Nowy rekordzista

Ashigaru pod kilkoma względami jest czołgiem kołowcem rekordowym. Mówimy tutaj o najlepszym nie licząc Błyskawicy na blisko, Breakera i STRV 107-12 DPM w grze (niemal 3600 DPM z samą załogą 100%), prędkości celowania (1.34s) i nowym rekordziście celności wśród niszczycieli czołgów, chociaż tylko ze schłodzonym działem (0,22). Same te wartości, wspierane przez 10 stopni opuszczania działa i dobry kamuflaż zapowiadają absolutnie przepotężną maszynę snajperską. I tak jest. Nie jest to jednak korzyść nieokupiona żadnymi wadami.

Coś za coś

Świetne możliwości snajperskie pierwszego japońskiego kołowca kosztują go niemal wszystko inne. Mówimy o lekkim pojeździe, który nie zatrzymuje nawet pocisków HE, a mimo to w sztuczny sposób ogranicza prędkość maksymalną do jedynie 40km/h, chociaż mamy do dyspozycji sporą moc. Skoro już mówimy o poruszaniu się, to sprawia ono, że celownik rozjeżdża się okropnie, uniemożliwiając nam jakiekolwiek „snapy” na odległość wiekszą niż długość naszej lufy. Można też przyczepić się do prędkości obrotu wieży. Mimo, że nie jest zła, to przy walce na blisko potrafi jej zabraknąć dynamiki. Maszyna jest też niewielka, a spora część ważnych i wrażliwych modułów znajduje się z przodu. To powoduje, że regularnie tracimy silnik czy magazyn amunicyjny. Trochę do życzenia zostawia też zasięg widzenia.

Jak się tym gra?

No jak? Stajecie w krzaczku na otwartej mapie, Wasza drużyna spotuje wrogie pojazdy z daleka, te wyjeżdżają Wam pod lufę, a Wy trzymacie lewy przycisk myszki i zadajecie niebotyczne obrażenia! Z tym, że brak chociaż jednego z tych warunków znacznie utrudnia grę. A że otwartych map i dobrych spotterów w grze jest co kot napłakał, to większość bitew staje się wyzwaniem i kombinatorstwem. Trafiamy na miasto, musimy szukać flanek, ale ogranicza nas prędkość. Trafiamy na mapę bez spotterów, albo po prostu szybką bitwę, więc trudno nam zadawać bezpiecznie obrażenia, a nie możemy ryzykować otrzymania obrażeń przez małą pulę HP.

Jak się przeciwko temu gra?

Strzelanie w Ashigaru to proste point and click. Nawet w najgrubszych miejscach na przedzie wieży mówimy o raczej symbolicznym pancerzu (maksymalnie 150mm). Oczywiście Ashigaru jest kołowcem, więc nie unieruchomimy go jednym strzałem, ale nie łyka pestek jak np. EBRy. Naszym celem w walce z tym czołgiem jest uniemożliwić mu wykorzystanie DPMu, więc albo objeżdżamy go i miażdżymy HEkami (pozdrawiam kierowców Aresów, dla których Ashigaru będzie łakomym kąskiem!), albo korzystamy z tego, że większość pojazdów na tym poziomie ma większą alfę i odrobinę pancerza i handlujemy strzał za strzał. Nasz nowy warsztatowy pojazd będzie też głównym celem wrogiej artylerii, która będzie w stanie przebijać 25mm pancerz na dachu i górze kadłuba naszego pojazdu. Spodziewajcie się bolesnych trafień!

Alternatywy cztery dwie

Wiem, że Leopard ani Concept nie oferują takich obrażeń na minutę, radzą sobie jednak znacznie lepiej w większej ilości różnych sytuacji, pozwalając skorzystać z mobilności czy – co niektórzy zdają się pomijać – większych obrażeń na strzał. Są też mniej podatne na trafienia krytyczne i ogólnie wydają się oferować lepszą przeżywalność. Umożliwiają też bardziej dynamiczną grę i większą inicjatywę w bitwie. Ashigaru wygrywa zdecydowanie w swoim jednym, skrajnym zastosowaniu – jako snajper na otwartych mapach. Mimo wszystko uważam, że warto potraktować te maszyny jako z grubsza podobne w gameplayu, szczególnie w pierwszej fazie bitwy. Japończyk wydaje się mieć w niej przewagę, jednak później w momencie, kiedy Leopard i Concept błyszczą jako pojazdy do wykańczania bitew, ślamazarne Ashigaru traci swoją inicjatywę.

Brać?

Czy to jest ten moment, w którym znowu mówię „to zależy”? Chyba tak. To zależy! Jeśli jesteście fanami snajperskich TDków, macie ogromne ilości niewykorzystanych surowców, które marnują się jak dni premium weterana WoT albo po prostu kolekcjonujecie czołgi, to jak najbardziej. Jeśli szukacie czołgu do gry na co dzień, nie lubicie stać w miejscu, wolicie dynamiczną rozgrywkę, to mam wrażenie, że szkoda Waszego czasu i surowców. Macie sporo czasu do namysłu. Pooglądajcie gameplaye, przejrzyjcie swoje garaży, a jutro po 18 (WG po fali krytyki zmieniło godzinę wydarzenia z 13 na 18) bez pośpiechu wydajcie (albo i nie) swoje cenne surowce. Maszyn jest sporo, zdecydowanie ich nie zabraknie.

A Wy co sądzicie o nowej propozycji WG? Dajcie znać w komentarzach!

The post Ashigaru – Recenzja appeared first on rykoszet.info.

Porównanie

Nie mamy zbyt wielu wieżowych, papierowych TD na X poziomie, stąd porównanie jest dość proste. Konkurentami naszego czeskiego bohatera będą Grille 15 i 114 SP2!

Jedna zmiana, której nie uwzględnia powyższa grafika – stabilizacja działa w ruchu w mikrołatce 20.02 zmienia się z 0.3 na 0.2. To na pewno ułatwi krótkie wyjazdy w celu oddania pestki i ponowne chowanie się. Ale przejdźmy w końcu do konkretów:

Snajperskie działo

Mamy tutaj do czynienia z kilkoma ciekawymi rozwiązaniami ze strony Wargamingu. Mimo kalibru 152mm mamy do dyspozycji potężne 800 obrażeń na strzał. To znaczna przewaga nad 114 SP2, który mimo tego samego kalibru zadaje tylko 650 punktów obrażeń. To wszystko wspiera konkretne 281mm penetracji na standardowych pociskach AP, niestety sprawa ma się znacznie gorzej na „złocie”, gdyż HEATy oferują charakterystyczne raczej dla czołgów ciężkich 330mm penetracji, 114 daje nam taką samą wartość przy zastosowaniu pocisków APCR, Grille zaś pomijalnie lepszą. Zapas amunicji w zupełności wystarcza nam na całą bitwę. Całkiem niezły balans działa zaburza znacznie osłabiona wartość obrażeń na minutę. Celność i czas celowania, szczególnie po nadchodzącym buffie będą absolutnie wystarczające, żeby z przyjemnością strzelać nawet z większej odległości i przy bardziej dynamicznych starciach. Bezdyskusyjnie działo to największa zaleta tego pojazdu!

Mobilność

Tu po raz kolejny mamy do czynienia z całkiem przyjemnym pojazdem, charakteryzującym się niezłą mocą na tonę (20hp/t), dobrą prędkością maksymalną i akceptowalną prędkością obrotu, zarówno w przypadku kadłuba, jak i (w pełni obrotowej!) wieży. Opory okazują się świetne, niezależnie od terenu potrafimy zachować dobrą prędkość. Jedynym słabszym elementem okazuje się prękość cofania. Przy wieży osadzonej z tyłu i dość długim (i szerokim) kadłubie trzeba uważać przy wyjazdach przodem, bo damy przeciwnikom dużo czasu na oddanie nam, a pula HP…

Przeżywalność

…Jest absolutnie tragiczna. Do dyspozycji mamy jedynie 1750HP, co sprawia, że musimy od początku bitwy szanować swój zapas życia, szczególnie, że pancerz nie oferuje żadnej ochrony przeciwko pociskom innym niż HE, a i to tylko na przedzie wieży oraz relatywnie przedzie kadłuba. Moduły również potrafią przyjąć mniej niż u konkurentów. Co prawda przez 10 bitew nie spotkałem się z podpałką, ale już magazyn amunicyjny kilkukrotnie zaświecił się na żółto. Ratunkiem jest dla nas bardzo dobry jak na ten typ pojazdu kamuflaż, pozwalający przy odpowiednim zastosowaniu krzaczków często nie zaświecić się przy ostrzale z większej odległości. Sami za to też niewiele zaświecimy, bo zasięg widzenia jest o całe 20m krótszy niż u konkurentów.

No to jak się tym gra?

Jeśli graliście i polubiliście się z Grillem 15 to poczujecie się tutaj jak w domu. Ciut wolniej, ciut mniej celnie, ale z większą alfą i znacznie lepszym kamuflażem. Nie każdy lecący w nas strzał jest też HEkiem. W pierwszej fazie bitwy zajmujemy w miarę bezpieczne pozycje, skupiając się na karaniu zbyt rychliwych przeciwników, a później podążamy za drużyną i staramy się wykorzystać odizolowane czołgi wroga po ich wystrzale. Ewentualnie wycofujemy na z góry upatrzone pozycje i ratujemy co się da z obrażeń, podczas kiedy przeciwnik dobija naszych sojuszników. To niestety był główny scenariusz moich bitew, w których udało mi się wygrać jedynie 30% z nich, mimo całkiem niezłych wyników (4200DPG).

Czy warto?

Jak zawsze w warsztacie – nie, nie warto. To tak obiektywnie. DBV jest drogi, poza metą, ma swoje odpowiedniki drzewkowe (i spoza drzewka, jak 114 SP2), które spełniają się podobnie albo lepiej w podobnych rolach. Co nie zmienia faktu, że dla kolekcjonerów okaże się obowiązkowym zakupem, a dla osób szukających alternatywy do Grille’a ciekawym urozmaiceniem. To porządny, zbalansowany w sensowny sposób, przyjemny w rozgrywce TDek. Jeśli zalegają Wam w garażu góry free XP albo innych surowców to spokojnie możecie wydać ich nadmiar. Nie uważam za to, żeby miało sens sprzedawanie konkretnych pojazdów po to, żeby starczyło nam na uskładanie nowego Czecha.

Na koniec dla Was niemal wzorowa bitwa (10k dmg!) przykładowa ze streamu na tym czołgu, żebyście mogli spojrzeć, na co go stać.

The post DBV-152 – Czeski Grille? [RECENZJA] appeared first on rykoszet.info.

Porównanie

W obrazowej porównywarce zestawimy naszego bohatera z jego drzewkowym odpowiednikiem, a także dwoma najpopularniejszymi czołgami lekkimi premium w bitwach losowych: ELC 90 i LT-432. Spójrzcie na miniaturki, jaka to jest wielka krowa!

BRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRT!

Squall wyposażony jest w automatyczną armatkę zdolną z magazynka 100 pocisków (to o 40 mniej niż Blesk) zadać teoretycznie 800 punktów obrażeń. Tu trafiamy na pierwsze dwie gwiazdki. Na amunicji premium ta wartość spada do 600 (zyskuje za to penetrację), a na pociskach odłamkowo-burzących rośnie do oszałamiających 1600, kosztem zdolności przebicia jedynie 50mm pancerza! W praktyce jeśli Wasza salwa zada połowę tych obrażeń, możecie być z siebie dumni! Albo wkleiliście się w jakiś czołg od boku/tyłu i wpakowaliście w niego cały magazynek, albo strzelaliście krótkimi seriami, objawiając nieludzką cierpliwość. Przeładowanie mniejszego magazynka zajmuje co ciekawe tyle samo czasu, co w Blesku. Pociski lecą okropnie wolno, ale to nie tak, że przy tym rozjeździe celownika robi to jakąkolwiek różnicę, bo maszyna do walki na średni, a tym bardziej długi dystans po prostu się nie nadaje. Papierowe statystyki rozrzutu wydają się nie być tragiczne, mimo słabej celności, jednak dotyczą one tylko pierwszego ze 100 strzałów w naszej serii. Do tego dochodzi jeszcze znacznie słabsza niż u konkurencji depresja działa. Jednym, jedynym pozytywnym elementem uzbrojenia Squalla jest możliwość zrobienia „BRRRRR” RHMowi albo innemu niczego nie spodziewającemu się papierowemu czołgowi za całe HP, kiedy znajdziemy ich samotnych na odkrytej pozycji i uda się niepostrzeżenie do nich zakraść. To jednak wymaga…

Mobilności, gdzieś Ty znikła?!

Jesteśmy wolni. I duzi. To nie przystoi czołgowi lekkiemu. Bardzo często przeciwnicy są w stanie zająć na początku bitwy bezpieczne, agresywne pozycje, podczas kiedy my będziemy przepychać się w tłumie co szybszych sojuszniczych czołgów średnich, co zresztą zabawne nie ustępując im często wagą. Niewielkim pocieszeniem są dobre opory gruntu, jednak jedynie te dotyczące utrzymania prędkości, ze skręcaniem jest już znacznie gorzej, szczególnie na miękkim podłożu. A fuj!

Co? Jaki pancerz?

Bądźmy szczerzy – pancerz nie istnieje. A mówiłem już, że Squall jest BARDZO DUŻY? Połączcie kropki, dorzućcie do tego kompletnie przeciętny jak na LT VIII poziomu kamuflaż. To boli. Każdy jeden pocisk odłamkowo-burzący robi sieczkę z Waszej załogi i zdrowa pula 1100 punktów wytrzymałości nie ratuje tu sytuacji. Wiem, że po czołgu lekkim nie można się spodziewać pancerza, ale to coś jest po prostu ogromne, na górnej płycie możnaby urządzić pas startowy!

BRRRdzo słabo

Gdyby nie czołg, który przyjdzie mi opisać dla Was jutro, Squall byłby chyba najgorszym przedstawicielem paczkowych nagród świątecznych, jakiego kiedykolwiek ogrywałem. Jeśli Wam wypadnie – spoko. Będzie się pewnie kurzył w garażu. Jeśli nie? Cieszcie się, nie będzie Wam się kurzył w garażu. Chyba, że macie anielską cierpliwość i dar do pojawiania się za kimś niespodziewanie z wiertarką pełną HE (HEHEHE) w ręku, wtedy to czołg dla Was.

Youtube

Zapraszam na krótką bitewkę pokazową Squallem, zobaczycie jak robi BRRR, jaki jest duży, oraz na jakie noty zasługuje wrogi EBR. Jak zawsze – zachęcam też do subowania!

The post Squall – lekki, ale średni appeared first on rykoszet.info.

Porównanie

Zasadniczy problem – raczej nie mamy zbyt wielu czołgów premium IX poziomu, a co tu dopiero mówić o szybkim, rakietowym, hulldownowym, nieźle opancerzonym medzie! Porównanie niech jest tylko obrazowe, po prostu nie ma drugiego takiego czołgu, jak DZT-159.

Ogień z lufy…

DPM jest… Niski. Czy to boli? Nie, o ile potrafimy walczyć pozycyjnie, unikając starć na otwartej przestrzeni. 440 obrażeń na strzał, wspierane przez bardzo solidne 260mm penetracji na AP i 310 na HEATach daje nam przyjemne odczucia przy wymianie ognia z przeciwnikiem. Kuleje za to poważnie to, jak nasze 122mm działo radzi sobie pod względem celności. Długi czas ładowania, spory rozrzut i ogromne problemy ze stabilizacją sprawiają, że każdy nasz strzał musi być porządnie wcelowany, a to wymaga stania w miejscu przez kilka sekund i mimo wszystko nie gwarantuje skuteczności na średnim i długim dystansie. Na szczęście miejsce do stania możemy wybierać dość swobodnie, wychyły pionowe działa są w zupełności wystarczające (-7/+18).

…I z du wydechu

Strasznie wygląda ta zakładka opisująca mobilność DZT i jego konkurentów, co? Na szczęście mamy do dyspozycji 7 rakiet, które znacznie zwiększają naszą prędkość maksymalną (aż do niemal 70km/h przy doborze odpowiednich perków i turbo!) i moc (z 640 do 1728KM!), po 5 sekund każda! Na początku bitwy spokojnie możemy wykorzystać 3-4 ładunki, żeby zająć korzystną, agresywną pozycję, a pozostałe zostawić na rotacje albo dynamiczniejsze przepchnięcie się do kolejnej dobrej pozycji, bliżej wroga, tak, żeby minimalizować efekty mizernej celności naszego czołgu. To jeden z tych czołgów średnich, gdzie koniecznie zakładamy do wyposażenia turbinę. Zarówno stosunek mocy do masy, jak i prędkość maksymalna są po prostu zbyt słabe, żebyśmy bez tego mogli dotrzymać tempa sojusznikom w co dynamiczniejszych starciach. Opory gruntu i zwrotność również pozostawiają wiele do życzenia, ale są wystarczające w standardowej walce manewrowej. Uważajcie tylko na bardzo wolno kręcącą się wieżę, znacznie szybciej obracający się kadłub może sprawić, że ta „nie nadąży” z obrotem kiedy spróbujemy pogonić objeżdżający nas czołg lekki!

Iskry na pancerzu

Tu dochodzimy do kolejnej z niezaprzeczalnych zalet tego czołgu. Przód wieży jest twardy, porządnie nachylony, a kopułka na dachu niewielka. Bok i tył też oferują zdecydowanie dobrą jak na czołg średni ochronę. Brakuje nam za to punktów życia silnika, co powoduje częste jego uszkodzenia, kiedy przeciwnikowi udaje się przebić nas po kuprze. Do tego WG z jakiegoś powodu podjęło decyzję, że naprawa gąsienic będzie tutaj o 50% dłuższa niż w pozostałych czołgach średnich, więc upewnijcie się, że Wasi załoganci dysponują umiejętnościami naprawczymi, albo szybko możecie wylądować na permanentnym tracku i stracić szczupłą jak na czołg średni IX poziomu pulę punktów wytrzymałości. Wszystko to wspiera porządny zasięg widzenia, odrobinka kamuflażu i górna płyta, która po uniesieniu potrafi sprawić, że sporadycznie pociski przeciwnika ześlizną się po niej nieszkodliwie.

Jest ogień!

Mam wrażenie, że Wargaming po ogromnej wtopie z BZ-176 (tak, znowu wspominam o tym czołgu, panie BZ-176 lover) i serii bardzo słabych/mało przyjemnych maszyn wypuszczonych po niej (ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, gdzie na randomach są T-54D albo ob. 590?) w końcu zaczyna znajdować balans, zachowując zróżnicowanie maszyn. Zarówno recenzowany wczoraj Contradictious, jak i dzisiejszy bohater są przyjemne w rozgrywce, a ich boleści można niwelować odpowiednim stylem gry. Uniwersalne czołgi stają się bardzo rozsądnie zbalansowane i pozwalają osiągać dobre wyniki zarówno mniej doświadczonym graczom, jak i weteranom czy asom World of Tanks. DZT-159 świetnie sprawdzi się w rękach każdego, kto nie boi się walki pozycyjnej na bliskim dystansie, nie spodoba się za to snajperom i osobom, które nie przepadają za kreatywną rozgrywką, szukając tylko okazji do agresywnej sklejki.

Youtube

Zgodnie z nową ustanowioną przeze mnie wczoraj tradycją, również i dziś zapraszam Was na materiał prezentujący cechy nowego chińskiego czołgu średniego. Co ważne, był on nagrany jeszcze przed buffem, więc dziś DZT-159 jest jeszcze lepszy! Będę ogromnie wdzięczny za wszelką konstruktywną krytykę, komentarze, jak i standardowe „łapki i subiki”.

The post DZT-159 – Czarny koń Operacji Świątecznych 2024 appeared first on rykoszet.info.

Porównanie

W naszych garażach nie gości specjalnie wiele „dwulufowców”. W porównaniu wykorzystamy więc wszystkie z nich, chociaż trzeba z góry wspomnieć, że system działania podwójnego działa w FV226 Contradictious jest kompletnie inny od konkurentów! Ale o tym w następnym rozdziale.

Przede wszystkim – statystyki, które widzicie powyżej dotyczą czołgu w trybie ostrzału pojedynczego. Druga lufa jest w nim kompletnie nieaktywna, strzelamy cyklicznie tylko z jednego działa, nie możemy szybciej oddać strzału z drugiego, jak w przypadku rywali z listy powyżej. Contradictious wbrew pozorom nie jest czołgiem do walki w sklejce. Posiada niski DPM, nawet jak na czołg dwulufowy. Oferuje solidne 225mm penetracji na pociskach AP i nie gorsze 255 na APCR. Mamy tutaj typowe dla dział 105mm 360 obrażeń na strzał, w razie potrzeby możliwe do podwojenia drugą lufą. Pociski są szybkie, amunicji zdecydowanie nie brakuje, czas celowania jest odpowiedni, szczególnie mając na uwadze porządne 250mm pancerza na przedzie wieży i dość niewielki weakspot w formie kopułki na oscylującej wieży, łatwy do schowania przez uniesienie lufy. Cierpi zauważalnie stabilizacja działa w ruchu, celność również mogłaby być lepsza, ale po zajęciu pewnego hulldowna jest wystarczająca do karania przeciwników. Pod względem mobilności mówimy tu raczej o przeciętniaku, szczególnie przez sztucznie ograniczoną prędkość maksymalną. Dobre opory gruntu pozwalają FV 226 utrzymać prędkość na prostej, jednak mocno możemy odczuć problemy ze zwrotnością, szczególnie na miękkim podłożu. Pancerz kadłuba jest raczej symboliczny, sporadycznie pomaga przy pełnym hulldownie. Co ciekawe, gąsienice oferują tutaj 30mm pancerza, co potrafi znacznie utrudnić życie czołgom, które spróbują pokonać nas pociskami kumulacyjnymi. Kamuflaż (a raczej jego brak) jest aż zadziwiająco słaby, mówimy tutaj o połowie wartości pozostałych czołgów ciężkich, bliżej więc nam do „lodówki”, niż ELCa. Jednak nie o kampienie w krzaczku tutaj się rozchodzi…

Potęga dwóch dział… Jeśli trafisz

Po naciśnięciu klawisza X na naszej klawiaturze Contradictious przeistacza się w kompletnie inną maszynę. Prędkość maksymalna spada do 20km/h, obrót wieży do 21 stopni na sekundę, kamuflaż po wystrzale spada do wartości niebezpiecznie bliskich zeru (0.34/0.17!!!!), a jeszcze gorsze rzeczy dzieją się z działami. Czas celowania – 3.36s, prawie 50% dłuższy. No i gwóźdź do trumny programu – legendarne już 1.15 celności. To wartość gorsza od artylerii (T92 – 0.8, Conqueror GC 1.04)! W zamian strzelamy raz za 720, a potem ładujemy kilka sekund dłużej, niż każde działo z osobna. Wydaje się, że kompletnie nie ma to sensu, ale… podoba mi się! Decyzja nie jest tu tak prosta jak w szwedzkich niszczycielach czołgów. Do strzelania tryb oblężniczy, do ruchu ten drugi. Nie jak w Kunze Panzerze, gdzie wybieramy między celnością a DPMem. Tutaj „X” wciskamy, kiedy chcemy efektownie wykończyć przeciwnika w pojedynku 1 na 1. Celność w walce na blisko nie ma znaczenia. I tak trafimy. A ta satysfakcja!

Bitwa pokazowa i podsumowanie

Co mogę powiedzieć. Contradictious od początku, kiedy pojawiły się plotki o jego pojawieniu się był na językach jako ten pewniak, trzon tegorocznych paczek i czołg, przez który będziemy je wspominać. To porządna, hulldownowa maszyna z potencjałem do wykańczania wrogów, kiedy zajdzie taka potrzeba. Nie męczy, nie wymusza na nas niezdrowego stylu gry, ale też nie niszczy zabawy innym chyba, że dostaną salwę za pół HP. Czy warto tylko dla niego kupować paczki świąteczne? Nie. To nie must have, to nie BZ, która dominuje potyczki w twierdzach VIII poziomu. Na pewno nie będzie kompletnie zapomniany, ale nie spodziewajcie się jego mety.

A teraz nowość: od dziś do każdej recenzji przygotowuję dla Was film, w którym postaram się znaleźć bitwę pokazującą charakter i zastosowanie maszyn, które recenzuję. Bez przeciągania, zapraszam do oglądania! (oczywiście do łapek w górę i subów też! :D)

The post FV 226 Contradictious – Dwulufowa (r)ewolucja? – RECENZJA appeared first on rykoszet.info.

Wczoraj rozpoczęło się wydarzenie Projekt Babilon,  w którym do zdobycia jest czołg ciężki premium VIII poziomu – Nergal. Samo wydarzenie, nie różni się zbytnio od minionych edycji, jednakże zdobycie czołgu w tej odsłonie, nie należy do najprostszych. Postaram się wam pomóc i doradzić, jak łatwiej i skuteczniej zdobywać klucze i wykonywać poszczególne misje, aby odblokować ten pojazd.

TRYB KLASYCZNY

Tryb klasyczny to dobrze nam znany pojedynek przeciwko nieśmiertelnemu pojazdami: Szerszeń, Cerber, Podwójny, Grenadier, Malachit i Legio Ferrata. Również tak jak w zeszłych edycjach mamy trzy poziomy trudności: Podstawowy, wysoki i koszmarny. Pierwsze dwa nie są aż tak trudne i spokojnie można je przejść grając solo, wszystkimi powyżej wymienionymi pojazdami, natomiast poziom koszmarny jest naprawdę trudny i bez grania w plutonie, prawie niemożliwym jest pokonanie bossa na tym poziomie. Do tego też nie wszystkie pojazdy nadają się na ten poziom, a na podstawie mojego doświadczenia wiem że, branie Grenadiera, Podwójnego i Legio Feratty jest po prostu bez sensu. Są to pojazdy albo za wolne, albo za długo ładujące i tu nie pomoże nawet umiejętność szybkie przeładowanie. 

Dlatego też, grając na poziomie koszmarnym powinniście pamiętać, aby spróbować grać w plutonach oraz pojazdami szybko ładującymi i mobilnymi – Cerber i Malachit. Co do Szerszenia to można się kłócić, ale osobiście uważam, że jest to super kontra na jeże czy króliki i warto go brać. Opłaca się mieć max dwa te pojazdy w plutonie, a reszta to MT.

Co do wyposażenia, które według mnie jest najlepsze, to proponuję wybrać naprawy grupowe, naprawy osobiste i szybkie przeładowanie. Nie ważne jaki to pojazd, ten zestaw sprawdzi się najlepiej aby pokonać nieśmiertelnego.

OSTATNI BASTION

Ostatni bastion jest to nowy tryb, polegający na bronieniu się przez pięć fal ataku przeciwnika, swoimi pojazdami VIII poziomu z garażu. Tutaj jest tak samo jak z trybem klasycznym, a mianowicie pierwsze 2-3 fale można pokonać grając solo, ale aby pokonać resztę, trzeba tak jak na poziomie koszmarnym grać w plutonie, z w miarę zgraną i ogarniętą ekipą. Jednakże, jakie pojazdy są najlepsze do tego oraz jakie sektory zajmować? Już mówię. Grom, Kilana, Ka-Ri, ShPTK-TVP, Turtle I i TS-5 to najlepsze pojazdy które warto wziąć pod uwagę podejmując się walki w tym trybie. Co do sektorów, które warto zajmować, to mam do polecenia jeden, znajdujący się w tym miejscu:

Co do wyposażenia na tryb Ostatni bastion, to proponuję taki zestaw: ulepszenia grupowe, ulepszenia osobiste/energetyczny pocisk* i szybkie przeładowanie.

*energetyczny pocisk na szturmowca.

KLASYFIKACJA

Prowadzona jest też klasyfikacja dla graczy, którzy przeżyli wszystkie 5 fal ataków. Brane są pod uwagę: czas trwania bitwy, a w przypadku remisu zadane uszkodzenia. Pod koniec wydarzenia każdy gracz, który pokona wszystkie ataki dostanie nagrodę, w zależności od swojego miejsca w klasyfikacji.

The post Projekt Babilon i tryb Ostatni bastion – Jakie czołgi wybrać? appeared first on rykoszet.info.

TL;DR – przepis na czołg doskonały

Vickers 3 to wybitny, acz papierowy snajper. Przeciętna prędkość maksymalna i kamuflaż, wybitnie dobre działo, pancerz który dziurawią nawet co lepsze pociski odłamkowo-burzące. Na szczęście pewien gracz wytłumaczył mi, na czym polega moja rola w bitwie:

Składniki

Nie widzę sensu ani potrzeby w porównywania tego czołgu do czegokolwiek innego niż Leopard i Centurion. Poważnie, to po prostu ich dziecko! Spójrzcie sami!

Garść statystyk

Szybki rzut oka i widać od razu, że Vickers wpasowuje się w moją powyższą narrację. Mówimy tutaj o takich samych, świetnych parametrach obrażeń jak Centurion AX, jednak popartych znacznie poprawionym czasem celowania, gdzie celność maksymalna i stabilizacja zawstydzają nawet uważanego przez wielu za najwybitniejszego ze snajperów Leoparda. Nic nie obywa się jednak bez ceny. W tym wypadku mówimy o niemal pomijalnym pancerzu (tak, nawet Leo jest twardszy!) i ograniczonej prędkości maksymalnej. Niewielkim bonusikiem okazują się dobre opory gruntu, szczególnie na miękkim podłożu. Potrafimy na nim prześcignąć nawet Leo! Vickers jest bardzo lekki, więc uważajcie na napaleńców w E-50M próbujących zaparkować akurat na Waszej pozycji.

Szczypta praktyki

Vickers MBT mk. 3, bo tak brzmi pełna nazwa tego czołgu, to jego działo. Tylko i wyłącznie. Nie mamy pancerza, nie mamy wybitnej mobilności. Zajmujemy dobrą pozycję strzelecką i karamy ogromnym DPMem z niezwykłą precyzją każdego wroga, który napatoczy się nam w pole widzenia. Wróg nas dostrzega? Nie ma stresu, chowamy się, czekamy 10s na zniknięcie, zmieniamy pozycję i snajpimy znowu. Druga część bitwy to zaś dojeżdżanie wrogów na niskich HP. Mamy do dyspozycji świetną stabilizację, która pomoże nam pewnie poradzić sobie w dynamicznej walce. Uważajcie na działa dużych kalibrów i HE z wysoką penetracją. Niemal nie ma miejsca na Waszym pancerzu, w które przeciwnik pewnie nie sprzeda pewnego „haełka”. Jarzmo działa również niestety nie jest tak pozytywnie zaskakujące, jak w Leopardzie. Po prostu nie liczcie na pancerz; Stąd też w tej recenzji nawet nie analizujemy tej cechy czołgu. Niejeden arciarz czy „lodziarz” łakomie obliże się na widok Waszych HP Jeszcze jedną dość irytującą przypadłością Vickersa jest brak możliwości opuszczania działa do tyłu czołgu. Unikajcie tej pozycji!
Oczywiście WG nie byłoby sobą, gdyby nie zmienili układu załogi względem Centuriona AX, celowniczy staje się w nim dodatkowo ładowniczym, więc nasza załoga wygląda tak, że kierowca, dowódca i radiooperator wchodzą z Centuriona, ale za to Celowniczego potrzebujemy z brytyjskiego kołowca… Kochany system załóg <3

Wszystko wymieszać i…

Wrażenia? Pozytywne. Vickers nie jest „samograjem”, nie jest OP, nie jest irytujący. To maszyna z gatunku przyjemnych, trudnych, ale wynagradzających mądrą, aktywną grę w odpowiednich pozycjach. Jest przyjemnie, celnie, skutecznie, dynamicznie. Jest tylko jeden haczyk…

…Zakalec?!

…Cena. Po raz kolejny to pojazd z Warsztatu, a te nigdy nie są warte swojej ceny. Pamiętajcie o tym, podejmując decyzję o zakupie. Jeśli nie jesteście bardzo zasobnymi graczami, którzy mają wszystko czego potrzebowali w garażu, to przemyślcie ten wydatek kilka razy. Te zasoby mogą Wam się przyda na wiele różnych sposobów, więc miejcie to na uwadze. Z drugiej strony, jeśli w Waszym garażu leżą kopce złota, miliony wolnego doświadczenia i 300 milionów kredytów… Czemu nie? Za część Waszych zapasów dostaniecie do rąk porządny, mocny, przyjemny czołg, dla wielu zasługujący nawet na miano rywala dla Leoparda 1!

The post Vickers MBT Mk. 3 – Recenzja. Warto? appeared first on rykoszet.info.

Zacznijmy od wydarzenia. Rozpocznie się ono 15 marca i potrwa do 25 marca. Będzie ono polegało na zdobywaniu klas mistrzowskich. Za asa pancernego dostaniecie 15 waluty, 7 za pierwszą klasę, 3 za drugą, 1 za trzecią. Dodatkowo za każde pierwsze zwycięstwo dnia dostaniecie 5 waluty, a za każde kolejne jedną. Jeśli chcecie ukończyć to wydarzenie szybko, zalecamy granie mało popularnymi czołgami o niskich wymaganiach na wyżej wymienione medale. Mogą być to np: sentinel ac cztery, leopard pta czy tiger 2.

Teraz przejdźmy do czołgu. Posiada on prawie 1500 punktów życia. Pancerz jest dobry na 7 i cześć 8 tierów. 9 tiery na spokojnie go przebijają. Posiada on zadowalający kamuflaż.

Jego największą zaletą jest działo, które ma 3400 DPM, przeładowuje 6,1s, a z adrenaliną czas ten spada do 5,1s. Zadaje 350 uszkodzeń na strzał, posiada 250 mm penetracji na pociskach podstawowych. Rozrzut działa jest świetny i wynosi 0,277, a czas celowania to 4,2s. Opuszczanie działa wynosi 7 stopni.

Pojazd też posiada świetne wychyły działa, które wynoszą po 15 stopni. Dzieki temu może się fajnie kątowac. Jego prędkość maksymalna do przodu to 35km/h, a do tyłu to 14km/h. Prędkości te dosyć szybko osiąga.

Natomiast odnośnie tego jak tym grać, to polecam chować dolną płytę ruszać się na boki oraz kątować wykorzystując 15 stopni wychyłu na boki.

Jest to ulepszony Ferdinand gdzie posiada wszystko czego temu czołgowi brakowało. Polecam zrobić ten czołg, bo jest on ciekawą maszyną.

Dodatkowo w maju pojawi się wydarzenie klanowe, a w przyszłym tygodniu zostanie ogłoszone jakie 20 czołgów premium zostanie zmienione na czołgi kolekcjonerskie.

The post Nowe Wydarzenia + recenzja | Wot Blitz appeared first on rykoszet.info.