolotu (rakiety)
  

Pierw omówmy celownik kiedy mamy podwieszone rakiety. Pojawi nam się dodatkowa drabinka, która jest bardzo orientacyjną wartością dla poprawki przy celowaniu z rakiet. Największy szczebel to 500 metrów, potem 300 metrów a na końcu 200 metrów. Jak poleci rakieta i kiedy się spotkają razem, zależy od Waszego ustawienia zbieżności działek. Jeśli 400 metrów to na 400, jak na 100 metrów to na 100 itd. Pamiętajcie że celowanie pionowe też wpływa na rozrzut ponieważ, jeśli mamy je włączone rakieta poleci lekko po paraboli od punktu wystrzelenia z samolotu, przeleci 500 metrów po czym centralnie tam gdzie jest celownik, uderzy. Przy wyłączonej opcji natychmiast po opuszczeniu prowadnicy zacznie opadać.

• Zrzucanie ładunku z samolotu bez celownika (bomby)

Tutaj sprawa jest zgoła inna. Przy zrzucaniu bomb z samolotu nie wyposażonego w celownik bombowy musimy zdać się na własne umiejętności. Jednak jest pewien mały myk, dzięki któremu możemy zmaksymalizować naszą szanse na trafienie w cel. Jaki? Zrzut z kokpitu. Działa to w ten sposób, iż po wybraniu celu, wchodzimy do widoku z kokpitu i nadlatujemy nad cel. Schodzimy tak nisko jak to możliwe. Kiedy cel tylko schowa się pod pokrywą silnika, następuje zrzut. Pamiętajcie że musimy nastawić opóźnienie zapalnika by mieć w ogóle szanse na ucieczkę po zrzucie. Optymalny czas to 1,5 – 2 sekund.

Oto rezultat.

Ładunek to jedna bomba AN-M65A1 o masie 1000 lbs (454kg). Za cel wybrałem bota o nicku Seisuke. Gdy tylko znikł pod pokrywą silnika nastąpił zrzut. Tak wygląda rezultat celności. Oczywiście splash bomby zmiótł cel. Ładunek spadł jakieś 50 metrów od niego.

• Zrzucanie bomb z samolotu wyposażonego w celownik (bomby)

Tutaj sprawa jest o tyle prosta że wystarczy nadlecieć nad cel i zrobić swoje.

Pierwsze co musisz ustawić to „Otwieranie luku bombowego” w opcjach sterowania gry. Przed łatką 1.65 naciśnięcie domyślnie spacji automatycznie zwalniało bomby. Teraz pierwsze naciśnięcie przycisku odpowiedzialnego za zrzut otworzy luk, następne już dokona uwolnienia ładunku. Gdzie ustawić ten magiczny przycisk znajdziecie w tym artykule. Więc:

  1. Bomb bay door are closed– luk bombowy zamknięty.  Przed zrzutem otwieramy luk wybranym przez siebie klawiszem

2.  Krzyżyk celownika – prosta rzecz służąca dokładnemu wycelowaniu. Najlepiej aby cel znalazł się idealnie po środku

3. Wskaźnik realnego wspinania się/ opadania – żeby celownik zgrał się maksymalnie, musimy lecieć w locie poziomym. Te „kółeczko” musi znajdować się na linii 0 czyli słowem nie możemy ani się wznosić ani opadać, a gruba, pozioma kreska (nr.2) musi być wypoziomowana. Wtedy mamy pewność że celownik zgrany jest maksymalnie.

Gdy doszliśmy do tego etapu czas na otwarcie luku – nr. 1

I zrzucamy nasz ładunek

5. Uzbrojenie podwieszane (dodatkowe działka)

Tutaj zdania są mocno podzielone. Jedna część graczy uważa że latanie z „podwieszkami” mija się z celem, druga natomiast że jest to niezbędne w pewnych sytuacjach. Powód to dodatkowy opór stawiany przez uzbrojenie. I tak np. na Bf-109 G2 jedno działko może w zupełności starczyć. Jeśli podwiesimy dodatkowe dwa działka nasza siła ognia zwiększa się lecz maleje manewrowość.

Jak widzimy na przykładzie samolotu Bf-109 K-4 statystyki niby nie zmieniają się znacznie jednak podczas lotu czuć te dodatkowe obciążenie skrzydeł.

The post Mechanika gry [cz.4]: Uzbrojenie podwieszane appeared first on rykoszet.info.

Witaj w kolejnym poradniku z cyklu „Mechanika gry” [cz.1 oraz cz. 2 ]

Zaczynamy! Od razu zaznaczam, iż poradnik skierowany jest do osób grających bądź chcących zacząć swoją przygodę z trybem RB/SB. Wiadomo,  na trybie bitw zręcznościowych duża część z nich się przyda. Jednak dopiero w 101 % możemy ich użyć właśnie w tych dwóch interesujących nas trybach. Mam nadzieje, że dzięki temu poradnikowi część osób spróbuje szczęścia w trybach realistycznym jak i symulacyjnym. 

W tym artykule znajdziesz informacje takie jak :

1. Ustawienia gry 
2. Ustawienia sterowania
3. MEC – manualne sterowanie silnikiem
4. Manewry lotnicze i taktyki 
5. Garść porad

Ustawienia gry

Więc jak wiecie informacja na wojnie to podstawa. A im więcej ich mamy tym lepiej. W grze poukrywane jest troszkę rzeczy które mogą pomóc w walce z oponentami. Postaram się omówić je wszystkie.

Główne parametry

Tutaj przede wszystkim interesują nas, zaznaczone białą linią, ustawienia. Co do celowania pionowego i ustawienia odległości poradnik już istnieje więc odsyłam Was, drodzy Czytelnicy do niego.

A czemu wyłączyć autopilota podczas bombardowania? Tutaj sprawa jest prosta. Poziomuje on tor lotu maszyny przez co w niektórych sytuacjach np. kiedy przeciwnik wejdzie nam w martwą strefę strzelca, oddanie serii będzie niemożliwe. Tylko pamiętajcie o sprawdzaniu wysokości przed rozpoczęciem ostrzału!

Interfejs

Na powyższym screenshocie widzimy parę zaznaczonych ustawień. Pierwsze z nich to „Prędkość powietrza” –  IAS – (indicated air speed) poprawiona prędkość przyrządowa lotu o wartość poprawki na błąd przyrządowy – spowodowany tarciem mechanizmów i wpływem na nie zmian temperatury. Wartość IAS podawana w instrukcji samolotu zakłada zerową poprawkę przyrządu, czyli jest to prędkość wskazywana. Następny ważny wskaźnik to „Odległość”, pokazuje ona w trybie RB/AB odległość między wami a celem. Możliwe może być jego wyłącznie, więc lepiej dla świętego spokoju to sprawdzić. Następne ustawienie to wskaźniki paliwa, temperatury oraz amunicji. Domyślnie są wyłączone. Bardzo zapominaną rzeczą jest też wyświetlanie premii na ekranie. Przydatne w momencie, kiedy podpaliliśmy przeciwnika lub zadaliśmy mu obrażenie krytyczne, po włączeniu tego gra poinformuje nas.

STEROWANIE SAMOLOTEM 

Uzbrojenie

W tej sekcji skupimy się na sterowaniu samolotem. Pierw musimy rozdzielić broń główną od pomocniczej. Poprzez te dwa terminy rozróżniamy działka i karabinki. Domyślnie są przypisane pod jeden klawisz np. LPM. Z tym jest problem, a mianowicie balistyka pocisku. Pociski karabinowe lecą wolniej od działek oraz na krótszy dystans. Ich parabola jest też zgoła inna, więc strzelanie z obydwu typów uzbrojenia na dalszą odległość mija się z celem. Dlatego więc lepiej przypisać sobie dla przykładu jak powyżej karabinki pod LPM a działka pod PPM. „Open bomb bay door” służy do otwarcia luku bombowego przed zrzutem ładunku. Wcześniej naciśniecie klawisza odpowiedzialnego za zrzut automatycznie otwierało go. Teraz trzeba robić to własnoręcznie.

Stery kierunku

1. Przytrzymaj przepustnice w położeniu „WEP” – dzięki temu nie musimy ciągle trzymać palca na klawiszu odpowiedzialnym za zwiększanie ciągu. Przydatne gdy wspinamy się, sytuacja jest opanowana, słowem jest bezpiecznie. Chcemy iść do kuchni po jakieś jedzenie, picie etc. *UWAGA* – radził bym pamiętać o tym bo niespodzianka może być niemiła, gdy wrócimy, a nasz samolot delikatnie szybuje z przegrzanym i zniszczonym silnikiem
2. Osie sterowania – roll, pitch, yaw czyli klawisze odpowiedzialne za obrót wokół osi poziomej maszyny (roll), sterowanie pochyleniem samolotu góra/dół (pitch) jak i przechylenie samolot w lewo bądź prawo z poprawnie synchronizowanymi lotkami samolotu (yaw)

Mechanizacja płata

1. Klapy w górę/dół – jak wiecie domyślne wciśnięcie klawisza „F” w grze ustawia klapy w tryb bojowy. Niektóre samoloty tego trybu nie posiadają więc zostaje przełączony na różne tryby takie jak start/ lądowanie. Osobiście stosuje pewien fix. A mianowicie ustawiłem otwieranie klap nie na klawisz F a dodatkowe, boczne przyciski myszy. Dzięki temu w odpowiednich sytuacjach mogę stosować klapy bojowe, ale już w pewnych nawet klapy do lądowania. Wytracają prędkość samolotu o wiele bardziej niż klapy „bojowe” i przy dużej prędkości mogą się urwać lecz dobrze zastosowane w walce manewrowej z przeciwnikiem OGROMNIE zwiększają powierzchnie nośną przez co o wiele łatwiej wymanewrować oponenta.

1. Symulacja odczuć pilota – jak sama nazwa wskazuje odzwierciedla ona drgania w kabinie podczas strzelania, manewrowania bądź przypadku odniesienia obrażeń przez maszynę.
2. Otwórz kokpit – przydatne podczas gry w trybie symulacyjnym jak i dla „efektu” wiatru w włosach podczas luźnych lotów
3. Instruktor – od samej góry – pierwsza opcja powoduje przejęcie kontroli nad samolotem przez instruktora podczas lądowania. W sytuacji awaryjnej kiedy chcemy wylądować i zahamować „śmigłem” (pochylenie samolotu maksymalnie do przodu, stosowane w przypadku lądowania na krótkim pasie tj. lotniskowce) i praktycznie wytracić prędkość w parę sekund. Kontrola podwozia natomiast powoduje automatyczne wysuwanie się go i wsuwanie po oderwaniu się z pasa startowego. Kontrola klap będzie sama chowała klapy przy zbyt dużej prędkości. Automatyczna przepustnica natomiast w momencie przegrzania silnika skutecznie zmniejszy jego moc jak i obroty, niezależnie od nas.

MEC – manualne sterowanie silnikiem

Zazwyczaj, kiedy latamy samolotem w War Thunder, gracze sterują jedynie ciągiem od 0-100 % plus WEP’em tam gdzie jest dostępny. Głębszym aspektem sterowaniem silnika jest wyciśnięcie z niego siódmych potów w sytuacjach dla nas niekomfortowych, takich jak pościg lub walka. MEC pozwala nam ustawić osobno takie wartości jak moc silnika, otwarcie chłodnicy oleju/silnika, ustawienie skoku śmigła i wartości mieszanki czyli wartości które normalnie dostępne są w trybie SB a na RB/AB wyliczane poprzez grę już automatycznie. Należy pamiętać o tym że MEC nie występuje na odrzutowcach.

Aby mieć możliwość ustawienia MEC’u musimy zrobić dokładnie to, co na obrazku powyżej czyli przełączyć się w tryb pełnej symulacji sterowania (1), ustawić wartości, przełączyć się na sterowanie myszą (2) i zaakceptować ustawienia (3).

Tryb ten jest możliwy do włączenia w trybie realistycznym nawet podczas sterowania myszką. Więc zaczynamy :

1. Tryb sterowania pracą silnika – przełącza nas w tryb MEC
2. Włącz/wyłącz silnik – wiadomo o co chodzi
3. Mieszanka – proces spalania paliwa w silniku tłokowym, jak wiemy, polega na spaleniu mieszanki paliwowo-powietrznej dostarczonej do cylindra za pomocą iskry wytworzonej przez układ zapłonowy. Skład mieszanki ma duże znaczenie dla parametrów pracy silnika, ponieważ wraz ze wzrostem wysokości maleje gęstość powietrza, a co za tym idzie zmieniają się parametry spalania w silniku. Po to właśnie regulujemy skład mieszanki, by te różnice niwelować i zachować najlepsze możliwe parametry pracy silnika.
4. Ustawienie śmigła – wyobraźmy sobie śrubę mielącą wodę. Teraz wyobraźmy sobie, że ta woda robi się coraz gęstsza. Śruba obraca się coraz trudniej, albo zmienimy jej nachylenie łopat na łagodniejsze, albo musimy użyć większej siły by obracać nią z taką samą prędkością. Tak samo jest ze śmigłem. Zależnie od prędkości z jaką się ono obraca, od prędkości postępowej samolotu, od gęstości powietrza na różnych wysokościach, od temperatury na zewnątrz i wielu innych czynników śmigło musi pokonywać różne opory. Dlatego steruje się jego skokiem, czyli kątem nachylenia łopat, a nie tylko samymi obrotami silnika. Zasada ogólna mówi, że 100% wartości skoku, czyli skok maksymalny, to wartość ustawiana do startu, przy najmniejszej prędkości. Śmigło może stać się naszym najlepszym hamulcem aerodynamicznym, o skuteczności porównywalnej chyba tylko ze spadochronem hamującym. Jeśli w czasie lotu ze średnim skokiem, z dość dużą prędkością, przestawicie skok na pełny, czyli 100%, to samolot stanie niemal dęba.
5. Włącz/wyłącz automatyczne ustawienie silnika – jest to zabezpieczenie przed „ukręceniem” silnika kiedy wchodzimy do ustawień MEC
6. Chłodnica – proste urządzenie na zasadzie żaluzji. W sytuacji walki zamknięta, generuje mniejszy opór niż otwarta lecz kosztem nie odprowadzania ciepła od silnika na zewnątrz.
7. Chłodnia oleju – tak samo jak wyżej tyle że tyczy się to miski olejowej.
8. Włącz/wyłącz automatyczne ustawienie chłodnicy – przełącza w tryb sterowania manualnego ustawieniami żaluzji.
9. Sterowanie obrotami turbosprężarki – turbosprężarka zwiększa sprawność i moc silnika przez wtłoczenie dodatkowego powietrza do komory spalania. Ta poprawa osiągów względem silnika wolnossącego wynika z tego, że sprężarka jest w stanie podać więcej powietrza (co umożliwia podanie większej ilości paliwa) do komory spalania niż jest to w stanie zrobić ciśnienie atmosferyczne. W War Thunder, 1 bieg wrzucamy do 2000-3000 metrów, następny już powyżej 3200-3500.
10. Automatyczne sterowanie obrotami turbosprężarki – wszystko zostaje dopasowane automatycznie.

Jak ustawić poszczególne wartości ?

Poniższe okienko wyświetli się prawie do każdego z powyższych ustawień. Więc może krótkie, uniwersalne objaśnienie.

1. Zwiększ wartość/zmniejsz wartość – ustawiamy klawisz dla wartości maksymalnej i minimalnej
2. Zachowaj wartość osi wyłączonych – ustawiamy na TAK
3. Nieliniowość – ustawiamy na 1
4. Sterowanie względne – ustawiamy TAK
5. Czułość sterowania względnego – szybkość z jaką po wciśnięciu klawisza wartość się zwiększy bądź zmniejszy

Nazwy ogólne taktyk 

• BnZ

Boom and Zoom czyli zejdź na przeciwnika, traf go serią (boom) i ucieknij (zoom). Pierwsze co powinieneś zrobić jest wejście na założoną wysokość (np. 5000 metrów). Cała zabawa zaczyna się gdy przeciwnik jest pod Tobą. Ta taktyka dzieli się na dwa inne manewry

1. Atak i ucieczka– czyli nurek, otwarcie ognia i ucieczka z pomocą zgromadzonej energii
2. Atak i wspinanie się – czyli nurek, otwarcie ognia i rozpoczęcie wspinania dzięki zgromadzonej energii kinetycznej

Taktyka ta sprawdza się znakomicie na samolotach z ciężkim przodem (duża masa silnika bądź zlokalizowane tam uzbrojenie), łatwiej zdobywa prędkość i energie w locie nurkowym niż ich konkurencja.

• Pure dog-fight/turn-fight

  

Taktyka ta znajduje zastosowanie na samolotach z niską wartością obciążenia powierzchni nośnej. Polega ona na dokręcaniu w osi poziomej maszyny wykorzystując swoją zwinność.

• Energy fight

Walka energetyczna jest obok BnZ czy Turn Fight, jednym z podstawowych stylów walki. Polega ona na pozyskiwaniu energii np. poprzez zamienianie wysokości na prędkość i/lub rozpędzanie się w linii prostej dzięki czemu możemy ją spożytkować na wykonanie manewrów. Samoloty z dużym ciągiem a stosunkowo niską wagą tj. Bf 109 K-4, Jak-3P, P-51D Mustang bądź Spitfire w wersji z silnikami Griffona [Mk. 14,18,22,24] mogą połączyć swą moc z prędkością i przewagą wysokości by zdominować przeciwnika. Wszystko rozbija się o to byśmy wykonując manewry trzymali ciągle te samą ilość energii a przeciwnik sukcesywnie ją tracił.

Objaśnienie najbardziej popularnych manewrów lotniczych

• Aileron roll – obrót wokół osi poziomej maszyny

•  Loop – pętla. Pamiętajcie by przed wykonaniem manewru upewnić się czy starczy wam miejsca !

• Immelman – manewr mający na celu szybką zmianę wysokości i kierunku lotu.
•  Split S – bardzo użyteczny manewr wprowadzający w dog-fight bądź mogący zmylić atakującego nas przeciwnika.

• Barrel roll – może się przydać gdy ktoś na nas nurkuje i jest bardzo duża różnica prędkości lub gdy chcemy utrudnić wrogowi celowanie.

• Spiral dive – potocznie zwana spiralą defensywną. Możemy wykonać spirale w dół, sprowadzając naszego przeciwnika torem lotu przypominającym gwint śruby.

• Rope a Dope – manewr wykonujemy gdy ktoś siedzi nam na ogonie i posiadamy ciut więcej energii . Przeciwieństwo spiral dive. W najwyższym punkcie, gdy przeciwnik już przeciąga, robimy zawrót przez skrzydło i spadamy na niego.

• Flat scissors – dobry sposób na obronę gdy różnice prędkości nie są wielkie i odwrócenie sytuacji. Wykorzystujemy serię zakretów ze zmianami kierunków, by zmylić atakującego

• Rolling scissors – Bardziej „rozwlekła” forma beczki. Przy użyciu myszki bardzo łatwe do wykonania, klapy bardzo ułatwiają wykonywanie tego manewru.

• The Break – polega na skręceniu tak ostro jak to możliwe w kierunku atakującego, co dawało mu duży kąt odchylenia między samolotami, i stosunkowo ciężki strzał, a czasami powodowało przestrzelenie.

• High Yo-Yo – bardzo efektywny manewr, a przy tym trudny do obronienia. Używany do zaatakowania szybciej lecącego przeciwnika wykorzystując wznoszenie się po czym opadnięcie z większą energią

• Low Yo-Yo – jest jednym z najbardziej użytecznych manewrów, poświęcając wysokość na rzecz zwiększenia swojej prędkości i energii kinetycznej.

• Sandwich – manewr drużynowy polegający na zakleszczeniu z dwóch stron przeciwnika 

Garść porad

• Obserwuj swego wroga – klawisz „C”, domyślne rozglądanie się, to Twój przyjaciel, używaj go mądrze.
• Wykorzystaj teren – kto powiedział że nie możesz lecieć między drzewami lub jakimś kanionem przy okazji zostawiając oponenta na skale ?
• Staraj nie latać pod Słońce – unikaj sytuacji kiedy przeciwnik ma za plecami Słońce. Znaczniki jak i sama maszyna pojawi się bardzo, ale to bardzo późno a on ma Cię jak na patelni.
• Ale klapy to Ty szanuj – są bardzo pomocne ale przy 500 km/h raczej na wiele się nie zdadzą
• Nie zgrywaj chojraka – wlatując w chmarę przeciwników masz dwie możliwości. Albo uda Ci się zaatakować i uciec albo i nie.
• Head on to ostateczność – w grze występują mistrzowie takich manewrów ale w gruncie rzeczy nie jest to opłacalny rodzaj walki. Jeśli masz tylko sprawny silnik, rób wszystko inne byle nie czołówka.
• W grupie raźniej – staraj latać tam gdzie jest was sporo. Oczywiście stosuj te poradę zależnie od sytuacji na mapie.
• Wybieraj cele mądrze – oddalanie się od teamu by połakomić się po samotnego Ił’a-2 a potem zostać zjedzonym żywcem przez stado Ła-5 to niezbyt fajna opcja, prawda ?
• Ograniczaj silnik – doładowanie silnika jest spoko, tylko że po 10 minutach piłowania go na maksymalnych obrotach ciężko potem będzie wrócić na lotnisko. Używaj go z głową.
• Nie rób lemmingtrainu – pogoń za palącym się samolotem w 5 sojuszniczych maszyn prawię zawsze kończy się efektywnym zbliżeniem grupy do siebie
• Schodząc nurkiem w dół, spuść trochę z przepustnicy – nurek z 5000 na 1000 metrów z maksymalną prędkością oraz doładowanie silnika to niezbyt mądry pomysł.
• Pamiętaj że pilot ma zależną od wyszkolenia tolerancje na przeciążenia G. Wejście w ciasny zakręt tu przy ziemi wraz z utratą panowania kończy się przytuleniem samolotu do ziemi
• A przede wszystkim używaj wyobraźni i dobieraj taktykę mądrze !

Źródła

https://flyingchecklist.wordpress.com/2014/06/27/ias-tas-vr-czyli-o-predkosci/

https://forum.warthunder.com/index.php?/topic/250714-rbbnz-ef-tnb-acm-czyli-co%C5%9B-co-warto-wiedzie%C4%87/

https://wiki.warthunder.com/index.php?title=Energy_fighting

http://www.eskadra.net/loty.htmlhttp://www.geocities.ws/cofnscrnr/acms.html

http://www.aeroexperiments.org/diagramscritique.shtml

The post Mechanika gry [cz.3] : Poradnik Lotnika appeared first on rykoszet.info.

Dzisiaj skoncentrujemy się na ogólnikowym przedstawieniu jak to wszystko wygląda tam wyżej, na wysokości 5000 metrów – w powietrzu.

Cały poradnik może wydawać się zamykający wszystko w przedziałach „od danej sumy do danej sumy”. Nie da się przewidzieć ze 100% skutkiem, co się może stać na polu bitwy oraz jak potoczy się rozgrywka. Przedstawiam Wam, drodzy Piloci i Czołgiści jedynie, sztywno narzucone, odgórne zasady. Czasami wkradnie się mały spór między/między lecz to już Wy musicie odpowiednio zinterpretować poszczególne porady i dane.

Wstęp

Czy zdarzyło wam się strzelać w wrogi samolot kanonadą działek, a ten jakby nigdy nic leciał sobie dalej „śmiejąc” się  wam w twarz? Jeśli Twoja odpowiedź to „nie”, gratulacje – jesteś doświadczonym graczem bądź masz wyjątkowo dobre połączenie internetowe (lub jesteś robotem). Jeśli odpowiedź brzmiała „tak”, pozwól że przybliżę Ci jak to wszystko działa. Poradnik podzielony będzie na sekcje, takie jak :

1. Rodzaje uzbrojenia w grze
2. Wybór taśmy amunicyjnej – cz.1 i cz.2
3. Model obrażeń w powietrzu
4. Netcode
5. Zbieżność działek / celowanie wertykalne
   

RODZAJE UZBROJENIA W GRZE

Ile rodzajów uzbrojenia, tyle wariantów amunicji – tak można określić tą sekcje poradnika. Ogółem im dalej idziemy w głąb gry, tym coraz nowocześniejsze mamy do wyboru narzędzia terroru. I tak, począwszy od karabinków maszynowych 7.5 mm poprzez wszelakiej maści działka 20 mm i 23 mm, aż po potwory kalibru 30 mm i działka rewolwerowe ADEN wypluwające prawie 21 kilogramów ołowiu na sekundę. Omówienie wszystkich z osobna zajęło by ogromną ilość czasu, więc postaram się opisać te najbardziej „ikoniczne” :

• Karabiny maszynowe (do 8 mm) – MG 17, Browning 7,62, Breda-SAFAT 7.7 mm, SzKAS 7,62 mm – charakteryzują się dużą szybkostrzelnością połączoną z małymi obrażeniami + niską masą pocisków na sekundę,

• Wielkokalibrowe karabiny maszynowe (od 12.7 do 20 mm) – Browning M2, MG 131, MG 151, Breda-SAFAT 12.7 mm, Berezin UB – przyzwoita siła ognia połączona z sporą masą pocisków sprawia z nich groźną broń przeciwko nieprzyjacielskim maszyną,

• Działka (od 20 do 50 mm) – MG 151, MK 103/108, AN/M2-M3, Hispano Mk. II/V, BK 5/7,5 cm, SzWAK, B-20S/M, NS-37, Ho-5, wz.99  – potężna siła ognia połączona z ogromną masą ołowiu na sekundę powoduje kolosalne obrażenia zadawane samolotom.

• Działa pół-automatyczne montowane na samolotach (od 45-50 do 75 mm)- MK 214a, T13E1, NS-45, Vickers P, Molins Class M, Ho-401 – powolne aczkolwiek śmiercionośne potwory mogące posłać do ziemi maszynę jednym strzałem.

 WYBÓR TAŚMY AMUNICYJNEJ – cz.1

Taśmy pogrupowane są w podobny sposób dla każdej nacji. Czyli podstawowa, uniwersalna, na cele powietrzne/naziemne, smugowa i niewidzialna.

Na wybór składa się parę czynników – czym lecimy, jakie mamy uzbrojenie. jaki jest nasz ogólny cel w danej rozgrywce, jakich oponentów możemy spotkać, jakie są nasze zdolności pilotażu maszyny.

• czym lecimy/jaki jest nasz ogólny cel – może być to samolot myśliwski, szturmowy, bombowiec, odrzutowiec itd. – nie da się określić „jestem samolotem szturmowym więc będę tylko atakował jednostki naziemne” bądź „jestem bombowcem więc będę tylko bombardować”. Oczywiście, znowu, powinno dostosować się klasę samolotu do swojej roli w bitwie, ale kto powiedział że jeśli np. zostaniesz sam jako bombowiec na 2 myśliwce, oni mają przewagę w punktach, sytuacja jest patowa. Musisz odegrać role myśliwca – odpowiednio ich zwabić, ustawić się tyłem i pruć w nich z wieżyczek ile się da (oczywiście takie akcje tylko w War Thunderze)
• jakich oponentów możemy spotkać – jesteśmy samolotem szturmowym, dla przykładu IŁ-2 typ 3. Możemy zarówno atakować jednostki naziemne ale też z dobrym skutkiem można zaatakować myśliwiec lub bombowiec. Cała taśma wypełniona amunicją AP? Jeżeli Ci się poszczęści, nawet z nią możesz rozerwać wrażą maszynę!
• umiejętności pilotażu – jeśli zaczynamy naszą przygodę z trybem realistycznym bądź symulacyjnym może być nam ciężko „wyczuć” branie poprawki na samolot wroga. Jest to zależne od rodzaju uzbrojenia jakim dysponujemy (jedne działka strzelają szybciej, drugie wolniej, inne mają większa prędkość wylotową a inne już bardzo powolną) polecam pierw brać amunicje smugową. Po paru wylotach zdobędziecie wiedzę co i jak strzela a wtedy można przerzucić się już na inne rodzaje. Praktyka czyni mistrza, przyjacielu!

 WYBÓR TAŚMY AMUNICYJNEJ – cz. 2

Teraz porozmawiajmy o poszczególnych pociskach w taśmie :

• Ball – pocisk uniwersalny, obrażenia porównywalne do pocisków smugowych
• T –  smugowy, obrażenia takie same jak w przykładzie wyżej
• FI – fragmentująco-zapalająca, bardzo wysokie obrażenia, w momencie uderzenia o cel rozpada się na drobne kawałki
• FI-T – to samo co wyżej tyle że z smugaczem,
• IT – zapalająco-smugowy, powoduje podpalenie celu
• AI – pocisk wskaźnikowy-zapalający, zawiera ładunek wybuchowy który eksploduje w momencie kontaktu z celem
• IAI – pocisk natychmiastowo działający smugowy, amunicja zapalająca z zapłonem natychmiastowym, nie powoduje penetracji pancerza
• AP – zwykły przeciwpancerny
• AP-I – przeciwpancerno-zapalający, powoduje zapłon po udanej penetracji
• AP-I(c) – pocisk przeciwpancerny,zapalający z rdzeniem z cermetu – ulepszenie pocisku AP-I przez dodanie cermetu, materiału ceramicznego powstałego przez sprasowanie materiałów ceramicznych i metalicznych
• AP-T – przeciwpancerny z smugaczem
• API-T – przeciwpancerno zapalający z smugaczem
• APCR – pocisk podkalibrowy, występuje w działkach powyżej kalibru 30 mm.
• SAPI – pocisk półprzeciwpancerno-zapalający, jest to jeden pocisk służący do rażenia celów pancernych
• HE – zwykły burzący
• HEI – burzący wraz z materiałem zapalającym
• HET – burzący z smugaczem
• HEF-T – pocisk burzący, fragmentujący wraz z smugaczem
• HEF-SAPI – pocisk burząco-przeciwpancerno-zapalający
• HEFI-T – pocisk burząco-odłamkowo-zapalająco-smugowy
• HEI-T – pocisk burząco-zapalająco-smugowy
• HVAP-T –  pocisk przeciwpancerny z smugaczem o wysokiej prędkości

Osobną sprawą są pociski Minengeschoß. Zwyczajne pociski były odlewane, a następnie nawiercane, by powstał nieprzelotowy otwór, który można było wypełnić ładunkiem wybuchowym. Pociski Minengeschoß natomiast ciągniono ze stali wysokiej jakości, dzięki czemu miały cieńsze ścianki przy zachowaniu zbliżonej wytrzymałości mechanicznej. Potencjał odłamkowy został znacznie zmniejszony, jednak w ten sposób pocisk mógł przenosić znacznie więcej ładunku rażącego. W przypadku Minengeschoß kalibru 20 mm było to 18-20 gramów pentrytu, a we współczesnych im normalnych 20-milimetrowych pociskach było jedynie 6-10 gramów ładunku wybuchowego. Kiedy wprowadzono do służby 30-milimetrowe działka takie jak MK 108 i MK 103, opracowano dla nich także amunicję Minengeschoß. Te pociski przenosiły ogromny ładunek burzący – pierwotne, tępo zakończone pociski kalibru 30 mm, Minengeschoß Ausf. A, zawierały 85 gramów PETN z dodatkiem heksogenu dla zwiększenia efektu kruszącego.

Cała zasada opiera się na spojrzenie ustawienia pocisków w taśmie – to musicie sobie zanotować, by zrozumieć czemu jedna amunicja jest lepsza od drugiej mimo, że ta pierwsza dla przykładu to podstawowa a druga niewidzialna.

Różne nacje mają podobne taśmy jeśli chodzi o nazewnictwo. I tak amunicja podstawowa może być najsłabszą lecz także i najlepszą z całego wachlarza. Jak się w tym połapać? Na warsztat weźmiemy amunicje z działek MG 151/20 (screeny z samolotu FW-190 D-9 Dora) i porównamy ją z tymi, występującymi w innych nacjach :

• Podstawowa  – domyślny rodzaj taśmy występujący w każdej nacji, zależnie od kalibru i działek, charakteryzuje się słabymi obrażeniami lecz np. niemiecka amunicja podstawowa jest dość słaba a jeśli spojrzymy na amerykańską (działko AN/M2) zauważymy że wypełniona jest bardzo dobrymi pociskami .

Niemiecka taśma podstawowa

Amerykańska taśma podstawowa

• Uniwersalna – przeznaczona do celów powietrznych/naziemnych. Zależnie od nacji, charakteryzuje się dobrymi uszkodzeniami i wielozadaniowością

• Cele powietrzne – najlepiej wyposażona, zazwyczaj w amunicje odłamkowo-zapalająco-burzącą z domieszką pocisków APHE, bądź smugaczy, wybitnie śmiercionośna *UWAGA* – w siłach lotniczych ZSRR amunicja z podobnym zasobem pocisków nosi nazwę Amunicja do ataku na cele naziemne – spowodowane jest to przystosowaniem jej do ostrzału piechoty wroga jak i lekko opancerzonych pojazdów przeciwnika. Takich kwiatków jak te można znaleźć w grze sporo więcej. Więc tak jak mówiłem na początku, spoglądajcie na ustawienie amunicji w taśmie!

Tutaj – amunicja do naszych omawianych działek z oznaczaniem do „Celi powietrznych” ,

a tutaj rosyjska amunicja do działek SzWAK 20 mm z oznaczeniem do „Celi naziemnych” – pierwsze co rzuca się w oczy to fakt zbliżonej zawartości amunicji HE, tyle ze w innym ułożeniu. Prawda że podobne ?

• Cele opancerzone – przeznaczona stricte do ataku na cele naziemne. Zazwyczaj zawiera sporą ilość amunicji przeciwpancernej.

• Smugowa/nocna – tutaj sprawa jest dość interesująca z powodu nazewnictwa. Np.: w siłach Cesarstwa Japonii amunicja smugowa jest tą najbardziej skuteczną z powodu dużej zawartości pocisków HE, u Amerykanów, w wkm M2, jest wysoce „palną” amunicja – bardzo często jest nam dane ujrzeć naszego oponenta w kuli ognia, u Brytyjczyków na km 7.7 mm wygląda jak biały laser, tylko że obrażeń zbytnio nie chce zadać. Sporą zaletą jest fakt że przy strzale tworzy się ściana pocisków która czasami może zdezorientowanego przeciwnika przestraszyć bądź wybić z koncentracji. Niestety. Dobry gracz na postawie przelatujących z niej pocisków może skutecznie kontrować swój tor lotu, praktycznie uniemożliwiając trafienie.

• Niewidzialna/do ataku z zaskoczenia – najbardziej cheeki breeki rodzaj taśmy z wszystkich. Przy dobrym podejściu przeciwnik nie zorientuje się co go trafiło. Wypełniona po brzegi pociskami HE (bez smugaczy) sprawia że celna seria w środek samolotu może rozerwać go w trymiga.

Dla lepszego zobrazowania różnicy wstawiam zdjęcie z pociskami poszczególnych nacji :

Model obrażeń w powietrzu

Wyróżniamy pięć rodzajów obrażeń :

1. Śmiertelne obrażenie – jest to obrażenie które powoduje że samolot staje się niezdatny do walki, takie jak eksplozja paliwa, oderwanie większej części samolotu lub śmierć pilota. W trybie RB/SB następuje jeżeli uszkodzone jest więcej niż 50% samolotu. Jeśli takowe obrażenie zaistniało gracz otrzymuje natychmiastowe zestrzelanie a reszta współgraczy otrzymuje asystę. Odstrzelona końcówka skrzydła nie zalicza się do śmiertelnych obrażeń, chyba że mowa tu o trybie AB gdzie będzie to zawsze zaliczane do zestrzelenia maszyny.
2. Krytyczne uszkodzenie – po uzyskaniu nie zostaniemy zestrzeleni a powrót do bazy jest możliwy. Zaliczamy do tego uszkodzenie powierzchni sterowych.
3. Poważne uszkodzenie – ubytek połowy dostępnych silników lub odstrzelenie końcówki skrzydeł. Zazwyczaj możliwe jest kontynuowanie walki w razie jego odniesienia
4. Normalne obrażenia – zwykłe trafienia pokazane na modelu uszkodzeń w kolorze od lekko żółtego aż po ciemno pomarańczowy.
5. Pożar – działa tak samo jak standardowe uszkodzenia. Podczas pożaru samolot dostaję ciągle uszkodzenia przez co zależnie od rodzaju (silnik/zbiornik paliwa) może zostać wylosowane uszkodzenie od normalnego aż po śmiertelne.

Silnik gry symuluje każdy, pojedynczy strzał na odległość do 2.000 metrów przed usunięciem ich  z wyjątkiem dużych pocisków takich jak 50 mm BK 5 czy 57 mm Vickers. Różne pociski mają różne efekty uszkodzeń modułów. Każdy z samolotu ma swój własny model uszkodzeń, więc jest możliwe ujrzenie rykoszetu od nieprzyjacielskiej maszyny. Niektóre z nich mają dobrze opancerzoną „właściwą” warstwę pancerza jak TB-3 z jego 3 mm stalowym pancerzem pokrywającym normalne poszycie.

Zbieżność działek / celowanie wertykalne

Ustawienie zbieżności uzbrojenia zmienia rozstrzał pocisków w położeniu horyzontalnym. Ustawienie ich na 200 metrów spowoduje spotkanie się pocisków centralnie na danym dystansie. Ustawienie ich na „nie” spowoduje strzał prosto przed siebie. Ustawienie dystansu jest bardzo ważne w maszynach z uzbrojeniem na skrzydłach samolotu, mniej ważne jest ustawienie ich gdy są skoncentrowane w dziobie samolotu (Ła-9, Ła-5, Bf 109 K-4 itd.)

Następną bardzo ważna kwestia to celowanie pionowe. Kompensuje ona opad pocisku, czyli dla przykładu ustawiamy zbieżność na 500 metrów, pocisk przeleci po paraboli daną odległość po czym centralnie na 500 metrach spotka się na takiej płaszczyźnie, z jakiej został wystrzelony.

„Netcode” – czyli czemu podczas strzelania w cel, serwer nie rejestruje trafień

Jedną z najważniejszych kwestii,  szczególnie w grach internetowych, jest definicja punktu uderzenia w wroga, gdy dwaj gracze mogą mieć różne jakości połączenia internetowego. Jest to szczególnie istotne w grze, w której gracze  mogą poruszać się z dużą prędkością – w naszym przypadku, w walkach powietrznych. Na potrzeby gry został opracowany system, aby określić położenie każdego niezależnego gracza bez większych opóźnień. Nie zostaną wychwycone wszystkie, małe szczegóły, ale w skrócie, działa to w następujący sposób: serwer odbiera tylko polecenia kontroli gracza  (na przykład: ruch joysticka, naciśnięty spust, kontrola klap bojowych i tak dalej), jak i ich indywidualne działania  (aktywowane gaśnice i kolejny respawn) i stosując tę informację, oblicza ruchy i działania każdego gracza z osobna. W tym samym czasie, oddzielnie oblicza balistykę pocisków wliczając w to dodatkowo różnice miedzy prędkościami maszyn  oraz wszystkie pomniejsze wartości działające na pocisk takie jak szybkostrzelność  uzbrojenia bądź kąt ostrzału.  Na przykład, karabiny maszynowe samolotu Hurricane Mk.II dysponują szybkostrzelnością 1000 strzałów na minutę, co oznacza, że kiedy pociągasz za spust każde z 12 Browningów wypluwa ponad  200 pocisków na sekundę, a każdy z nich ma swój tor lotu, indywidualnie obliczony przez serwer! Następnie serwer wysyła wyniki tych obliczeń do każdego gracza w bitwie z osobna do synchronizacji danych, które są znowu synchronizowane przez klienty gry. Dzięki metodzie kompensowaniu „lagów”, która składa się z ekstrapolacji, model wizualny pokazuje interpolacje i następnie zostaje przeprowadzona symulacja fizyczna, a dzięki temu Ty zawsze widzisz pozycje pobliskich graczy maksymalnie zbliżoną do tej, jaka występuje naprawdę. Wszelkie przedmioty fizyczne na świecie, wliczając w to ciężkie pojazdy, posiadają bezwładności i fizyczne właściwości, które znacznie zwężają ich „stożek niepewności” – ich możliwych stanów w przestrzeni wraz z  opóźnieniem – stanowiący złoty środek do osiągnięcia znacznie lepszych wyników redukcji opóźnienia niż zwykle możliwe  jest to w innych strzelankach sieciowych. Pozwala to na tworzenie dobrego modelu uszkodzeń w grze, całkowicie niezależnego od odpowiedzi serwera, co oznacza, że wszystkie czynności (takie jak strzelanie i manewrowanie) są stosowane w kliencie natychmiast i bez zwłoki. Dzięki temu możliwe jest aby opóźnienia w kontaktowania się z serwerem nie zatrzymywały  graczy korzystających z gry na  różnych poziomach pingu. Dzięki temu gracz ledwo zauważy różnicę w rozgrywce. Osoby mające bardzo wysoki ping ujrzą ostre manewry swoich przeciwników znacznie później i ostrzej niż kiedy miało to faktycznie miejsce. Oczywiście, żaden algorytm  nie może nadrobić niestabilnego połączenia internetowego, gdy pakiety sieciowe nie dotrą do klienta lub serwera. W takich przypadkach, będziecie mogli  zobaczyć manewry swoich przeciwników z opóźnieniem lub zniekształceniem, a nawet mogą wystąpić inne problemy w grze – wszystko zależy od tego, jak często pakiety są tracone (tzw. packet loss). Jednak tutaj też występują specjalne mechanizmy w celu zapewnienia, że takie problemy wpływają na klienta gry w jak najmniejszym stopniu. Na przykład, serwer potrafi „przewidzieć” utratę połączenia więc bierze 50% poprawkę na podstawowe parametry takie jak strzelanie i ruch maszyn dzięki czemu możliwe jest granie z dużym pingiem z miarę komfortowym skutkiem. Pozwala to jeszcze bardziej zmniejszyć skutki słabych połączeń. Jednak warto pamiętać, że jakakolwiek gra multiplayer będzie bardziej  komfortowa jeśli masz dobre połączenie z internetem!

Dla rozjaśnienia tego zawiłego tekstu przedstawię Wam na przykładzie gry Battlefield 4, na czym polega desynchronizacja

W kolejnych poradnikach postaram się przybliżyć jeszcze bardziej cała mechanikę gry. Jednak jak sami widzicie opis tego zajmuje bardzo dużo miejsca. Następne będą zawierały porady dotyczące bomb, rakiet, torped etc.  Więc, jeśli dotrwałeś podobnie jak w poprzednim poradniku dotyczącym jednostek naziemnych, gratulacje. Znów Twoja wiedza o grze została pogłębiona. Więc do zobaczenia na wirtualnym niebie, Pilocie 

Źródła

https://wiki.warthunder.com/index.php?title=Minengescho%C3%9F

https://wiki.warthunder.com/index.php?title=Damage_mechanics

https://warthunder.com/pl/news/1545/current/

https://forum.warthunder.com/index.php?/topic/62430-what-is-this-vertical-targeting/

The post Mechanika gry [cz.2] : Jednostki powietrzne – uzbrojenie strzeleckie i kwestia desynchronizacji danych appeared first on rykoszet.info.